Jump to content

Χαμένος στην επιλογή ειδικότητας


Recommended Posts

Έχω και πτυχίο οδοντιατρικής, μάστερ και διδακτορικό στον καρκίνο (έχω ερευνητικά papers) και γενικά έχω μια κάποια πορεία στην έρευνα. Απλά κάπως μπάφιασα να το πω δεν ξέρω. Συνειδητοποιήσα ότι θέλω να έχω ασθενείς και ότι πάντα έψαχνα κάτι κλινικό γιατί έχω πολύ καλή επικοινωνία (συνήθως) με τον ασθενή και ψυχικά με ανταμοίβει ννα νιώθω ότι βοηθάω κάποιον. Δουλεύοντας στην έρευνα (αλλά και διαγνωστικά σε δείγματα covid) δεν είχα αυτή την ικανοποίηση. Σκέφτομαι τα εξής

1. Για την ογκολογία: κολλάει με τις σπουδές μου ενδεχομένως να βοηθούσε η ερευητική μου δραστηριότητα να έχω καλό όνομα και να είμαι καλύτερος γιατρός, αλλά νομίζω έχει περισσότερη μαυρίλα απόση θα ήθελα.

2. Γενικός γιατρός: μου αρέσει σαν σκεπτικό γιατί με πτυχίο οδοντιατρικής και την έρευνα και την εμπειρία στην εργαστηριακή διάγνωση θεωρώ ότι θα ήμουν καλός γενικός γιατί έχω ασχοληθεί με πολλά θέματα και νομίζω μαρέσει σαν ειδικότητα.

3. Γναθοχειρουργική: Έτσι θα αξιοποιήσω και το πτυχίο της οδοντιατρικής, με αγχώννει το σκεπτικό ότι δεν ξέρω αν θα ήμουν καλός (πχ αν δεν έχω καλό χέρι για χειρουργός; στην οδοντιατρική την πάλευα πάντως από πλευράς δεξιοτεχνίας) και δεν ξέρω από αποκατάσταση τι παίζει.

4. Αναισθησιολόγος. Αν κάννω στην άκρη τα πάντα και πω απλά τι μου αρέσει, μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει το κομμάτι των ΤΕΠ όσο έχω δει σε επίπεδο σχολής, μου αρέσει γενικά ο ρόλος κκαι η δουλειά του.

Θα ήθελε κάποιος να πει μια γνώμη ή να με συμβουλεύσει κάπως; Ευχαριστώ.

Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

9 ώρες πριν, dromeas1 said:

Έχω και πτυχίο οδοντιατρικής, μάστερ και διδακτορικό στον καρκίνο (έχω ερευνητικά papers) και γενικά έχω μια κάποια πορεία στην έρευνα. Απλά κάπως μπάφιασα να το πω δεν ξέρω. Συνειδητοποιήσα ότι θέλω να έχω ασθενείς και ότι πάντα έψαχνα κάτι κλινικό γιατί έχω πολύ καλή επικοινωνία (συνήθως) με τον ασθενή και ψυχικά με ανταμοίβει ννα νιώθω ότι βοηθάω κάποιον. Δουλεύοντας στην έρευνα (αλλά και διαγνωστικά σε δείγματα covid) δεν είχα αυτή την ικανοποίηση. Σκέφτομαι τα εξής

1. Για την ογκολογία: κολλάει με τις σπουδές μου ενδεχομένως να βοηθούσε η ερευητική μου δραστηριότητα να έχω καλό όνομα και να είμαι καλύτερος γιατρός, αλλά νομίζω έχει περισσότερη μαυρίλα απόση θα ήθελα.

2. Γενικός γιατρός: μου αρέσει σαν σκεπτικό γιατί με πτυχίο οδοντιατρικής και την έρευνα και την εμπειρία στην εργαστηριακή διάγνωση θεωρώ ότι θα ήμουν καλός γενικός γιατί έχω ασχοληθεί με πολλά θέματα και νομίζω μαρέσει σαν ειδικότητα.

3. Γναθοχειρουργική: Έτσι θα αξιοποιήσω και το πτυχίο της οδοντιατρικής, με αγχώννει το σκεπτικό ότι δεν ξέρω αν θα ήμουν καλός (πχ αν δεν έχω καλό χέρι για χειρουργός; στην οδοντιατρική την πάλευα πάντως από πλευράς δεξιοτεχνίας) και δεν ξέρω από αποκατάσταση τι παίζει.

4. Αναισθησιολόγος. Αν κάννω στην άκρη τα πάντα και πω απλά τι μου αρέσει, μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει το κομμάτι των ΤΕΠ όσο έχω δει σε επίπεδο σχολής, μου αρέσει γενικά ο ρόλος κκαι η δουλειά του.

Θα ήθελε κάποιος να πει μια γνώμη ή να με συμβουλεύσει κάπως; Ευχαριστώ.

Δε χρειάζεται να σε συμβουλεύσει κάποιος.Πολυ σωστά τα ανελυσες.Οπότε είσαι στο 2 η 4.Διάλεξε ανάμεσα σε αυτά.Με το 2 θα έχεις ζωή χωρίς ιδιαίτερο άγχος και δουλειά σε ΚΥ,ΤΟΜΥ ή ιδιωτικό ιατρείο ενώ στο 4 εχει συνήθως πιο πολύ τρέξιμο σε νοσοκομείο ή ιδιωτική κλινική.

Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

22 ώρες πριν, heydoc said:

Δε χρειάζεται να σε συμβουλεύσει κάποιος.Πολυ σωστά τα ανελυσες.Οπότε είσαι στο 2 η 4.Διάλεξε ανάμεσα σε αυτά.Με το 2 θα έχεις ζωή χωρίς ιδιαίτερο άγχος και δουλειά σε ΚΥ,ΤΟΜΥ ή ιδιωτικό ιατρείο ενώ στο 4 εχει συνήθως πιο πολύ τρέξιμο σε νοσοκομείο ή ιδιωτική κλινική.

Ε μια δεύτερη γνώμη πάντα χρειάζεται :P

Δεν ξέρω σαν γενικός πως θα ναι η ρουτίνα μου. Φοβάμαι μην καταλήξω απλά να συνταγογραφώ σε χρονίως πάσχοντες και απλά να περνάω στο e-prescription συνταγές.

Αναισθησιολόγος όπως είπα είναι κάτι που με μαγνήτιζε. Tη θεωρώ πολύ δυνατή ειδικότητα και ταυτόχρονα είναι κάπως οι αφανείς ήρωες. Όταν είχα δει την αναισθησιολόγο στο χειρουργείο που μας εξηγούσε γενικότερα τη διαδικασία και λέει κάποια στιγμη "διασφαλίσαμε αεραγωγό ο ασθενής είναι ασφαλής"  είχα ανατριχιάσει και ας ακούγεται υπερβολικό (φοιτητής οδοντιατρικής ήμουν). Οπότε μάλλον παίζω περισσότερο μεταξύ αυτών των 2. Α επίσης εργαστηριακή ειδικότητα αν και εκεί ας πουμε είναι η μέχρι τώρα καριέρα μου, δεν θέλω καθόλου.

Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

10 ώρες πριν, dromeas1 said:

Ε μια δεύτερη γνώμη πάντα χρειάζεται :P

Δεν ξέρω σαν γενικός πως θα ναι η ρουτίνα μου. Φοβάμαι μην καταλήξω απλά να συνταγογραφώ σε χρονίως πάσχοντες και απλά να περνάω στο e-prescription συνταγές.

Αναισθησιολόγος όπως είπα είναι κάτι που με μαγνήτιζε. Tη θεωρώ πολύ δυνατή ειδικότητα και ταυτόχρονα είναι κάπως οι αφανείς ήρωες. Όταν είχα δει την αναισθησιολόγο στο χειρουργείο που μας εξηγούσε γενικότερα τη διαδικασία και λέει κάποια στιγμη "διασφαλίσαμε αεραγωγό ο ασθενής είναι ασφαλής"  είχα ανατριχιάσει και ας ακούγεται υπερβολικό (φοιτητής οδοντιατρικής ήμουν). Οπότε μάλλον παίζω περισσότερο μεταξύ αυτών των 2. Α επίσης εργαστηριακή ειδικότητα αν και εκεί ας πουμε είναι η μέχρι τώρα καριέρα μου, δεν θέλω καθόλου.

Αυτο εξαρτάται αποκλειστικά απο σένα και το πού θα διαλέξεις να δουλέψεις.Αν επιλέξεις ένα ΚΥ σε χωριό της επαρχίας πολύ πιθανό να το κάνεις αυτό(αν κ εκεί θα διακριθεις αν εισαι καλός κ θα έχεις και τα τυχερά σου στις επισκέψεις κατ οικον και στα απογευματινά σου).Αν πάλι θες,μπορείς να δουλέψεις σε ένα μάχιμο setting όπως είναι ένα κεντρικό ΚΥ ή τα ΤΕΠ ενος νοσοκομείου.Το καλό επίσης είναι ότι μπορείς ανα πάσα στιγμή ν αλλάξεις και να μεταπηδήσεις απ τη μια επιλογή στην άλλη,ενώ σαν αναισθησιολόγος θα πάρεις μια θέση κ σ αυτή πιθανότατα θα τελειώσεις την καριέρα σου.

Τροποποιήθηκε από heydoc
Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Γενικά, καλό είναι η ειδικότητα που θα επιλέξεις να σε "εξιτάρει", να σου ταιριαζει και να κρατήσει το ενδιαφέρον σου όσο το δυνατόν περισσότερο, μιας και θα απασχολεί το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας σου για πολλά χρόνια. Αυτό ισχύει για όλους μας βέβαια. 

Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Και σαν συμβουλή, δεν χωράει "δεύτερη γνωμη" σε τέτοιες αποφάσεις.  Είναι απολύτως προσωπικές και σημαντικές, όσο και ο άνθρωπος που θα παντρευτείς. Μην αφήσεις να σε επηρεάσουν άλλοι σε αυτήν την απόφαση, είναι αυστηρά και αποκλειστικά δική σου. Εσύ θα "ζήσεις και θα πεθάνεις" με την ειδικότητα που θα επιλέξεις και κανένας γονιος, συγγενής ή φίλος. 

Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Πριν πω οτιδήποτε το συγκεκριμένο, θα ήθελα γενικά να σχολιάσω ότι σκοπός μου είναι να βοηθήσω με αυτά που θα πω και όχι να κακολογήσω κάποιον. Κυρίως διότι, ορισμένα πράγματα από αυτά που λες - ρωτάς είναι απλά ασυμβίβαστα μεταξύ τους. Αυτό για μένα (και υποθέτω και για οποιονδήποτε έχει επίγνωση της πραγματικότητας στην Ελλάδα) σημαίνει ένα από τα τρία τινά:

1ον) Δεν ξέρεις τι πραγματικά θέλεις να κάνεις (στη ζωή σου γενικά ?? , ίσως αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή ?? , θες κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που φαντάζεσαι/φανταζόσουν ότι θέλεις ??)

2ον) Έχεις μια ιδέα για το τι θέλεις να κάνεις, αλλά δεν έχεις καμία επίγνωση για το πώς δουλεύει η ελληνική πραγματικότητα (ή έστω, έχεις μερική επίγνωση της πραγματικότητας, πράγμα που όμως ίσως είναι ακόμα χειρότερο, από τη στιγμή που η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια)

3ον) Μας δουλεύεις όλους και απλά θέλεις να μαζέψεις και από εδώ και από εκεί κάποια γνώμη (γυρολόγος σε φόρουμ, facebook, κ.τ.λ. συζητήσεις και ότι αρπάξουμε από όλα αυτά)

Να ξεκαθαρίσω ότι όταν μπαίνω στη διαδικασία να απαντήσω σε κάποιον, πάντα το κάνω όταν πιστεύω ότι πολύ δύσκολα ισχύει το 3ον. Οπότε πάμε παρακάτω.

On 25/3/2021 at 2:13 ΜΜ, dromeas1 said:

Έχω και πτυχίο οδοντιατρικής, μάστερ και διδακτορικό στον καρκίνο (έχω ερευνητικά papers) και γενικά έχω μια κάποια πορεία στην έρευνα. Απλά κάπως μπάφιασα να το πω δεν ξέρω.

Για να συνοψίσουμε: Σου πήρε περί τα 9 χρόνια για να τελειώσεις Ιατρική και Οδοντιατρική. Έκανες επίσης (παράλληλα? επιπλέον χρόνια?) μεταπτυχιακό και διδακτορικό στον καρκίνο (ποιον καρκίνο ? σε πρόγραμμα ή εκτός? κλινικό ή εργαστηριακό ? στα πλαίσια Ιατρικής Σχολής ή Οδοντιατρικής Σχολής? εσωτερικό ή εξωτερικό ?). Προσπαθώ να καταλάβω:

1ο) Συνολικά πόσα χρόνια κράτησαν οι σπουδές σου ?

2ον) Στα μεσοδιαστήματα αυτά δούλεψες κάπου ?

3ον) Πώς εννοείς την "πορεία στην έρευνα" ? Ως μηχανή παραγωγής άρθρων ή ως εργαζόμενος κάπου ? Και εάν ναι, στα πλαίσια εργαστηρίου ? κλινικής ? Τι ?

Όλα αυτά είναι ζωτικής σημασίας, όταν ζητάς να σου δώσουν συμβουλές ως προς το ποια ειδικότητα θα μπορούσες να ακολουθήσεις. Ήτοι:

α) Σε ποια ηλικία βρίσκεσαι ? Το να δουλέψεις ως ειδικευόμενος/η σε ελληνικό νοσοκομείο και μάλιστα για ειδικότητες που διαρκούν 6 - 7 χρόνια, με 24ωρες εφημερίες, χωρίς ρεπό, άυπνος/η, στα ΤΕΠ ή στις ΜΕΘ γενικού νοσοκομείου, θέλει και μιαν κάποιαν αντοχή

β) Έχεις εμπειρία από το ελληνικό σύστημα υγείας ? Ο όλος μηχανισμός εργασίας είναι τουλάχιστον άθλιος. Ίσως τα πράγματα να μην είναι αυτά που φαντάζεσαι

γ) Για το ΕΣΥ, τρίχες τα μεταπτυχιακά σου και τα διδακτορικά σου. Αυτό που πρέπει να κάνεις ως ειδικευόμενος/η σε γενικό νοσοκομείο είναι να βγάζεις τη δουλειά. Τουλάχιστον για τα 6 - 7 πρώτα χρόνια της καριέρας σου (τουλάχιστον μέχρι να πάρεις την ειδικότητα δηλαδή) πρέπει να έχεις τις αντοχές και τις δεξιότητες να ανταπεξέλθεις στον τεράστιο φόρτο εργασίας που έχουν τα ελληνικά νοσοκομεία. Και φυσικά υπό τις άθλιες συνθήκες εργασίας που ανέφερα παραπάνω (και έχουν πολλά να δουν τα μάτια σου εάν αποφασίσεις να κάνεις κλινική ειδικότητα). Γι' αυτόν τον λόγο παίζουν μεγάλο ρόλο:

α) Ηλικία - Αντοχή (ως επί το πλείστον, οι νέοι γιατροί ξεκινάμε την ειδικότητα σε όσο το δυνατόν μικρότερη ηλικία)

β) Οικογενειακή κατάσταση (παιδιά ? ηλικίες ? )

γ) Έρευνα αγοράς (κέντρο ή επαρχιακό νοσοκομείο ? φόρτος εργασίας νοσοκομείου ? λογικός ή όχι διευθυντής / διευθύντρια ? υπάρχουν άλλοι συνειδικευόμενοι ή δεν δηλώνει κανένας και θα είσαι εσύ να βγάζεις όλη τη δουλειά ? ήσυχοι κάτοικοι ή έχουν ταράξει το νοσοκομείο στις μηνύσεις ?)

Για την επιλογή ειδικότητας στην πραγματική ζωή έχεις να σκεφτείς πολλά.

On 25/3/2021 at 2:13 ΜΜ, dromeas1 said:

Συνειδητοποιήσα ότι θέλω να έχω ασθενείς και ότι πάντα έψαχνα κάτι κλινικό γιατί έχω πολύ καλή επικοινωνία (συνήθως) με τον ασθενή και ψυχικά με ανταμοίβει ννα νιώθω ότι βοηθάω κάποιον. Δουλεύοντας στην έρευνα (αλλά και διαγνωστικά σε δείγματα covid) δεν είχα αυτή την ικανοποίηση.

Από την πορεία που περιέγραψες παραπάνω (πτυχίο, μεταπτυχιακό, διδακτορικό, τα COVID πάλι που κολλάνε σε σχέση με την έρευνα πάνω στην καρκίνο ???) δεν αντιλαμβάνομαι από που προκύπτει η καλή σου επικοινωνία με τον ασθενή. Πραγματικά όμως. Εάν έχεις στο μυαλό σου το τι έκανες ως φοιτητής στα ΤΕΠ σε συμβουλεύω να τα ξεχάσεις. Σε διαβεβαιώ ότι δεν έχει καμία σχέση ο τρόπος που λειτουργείς ως φοιτητής στα ΤΕΠ, με την άσκηση της εν λόγω ειδικότητας όταν διαχειρίζεται εσύ τον ασθενή.

Είναι εντελώς διαφορετικό το να κάνουμε μερικές ιατρικές πράξεις όντας φοιτηταρία στα ΤΕΠ και εντελώς διαφορετικό το να είσαι ειδικευόμενος (ή νέος ειδικός) και να έχεις αναλάβει την καθ' ολοκληρία διαχείριση ενός ασθενή στα ΤΕΠ, είτε ως ειδικευόμενος, είτε ως νέος ειδικός. Τα ΤΕΠ είναι μόνο η αρχική επαφή με τον ασθενή, η οποία συνεχίζεται με τη μάχη που κάνεις για εκτιμήσεις ή "πασάρισμα" του ασθενή στις άλλες ειδικότητες (καθώς δεν είναι πάντα ξεκάθαρο εάν ένα πρόβλημα είναι αμιγές π.χ. καρδιολογικό ή παθολογικό ή πνευμονολογικό) και ακολουθεί η νοσηλεία του ασθενή στην κλινική (ασθενή - τρόπος του λέγειν ο ενικός, συνήθως μετά από γενική εφημερία μέχρι και στα μπαλκόνια μπορεί να στήνονται ράντζα, οπότε για όλο αυτό το μπάχαλο είσαι υπεύθυνος εσύ εάν συμβεί κάτι).

Και φυσικά η "βοήθεια" που θα προσφέρεις μπορεί να εισπράξει μερικές ωραιότατες καταγγελίες ή μηνύσεις, από τους κατά τ' άλλα χαμογελαστούς ελληναράδες ασθενείς (και που και που μερικοί μπορεί να σου δώσουν και μερικά βρισίδια - κατάρες "ευχαριστίας", εάν φυσικά δεν σε πλακώσουν στο ξύλο τίποτα γύφτοι που απαιτούν περίθαλψη βασιλέως).

On 25/3/2021 at 2:13 ΜΜ, dromeas1 said:

Σκέφτομαι τα εξής

1. Για την ογκολογία: κολλάει με τις σπουδές μου ενδεχομένως να βοηθούσε η ερευητική μου δραστηριότητα να έχω καλό όνομα και να είμαι καλύτερος γιατρός, αλλά νομίζω έχει περισσότερη μαυρίλα απόση θα ήθελα.

Σίγουρα το τελευταίο. Η ειδικότητα έχει τρομερό θανατικό. Ο μεταστατικός ασθενής, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (π.χ. όρχις και μαστός), δεν ιάται. Θα πεθάνει. Μα τώρα, μα σε 1 χρόνο, μα σε 2 χρόνια, πάντως δεν θεραπεύεται. Όσον αφορά στα υπόλοιπα, με τα στοιχεία που μας δίνεις για τον εαυτό σου, θα πω ξανά ότι άλλο πράγμα είναι η ειδικότητα από την έρευνα και από αυτό που φαντάζεσαι. Περισσότερες πληροφορίες μπορείς να δεις πάνω στο σχετικό τόπικ:

 

On 25/3/2021 at 2:13 ΜΜ, dromeas1 said:

2. Γενικός γιατρός: μου αρέσει σαν σκεπτικό γιατί με πτυχίο οδοντιατρικής και την έρευνα και την εμπειρία στην εργαστηριακή διάγνωση θεωρώ ότι θα ήμουν καλός γενικός γιατί έχω ασχοληθεί με πολλά θέματα και νομίζω μαρέσει σαν ειδικότητα.

Για την ελληνική νομοθεσία, το ελληνικό σύστημα υγείας και την ελληνική πραγματικότητα, ο Γενικός Γιατρός δεν έχει κανέναν ουσιαστικό ρόλο. Είναι ο τροχονόμος προς τα ελληνικά νοσοκομεία, καθώς νομοθετικά, ιατρικά (για τα ελληνικά δεδομένα) και κοινωνικά, ουαί και αλλοίμονό σου εάν αναλάβεις να διαχειριστείς ασθενή με κάτι παραπάνω από βηχαλάκι (υπερβάλλω προφανώς, αλλά στην πράξη, αναλογικά και για άλλα περιστατικά, έτσι είναι) στο ιδιωτικό σου ιατρείο ή στο κέντρο υγείας όπου βρίσκεσαι.

18 ώρες πριν, dromeas1 said:

Δεν ξέρω σαν γενικός πως θα ναι η ρουτίνα μου. Φοβάμαι μην καταλήξω απλά να συνταγογραφώ σε χρονίως πάσχοντες και απλά να περνάω στο e-prescription συνταγές.

Και αυτό ακριβώς θα κάνεις. Ο γενικός γιατρός, είτε στον ιδιωτικό, είτε στον δημόσιο τομέα, πάει παρεούλα με το καθηκοντολόγιο του αγροτικού ιατρού και πρακτικά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του τον περνάει, οφείλει να τον περνάει, καλύπτοντας τις ανάγκες συνταγογράφησης των πολιτών.

Και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Τα προβλήματα της Γενικής Ιατρικής αρχίζουν από την ειδικότητα ακόμα:

1ον) Ως ειδικευόμενος, εκπαιδεύεσαι περνώντας μερικούς μήνες rotation από διάφορες κλινικές ειδικότητες. Στα αντίστοιχα διαστήματα, όπου προφανώς δεν προλαβαίνεις να αποκτήσεις ουσιαστικές γνώσεις από την αντίστοιχη ειδικότητα, καλείσαι, ως "ο λιγότερο χρήσιμος ειδικευόμενος της κλινικής", να διεκπεραιώνεις μόνο λάντζα, παρά κλινικό ή επιστημονικό έργο (καθώς οι ειδικευόμενοι της καθ' εαυτού ειδικότητας προηγούνται σε όλα, σε σχέση με εσένα)

2ον) Όταν και εάν πάρεις την ειδικότητα, θα έχεις δύο επιλογές: Είτε να ανοίξεις ιδιωτικό ιατρείο, είτε να δουλέψεις σε κάποιο ξεχαρβαλωμένο αγροτικό ιατρείο ή κέντρο υγείας της επαρχίας. Το τι σημαίνει αυτό, αποτελεί ένα τεράστιο θέμα που έχει αναλυθεί εκτενώς σε άλλα τόπικ αυτού του φόρουμ, είναι ολόκληρες σελίδες συζήτησης, σε παραπέμπτω να διαβάσεις ότι έχει γραφεί σχετικά με την υπηρεσία υπαίθρου (καθώς υπό παρόμοιες συνθήκες θα κληθείς να δουλέψεις και ως γενικός ιατρός)

On 25/3/2021 at 2:13 ΜΜ, dromeas1 said:

3. Γναθοχειρουργική: Έτσι θα αξιοποιήσω και το πτυχίο της οδοντιατρικής, με αγχώννει το σκεπτικό ότι δεν ξέρω αν θα ήμουν καλός (πχ αν δεν έχω καλό χέρι για χειρουργός; στην οδοντιατρική την πάλευα πάντως από πλευράς δεξιοτεχνίας) και δεν ξέρω από αποκατάσταση τι παίζει.

Δεν την ξέρω καλά την ειδικότητα. Αλλά εγώ θα ρωτήσω, γιατί Γναθοχειρουργός και όχι Οδοντίατρος (αφού έχεις ήδη το πτυχίο και είσαι έτοιμος/η να το ασκήσεις) ??

On 25/3/2021 at 2:13 ΜΜ, dromeas1 said:

4. Αναισθησιολόγος. Αν κάννω στην άκρη τα πάντα και πω απλά τι μου αρέσει, μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει το κομμάτι των ΤΕΠ όσο έχω δει σε επίπεδο σχολής, μου αρέσει γενικά ο ρόλος κκαι η δουλειά του.

Θα ήθελε κάποιος να πει μια γνώμη ή να με συμβουλεύσει κάπως; Ευχαριστώ.

Ο Αναισθησιολόγος ΔΕΝ είναι ειδικότητα των ΤΕΠ. Δεν θα δεις ΠΟΤΕ αναισθησιολόγο να κάθεται στα ΤΕΠ. Οι αναισθησιολόγοι κάθονται στο Αναισθησιολογικό Τμήμα του νοσοκομείου, μέσα στις αίθουσες ανάνηψης - χειρουργεία και είναι σε ετοιμότητα για: i) επείγον χειρουργείο ή ii) διασωλήνωση όταν και όπου αυτή χρειαστεί

Υπό αυτό το πρίσμα, ο αναισθησιολόγος, τουλάχιστον στα πλαίσια του επείγοντος, δεν έχει να κάνει με "ζωντανούς" (υπό μία ένοια) ασθενείς. Όταν θα δει τον ασθενή, θα είναι για να τον εκτιμήσει προς χειρουργείο ή προς διασωλήνωση. Στην πράξη, μπορεί να λεχθεί ότι ο αναισθησιολόγος δεν αποτελεί "θεράπων" ιατρός κανενός. Θεράπων θα είναι πάντα ο χειρουργός, ή ο ιατρός που παρακολουθεί τον ασθενη και που φώναξε τον αναισθησιολόγο για διασωλήνωση.

Επομένως ως Αναισθησιολόγος, δεν θα έχεις στην καθημερινή πράξη την επαφή που λες ότι θέλεις να έχεις με τον ασθενή. Θα είσαι απλά ένα εργαλείο, που η μόνη σου επαφή με τον ασθενή θα αφορά τα πλαίσια της διασωλήνωσης - αποσωλήνωσης.

18 ώρες πριν, dromeas1 said:


Αναισθησιολόγος όπως είπα είναι κάτι που με μαγνήτιζε. Tη θεωρώ πολύ δυνατή ειδικότητα και ταυτόχρονα είναι κάπως οι αφανείς ήρωες. Όταν είχα δει την αναισθησιολόγο στο χειρουργείο που μας εξηγούσε γενικότερα τη διαδικασία και λέει κάποια στιγμη "διασφαλίσαμε αεραγωγό ο ασθενής είναι ασφαλής"  είχα ανατριχιάσει και ας ακούγεται υπερβολικό (φοιτητής οδοντιατρικής ήμουν). Οπότε μάλλον παίζω περισσότερο μεταξύ αυτών των

Έτσι είναι, Αφανής ήρωας ο αναισθησιολόγος, ζωτικότατος ο ρόλος του, χωρίς αυτόν δεν μπορεί να υπάρξει νοσοκομείο. Αλλά όπως σου είπα, φάσκεις και αντιφάσκεις σε αυτό που λες ότι θες, ή που νομίζεις ότι θες. Θες να έχεις επαφή με τον ασθενή ? Θες να έχεις "προσωπικούς" ασθενείς ? Δεν θα το έχεις ως αναισθησιολόγος. Δεν θα μπορείς να είσαι "θεράπων ιατρός" που λέμε. Πλην του να μην ασκήσεις την ειδικότητα και να συνταγογραφείς απλά σε π.χ. ιατρεία πόνου.

18 ώρες πριν, dromeas1 said:

2. Α επίσης εργαστηριακή ειδικότητα αν και εκεί ας πουμε είναι η μέχρι τώρα καριέρα μου, δεν θέλω καθόλου.

Οκ. Αλλά, τουλάχιστον με όσα έχεις πει ως τώρα, δεν μπορώ να καταλάβω εάν πραγματικά έχεις συνειδητοποιήσει τι πραγματικά είναι στην πράξη οι κλινικές ειδικότητες στις οποίες ισχυρίζεσαι ότι θες να δουλέψεις.

7 ώρες πριν, heydoc said:

Αν επιλέξεις ένα ΚΥ σε χωριό της επαρχίας πολύ πιθανό να το κάνεις αυτό(αν κ εκεί θα διακριθεις αν εισαι καλός κ θα έχεις και τα τυχερά σου στις επισκέψεις κατ οικον και στα απογευματινά σου).Αν πάλι θες,μπορείς να δουλέψεις σε ένα μάχιμο setting όπως είναι ένα κεντρικό ΚΥ ή τα ΤΕΠ ενος νοσοκομείου.

Προφανώς, σε κάποια Κ.Υ. ή χωριά σίγουρα ακόμα θα δουλεύει έτσι. Ωστόσο, έχω τις ενστάσεις μου. Σίγουρα όμως, πρέπει να το ψάξεις καλά, σχετικά με το που θα πας. Τώρα, Γενικός Γιατρός σε ΤΕΠ νοσοκομείου ??? Υπάρχει αυτό ?? Αλλά υποθέτω ότι και να υπάρχει (σε κάτι Γ.Ν. - Κ.Υ.) η έννοια "μάχιμος" μόνο σε δικαστικούς μπελάδες μπορεί να σε οδηγήσει, καθώς στην ελληνική νομοθεσία γενικός ιατρός = τροχονόμος για τις νοσοκομειακές ειδικότητες.

7 ώρες πριν, heydoc said:

ενώ σαν αναισθησιολόγος θα πάρεις μια θέση κ σ αυτή πιθανότατα θα τελειώσεις την καριέρα σου.

+++

Συνολικά, από πλευράς μου, πραγματικά δεν ξέρω τι συμβουλή θα μπορούσα να σου δώσω. Δηλώνεις πτυχιούχος δύο Σχολών με μεταπτυχιακό και διδακτορικό, συν εργασία σε εργαστηριακής φύσεως επάγγελμα. Επομένως θα κάνω την υπόθεση ότι έχεις μια κάποια ηλικία (εν συγκρίσει με αυτήν που αρχίζουμε οι νέοι γιατροί την ειδικότητά μας). Ο λόγος που ζητάς να αλλάξεις ενασχόληση λες ότι είναι η ανάγκη σου να έχεις καθημερινή επαφή με τον ασθενή.

Α] Έχουμε, λοιπόν, ένα άτομο που δηλώνει ότι σε μεγάλη ηλικία επιθυμεί να ξεκινήσει μία από τις δυσκολότερες ειδικότητες τις Ιατρικής, την Αναισθησιολόγία, την οποία λόγω συνθηκών εργασίας την εγκαταλείπουν μαζικά οι νέοι γιατροί (οι λίστες αναμονής έχουν αδειάσει) και συγχρόνως θέλει διαπροσωπική επαφή με τον ασθενή (ουσιαστική αντίφαση με την ειδικότητα της αναισθησιολογίας, όπως ανέφερα παραπάνω).

Β] Ταυτόχρονα, δηλώνει κατάλληλος/η για την κατ' εξοχήν ειδικότητα στην Ελλάδα που ασχολείται και βγάζει το ψωμί της σχεδόν αποκλειστικά με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, τη Γενική Ιατρική, ενώ από την άλλη δηλώνει ότι δεν επιθυμεί να χάνει τον χρόνο του/της στη συνταγογράφηση (εδώ συμβουλεύω να διαβάσεις τα πολυσέλιδα τόπικ μας σχετικά με την υπηρεσία υπαίθρου).

Γ] Κατέχει τον τίτλο της Οδοντιατρικής, αλλά σκέφτεται σοβαρά να χάσει χρόνια για να ειδικευτεί στην Γναθοχειρουργική, χωρίς να έχει ασκήσει καθόλου το επάγγελμα της Οδοντιατρικής πρώτα (διόρθωσέ με εάν κάνω λάθος). Περισσότερο λογική θα είχε κατά εμέ να ξεκινήσεις ασκώντας το επάγγελμα στον τίτλο που ήδη κατέχεις. Ειδικά για την Οδοντιατρική, που η καθημερινότητα περιλαμβάνει την καθημερινή επαφή με τον ασθενή και τα communication skills του επαγγέλματος παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο για να σε αναδείξουν ως επαγγελματία στο χώρο (ειδικά στον ιδιωτικό τομέα)

Ναι, έχω μπερδευτεί. Η γνώμη μου είναι να διαβάσεις λίγο καλύτερα απόψεις και γνώμες σε όλα αυτά που ρωτάς. Το forum παρέχει πολύ αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με τις ειδικότητες που σκέφτεσαι. Τουλάχιστον, σίγουρα για την ειδικότητα της Παθολογικής Ογκολογίας και τις συνθήκες εργασίες στην ύπαιθρο (τα έχω διαβάσει και έχω γράψει και εγώ σχετικά).

Τροποποιήθηκε από mihiatrik
Διόρθωση ορθογραφίας
Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

@mihiatrik
Αρχικά ευχαριστώ για την αναλυτική σου απάντηση. Πρώτο πτυχίο έκανα οδοντιατρική και δεύτερο Ιατρική. Είμαι 29χρονών. Μεταπτυχιακό και διδακτορικό έκανα παράλληλα με την ιατρική. Βασικά με το που τέλειωσα την οδοντιατρική επειδή φοβόμουν μην δεν μπω ιατρική είπα να κάνω μεταπτυχιακό γιατί σε εκείνη τη φάση της ζωής μου ήμουν απογοητευμένος με την οδοντιατρική (γιατί έβλεπα φίλους μου να δουλεύουν στα ιατρεία των γονιών τους και εγώ δεν είχα καμία άκρη). Οπότε είπα να κάνω κάτι πιο "ερευνητικό" να το προσεγγίσω πιο εργαστηριακά. Το διδακτορικό μου μελέτησε ένα φάρμακο ως προς την καρκινική του δράση. .Ολα τα πειράματα τα έβαλα εγώ, από κυτταροκαλλιέργειες και μοριακές τεχνικές μέχρι πειραματόζωα.  Το πως το έκανα παράλληλα με τηνΙατρική.. δεν θα πω ότι δυσκολεύτηκα, θα πω το έκανα συνειδητά. Τα πράγματα πήγαν καλά, έκανα αρκετές δημοσιεύσεις σε καλούτσικα περιοδικά, γενικά είδα πράγματα, κάνω μαθήματα σε μεταπτυχιακά.. και τώρα έχω μείνει ως ποστ ντοκ. Από πέρσι που τέλειωσα την ιατρική από σπόντα έμαθα για μια θέση που χρειαζόντουσαν άτομα να ξέρουν μοριακές τεχνικές για κοβιντ και το έκανα για να συμπληρώνω εισόδημα για την οικογένεια.

Όσον αφορά τη γναθο, οι περισσότεροι οδοντίατροι δίνουν στα καπάκια κακτατακτ΄ρηεις και μπορεί να μην ξαναπιάσουν τροχό στα χέρια τους. Αυτοί που θέλουν απλά να βάζουν εμφυτεύματα προτιμούν σεμινάρια ή το σχετικό μεταπτυχιακό.
Επαφή με ασθενείς είχα αυτά τα χρόνια (εκτός των προτπχυαικών) σαν ερευνητής που έπαιρνα ιστορικά, που έπαιρνα δείγματα και στον κοβιντ. Τώρα σχετικά με την επιλογή της ειδικότητας σκέφτομαι από τη μια έχω το μειονε΄κτημα ότι είμαι 29 και από την άλλη έχω το πλεονέκτημα ότι έχω διδακτορικό και ερευνητική εμπειρία που σε ορισμένες ειδικότητες θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμο. Παρόλα αυτά εργαστηριακή ειδικότητα δεν θέλω με τίποτα. Τηννεοσύστηατη ειδικότητα της ιατρικής γενετικής δεν την εμπιστεύομαι στην Ελλάδα.

Σκέφτομαι ότι σαν ειδικευόμενος πχ στην ογκολογία θα μπορούσα να είχα και μια επαφή με την έρευνα καθώς είναι το "κομμάτι" μου. Αυτό που με χαλάει στην έρευνα είναι ότι κάτά κάποιον τρόπο μου λείπει το κλινικό κομμάτι. Ενώ γκρινιαζα πολύ και με διάφορα, συνειδητοποίησα ίτι αυτό που με γεμίζει είναι το κλινικό κομμάτι. Νιώθω κάπως στον πάγκο των αναπληρωματικών αν είμαι ερευητής (ή μόνο ερευνητής). Για αυτό πάντα προσπαθούσα οι μελέτες που ασχολιόμουν να είναι κλινικής και όχι βασικής έρευνας. Παρόλα αυτά δεν νομίζω ότι θα μαρέσει σε κλινικό επίπεδο για αυτό και από τη μια θεωρώ ότι έχω ένα κκαλό CV από την άλλη δεν θα με γεμίζει όσο κάτι άλλο.

Η αναισθησιολογία πάντα μάρεσε, ακόμα και στο μικρό κομμάτι που έχει η οδοντιατρική, την βρίσκω θαυμαστή ειδικότητα.
Σαν γενικός γιατρός, μαρέσει το κομμάτι της διαφοροδιάγνωσης, αλλά και της πρόληψης. Να κοιτάω τον βλεννογόνο του στόματος που δεν τον κοιτάνε ούτε οι οδοντίατροι δυστυχώς. Τώρα ναι η ατέλειωτη συνταγογράφηση είναι κάπως βαρετό, αλλά θα φρόντια να μην είναι το κύριο αντικε΄ιμενό μου.||

ΥΓ Το ξέρω ότι είμαι μπερδεμένος, το έγραψα και στον τίτλο του θέματος, μερικές σκέψεις μου κουβεντιάζω


 

Για τον αναισθησιολόγο ναι το καταλαβαίνω ότι δεν είναι ο θεράπων, λογικό είναι.

Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Κοίτα, από όλες τις διευκρινήσεις που έδωσες, αλλά και από όλα αυτά που έχεις πει έως τώρα, νομίζω ότι το συμπέρασμά μου δεν αλλάζει: Δεν έχεις ιδέα από την καθημερινή πρακτική του νοσοκομειακού περιβάλλοντος στην Ελλάδα. Και πολύ περισσότερο, δεν έχεις ιδέα (στο πετσί σου) για το τι θα τραβήξεις στα πρώτα 6 - 7 χρόνια της καριέρας σου, δηλαδή ενώ θα ασκείσαι στην ειδικότητα (ή όταν με το καλό γίνεις νέος ειδικός).

Βέβαια, αυτό δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία (ούτε εμείς είχαμε, κατά πλειοψηφία, ιδέα για το τι ακριβώς θα συναντήσουμε), εάν δεν είχες ήδη μία πορεία σε κάποιον άλλο τομέα. Από τη στιγμή που έχεις, αυτό που σου λέω είναι ότι πρέπει να είσαι έτοιμος να κάνεις αρκετές στροφές 180 μοιρών (και όχι 360 μοιρών... ο νοών νοείτω...) στον τρόπο σκέψης σου, καθώς και να αποδεχτείς ότι είναι σχεδόν αδύνατον να συμβιβάσεις την μέχρι τώρα πορεία σου με αυτό που θες ως νέα καθημερινότητά σου. Η κλινική ιατρική στην Ελλάδα, πολύ απλά δεν θέλει, ούτε χρειάζεται, ερευνητές ή επιστήμονες με μεταπτυχιακά, διατριβές κ.τ.λ . Θέλει λαντζιέρηδες. Φρέσκο κρέας για να βγάζει τη δουλειά του νοσοκομείου.

Το πόσο καλός ερευνητής ήσουν, ή είσαι, λίγο μετράει. Ο καθένας μπορεί να ορίσει και να οργανώσει την αυτοεκπαίδευσή του κατά τον τρόπο που νομίζει. Ωστόσο, εάν θέλεις να είσαι "σωστός" στη δουλειά σου, η καθημερινότητα του νοσοκομείου θα σε αποσπάει, αναγκαστικά, κυρίως σε άλλες, πολλές φορές μη παραγωγικές ενασχολήσεις (βγάλε εξιτήρια, ενημερωτικά, ενημέρωση φακέλου, κ.τ.λ., κ.τ.λ.). Το έχω πει πολλές φορές αυτό και σε άλλα τόπικ, αλλά στην ελληνική πραγματικότητα, αυτοί που τα φέρνουν βόλτα και ως "κλινικοί" και ως "ερευνητές", για να το πετύχουν, αναγκαστικά είτε "χώνουν" άλλους συναδέλφους τους (εν ψυχρώ ή με έμμεσο τρόπο), είτε κατεβάζουν παντελόνια και φουστίτσες (τα δικά τους, ή των άλλων). Ειδικά στις πανεπιστημιακές κλινικές, το γλύψιμο δίνει και παίρνει, το τσουτσεκίζειν εστί φιλοσοφείν και γενικώς, το να είσαι ταυτόχρονα συνεπής στις υποχρεώσεις σου στο νοσοκομείο (όπου οι δουλειές δεν τελειώνουν ΠΟΤΕ) και το να ασχολείσαι παράλληλα με την έρευνα είναι απλά ΑΔΥΝΑΤΟΝ! (αρχή διατήρηση της ενέργειας βεβαίως, βεβαίως)

Πάμε στα επί μέρους:

4 ώρες πριν, dromeas1 said:

@mihiatrik
Αρχικά ευχαριστώ για την αναλυτική σου απάντηση. Πρώτο πτυχίο έκανα οδοντιατρική και δεύτερο Ιατρική. Είμαι 29χρονών. Μεταπτυχιακό και διδακτορικό έκανα παράλληλα με την ιατρική. Βασικά με το που τέλειωσα την οδοντιατρική επειδή φοβόμουν μην δεν μπω ιατρική είπα να κάνω μεταπτυχιακό γιατί σε εκείνη τη φάση της ζωής μου ήμουν απογοητευμένος με την οδοντιατρική (γιατί έβλεπα φίλους μου να δουλεύουν στα ιατρεία των γονιών τους και εγώ δεν είχα καμία άκρη). Οπότε είπα να κάνω κάτι πιο "ερευνητικό" να το προσεγγίσω πιο εργαστηριακά. Το διδακτορικό μου μελέτησε ένα φάρμακο ως προς την καρκινική του δράση. .Ολα τα πειράματα τα έβαλα εγώ, από κυτταροκαλλιέργειες και μοριακές τεχνικές μέχρι πειραματόζωα.  Το πως το έκανα παράλληλα με τηνΙατρική.. δεν θα πω ότι δυσκολεύτηκα, θα πω το έκανα συνειδητά. Τα πράγματα πήγαν καλά, έκανα αρκετές δημοσιεύσεις σε καλούτσικα περιοδικά, γενικά είδα πράγματα, κάνω μαθήματα σε μεταπτυχιακά.. και τώρα έχω μείνει ως ποστ ντοκ. Από πέρσι που τέλειωσα την ιατρική από σπόντα έμαθα για μια θέση που χρειαζόντουσαν άτομα να ξέρουν μοριακές τεχνικές για κοβιντ και το έκανα για να συμπληρώνω εισόδημα για την οικογένεια.

Οκ. Επομένως δεν έτυχε να δουλέψεις ποτέ σε ελληνικό νοσοκομείο. Η συμβουλή μου παραμένει. Διάβασε λίγα πράγματα για την καθημερινότητα των ειδικοτήτων για τις οποίες ενδιαφέρεσαι. Και ει δυνατόν, δεν ξέρω που μένεις, αλλά ως επαγγελματίας συνάδελφος 29 ετών (δεν είσαι πλέον φοιτητάκι) μπορείς να περάσεις από μία αντίστοιχη κλινική (ή κέντρο υγείας) στην οποία θα ενδιαφερόσουν να δουλέψεις, να μιλήσεις με κάποιον ειδικευόμενο ή ειδικό που υπηρετεί εκεί και, γιατί όχι, να παρακολουθήσεις, σε συνεννόηση με τον διευθυντή, ντυμένος πάντα, σε real time, για π.χ. μία εβδομάδα, ένα μήνα κ.τ.λ. την καθημερινότητά τους (αν και δεν ξέρω πόσο εύκολο θα ήταν αυτό εν μέσω covid, ειδικά για τους αναισθησιολόγους, που όλη ημέρα είναι κατά κύριο λόγο μέσα στις θετικές ΜΕΘ)

4 ώρες πριν, dromeas1 said:

Όσον αφορά τη γναθο, οι περισσότεροι οδοντίατροι δίνουν στα καπάκια κακτατακτ΄ρηεις και μπορεί να μην ξαναπιάσουν τροχό στα χέρια τους. Αυτοί που θέλουν απλά να βάζουν εμφυτεύματα προτιμούν σεμινάρια ή το σχετικό μεταπτυχιακό.

Δεν εννοώ τη δήλωσή σου... Οκ, οι περισσότεροι οδοντίατροι κάνουν και θέλουν αυτό που θέλουν. Εσύ, δεν κατάλαβα, τι ακριβώς θέλεις ??

4 ώρες πριν, dromeas1 said:

Επαφή με είχα αυτά τα χρόνια (εκτός των προτπχυαικών) σαν ερευνητής που έπαιρνα ιστορικά, που έπαιρνα δείγματα και στον κοβιντ.

Είπαμε, όσο και εάν με βρίσουν οι εργαστηριακοί γιατροί, αυτό δεν μπορεί να λογιστεί ως κλινική επαφή με τον ασθενή.

4 ώρες πριν, dromeas1 said:

Τώρα σχετικά με την επιλογή της ειδικότητας σκέφτομαι από τη μια έχω το μειονε΄κτημα ότι είμαι 29 και από την άλλη έχω το πλεονέκτημα ότι έχω διδακτορικό και ερευνητική εμπειρία που σε ορισμένες ειδικότητες θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμο. Παρόλα αυτά εργαστηριακή ειδικότητα δεν θέλω με τίποτα. Τηννεοσύστηατη ειδικότητα της ιατρικής γενετικής δεν την εμπιστεύομαι στην Ελλάδα.

Η ηλικία δεν είναι μειονέκτημα κατά απόλυτη τιμή. Ως ένα σημείο βέβαια. Εγώ την ανέφερα ερωτώντας σε να προβληματιστείς για τις δικές σου, προσωπικές αντοχές. Ουδείς, και όποιος στο πει θα πει ψέμματα (ή εν πάσει περιπτώσει, δεν θα πει όλη την αλήθεια) μπορεί να προβλέψει το πώς ακριβώς θα αντιδράσει και το πόσο θα την παλέψει, κατά την άσκηση στην ιατρική ειδικότητα, προτού αυτό να το ζήσει στο πετσί του.

Η ερευνητική εμπειρία είναι σημαντικό κομμάτι στη δική σου συγκρότηση, στη γνώση σου γύρω από το αντικείμενο, στην εν γένει επιστημοσύνη σου και φυσικά στο να διευρύνεις τον τρόπο που σκέφτεσαι. Όμως, κατά την αυτή καθ' εαυτή άσκηση της ιατρικής ειδικότητας στην Ελλάδα, είναι τρίχες. Άλλα "skills" θα χρειαστείς να αναπτύξεις για να την παλέψεις στο ελληνικό νοσοκομείο. Ξεκίνα πρώτα με το καλό να ασκείσαι, έστω και λίγο, σε ελληνικό νοσοκομείο, και θα καταλάβεις πολύ καλά τι ακριβώς εννοώ.

4 ώρες πριν, dromeas1 said:

Σκέφτομαι ότι σαν ειδικευόμενος πχ στην ογκολογία θα μπορούσα να είχα και μια επαφή με την έρευνα καθώς είναι το "κομμάτι" μου. Αυτό που με χαλάει στην έρευνα είναι ότι κάτά κάποιον τρόπο μου λείπει το κλινικό κομμάτι. Ενώ γκρινιαζα πολύ και με διάφορα, συνειδητοποίησα ίτι αυτό που με γεμίζει είναι το κλινικό κομμάτι. Νιώθω κάπως στον πάγκο των αναπληρωματικών αν είμαι ερευητής (ή μόνο ερευνητής). Για αυτό πάντα προσπαθούσα οι μελέτες που ασχολιόμουν να είναι κλινικής και όχι βασικής έρευνας. Παρόλα αυτά δεν νομίζω ότι θα μαρέσει σε κλινικό επίπεδο για αυτό και από τη μια θεωρώ ότι έχω ένα κκαλό CV από την άλλη δεν θα με γεμίζει όσο κάτι άλλο.

Ειδικά για την Παθολογική Ογκολογία και την έρευνα που γίνεται στο χώρο, την άποψή μου δεν μπορώ να τη μεταφέρω και εδώ. Βαριέμαι να γράφω τα ίδια και τα ίδια. Σε παραπέμπτω στο τόπικ που σου είπα παραπάνω. Αλλά εάν θες να στο πω με δυο φράσεις, εάν εξαιρέσεις το ΠΑΓΝΗ, η έρευνα στην Ογκολογία είναι για τους ημέτερους.

4 ώρες πριν, dromeas1 said:

Η αναισθησιολογία πάντα μάρεσε, ακόμα και στο μικρό κομμάτι που έχει η οδοντιατρική, την βρίσκω θαυμαστή ειδικότητα.

Ε τι σου λέω, δεν μπορείς να κρίνεις από αυτό την καθημερινότητα της ειδικότητας. π.χ. στο αγροτικό μου άρεσε να ράβω ράμματα, αυτό δεν με κάνει να βγάλω συμπέρασμα για τη γενική χειρουργική

4 ώρες πριν, dromeas1 said:

Σαν γενικός γιατρός, μαρέσει το κομμάτι της διαφοροδιάγνωσης, αλλά και της πρόληψης. Να κοιτάω τον βλεννογόνο του στόματος που δεν τον κοιτάνε ούτε οι οδοντίατροι δυστυχώς. Τώρα ναι η ατέλειωτη συνταγογράφηση είναι κάπως βαρετό, αλλά θα φρόντια να μην είναι το κύριο αντικε΄ιμενό μου.

Επίτρεψέ μου, αλλά διαφοροδιάγνωση επιπέδου γενικού γιατρού μπορεί να κάνουν (ή τελοσπάντων θα έπρεπε να μπορούν να κάνουν) όλες οι παθολογικές ειδικότητες με βασική εκπαίδευση κορμού. Και καλύτερη μην σου πω σε κάποιες περιπτώσεις, καθώς όπως σου επισήμανα παραπάνω, ο τρόπος εκπαίδευσης των γενικών γιατρών στα νοσοκομεία είναι κατά τη γνώμη μου ελλειπής και τους αντιμετωπίζουν ως ειδικευόμενους τελευταίας διαλογής για να μπαλώνουν τρύπες (στα ΤΕΠ, σε εφημερίες που δεν θέλουν οι "κανονικοί" ειδικευόμενοι της κλινικής, κ.τ.λ. κ.τ.λ.).

Κοινώς, ο ρόλος του γενικού γιατρού στην ελληνική πραγματικότητα δεν είναι αυτός που φαντάζεσαι. Α, και να ξέρεις, πρόληψη δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Αλλά πρέπει να ρίξεις πολύ δουλειά για να οργανώσεις υγειονομικά έναν τοπικό πληθυσμό (ξέρω ένα - δυο τέτοιες περιπτώσεις). Άλλα όπως καταλαβαίνεις, αυτό θα είναι εντελώς διαφορετικό αντικείμενο από αυτά που έχεις συνηθίσει.

Υ.Σ.1: Εάν, πρώτα ο Θεός, ασχοληθείς μελλοντικά με την Γενική Ιατρική, μην κάνεις καμιά πλάκα και αναλάβεις παιδιά... Θα σε φάνε ζωντανό... Αυτάκια, στοματάκια στον ΩΡΛ και πυρετός, βηχαλάκι, κοιλοπονάκι στον Παιδίατρο...

Υ.Σ.2: Εάν πάλι, πρώτα ο Θεός, ασχοληθείς μελλοντικά με την Αναισθησιολογία, εκτός από επιστημονικά περιοδικά, σου συστήνω να διαβάσεις και δικαστικά χρονικά... Έτσι για να ρίξεις μια ματιά τι παίζει με τις μηνύσεις και τα "ευχαριστώ" των ανθρώπων που θα πας να βοηθήσεις... Η ειδικότητα ερημώνει, να ξέρεις.

4 ώρες πριν, dromeas1 said:

ΥΓ Το ξέρω ότι είμαι μπερδεμένος, το έγραψα και στον τίτλο του θέματος, μερικές σκέψεις μου κουβεντιάζω

Σύμφωνοι, αλλά θα μου επιτρέψεις να πω ότι καλό είναι να αρχίσεις να κάνεις κάποιες σκέψεις σου, πράξεις. Έτσι ώστε, και για να σε βοηθήσει όποιος μπορεί ουσιαστικότερα, τα ερωτήματα σου να είναι περισσότερο συγκεκριμένα και όχι αόριστα. Για παράδειγμα, οι αποστάσεις μεταξύ Ογκολογίας, Γενικής Ιατρικής, Αναισθησιολογίας, Γναθοχειρουργικής / Οδοντιατρικής και Ιατρικής Γενετικής είναι τεράστιες. Επομένως, όταν εσύ ρωτάς τι από αυτά να επιλέξεις, οι απαντήσεις που θα πάρεις θα είναι αντίστοιχα αόριστες ή ευχολόγια, εάν φυσικά μπει καν κάποιος στον κόπο να σου απαντήσει (χωρίς να θέλω να υπονοήσω, προς Θεού, κάτι για όσους σου απαντήσανε παραπάνω). Όπως ξεκαθάρισα και στην αρχή, προσπαθώ μόνο να βοηθήσω και όχι να κακολογήσω ή να προσβάλω κάποιον.

Καλή τύχη σε ότι και εάν αποφασίσεις να κάνεις.

Τροποποιήθηκε από mihiatrik
Διόρθωση ορθογραφίας
Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

53 λεπτά πριν, mihiatrik said:

Οκ. Επομένως δεν έτυχε να δουλέψεις ποτέ σε ελληνικό νοσοκομείο. Η συμβουλή μου παραμένει. Διάβασε λίγα πράγματα για την καθημερινότητα των ειδικοτήτων για τις οποίες ενδιαφέρεσαι. Και ει δυνατόν, δεν ξέρω που μένεις, αλλά ως επαγγελματίας συνάδελφος 29 ετών (δεν είσαι πλέον φοιτητάκι) μπορείς να περάσεις από μία αντίστοιχη κλινική (ή κέντρο υγείας) στην οποία θα ενδιαφερόσουν να δουλέψεις, να μιλήσεις με κάποιον ειδικευόμενο ή ειδικό που υπηρετεί εκεί και, γιατί όχι, να παρακολουθήσεις, σε συνεννόηση με τον διευθυντή, ντυμένος πάντα, σε real time, για π.χ. μία εβδομάδα, ένα μήνα κ.τ.λ. την καθημερινότητά τους (αν και δεν ξέρω πόσο εύκολο θα ήταν αυτό εν μέσω covid, ειδικά για τους αναισθησιολόγους, που όλη ημέρα είναι κατά κύριο λόγο μέσα στις θετικές ΜΕΘ)

Εδώ βρίσκεται η πρακτική λύση στο πρόβλημα σου.Βάλε τα χαρτιά σου στην επόμενη προκήρυξη αγροτικού(είναι και υποχρεωτικό άλλωστε) που θα βγει τις επόμενες ημέρες και ζήσε απο πρώτο χέρι την καθημερινότητα του γενικού ιατρού.Επίσης,κατα πασα πιθανότητα με τις ελλείψεις που υπάρχουν θα κάνεις και εφημερίες στο αντίστοιχο νοσοκομείο οπότε ίσως κ εκεί γνωρίσεις αναισθησιολόγους(μπορείς μέχρι και απόσπαση να πάρεις στο αναισθησιολογικό για κάποιες ημέρες την εβδομάδα).

 

Τροποποιήθηκε από heydoc
Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

1 ώρα πριν, mihiatrik said:

Κοίτα, από όλες τις διευκρινήσεις που έδωσες, αλλά και από όλα αυτά που έχεις πει έως τώρα, νομίζω ότι το συμπέρασμά μου δεν αλλάζει: Δεν έχεις ιδέα από την καθημερινή πρακτική του νοσοκομειακού περιβάλλοντος στην Ελλάδα. Και πολύ περισσότερο, δεν έχεις ιδέα (στο πετσί σου) για το τι θα τραβήξεις στα πρώτα 6 - 7 χρόνια της καριέρας σου, δηλαδή ενώ θα ασκείσαι στην ειδικότητα (ή όταν με το καλό γίνεις νέος ειδικός).

Βέβαια, αυτό δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία (ούτε εμείς είχαμε, κατά πλειοψηφία, ιδέα για το τι ακριβώς θα συναντήσουμε), εάν δεν είχες ήδη μία πορεία σε κάποιον άλλο τομέα. Από τη στιγμή που έχεις, αυτό που σου λέω είναι ότι πρέπει να είσαι έτοιμος να κάνεις αρκετές στροφές 180 μοιρών (και όχι 360 μοιρών... ο νοών νοείτω...) στον τρόπο σκέψης σου, καθώς και να αποδεχτείς ότι είναι σχεδόν αδύνατον να συμβιβάσεις την μέχρι τώρα πορεία σου με αυτό που θες ως νέα καθημερινότητά σου. Η κλινική ιατρική στην Ελλάδα, πολύ απλά δεν θέλει, ούτε χρειάζεται, ερευνητές ή επιστήμονες με μεταπτυχιακά, διατριβές κ.τ.λ . Θέλει λαντζιέρηδες. Φρέσκο κρέας για να βγάζει τη δουλειά του νοσοκομείου.

Το πόσο καλός ερευνητής ήσουν, ή είσαι, λίγο μετράει. Ο καθένας μπορεί να ορίσει και να οργανώσει την αυτοεκπαίδευσή του κατά τον τρόπο που νομίζει. Ωστόσο, εάν θέλεις να είσαι "σωστός" στη δουλειά σου, η καθημερινότητα του νοσοκομείου θα σε αποσπάει, αναγκαστικά, κυρίως σε άλλες, πολλές φορές μη παραγωγικές ενασχολήσεις (βγάλε εξιτήρια, ενημερωτικά, ενημέρωση φακέλου, κ.τ.λ., κ.τ.λ.). Το έχω πει πολλές φορές αυτό και σε άλλα τόπικ, αλλά στην ελληνική πραγματικότητα, αυτοί που τα φέρνουν βόλτα και ως "κλινικοί" και ως "ερευνητές", για να το πετύχουν, αναγκαστικά είτε "χώνουν" άλλους συναδέλφους τους (εν ψυχρώ ή με έμμεσο τρόπο), είτε κατεβάζουν παντελόνια και φουστίτσες (τα δικά τους, ή των άλλων). Ειδικά στις πανεπιστημιακές κλινικές, το γλύψιμο δίνει και παίρνει, το τσουτσεκίζειν εστί φιλοσοφείν και γενικώς, το να είσαι ταυτόχρονα συνεπής στις υποχρεώσεις σου στο νοσοκομείο (όπου οι δουλειές δεν τελειώνουν ΠΟΤΕ) και το να ασχολείσαι παράλληλα με την έρευνα είναι απλά ΑΔΥΝΑΤΟΝ! (αρχή διατήρηση της ενέργειας βεβαίως, βεβαίως)

Πάμε στα επί μέρους:

Οκ. Επομένως δεν έτυχε να δουλέψεις ποτέ σε ελληνικό νοσοκομείο. Η συμβουλή μου παραμένει. Διάβασε λίγα πράγματα για την καθημερινότητα των ειδικοτήτων για τις οποίες ενδιαφέρεσαι. Και ει δυνατόν, δεν ξέρω που μένεις, αλλά ως επαγγελματίας συνάδελφος 29 ετών (δεν είσαι πλέον φοιτητάκι) μπορείς να περάσεις από μία αντίστοιχη κλινική (ή κέντρο υγείας) στην οποία θα ενδιαφερόσουν να δουλέψεις, να μιλήσεις με κάποιον ειδικευόμενο ή ειδικό που υπηρετεί εκεί και, γιατί όχι, να παρακολουθήσεις, σε συνεννόηση με τον διευθυντή, ντυμένος πάντα, σε real time, για π.χ. μία εβδομάδα, ένα μήνα κ.τ.λ. την καθημερινότητά τους (αν και δεν ξέρω πόσο εύκολο θα ήταν αυτό εν μέσω covid, ειδικά για τους αναισθησιολόγους, που όλη ημέρα είναι κατά κύριο λόγο μέσα στις θετικές ΜΕΘ)

Δεν εννοώ τη δήλωσή σου... Οκ, οι περισσότεροι οδοντίατροι κάνουν και θέλουν αυτό που θέλουν. Εσύ, δεν κατάλαβα, τι ακριβώς θέλεις ??

Είπαμε, όσο και εάν με βρίσουν οι εργαστηριακοί γιατροί, αυτό δεν μπορεί να λογιστεί ως κλινική επαφή με τον ασθενή.

Η ηλικία δεν είναι μειονέκτημα κατά απόλυτη τιμή. Ως ένα σημείο βέβαια. Εγώ την ανέφερα ερωτώντας σε να προβληματιστείς για τις δικές σου, προσωπικές αντοχές. Ουδείς, και όποιος στο πει θα πει ψέμματα (ή εν πάσει περιπτώσει, δεν θα πει όλη την αλήθεια) μπορεί να προβλέψει το πώς ακριβώς θα αντιδράσει και το πόσο θα την παλέψει, κατά την άσκηση στην ιατρική ειδικότητα, προτού αυτό να το ζήσει στο πετσί του.

Η ερευνητική εμπειρία είναι σημαντικό κομμάτι στη δική σου συγκρότηση, στη γνώση σου γύρω από το αντικείμενο, στην εν γένει επιστημοσύνη σου και φυσικά στο να διευρύνεις τον τρόπο που σκέφτεσαι. Όμως, κατά την αυτή καθ' εαυτή άσκηση της ιατρικής ειδικότητας στην Ελλάδα, είναι τρίχες. Άλλα "skills" θα χρειαστείς να αναπτύξεις για να την παλέψεις στο ελληνικό νοσοκομείο. Ξεκίνα πρώτα με το καλό να ασκείσαι, έστω και λίγο, σε ελληνικό νοσοκομείο, και θα καταλάβεις πολύ καλά τι ακριβώς εννοώ.

Ειδικά για την Παθολογική Ογκολογία και την έρευνα που γίνεται στο χώρο, την άποψή μου δεν μπορώ να τη μεταφέρω και εδώ. Βαριέμαι να γράφω τα ίδια και τα ίδια. Σε παραπέμπτω στο τόπικ που σου είπα παραπάνω. Αλλά εάν θες να στο πω με δυο φράσεις, εάν εξαιρέσεις το ΠΑΓΝΗ, η έρευνα στην Ογκολογία είναι για τους ημέτερους.

Ε τι σου λέω, δεν μπορείς να κρίνεις από αυτό την καθημερινότητα της ειδικότητας. π.χ. στο αγροτικό μου άρεσε να ράβω ράμματα, αυτό δεν με κάνει να βγάλω συμπέρασμα για τη γενική χειρουργική

Επίτρεψέ μου, αλλά διαφοροδιάγνωση επιπέδου γενικού γιατρού μπορεί να κάνουν (ή τελοσπάντων θα έπρεπε να μπορούν να κάνουν) όλες οι παθολογικές ειδικότητες με βασική εκπαίδευση κορμού. Και καλύτερη μην σου πω σε κάποιες περιπτώσεις, καθώς όπως σου επισήμανα παραπάνω, ο τρόπος εκπαίδευσης των γενικών γιατρών στα νοσοκομεία είναι κατά τη γνώμη μου ελλειπής και τους αντιμετωπίζουν ως ειδικευόμενους τελευταίας διαλογής για να μπαλώνουν τρύπες (στα ΤΕΠ, σε εφημερίες που δεν θέλουν οι "κανονικοί" ειδικευόμενοι της κλινικής, κ.τ.λ. κ.τ.λ.).

Κοινώς, ο ρόλος του γενικού γιατρού στην ελληνική πραγματικότητα δεν είναι αυτός που φαντάζεσαι. Α, και να ξέρεις, πρόληψη δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Αλλά πρέπει να ρίξεις πολύ δουλειά για να οργανώσεις υγειονομικά έναν τοπικό πληθυσμό (ξέρω ένα - δυο τέτοιες περιπτώσεις). Άλλα όπως καταλαβαίνεις, αυτό θα είναι εντελώς διαφορετικό αντικείμενο από αυτά που έχεις συνηθίσει.

Υ.Σ.1: Εάν, πρώτα ο Θεός, ασχοληθείς μελλοντικά με την Γενική Ιατρική, μην κάνεις καμιά πλάκα και αναλάβεις παιδιά... Θα σε φάνε ζωντανό... Αυτάκια, στοματάκια στον ΩΡΛ και πυρετός, βηχαλάκι, κοιλοπονάκι στον Παιδίατρο...

Υ.Σ.2: Εάν πάλι, πρώτα ο Θεός, ασχοληθείς μελλοντικά με την Αναισθησιολογία, εκτός από επιστημονικά περιοδικά, σου συστήνω να διαβάσεις και δικαστικά χρονικά... Έτσι για να ρίξεις μια ματιά τι παίζει με τις μηνύσεις και τα "ευχαριστώ" των ανθρώπων που θα πας να βοηθήσεις... Η ειδικότητα ερημώνει, να ξέρεις.

Σύμφωνοι, αλλά θα μου επιτρέψεις να πω ότι καλό είναι να αρχίσεις να κάνεις κάποιες σκέψεις σου, πράξεις. Έτσι ώστε, και για να σε βοηθήσει όποιος μπορεί ουσιαστικότερα, τα ερωτήματα σου να είναι περισσότερο συγκεκριμένα και όχι αόριστα. Για παράδειγμα, οι αποστάσεις μεταξύ Ογκολογίας, Γενικής Ιατρικής, Αναισθησιολογίας, Γναθοχειρουργικής / Οδοντιατρικής και Ιατρικής Γενετικής είναι τεράστιες. Επομένως, όταν εσύ ρωτάς τι από αυτά να επιλέξεις, οι απαντήσεις που θα πάρεις θα είναι αντίστοιχα αόριστες ή ευχολόγια, εάν φυσικά μπει καν κάποιος στον κόπο να σου απαντήσει (χωρίς να θέλω να υπονοήσω, προς Θεού, κάτι για όσους σου απαντήσανε παραπάνω). Όπως ξεκαθάρισα και στην αρχή, προσπαθώ μόνο να βοηθήσω και όχι να κακολογήσω ή να προσβάλω κάποιον.

Καλή τύχη σε ότι και εάν αποφασίσεις να κάνεις.

Αρχικά σχετικά με το κομμάτι της λάντζας και της κούρασης.. σε διαφορετικό πεδίο αλλά προφανώς τα έχω ζήσει σαν διδακτορικός και σαν ερευνητής. Από το να πλένεις γυαλικά εργαστηρίου μέχρι να παρουσιάζεις σε συνέδρια. Να έχεις υπό την ευθύνη σου 4 μεταπτυχιακούς, να σχεδιάζεις πρωτόκολλα, να σου ρχεται ο κάθε ξέμπαρκος ειδικευόμενος που αποφάσισε να γίνει δόκτορας να σου φέρνει 100 αίματα και μια elisa να του τα κάνεις να μην ξέρει να τα ερμηνεύσει και να τα ψάχνεις εσύ τι σημαίνουν. Ταυτόχρονα να κάνεις μαθήματα, να κάνεις τα δικά σου πειράματα, βνα μαζεύεις μονίμως υπογραφές και όποτε θυμάται ο κάθε φορέας να σε πληρώνει. να απαντάς σε mail ανεξαρτήτως ώρας. Εγώ εδώ και ένα χρόνο κάνω πειράματα για την έρευνα μου και μετά δουλεύω δείγματα κοβιντ. Υπήρχαν μέρες που 1 το βράδυ πέρναγα στήλες και που 9 το πρωί έπρεπε να ήμουν στο πόστο μου και έφευγα 4 το βράδυ και κοιμόμουν ακόμα και στον πάγκο. Οπότε στο κομμάτι της ταλαιπωρίας κάτι ξέρω και κάτι έχω αντέξει.

Στο κομμάτι της έρευνας τώρα που είπες εκεί που είμαι έχουμε καλό επίπεδο έρευνας (είμαι σε ερευνητικό κέντρο όχι σε νοσοκομείο και συνεργαζ'ομαστε με νοσοκομεία που μας στέλνουν τα δείγματα -βιοψίες κτλ).

Αυτό για την αναισθησιολογία το έχω ακούσει και είναι αδικό. Δλδ λες και κάποιοες έχει αποφασίσει ότι για όλα φταίνε οι αναισθησιολόγοι. Ακόμα και σε κάτι σχόλια στο φβ για ένα περιστατικό, ενώ δεν ξεραν την περίπτωση λέγαν ισόβια για τον αναισθησιολόγο και κράξιμο και μια συμπεριφορά λες και ο αναισθησιολόγος είχε βάλει σκοπό της ζωής του να ξεπαστρέψει ασθενείς. Πάντως αντίστοιχη γκρίνια (από πλευράς μηνύσεων) ακούω και από παθολογοανατόμους.

Στο κομμάτι της απόστασης των ειδικοτήτων που ανέφερες.. ναι προφανώς υπάρχει απόσταση. Μου αρέσουν πολλές ειδικότητες επειδή μου αρέσει η ιατρική. Το βασικό μου κριτήριο και σαν οδοντίατρος και σαν γιατρός ήταν να νιώθω ότι βοηθάω τον ασθενή. Δεν ξέρω αν είναι κάποιο κόμπλεξ ή σ'υνδρομο αλλά αυτό μαρέσει. Σαν οδοντίατρος πχ ένιωθα μεγ΄λαη ικανοποίηση ότι μπορούσα κάποιον που από πολφίτιδα έμεινε ξύπνιος 2 βράδια να τον ανακουφίσω, να φύγει ήσυχος και να πάει σπίτι του να κοιμηθεί. Με γέμιζε. Και έχω κάνει πολλές δουλειές, έχω βγάλει και καλούς μισθούςς γι αΕλλάδα ανά διαστήματα αλλάαυτή την ικανοποίηση που είχα από τις φορές που είχα ασθενή δεν την είχα. Οπότε το κίνητρό μου για την επιλογή μιας ειδικότητας είναι αυτό (και για αυτό αποκλείω πχ ιατροδικαστική και μικροβιολογία γιατί προφανώς και βοηθάνε αλλά όχι με τον τρόπο που θέλω εγώ). Η αναισθησιολογία (ίσως επειδή εκτιμώ βαθύτατα ένα συγκεκριμένο άτομο στο χώρο) είναι ψηλά στα μάτια μου. Την ογκολογία την σκέφτομαι λίγο πιο "λογικά" ότι εφόσον εκεί είναι η πορεία μου ίσως βοηθούσε η ειδικότητα. Από την άλλη η γενική ιατρική σε θεωρητικο επίπεδο με γεμίζει γιατί σκέφτομαι ότι κάποιος πουθ χρειάζεται γιατρό, ο γενικός θα είναι ο πρώτος που (θα έπρεπε) να συναντήσει. Τέλος, ο γναθο είναι κάτι που θέλω γιατί ο οδοντίατρος μέσα μου κλωτσάει. Δεν ξέρω γιατί, από όλα τα πτυχία, μεταπτυχιακά κτλ που έχω, το πτυχίο της οδοντιατρικής είναι αυτό που μεχει κανει πο περήφανο από όλα.

Σορυ αν σε/σας κούρασα, απλά είχα την ανάγκη να παραθέσω τις σκέψεις μου.

 

Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Ενδιαφέρουσες τέτοιες αναζητήσεις, αλλά μιας και ήταν "άλλα αντί άλλων", δεν είχα όρεξη να γράψω σεντόνι. Είναι όπως τα γράφει ο mihiatrik.

Το τι έκανες εσύ σαν ερευνητής, δεν ενδιαφέρει ΚΑΝΕΝΑΝ, αυτό που ενδιαφέρει ειναι να βγάζεις την λάντζα της Κλινικής.

Γενική Ιατρική εξασφαλίζει άμεση επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά το επίπεδο τις περισσότερες φορές ειναι χαμηλό  το επιλέγουν ιατροί που θέλουν απλά να αράξουν κάπου στην επαρχία,  να κάνουν τους συνταγογράφους και τους τροχονόμους για το νοσοκομείο.

ΝΑΙ, οι γενικοί ιατροί είναι η ΜΟΝΗ ειδικότητα εκτός από τους παιδίατρους (εξαιρώ ανειδίκευτους-αγροτικούς) που μπορούν να αγγίξουν παιδια, αλλά κανείς δεν θα ψάξει ΓΙ για το παιδί του και αν γινει στραβή, θα τον φάνε ΖΩΝΤΑΝΟ.

Γνωρίζω περιπτώσεις ενός παροπλισθέντος Γ/Χ που έκανε τον αγροτικό σε ένα νησάκι αλλά και ΓΙ σε μεγαλύτερο, που σε επείγοντα παιδιατρικά περιστατικά οι νοσηλεύτριες ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ να εκτελέσουν εντολές τους, γιατί απλούστατα ο μέσος Έλληνας θεωρεί ότι μόνο ο παιδίατρος μπορεί να ακουμπήσει παιδί. Και μιλάμε για περιπτώσεις που ΔΕΝ υπήρχε κοντά παιδίατρος (ο ένας σε νησάκι), δεν μιλάμε για μεγαλύτερα μέρη όπου θα σου ζητήσει ο Εισαγγελέας να του εξηγήσεις γιατί δεν το έστειλες σε παιδίατρο.

Στην μία περίπτωση και επειδή έχω κάνει EPALS, ο Γ/Χ ζήτησε να γίνει η προβλεπόμενη ενέργεια, αλλά, ποιός... είσαι εσύ, ΠΑΡΕ ΤΗΛ τον παιδίατρο.

Δεν ειναι τυχαίο ότι οι λίστες της ΓΙ στα νοσοκομεία είναι άδειες, το αυτό ισχύει και για τους αναίσθητους, αγχωτική δουλειά, μόνιμα επαπειλούμενο δικαστήριο, αδυναμία άσκησης ιδιωτικού έργου, και όπως σου έγραψαν, εκεί που θα διοριστείς,  από εκεί και θα πάρεις σύνταξη.

Προσωπικά τρέφω ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ εκτίμηση (γνώσεις κτλ) για τους αναισθησιολόγους, αλλά όπως είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, με την καμμία δεν θα πήγαινα.

Στο νοσοκομείο μου, κεντρικό αθηναϊκο, δεν υπάρχει κανενας ειδικεύομενος (έχει 10 θέσεις) αυτη την στιγμή, ενώ έχουν παραιτηθεί 2 κοπέλες εντός ολίγων μηνών.

Τροποποιήθηκε από kopritis
Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Ας καταθέσω κι εγώ μια random σκέψη...

Βέβαια, δεν έχω καταλάβει ακριβώς γιατί σκέφτεσαι να αφήσεις την έρευνα. Για να ολοκληρώσεις master και διδακτορικό λογικά θα σε ενδιέφερε αρκετά οπότε γιατί τώρα; Πράγματι η ευγνωμοσύνη του ασθενούς (όταν υπάρχει) είναι σημαντική ανταμοιβή αλλά αρκεί; Επίσης αν και η πραγματικότητα των νοσοκομείων είναι κατά κανόνα όπως την περιέγραψαν προηγουμένως αυτό δεν σημαίνει ότι ΟΛΑ τα νοσοκομεία/ειδικότητες είναι κολαστήρια, υπάρχουν και εξαιρέσεις, ειδικά σε επαρχιακές πόλεις. Απλώς εκεί η επιστημονικότητα έρχεται σε 2η (3η...) μοίρα, εκτός αν πέσεις σε περίπτωση (κάποιον που ενδιαφέρεται δηλαδή).

Λοιπόν η random ιδέα ειδικότητας είναι η Αιματολογία. Συνδυάζει κλινική πράξη, επαφή με τον ασθενή, αιματολογικούς καρκίνους οι οποίοι έχουν καλύτερη πρόγνωση από τα γενικά ογκολογικά περιστατικά και επίσης συσχετίζονται και πιο άμεσα με μοριακές/χρωμοσωμικές ανωμαλίες οπότε θα μπορούσε να σου φανεί χρήσιμο το διδακτορικό αν υπήρχε ερευνητικό ενδιαφέρον στην κλινική.

Στα σημαντικά μειονεκτήματα ότι απαιτούνται 2 χρόνια παθολογίας (ή 2 χρόνια παιδιατρικής - καλή εναλλακτική). Για να μην παρεξηγηθώ "μειονέκτημα" η παθολογία ως προς τις συνθήκες εργασίας, δεν έχω τίποτα με τους παθολόγους :D

Για την άσκηση στην αιματολογία: http://www.isth.gr/?page=2618


Υ.Γ. Όλη αυτή η συζήτηση γίνεται για ειδικότητα στην Ελλάδα, διότι οι επιλογές και οι συνθήκες στο εξωτερικό μπορεί να διαφέρουν σημαντικά.

Link to comment
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Επισκέπτης
Απάντησε σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Δημιουργία νέας...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.