Jump to content

ioan

Prominent Members
  • Posts

    1.036
  • Joined

  • Last visited

Όλες οι δημοσιεύσεις από ioan

  1. Podcasts επιστημονικά και πραγματικά πολύ ενδιαφέροντα είναι κυρίως από Αυστραλία και ΗΠΑ. Σε ελληνική γλώσσα δεν έχω βρεί κάτι το ενδιαφέρον... κυρίως στο τομέα υγείας και επιστημών δεν πρέπει να υπάρχουν... [OT] Η δεύτερη σαιζόν του Dr House ήδη γυρίζει στο emule (adunanza και μη), στα αγγλικά με ιταλικούς υπότιτλους... είναι πλέον σε πολύ καλό επίπεδο. [OT]
  2. An Internet Lifeline, in Search of a Kidney By SALLY SATEL, M.D. November 22, 2005 The New York Times On Dec. 23, 1954, a 24-year-old Coast Guard veteran, Richard Herrick, received from his identical twin a remarkable present, a kidney. On that day, doctors at Peter Bent Brigham Hospital in Boston performed the first successful kidney transplant on Mr. Herrick. A painting commemorating the operating room scene hangs in the Countway Library of Medicine at Harvard. I hope to receive the same gift. Mysteriously, my own kidneys retired early, a fact learned when I had routine lab tests in August 2004. I suppose because I am a physician I did not panic at the initial news. The idea of surgery didn't bother me really, nor did the idea of possessing a "foreign" kidney. But I had taken care of renal patients as an intern, and the thought of being on dialysis if I could not find a donor was devastating. Nowadays, because of dialysis, renal failure is rarely a death sentence, at least early in its course. Instead, it is a jail sentence, in my dark view, anyway. Depending on the technique, the patient spends several afternoons a week in a clinic or undergoes a procedure at home that lasts all night, every night. Dialysis makes all those things you take for granted - the freedom to plan your day, a late night out or a weekend away - forbidding, if not impossible. A transplant means a good chance of a normal life. My goal was to find a live donor, ideally before dialysis became necessary. A donor can easily manage for a lifetime with one healthy kidney, and live donor organs function somewhat better, and last longer, than organs donated from the bodies of people who have recently died. But because live donors aren't easy to find, I also listed my name with the United Network for Organ Sharing for a cadaver organ. Such organs are also in enormous demand. About 88,000 Americans are on the list, most waiting for kidneys. About one-fourth will receive transplants within the next year. The wait is four to five years long, and about 18 people on the list die every day. Out of desperation, surgeons have also begun using less healthy organs. Faced with a patient on the verge of death, they might transplant, for example, a virus-infected liver from a deceased intravenous drug abuser, as was reported in July. My search for a healthy, living donor has been frustrating. I have no siblings, let alone an identical twin. Donors don't need to be related, but at minimum they need to share the same blood type. Several friends said they would look into donation, but they turned out to have disqualifying medical problems or spouses who objected, or they grew scared. I turned to matchingdonors.com, a Web site created last year to help link potential donors and recipients. Once a match is made, the process follows the standard path, with physicians at a transplant center determining whether to proceed with the surgery. The site lists 2,400 potential donors and 100 possible recipients, and it says it has brokered 12 transplants, with about 20 more recipient-donor pairs matched and awaiting surgery. The site charges organ seekers several hundred dollars for a listing. There is no charge for donors. It waives the fee if necessary. I posted my request. I could have written a lengthy personal essay with photos. Instead, I wrote only a handful of sentences with my bare-bones demographics, blood type and state of residence. Within a week I found someone, and barring complications - he has so far passed most of the medical hurdles to qualify - the surgery will take place this winter. The Web site is vital for people like me. But it has also provoked criticism. One surgeon, Dr. Douglas W. Hanto, head of the ethics committee at the American Society of Transplant Surgeons, has said such brokered transplants would "undermine trust in the whole system." Last year, Dr. Hanto's group asked its members to boycott privately arranged transplants. To me, this seems utter nonsense. The "system" to which Dr. Hanto refers is the united network sharing list. It is for dead donors. The Web site is for living donation. Not only are these different pools of donors, but a live donation also takes the recipient out of the cadaver-waiting pool and thus, in my view, actually benefits people on the list because they can move up. Most of the people who contacted me knew that they could receive no payment. One exception was an inmate in a Kentucky penitentiary who wanted $900,000. In meticulous penmanship, he wrote: "What is life worth to you? If you do not have this kind of money, I am sorry. I cannot help you." It was as if he were holding his kidney hostage. Actually, I would have happily taken a healthy kidney from a killer. I have never been sentimental about the body - well, the inside of it, anyway. Kidneys are precious to their owner, but we all have a spare, and its value becomes far more momentous when it is made available to someone whose life depends on it. I would also have gladly paid for a kidney, but that is a felony under the National Organ Transplantation Act of 1984. The idea of an "organ market" is the buzzing third rail of transplantation practice. Many physicians and bioethicists worry that impoverished people will be financially coerced into selling their organs. To me, one attraction of such a market is that it is anonymous. Ideally, I would prefer not to know whose organ I have. I imagine that some people who need an organ - probably most - would want to know their donors, and the closer the person the better. But what if only one relative is a good match and the entire family expects him to donate, but he really doesn't want to? To neutralize this form of coercion, doctors tell potential donors early in the process of testing them for biological compatibility that they will devise a medical excuse if the donors do not want to proceed. "This happens a lot," said a friend of mine who is a nephrologist at the Georgetown University Medical Center. I feel relieved I am not the focus of such a family drama. For friends, the social pressure is not as great, but it isn't trivial, either. Then there is the question of recipients' psychological bonds with donors they already know. What if the feeling of immense gratitude turns into a sense of constricting obligation that deforms, rather than deepens, the relationship? It is not something I want to find out. At this time, all I know about my potential donor is his age, place of residence and profession. He seems to want little from me beyond the satisfaction of his supremely generous act. We have spoken several times, and he seems a dignified, reticent, straightforward and exceedingly considerate man. I would gladly tell him anything he wants to know, but I appreciate that he has asked me few questions. As touched as I am by the men and women who answer online requests from people like me, I am disheartened by the finger-wagging critics whose moral compass seems cracked. "The Internet is not a place where honesty flourishes," one critic pronounced when asked by a reporter about online matching. "Not everyone has the means to use the Internet." Is it really more ethical for people to go on dialysis or die while waiting for an organ? Sally Satel is a psychiatrist and resident scholar at the American Enterprise Institute and a co-author of "One Nation Under Therapy." Είμαι χωρίς λόγια... διαβάζοντάς το έμεινα τουλάχιστον έκπληκτος... ανακρίβειες (με ένα νεφρό η ποιότητα ζωής αλλάζει σε σχέση με τα δύο νεφρά) και μιά τουλάχιστον βολική ηθικότητα (ο τύπος θα πλήρωνε χωρίς πολλές ερωτήσεις).
  3. Δυστυχώς ή ευτυχώς το κυριότερο πρόβλημα στην ελληνική κοινότητα της Ιταλίας (αν και είναι υπερβολη να την αποκαλεί κανείς έτσι) είναι αυτή η λογική. Ο καθένας σκέφτεται μονάχα για τον εαυτό του, περιφρονώντας, αγνοώντας και αποφεύγοντας τους άλλους. Βέβαια υπάρχουν πολλά φρούτα (και διάφορα), μια στοιχειώδη οργάνωση όμως θα ήταν απαραίτητη. Υποθέτω πως η ίδια ατομιστική διάθεση ισχύει και στους Έλληνες που βρίσκονται στην Αγγλία ή και αλλού... με τη μοναδική εξαίρεση (ίσως) των όσων είναι στην Αμερική. Οι Αλβανοί, οι Ρουμάνοι, οι Εβραίοι (Ισραήλ και μη), οι Μαροκινοί κοκ κοκ είναι πολύ καλύτερα οργανωμένοι. Σαν μονάδα η προκοπή είναι πιό γρήγορη, όταν το σύνολο είναι πιό ισχυρό. Αμφιβάλω αν κάποιος που έχει ζήσει στην Ιταλία, Αγγλία κλπ γυρίζοντας στην Ελλάδα είναι σε θέση να προσφέρει κάτι στο σύνολο, όταν για τόσα χρόνια έχει συνηθίσει να ζεί ως μονάδα. Καταλαβαίνω πως είναι μηχανισμός άμυνας, με ευθύνες που αφορούν και την πλήρη απουσία δόγματος στην εξωτερική πολιτική της μαμάς πατρίδας... πάει πολλά χρόνια πίσω η κατάσταση αυτή. Ποιός ξέρει αν ποτέ αυτό αλλάξει... ΥΓ Για Ρουμανία και Βουλγαρία, δεν έχω ιδέα.
  4. Baba O'Riley των Who... και δεν έχει σχέση τελικά με το Αmerican Beauty...
  5. Εκείνο των Massive Attack το ήξερα είναι πασίγνωστο άλλωστε... έλεγα εκείνο με τα κρουστά... σε λίγο θα το google... To είχε και το American Beauty (αν θυμάμαι καλά). Ίσως δεν ήταν κρουστά, μα εφέ...
  6. Δεν είναι ακριβώς κινηματογραφική η δική μου ερώτηση... μα μιάς και μου ήρθε στο μυαλό τη θέτω... Η μουσική από τη σειρά House είναι ιδιαίτερα όμορφη. Πώς λέγεται ή τί ακριβώς είναι?
  7. Όποιος πάει, αν μπορεί, να μας ενημερώσει και εμάς please... I'm so curious! PS Ιατρική εργασίας και κοινωνική ιατρική??? Ψάχνουν δηλαδή???
  8. Κσλά είπαμε το ΕΣΥ να έχει κοινωνικό πρόσωπο... όμως τα έξοδα για αποστολή, μεταμόσχευση και επιστροφή είναι πάρα πολλά. Ποιός αποφασίζει ποιός ζεί και ποιός πεθαίνει? Ανεξάρτητα από την εθνικότητα... Είναι δυνατόν να μην υπάρχει η δυνατότητα για ανάλογη μεταμόσχευση στην Ελλάδα? Αν ήταν 10 παιδάκια με ανάλογη ανάγκη, τί θα γινόταν? Ακόμη κι αν βάλουμε στην άκρη το θέμα δότη... η υπόθεση εκφράζει αδυναμίες του συστήματος.
  9. Mεταμόσχευση και ελπίδες για τον 4χρονο ΘEΣΣAΛONIKH. Aνάσα ζωής έδωσε ενήλικας δότης στο 4χρονο αγοράκι από τη Φλώρινα, που υπέστη δηλητηρίαση από άγρια μανιτάρια. O μικρός υπεβλήθη σε μεταμόσχευση τμήματος ήπατος το βράδυ της περασμένης Tρίτης σε κέντρο του Παλέρμο της Iταλίας, όπου διακομίσθηκε το περασμένο Σάββατο με νεφρική ανεπάρκεια από το Iπποκράτειο Nοσοκομείο Θεσσαλονίκης. H κατάσταση της υγείας του, όπως διαβεβαιώνουν οι γιατροί του ιταλικού κέντρου, εξελίσσεται ομαλά, αλλά ο μικρός θα παραμείνει για νοσηλεία στο Παλέρμο επί 20 ακόμη ημέρες. Eάν στο διάστημα αυτό δεν υπάρξουν επιπλοκές θα επιστρέψει στην Eλλάδα όπου θα παρακολουθείται στο Iπποκράτειο Nοσοκομείο. O μικρούλης, αλβανικής καταγωγής, κατανάλωσε αυτοφυή μανιτάρια πριν από μία περίπου εβδομάδα. O χρόνος που χάθηκε συνέτεινε στην κρίσιμη κατάσταση της υγείας του καθώς τρεις μέρες αργότερα, όταν εισήχθη στο νοσοκομείο με έντονους κοιλιακούς πόνους, οι γιατροί διαπίστωσαν αύξηση των ηπατικών ενζύμων και οξεία ηπατική ανεπάρκεια. O διοικητής του Iπποκράτειου Nοσοκομείου Θεσσαλονίκης και η ομάδα γιατρών έκριναν αναγκαία την άμεση διακομιδή του σε κέντρο της Iταλίας για τη μεταμόσχευση ήπατος. H KAΘHMEPINH Some questions... - molecular adsorbent recirculating system (MARS) in Greece? - liver transplantation in fulminant hepatic failure in Greece?
  10. Θα έπρεπε να έχω και μπαμπά που να μετράει (ή μαμά ή τουλάχιστον μπάρμπα)... Ξέρεις πόσοι είναι οι φοιτητές με μυαλό που να παίρνει στροφές, οι οποίοι έτυχε να είχαν καθηγητή τον Σουκάκο (ή τον κάθε Σουκάκο)? Δυστυχώς ή ευτυχώς τα κριτήρια επιλογής είναι πιό περίπλοκα. Θα το μάθεις πάνω σου... αν είσαι εύστροφος, μα κοινός θνητός... γιατί αν είσαι ήδη με τις πλάτες σε ασφάλεια, σιωπώ ήρεμα. Τα διδάγματά μου δεν τα κρατάω για τον εαυτό μου, γιατί αλλιώς δεν θα έγραφα στο φόρουμ. Αυτό βέβαια σημαίνει πως δεν είσαι υποχρεωμένος να τα διαβάσεις... όπως όλοι μας, ακούμε μόνο αυτό που νομίζουμε. Ανάλογη στάση με τη δική σου είχαν κάποιοι και απέναντι στον Σπύρου... ποιά είναι η γνώμη σου? Ειδικά τώρα που η υπόθεση Σπύρου πέρασε από διάφορα στάδια και οι μυθολογίες έχασαν το βάρος τους.
  11. Merck Manual, the Hypochondriac's Bible By HARRIET BROWN A copy of The Merck Manual of Medical Information has lived on my night table for over 25 years. Sometimes the thick red book tops the bedside pile; other times it's buried under a stack of newer obsessions. But it's always within easy reach for emergencies, bouts of insomnia and ordinary bedtime browsing. My postcollege roommate introduced me to The Merck in 1979. In the beginning, I paged through her copy each time I needed reassurance about some twinge, tingle or suspected tumor. When I realized I was borrowing it every day, I knew it was time to buy my own. The Merck, as we devotees call it, was first published in 1899. It was a little book, only 192 pages, aimed at doctors, pharmacists and, presumably, those in situations that had no doctors or pharmacists. Albert Schweitzer took a copy of it to Africa in 1913; 16 years later, Adm. Richard Byrd hauled one to the South Pole. I hauled my copy mostly to the bathroom, where I would lie in a steaming tub and pore over my symptoms du jour. Sometimes I'd turn pages at random, dipping into chapters like a dowser hunting for water, trusting to intuition and luck to find whatever I was looking for. Back then I read The Merck the way some people go to horror movies, seeking the cathartic release of other people's troubles, the rush of catastrophe averted. I might have problems, but at least I didn't have, say, cardiac tamponade - "the most serious complication of pericarditis," according to the book. I didn't have tropical sprue or a pulmonary embolism or, God forbid, Budd-Chiari syndrome. At least, I didn't think I had any of them. I was pretty sure, on the other hand, that I did have hypochondria, or, in the lingo of The Merck, hypochondriasis. When, in my 20's, I learned that I had mitral valve prolapse, I inspected at some length The Merck's line drawing of the heart. This was in the pre-Internet era, when you couldn't just Google a four-color, 3-D rendering of the heart or any other internal organ. There was a diagram of the heart's electric circuitry, a road map more engrossing to me than any terrestrial topography. There was a representation of the left anterior descending artery, the superior vena cava, the atrioventricular node. I studied atrial fibrillation and flutter, sick sinus syndrome and tachycardia. The very words were glorious, Latinate, thrilling in the way they both distanced me from what was going on in my body and deepened my understanding. I learned the fine art of diagnosis from The Merck, too, despite the fact that I never got around to attending med school. To this day, I am known as something of a lay medical expert among my friends and family. They bring me their symptoms; I tell them what to ask their doctors. When I don't have a hunch, I look it up. I am, if I say so myself, very often right. In my 30's, I turned to The Merck whenever my children got sick. I preferred it to the pediatric bible of my generation, Dr. Benjamin Spock's "Baby and Child Care," whose prescriptive, often judgmental tone got on my nerves. Even when The Merck led me astray, it seemed better attuned to the situation. Once at 2 in the morning, when my 8-year-old broke out in a blistering rash and spiked a fever of 104, my frantic page-turning prompted me to diagnose smallpox. (I was wrong, obviously; she had Kawasaki syndrome, which in some ways isn't so far off.) On the other hand, The Merck can be frustrating when you're in worried-parent mode. Try looking up a simple stomachache in the index. You'll find a list under stomach that includes "acid in," "arteriovenous malformations in," "bleeding in," "intubation of," "obstruction of" and "tumors of" but nothing under garden-variety stomach pain. Still, The Merck is more than just a handy reference book. While I can now find online answers to any question that occurs to me (and many that haven't), my copy of The Merck is dog-eared, its front cover curling back, its two-inch-wide spine broken in several places. For one thing, it's a tangible object; its unimaginative chapter headings and small type inspire a bibliophile's affection the way a computer monitor never could. But my attachment goes beyond the merely physical. For me, The Merck is a talisman against the frightening unknown. Pretty much all of the life-shattering ailments that have struck my family and friends have been things I've never heard of. So by worrying about ailments like endocrine neoplasia or Refsum disease, I am actively warding them off, keeping myself and my loved ones safe. Of course, I'm aware this is magical thinking on, say, a 3-year-old's level. Still, so far, so good. It is human nature to want to name things, to put a face on the bogeyman. The scariest thing of all - death - has a name, and it is no less scary for having one. But there's an entry for that, too, in The Merck Manual. And somehow that comforts me.
  12. Λίστα αναμονής για το εμβόλιο Bροχή οι αιτήσεις από καρκινοπαθείς στο Πανεπιστημιακό Nοσοκομείο Hρακλείου ΜΑΤΙΝΑ ΗΡΕΙΩΤΟΥ «Έχω στο γραφείο μου μια στοίβα από χαρτιά που φθάνει τους πενήντα πόντους ύψος. Είναι οι γνωματεύσεις γιατρών για ασθενείς που επιθυμούν να ενταχθούν στο ερευνητικό πρόγραμμα του εμβολίου για τον καρκίνο. Κι αυτά είναι όσα λάβαμε στο Πανεπιστήμιο τις τελευταίες τρεις ημέρες...». Τα αισιόδοξα συμπεράσματα των ερευνητών του Πανεπιστημίου Κρήτης από τις κλινικές δοκιμές του εμβολίου κατά του καρκίνου, που ανακοινώθηκαν την περασμένη εβδομάδα, έχουν προκαλέσει κοσμοσυρροή στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου. «Προσπαθούμε, σε πρώτη φάση, να αξιολογήσουμε την κατάσταση των ενδιαφερομένων, ώστε να ξεχωρίσουμε εκείνους που δεν μπορούν να ενταχθούν στο πρόγραμμα», λέει στα «NEA», ο καθηγητής Ογκολογίας κ. B. Γεωργούλιας, επιστημονικός υπεύθυνος του προγράμματος. Οι καρκινοπαθείς που εκδηλώνουν ενδιαφέρον είναι απ' όλη την Ελλάδα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί λίστα αναμονής για την εκτίμηση των ασθενών, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αποκλείσθηκαν από το ερευνητικό πρόγραμμα, μόνο με βάση τις πληροφορίες από το ιατρικό τους ιστορικό, χωρίς να υπάρχει δυνατότητα εκτίμησης της κατάστασής τους, αφού δεν μπορούσαν να μετακινηθούν στο Ηράκλειο. Σε άλλα νοσοκομεία Ωστόσο, η εκτίμηση της κατάστασης των ενδιαφερομένων μπορεί να γίνει και σε νοσοκομεία άλλων πόλεων, όπου βρίσκονται συνεργάτες της επιστημονικής ομάδας: Στο Θεαγένειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης - A' Ογκολογικό Τμήμα, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης και σε ιδιωτική κλινική στην Αθήνα, όπου με απόφαση του ΕΟΦ ενεργοποιήθηκε ερευνητικό κέντρο εμβολιασμού. Σύμφωνα με πληροφορίες, μάλιστα, επελέγη ιδιωτική κλινική, αφού προηγουμένως δεν έδειξαν ενδιαφέρον για το ερευνητικό πρόγραμμα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία. «Το πρόγραμμα είναι πειραματικό και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κλασική θεραπεία που αποδεδειγμένα προσφέρει όφελος στον ασθενή και επιπλέον δεν μπορούν όλοι οι ασθενείς, που έχουν εξαντλήσει τις εγκεκριμένες μεθόδους, να ενταχθούν στη μελέτη», επισημαίνει ο κ. Γεωργούλιας. «Ερευνούμε κατά πόσον η διέγερση του ανοσολογικού συστήματος εναντίον της τελομεράσης, η οποία είναι μια πρωτεΐνη με σημαντικό ρόλο στον πολλαπλασιασμό των κυττάρων, μπορεί να επηρεάσει την εξέλιξη ενός νεοπλάσματος και σε καμία περίπτωση δεν προσφέρουμε πανάκεια για τον καρκίνο». Το κόστος είναι 1.400 ευρώ και καλύπτεται από τα ταμεία H ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ενός ασθενούς στο πρόγραμμα συνεπάγεται για τον ίδιο κόστος περίπου 1.400 ευρώ, τα οποία καταβάλλονται σε δύο δόσεις στον Ειδικό Λογαριασμό Κονδυλίων Έρευνας του Πανεπιστημίου Κρήτης. H απόδειξη που λαμβάνει ο ασθενής κατατίθεται στο ασφαλιστικό του ταμείο, απ' όπου και αποζημιώνεται. Το εμβόλιο χορηγείται στους ασθενείς κάθε τρεις εβδομάδες για έξι φορές. Ο κ. Γεωργούλιας, μάλιστα, απέστειλε τις προηγούμενες ημέρες ενημερωτική επιστολή σε όλους τους Συλλόγους Καρκινοπαθών, όπου επισημαίνεται μεταξύ άλλων ότι η χορήγηση του εμβολίου και η παρακολούθηση του ασθενούς παρέχονται δωρεάν από τους ερευνητές, ενώ το ποσό που πληρώνουν είναι για εξειδικευμένες εξετάσεις και για τα αναλώσιμα υλικά - κόστος που δεν έχει τη δυνατότητα να καλύψει το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ειδικά όσοι θα μπουν στο πρόγραμμα εμβολιασμού στην Αθήνα θα πρέπει να καταβάλουν το κόστος της μεταφοράς, αυθημερόν, των δειγμάτων αίματος στο Ηράκλειο, όπου γίνεται η εξέτασή τους και η εκτίμηση της ανταπόκρισης του ασθενούς στο πρόγραμμα. ΤΑ ΝΕΑ , 17/11/2005
  13. Early to wed may make marriage happy, survey says By Sharon Jayson Americans are waiting longer to get married, but they shouldn't wait too long: The odds for a happy marriage may favor those who tie the knot between the ages of 23 and 27, says a survey out Thursday. The average age at first marriage in the USA has been inching upward; it's now 26 for women and 27 for men. The survey asked a variety of questions about marriage and divorce, including attitudes toward cohabitation and raising children. Eighty-eight percent of respondents said marriage should be a lifelong commitment. The survey was designed and analyzed by University of Texas sociology professor Norval Glenn for the National Fatherhood Initiative, which advocates marriage and family values. To determine marital satisfaction and success, Glenn says, the answers to a series of questions were calculated according to a statistical index, including adjustments for the length of marriages as well as the age at first marriage. Findings shouldn't create panic among those approaching 30, he says. "Those marriages turned out better but maybe not because of the age," he says. "Some people may be just too picky or too choosy or not extremely desirable." Other researchers worry that the findings, based on a 15-minute national telephone survey of 1,503 men and women ages 18 and older in late 2003 and early 2004, may alarm those unattached and marriage-minded. "The last thing you want is to have them take this as a rule," says Stephanie Coontz, a professor of history and family studies at Evergreen State College in Olympia, Wash. "If you're in a good relationship and if you want to marry, there's no reason to postpone it." Andrew Cherlin, a professor of sociology and public policy at Johns Hopkins University in Baltimore, says marrying too young or too old carries a greater risk of divorce. But now, "as people wait longer and longer to marry, the definition of what's too old keeps changing." "In the 1950s, 28 was really old to get married. Now it's not so old, which means there are more unmarried people for a 28-year-old to choose from," he says. Frank Furstenberg, a sociology professor at the University of Pennsylvania, says the times are so different that past assumptions should be rejected. "The dregs in 1960 may have been people marrying in their late 20s and early 30s," he says. "That isn't true today."
  14. Κερδίζει έδαφος η online ενημέρωση Εντυπωσιακή αύξηση επισκεπτών στις ιστοσελίδες των αμερικανικών εφημερίδων Οι ιστοσελίδες των αμερικανικών εφημερίδων προσελκύουν αναγνώστες με ρυθμό υψηλότερο απ' ότι συνολικά όλο το Internet, με τους ρυθμούς αύξησης των επισκεπτών να αγγίζουν το 11% ετησίως, σύμφωνα με έρευνα της Nielsen/NetRatings. Όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα των Financial Times, αυτά τα στοιχεία μετριάζουν τις αρνητικές εντυπώσεις από την μείωση της κυκλοφορίας του αμερικανικού Τύπου, που το τελευταίο εξάμηνο έχει ανέλθει στο 2,6%, ρυθμός ο οποίος από τους υψηλότερους των 20 τελευταίων ετών. «Η ανάπτυξη των ιστοσελίδων των εφημερίδων καταδεικνύει ότι προσφέρουν μοναδικά κίνητρα στους επισκέπτες» λέει στην εφημερίδα ο αναλυτής της Nielsen/NetRatings, Γκάρι Ντάβισον. Η κυριότερη πρόκληση για τους εκδότες είναι να βγάλουν λεφτά από τις αναπτυσσόμενες δραστηριότητές τους στο Διαδίκτυο, ενώ την ίδια ώρα θα μειώνουν το κόστος στο «σκληρό πυρήνα» των έντυπων εκδόσεων. Το πρόβλημα όμως, σύμφωνα με τους FT, είναι ότι λίγες εφημερίδες έχουν καταφέρει να χρεώνουν τους αναγνώστες τους για το online περιέχομενο τους. Επίσης, ενδεχομένως θα πρέπει να προσαρμοστούν σε χαμηλότερα διαφημιστικά έσοδα, καθώς ο ανταγωνισμός στο Internet είναι οξύτατος. Ο αριθμός των μοναδικών επισκεπτών στις ιστοσελίδες των αμερικανικών εφημερίδων ανήλθε σε 39,3 εκατ. άτομα τον Οκτώβριο, δηλαδή 11% υψηλότερα έναντι της αντίστοιχης περυσινής περιόδου. Αυτός ο αριθμός ισοδυναμεί με το 26% των ενεργών χρηστών στις ΗΠΑ. Στον αντίποδα, ο συνολικός αριθμός των ενεργών χρηστών Internet αυξήθηκε κατά μόλις 3%. Η πιο δημοφιλής ιστοσελίδα είναι αυτή των New York Times με 11,4 εκατ. μοναδικούς επισκέπτες. Ακολουθούν η USA Today με 10,4 εκατομμύρια, η Washington Post με 8,1 εκατομμύρια και η Los Angeles Times με 3,9 εκατ. επισκέπτες. Σε ό,τι αφορά το ρυθμό αύξησης, η New York Times έχει 15%, η USA Today 8%, η Washington Post 28% και η Los Angeles Times 23%. Τέλος, το 22% των Αμερικανών αναγνωστών προτιμά τις online εκδόσεις από τις έντυπες, το 71% προτιμά τις έντυπες και το 7% και τις δύο μορφές. από το in.gr
  15. Γιατί έχω την εντύπωση πως όλα τα μαργαρητάρια πάνε στη Λάρισα?
  16. Η κλινική του καθηγητή ορθοπεδικής για τον οποίο συζητάμε. ... By the way... η καλύτερη ορθοπεδική στην Ιταλία και μιά από τις καλύτερες σε όλη την Ευρώπη είναι το Ινσιτούτο Ορθοπεδικής Rizzoli
  17. Εγώ έχω το κουράγιο να είμαι συνεπής σε όλα τα παραπάνω... πότε θα βρεθώ στην άλλη άκρη του Ατλαντικού? Νομίζω πως από τα παραπάνω φαίνεται πόσο άβγαλτος είσαι... Επίσης θα έπρεπε να το ξέρεις... αν κάνεις την ειδικότητα σε μιά χώρα, θα είναι πιό απλό να την ασκήσεις εκεί. Αν φεύγεις από εκεί που έκανες την ειδικότητα (ΗΠΑ, Ελλάδα, Ιταλία κλπ) έχει νόημα, όταν πάς σε μιά υποανάπτυκτη χώρα (για να φέρεις τα φώτα) ή όταν λόγοι οικογενειακοί ή οικονομικοί είναι το συμφέρον. Ας πάρουμε το περίφημο παράδειγμα του Σπύρου... ξέρουμε όλοι πλέον πώς πήγαν τα πράγματα ή τουλάχιστον πώς είναι στην πραγματικότητα, αφού αγνοήσουμε τα γλυκά παραμυθάκια. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον superman από το Ioannina team. By the way, αν το Ioannina team έχει κάνα site βάλε το link (δεν έχω όρεξη to google it).
  18. με λίγα λόγια... Finasteride όποιος θέλει ας ψάξει info με το google
  19. Μεγάλε ακόμα όμως δεν απάντησες στο απλό ερώτημά μου... Κάτι πολύ πιό απλό και συνηθισμένο...
  20. Sorry, μα θα είναι για τις επόμενες... .. αυτές είναι στο ImageShack το οποίο είναι αρκετά γρήγορο και το βάρος τους είναι στα 150 με 180 Kb για την κάθε μιά... πάντως αν κάνεις δεξί κλίκ πάνω στη φώτο μπορείς να την κατεβάσεις (μου άρεσαν, για το λόγο αυτό τις έβαλα). Ειδικά η τελευταία είναι από το Scientific American special issue on Women. Το πρόβλημα μάλλον προέρχεται από τη σύνδεση modem... Next time it will be better.
  21. Έτσι για συζήτηση βέβαια... πόσες είναι οι πιθανότητες ένας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟ, Ολυμπιακού, ΠΑΟΚ κλπ με αθλητικό τραύμα (γενικό ή ειδικότερο στο γόνατο όπως συνήθως) να πάει να χειρουργηθεί ή έστω να λάβει μιά διάγνωση από το Ioannina Team? Ή όσοι τελειώνουν Ορθοπαιδική στα Ιωάννινα απορροφούνται πιό εύκολα από όσους τελειώνουν Ορθοπαιδική στο ΚΑΤ? Μα επανερχόμενος στο θέμα του προστάτη... το ξέρεις πως είναι πιθανή φαρμακευτική θεραπεία σε γυναίκα ασθενή με βάση φάρμακο που δίνεται κυρίως σε περίπτωση υπερτροφίας προστάτη? Εννοείται πως η γυναίκα δεν έχει προστάτη, μα τότε σε ποιά περίπτωση δίνεται το συγκεκριμένο φάρμακο και γιατί? (Να σε βοηθήσω λέγοντας πως χρησιμοποιείται και κατά της φαλακρίτσας). Έτσι για να χρησιμοποιούμε και το μυαλό μας.
  22. ok... τις επόμενες θα τις βάλω σε thumbnails για να μην βαραίνουν οι σελίδες...
  23. Το Βήμα παραμένει η κυριακάτικη version των Νέων... άλλωστε είναι και τα δύο του Λαμπράκη. Να σημειώσω πως και η Καθημερινή δεν είναι άσχημη... κυρίως η κυριακάτικη. Το ένθετο από το Βήμα πάντως έχει περάσει και στην ιστορία της προετοιμασίας για Πανελλήνιες... όπως και αυτό της κυριακάτικης Ε.
  24. H γραμμή είναι classic πράγματι... υπάρχουν όμως και πιό modern solutions. Για παράδειγμα το τελευταίο του Alberto Guardiani
×
×
  • Δημιουργία νέας...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.