Jump to content
Comfortably Numb

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ - ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΠΤΥΧΙΩ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Recommended Posts

http://newsone.gr/ellada/1245713-

Βοηθήστε τα εγκαταλελειμένα μωρά του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα – Ψηφίστε!

 

Βοηθήστε τα εγκαταλελειμένα μωρά του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα – Ψηφίστε!
 

«Αυτήν την στιγμή πάνω από 50 παιδιά ζουν παρατημένα
από τις μητέρες τους σε νοσοκομεία του λεκανοπεδίου Αττικής. Επειδή οι ίδιες
δεν είναι σε θέση να τα φροντίσουν, επειδή ζουν σε συνθήκες που δεν είναι
κατάλληλες για να μεγαλώσει ένα παιδί ή επειδή απλώς τα θεωρούν ανεπιθύμητα. Η
κοινωνική υπηρεσία εξετάζει αυτές τις περιπτώσεις και βλέπει ότι δεν γίνεται τα
μωρά να ζήσουν με τη μητέρα και τον πατέρα τους, γιατί δεν υπάρχει σπίτι γι’
αυτά και σωστό οικογενειακό περιβάλλον. Τότε η κοινωνική υπηρεσία καλεί τον
εισαγγελέα, διερευνάται η υπόθεσή τους και πολλές φορές αποφασίζουν ότι τα
παιδιά δεν μπορούν να δοθούν στους γονείς. Έτσι, παραμένουν εκεί μέχρι να
βρεθεί χώρος σε κάποιο ίδρυμα, συνήθως στο Μητέρα. Από εκεί τα παιδιά φεύγουν
όταν είναι πάνω από 5 μηνών – τώρα τελευταία μένουν και περισσότερο.

 

Μέσα στο 2015 ένας πολύ μεγάλος αριθμός παιδιών γεννήθηκαν και έμειναν στο
νοσοκομείο ακόμα και για 12 μήνες πριν καταλήξουν σε κάποιο ίδρυμα. Παιδιά
που μέχρι να φύγουν από το νοσοκομείο ζουν 24 ώρες το 24ωρο κάτω απ’ το τεχνητό
φως των θαλάμων νεογνών, που μεγαλώνουν ανάμεσα σε συνεχή κλάματα από τα
διπλανά νεογέννητα, που δεν ξέρουν τι σημαίνει ησυχία, φως του ήλιου, σκοτάδι.
Το χειρότερο απ’ όλα, όμως, είναι ότι δεν μπορούν να έχουν τη φροντίδα που έχει
ένα παιδί που ζει με οικογένεια, γιατί πρέπει να μοιραστούν την ίδια μαία με
άλλα 20, ακόμα και 30 μωρά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Τα μωρά αυτά είναι τόσα, που κάνουν ένα τμήμα στο νοσοκομείο από μόνα τους.
Εκτός από τα εγκαταλελειμμένα, μέσα στον θάλαμο, που είναι 5×5, βρίσκονται και
τα άλλα νεογέννητα, που είναι άλλα τόσα. Μπορεί ο αριθμός των νεογνών να φτάσει
και τα 35 καθημερινά.

Τα παιδιά αυτά έχουν πολύ μεγάλες ανάγκες. Στο Αλεξάνδρα δεν υπάρχουν υποδομές
γι’ αυτά τα μωρά, καθώς το νοσοκομείο είναι μαιευτήριο. Ένα νεογέννητο σε
κανονικές συνθήκες μένει 3‐4 μέρες και μετά φεύγει.

Ένα παιδί που μένει εκεί έχει άλλες ανάγκες, χρειάζεται πάνες σε διαφορετικά
μεγέθη, περισσότερη ποσότητα γάλακτος, ρούχα, φαγητό που πρέπει να έχει
ποικιλία όσο μεγαλώνει. Τα μωρά δεν έχουν πού να κοιμηθούν γιατί οι κούνιες
είναι συγκεκριμένων διαστάσεων, για νεογνά, 
έτσι, όταν μεγαλώσουν, γίνονται
δύσκολα τα πράγματα. Έχουνε μόνο ένα παρκοκρέβατο, όπου βάζουν τα πιο μεγάλα
μωρά, και τα υπόλοιπα διατρέχουν τον κίνδυνο να πέσουν από την κούνια,
γιατί θέλουν να γυρίσουν, να πιαστούν από κάπου να σηκωθούν. Ένα παιδί δεν
μπορεί να μείνει καθηλωμένο 24 ώρες το 24ωρο. Ένα παιδάκι οκτώ μηνών είναι
αεικίνητο και πρέπει να έχεις συνέχεια τα μάτια πάνω του. Ο χώρος είναι εντελώς
ακατάλληλος. Υπάρχει θόρυβος, γιατροί και προσωπικό που μπαινοβγαίνουν,
νεογέννητα που έρχονται και φεύγουν. Τα παιδιά αυτά δεν έχουν την ηρεμία να
κοιμηθούν. Έχουν συνέχεια ένα φως από πάνω τους, δεν αναγνωρίζουν αν είναι μέρα
ή νύχτα. Δεν έχουν βγει ποτέ έξω από τον θάλαμο.
 «

Ας κάνουμε όλοι ότι μπορούμε από μέρους μας.

ΨΗΦΊΣΤΕ  ΕΔΩ

 

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Το τραγούδι τίτλων της ταινίας "Έξοδος κινδύνου" (1980). 

Στίχοι:
Νίκος Φώσκολος, Μουσική: Γιώργος Κατσαρός.

 

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Δηλώσεις μαθημάτων χειμερινού εξαμήνου ακαδημαϊκού έτους 2016-2017

Οι δηλώσεις μαθημάτων των φοιτητών για το χειμερινό εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 2016-2017 θα πραγματοποιηθούν από τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2016 έως και την Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2016.

Όλοι οι φοιτητές θα πρέπει να επισκεφθούν υποχρεωτικά την ηλεκτρονική πλατφόρμα my-studies.uoa.gr, για να δηλώσουν τα μαθήματα, υποχρεωτικά και κατ’ επιλογήν υποχρεωτικά στα οποία θέλουν να εξεταστούν καθώς και τα συγγράμματα του χειμερινού εξαμήνου τα οποία έχουν επιλέξει για το κάθε ένα και ταυτίζονται με αυτά που δηλώθηκαν στην ηλεκτρονική υπηρεσία eudoxus.gr.

ΠΡΟΣΟΧΗ : Πρέπει οπωσδήποτε να δηλωθούν τα υποχρεωτικά και κατ' επιλογήν υποχρεωτικά μαθήματα προκειμένου να εμφανίζεται το όνομα και ο αριθμός μητρώου σας στα Βαθμολόγια.

 

 ΕΠΙ ΠΤΥΧΙΩ ΦΟΙΤΗΤΕΣ:

Δηλώνουν τα υποχρεωτικά μαθήματα που οφείλουν από προηγούμενα εξάμηνα (χειμερινά και εαρινά στα οποία επιθυμούν να εξεταστούν). 

Δηλώνουν έως 12 (δώδεκα) κατ’ επιλογήν υποχρεωτικά μαθήματα στα οποία επιθυμούν να εξεταστούν και περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα σπουδών του εξαμήνου τους

Επίσης  δηλώνουν  χειμερινά και εαρινά μαθήματα στα οποία έχουν ήδη εξεταστεί σε προηγούμενες εξεταστικές  και εκκρεμεί ο βαθμός.

 

Τα μαθήματα του τρέχοντος εξαμήνου που θα δηλωθούν από τους φοιτητές στο my-studies.uoa.gr  πρέπει οπωσδήποτε να δηλωθούν και στην ηλεκτρονική πλατφόρμα συγγραμμάτων eudoxus.gr, προκειμένου να γίνει ταύτιση στοιχείων. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και στον κωδικό του μαθήματος. (Αφορά φοιτητές που δικαιούνται συγγράμματα)

Κατά την ολοκλήρωση της ηλεκτρονικής δήλωσης καλό θα ήταν να κρατήσετε κάποιο αντίγραφο, προκειμένου να μπορείτε να το προσκομίσετε σε περίπτωση που σας ζητηθεί.

Οι  φοιτητές που ακολουθούν το ετήσιο πρόγραμμα μαθημάτων θα πρέπει να προσέλθουν, για την εγγραφή τους, στη Γραμματεία της Ιατρικής Σχολής από την Δευτέρα  7 Νοεμβρίου 2016 έως και την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2016 κατά τις ημέρες και ώρες που δέχεται η Γραμματεία (Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή 11:00 έως 14:00).

 

Οδηγίες δήλωσης

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

 :o     :lol:  Με πρόλαβες! 

http://grammateia.med.uoa.gr/new/viewtopic.php?t=4449&p=4450&utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook#p4450

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων
Υπουργός: Κωνσταντίνος Γαβρόγλου
Αναπληρωτής Υπουργός αρμόδιος για την Έρευνα: Κωνσταντίνος Φωτάκης
Υφυπουργός: Δημήτριος Μπαξεβανάκης
Υφυπουργός: Κωνσταντίνος Ζουράρις

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

emarup  Από τους παραπάνω στο Παιδείας,γνωρίζω μόνο τον Ζουράρι που τον έχω συναντήσει κιόλας στην ταβέρνα του εξαδέλφου μου σε χωριό του Λασηθίου!!!  :lol:  Η καταγωγή του Ζουράρι είναι από  το χωριό Βραχάσι στα σύνορα Ηρακλείου-Λασηθίου.  ;)  Δυστυχώς,άφησε τον Πολάκη στο Υγείας κι αυτό είναι στα μείον. Ικανοποίηση μεν στο κόμμα αλλά παράπονα και διαμαρτυρίες,οι γιατροί κι οι ασθενείς.;) 

Kι επειδή ο πρώην υπουργός Νίκος Φίλης βρίσκεται στην πόλη μας αυτές τις μέρες για κάποιες εκδηλώσεις,αναρτώ τα σχετικά.

http://www.zarpanews.gr/το-τελευταίο-του-ψάρι-ως-υπουργός-παιδ/

Το τελευταίο του ψάρι ως Υπουργός Παιδείας, ο Φίλης το έφαγε στα Χανιά | Photos

filis_limani-696x464.jpg

Με την απομάκρυνσή του από το Υπουργείο Παιδείας να θεωρείται δεδομένη, αργά το απόγευμα της Παρασκευής, ο Νίκος Φίλης, συνοδευόμενος από την βουλευτή Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ, Βάλια Βαγιωνάκη, τους Διευθυντές Α’θμιας και Β’θμιας Εκπαίδευσης Χανίων Μανώλη Μηλιαράκη και Στέλιο Ζερβάκη, απόλαυσε φρέσκο ψάρι και τοπικές γεύσεις, στο Λιμάνι των Χανίων στην ψαροταβέρνα της Αντιγόνης.

antigoni_limaniΝωρίτερα, ο Υπουργός χαιρέτισε τις εργασίες του 33ου Συνεδρίου της Μαθηματικής Εταιρείας, απ΄όπου ανακοίνωσε πως το 2018 θα ανακηρυχθεί σε χρονιά μαθηματικών (ΕΔΩ). Εκεί τον περίμεναν εκπαιδευτικοί που τον «υποδέχτηκαν» με πανό διαμαρτυρίας και συνθήματα (ΕΔΩ).

Το μεσημέρι, ξεναγήθηκε στο ανακαινισμένο σπίτι – μουσείο του Ελευθερίου Βενεζέλου (ΕΔΩ) ενώ το πρωί, εγκαινίασε το 2ο Ειδικό Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο, στις Στέρνες (ΕΔΩ).

zarpanews.gr | Photos: Παύλος Μπουζάκης

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

emypoklinomai        

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους
On 11/4/2016 at 11:10 ΜΜ, musician said:

Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων
Υπουργός: Κωνσταντίνος Γαβρόγλου
Αναπληρωτής Υπουργός αρμόδιος για την Έρευνα: Κωνσταντίνος Φωτάκης
Υφυπουργός: Δημήτριος Μπαξεβανάκης
Υφυπουργός: Κωνσταντίνος Ζουράρις

Αλλαγές στο υπουργείο, οι δεξιοί δημοσιογράφοι και ο Μητσοτάκης θεωρούν δεδομένες τις εκλογές το επόμενο εξάμηνο και εδώ βλέπω νέκρα.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Είστε όλοι πτυχιούχοι;

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Οταν ο Κοσμάς ο Σκούταρης από το "Τζένη-Τζένη" ήταν πολύ μπροστά και "το έκοβε σύριζα αλλά δεν ψήφιζε Γκόρτσο"emrespect  

"Ολο πολιτικά θα μιλάμε?"  emypoklinomai

"Οι εκλογές αυτές είναι μουγκιές!"    :D  

 

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους
3 ώρες πριν, empitissa said:

Αλλαγές στο υπουργείο, οι δεξιοί δημοσιογράφοι και ο Μητσοτάκης θεωρούν δεδομένες τις εκλογές το επόμενο εξάμηνο και εδώ βλέπω νέκρα.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Είστε όλοι πτυχιούχοι;

 

3 ώρες πριν, empitissa said:

Αλλαγές στο υπουργείο, οι δεξιοί δημοσιογράφοι και ο Μητσοτάκης θεωρούν δεδομένες τις εκλογές το επόμενο εξάμηνο και εδώ βλέπω νέκρα.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Είστε όλοι πτυχιούχοι;

 

3 ώρες πριν, empitissa said:

Αλλαγές στο υπουργείο, οι δεξιοί δημοσιογράφοι και ο Μητσοτάκης θεωρούν δεδομένες τις εκλογές το επόμενο εξάμηνο και εδώ βλέπω νέκρα.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Είστε όλοι πτυχιούχοι;

 

3 ώρες πριν, empitissa said:

Αλλαγές στο υπουργείο, οι δεξιοί δημοσιογράφοι και ο Μητσοτάκης θεωρούν δεδομένες τις εκλογές το επόμενο εξάμηνο και εδώ βλέπω νέκρα.

Τι έγινε ρε παιδιά;

Είστε όλοι πτυχιούχοι;

Ο Μητσοτάκης ας φωνάζει όλη μέρα για εεκλογες.Οι δανειστές και η στάση τους θα καθορίσει εάν πάμε.Προς το παρόν κλείνουν όλα τα μέτωπα και μιλάνε και για το χρέος.

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Ωραιότερη θάλασσα από τη σημερινή δεν υπάρχει.....να μη θέλεις να βγεις,να ζηλεύεις τα ψάρια!   embandana     emfish     Magnifique!   emdj     ...."Magnificent blue"....

 

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους
On 6/11/2016 at 10:58 AM, ioapse said:

Ο Μητσοτάκης ας φωνάζει όλη μέρα για εεκλογες.Οι δανειστές και η στάση τους θα καθορίσει εάν πάμε.Προς το παρόν κλείνουν όλα τα μέτωπα και μιλάνε και για το χρέος.

Δε συμφωνούμε όλοι επάνω σε αυτό.....δλδ στην τρίτη πρόταση. Καλά ξεμπερδέματα να έχουμε!

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

"Ελεύθερος είναι όποιος μπορεί να ζεί χωρίς να λέει ψέματα..."

Αλμπέρ Καμύ

Πηγή: alfavita

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Ουδέν αληθέστερον τούτου......άλλοι με μαγιώ,σαγιονάρες κι αντηλιακά κι άλλοι με σκουφιά,μπότες,ομπρέλες και παλτό.....

Ο άλλος στόλισε τη βιτρίνα για Χριστούγεννα κι εμείς στο σπίτι ακόμα ανάβουμε φιδάκι για τα κουνούπια τα βράδια ναπούμε

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

http://www.logiosermis.net/2016/07/unesco.html#.WCB9MtKLTMz

Πρόταση στην UNESCO να αναγνωριστεί η ελληνική γλώσσα πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας!... 
 

italia-gerousia-arxeiou.jpg

H ιταλική Γερουσία ζητάει από την κυβέρνηση της χώρας να καταθέσει πρόταση στην UNESCO για να αναγνωριστούν τα λατινικά και τα ελληνικά, ως άυλη «πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας», στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν γιατί λειτουργούν  ως «ενοποιητικό στοιχείο του δυτικού πολιτισμού». Σύμφωνα με Το Ποντίκι, η πρόταση έφτασε στην Ολομέλεια του σώματος, μετά από ενέργειες της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων και Αδελφοτήτων και της Φιλελληνικής Εταιρείας Ιταλίας μετά από σχετική πρόταση.

Ακόμα, η πρόταση επισημαίνει την ανάγκη η κυβέρνηση να λειτουργήσει ως εγγυητής για τη διάσωση των κλασικών σπουδών, στο πλαίσιο μιας «παγκόσμιας και ανθρώπινης εκπαίδευσης των νέων γενεών». Η Γερουσία ζητάει να δώσει η UNESCO  στην Ιταλία το καθεστώς του «συμβολικού θησαυροφυλακίου» και σταυροδρομιού του ελληνικού και λατινικού πολιτισμού και των γλωσσών. Η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων και η Φιλελληνική Εταιρεία διεκδικούν την αναγνώριση της κλασικής παιδείας ως άυλης  κληρονομιάς της ανθρωπότητας, αλλά και την καθιέρωση παγκόσμιας ημέρας ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού.

Οι δύο επιδιώξεις συνδέονται μια και στον εορτασμό της παγκόσμιας ημέρας στη Νάπολη, τον Μάιο, κλασικά λύκεια είχαν πάρει μέρος σε «μαραθώνιο»  ελληνικού λόγου, ενώ το θέμα της κλασικής παιδείας είχε συζητηθεί σε εκδήλωση, παρουσία πολιτικών και εκπροσώπων της αυτοδιοίκησης.

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους
On 6/11/2016 at 10:58 ΠΜ, ioapse said:

Ο Μητσοτάκης ας φωνάζει όλη μέρα για εεκλογες.

...Σ'αυτο συμφωνω απολυτα!!:P 

 

On 6/11/2016 at 10:58 ΠΜ, ioapse said:

Οι δανειστές και η στάση τους θα καθορίσει εάν πάμε.

Ανευ σχολιου...:angry:

 

On 6/11/2016 at 10:58 ΠΜ, ioapse said:

Προς το παρόν κλείνουν όλα τα μέτωπα

..Δεν  νομιζω...:unsure:

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

.

Τροποποιήθηκε από tourist

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Είμαι του ολίγου και του ακριβούς… 
Δεν υπήρξα ποτέ του τρίτου προσώπου… 
Τρέφομαι από το δυσ και το ευ που 
κατά περίσταση προσφέρω.
...Όπου ανθεί ο μέσος όρος παύω να υπάρχω. 
Μου είναι αδύνατο να ευδοκιμήσω μέσα στη μάζα 
της εκάστοτε πλειοψηφίας… 
Οι ωραίες μειοψηφείες είναι το κάτι άλλο. 
'Η τις κάνω σμαράγδι να φωτίζουν τη νύχτα μου 
ή τις τρώω με σοκολάτα και σαντιγί…

Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος...
κι αν είδες, είδες!
.

Οδ.Ελύτης, '' Ο κήπος με τις αυταπάτες"

15027773_583313411879170_1356065299570806378_n.jpg?oh=017a84ac4ba675c6f521230f21c62704&oe=58911E49

 

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/amerikanikes-ekloges-i-eisboli-tis-karikatoyras

Αμερικανικές εκλογές: Η εισβολή της καρικατούρας

214294-donald_trump__marian_kamensky.jpe
loran_zophren-303046.jpg
21:50 | 08 Νοε. 2016
Λωράν Ζοφρέν
 

Αυτό είναι το μεγάλο δημοψήφισμα για την παγκοσμιοποίηση. Παρά το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι πλέον η υπερδύναμη που έδινε τον τόνο, όπως συνέβαινε μέχρι πριν από δέκα χρόνια, η σημερινή ψηφοφορία είναι αποφασιστικής σημασίας για τον πλανήτη. Ο χαμηλού επιπέδου εθνικισμός θα υπερισχύσει άραγε με τον Ντόναλντ Τραμπ στην ηγέτιδα χώρα του δυτικού κόσμου; Ή θα συνεχίσει να επικρατεί το ανοιχτό πνεύμα, που εκπροσωπούν οι δυνάμεις που συντάσσονται με την Χίλαρυ Κλίντον; (Μετάφραση - Επιμέλεια: Γεωργία Πρωτογέρου)

 

Το εν λόγω δημοψήφισμα δεν είναι το πρώτο και τα προηγούμενα δεν είναι καθησυχαστικά. Στην Μεγάλη Βρετανία με το Μπρέξιτ, στην Ουγγαρία με τον Βίκτωρ Ορμπάν, στην Πολωνία με μια αντιδραστική πλειοψηφία, στην Αυστρία όπου η άκρα δεξιά λίγο έλειψε να κερδίσει την Προεδρία, στην Γερμανία με την διείσδυση του κινήματος Pegida σε πολλά κρατίδια, στην Γαλλία με τις αλλεπάλληλες επιτυχίες του Εθνικού Μετώπου, το κύμα υπερτόνισης των εθνικών χαρακτηριστικών και η εσωστρέφεια προξενούν ρήγματα ακόμη και στα πιο καλά θεμελιωμένα φράγματα.

Παντού, ως αντίδραση ενάντια στις ελεύθερες συναλλαγές, τον πολιτιστικό κοσμοπολιτισμό και την μετανάστευση, επενεργούν οι ίδιες θεματικές : εθνικισμός με έντονα ξενοφοβικά χαρακτηριστικά και επιθετική απόρριψη των παλαιών δημοκρατικών ελίτ. Αυτή η παλίρροια της μισαλλοδοξίας ξυπνά τις χειρότερες φαντασιώσεις.

Χρειάζεται μήπως να υπενθυμίσουμε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ πρότεινε κουτσά-στραβά να σπάσουν οι συμφωνίες της σύμβασης-πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή (COP 21) λόγω "κλιματολογικού" σκεπτικισμού, να νομιμοποιηθούν τα βασανιστήρια, να δολοφονηθούν οι οικογένειες των τζιχαντιστών, ώστε να αποτραπούν από την διάπραξη τρομοκρατικών επιθέσεων, να υψωθεί ερμητικός τοίχος στα σύνορα με το Μεξικό, να απελαθούν περί τα 11 εκατομμύρια αλλοδαποί "χωρίς χαρτιά" ή ακόμη και να απαγορευτεί η είσοδος των μουσουλμάνων στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Βέβαια, πολλές από τις παραπάνω προτάσεις, που είναι εμφανώς αντισυνταγματικές, στην συνέχεια προσαρμόστηκαν. Γνωρίζουμε όμως ότι η προεκλογική εκστρατεία τού Τραμπ συνίστατο κατ'ουσίαν στο να υποδεικνύει με τα πιο προσβλητικά λόγια τις μειονότητες των αφροαμερικανών και των λατινοαμερικανών, ως τους αποδιοπομπαίους τράγους για όλες τις δυσκολίες  που υπάρχουν στην Αμερική. Με τον Τραμπ, ο Λευκός Οίκος που επί οκτώ χρόνια κατοικούνταν από έναν μιγά πρόεδρο, θα αποδιδόταν στον προορισμό που του επιφυλάσσει το εκλογικό σώμα που στηρίζει Τραμπ, θα ξαναγινόταν δηλαδή ο Οίκος των Λευκών.

Είτε κερδίσει, είτε χάσει ο Τραμπ, θα δημιουργήσει αίσθηση. Η άξεστη ιδεολογία του δεν θα εξανεμιστεί σαν κακό όνειρο και η ηθική αγανάκτηση δεν θα αρκέσει για να απομακρυνθεί ο κίνδυνος. Για να αντιμετωπιστεί, πρέπει να ανατρέξουμε στις βαθύτερες αιτίες αυτής της βίαιας εισβολής της καρικατούρας. Πρώτα απ΄όλα, πρόκειται για το φιλελεύθερο δόγμα.

Το «laissez-faire», το σύστημα της ελεύθερης οικονομίας, των ελεύθερων συναλλαγών με όσο το δυνατόν μικρότερη κρατική παρέμβαση, το οποίο ανήχθη σε χρυσό κανόνα,  αναμενόταν να ωφελήσει τους πάντες. Διότι ο πλούτος θα μετακυλιόταν και θα διοχετευόταν άνωθεν, στο σύνολο της κοινωνίας. Συνέβη όμως ακριβώς το αντίθετο, καθώς μόνο οι ανώτερες τάξεις επωφελήθηκαν από την φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, μέσω ενός χωρίς όρια, πλουτισμού. Στις ανεπτυγμένες χώρες, το εισόδημα των μεσαίων και των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων παρέμεινε στάσιμο. Στην παραδοσιακή Αμερική πλανάται το φάσμα της κοινωνικής έκπτωσης. Οι ελίτ γεύονται την απόρριψη, ενώ οι δημαγωγοί εκτινάσσονται στα ουράνια.

Στην οικονομική ανασφάλεια προστέθηκε η πολιτισμική τρομοκρατία. Απειλούμενη στην ίδια της την ευημερία, βλέποντας τις αξίες της να τσαλακώνονται, η αμερικανική μεσαία τάξη οδηγήθηκε στο συμπέρασμα ότι η συρροή των ξένων ― που στην Αμερική συμβαίνει από αμνημονεύτων χρόνων ― συνδυαζόμενη με τις διεκδικήσεις των μειονοτήτων, μετέτρεπε την «Main Street», την κεντρική οδό των αμερικανικών κωμοπόλεων σε πολιορκημένο φρούριο.

Σε αυτό το μέτωπο, οι προοδευτικοί ηγέτες δυσκολεύονται να βρουν τον βηματισμό τους. Όσο κι αν αντιλαμβάνεται κανείς ότι μια πιο ισότιμη πολιτική θα μπορούσε να διορθώσει το κακό ― αυτό είναι εξάλλου, το νόημα των επιτυχιών που σημείωσε ο Μπέρνυ Σάντερς κατά τις προκριματικές εκλογές ― τόσο το θέμα της ταυτότητας, το τόσο ξένο στην πολιτική του κουλτούρα, αφήνει το στρατόπεδο της προόδου χωρίς φωνή. Μόνο ο Μπαράκ Ομπάμα, με την υποστήριξη της συζύγου του Μισέλ, βρήκε τα λόγια που έχουν ακόμη απήχηση στην γενναιόδωρη Αμερική. Πρόκειται όμως για τον λόγο ενός απερχόμενου προέδρου, με μέτριο απολογισμό. Θα είναι αρκετός;

Πηγή: Liberation

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

http://tvxs.gr/news/kosmos/monde-pos-mporei-i-klinton- ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika --xasei-apo-enan-agroiko

Monde για αμερικανικές εκλογές: Πώς μπορείς να χάσεις από έναν αγροίκο;

Το Άρθρο

214285-trumpclinton.jpg
serge_halimi_-277524.jpg
18:54 | 08 Νοε. 2016
Τελευταία ανανέωση 20:40 | 08 Νοε. 2016
Serge Halimi
 

Είναι δυνατόν μια υποψήφια με τόση εμπειρία και υποστήριξη, όπως η Χίλαρι Κλίντον, να χάσει από έναν άνθρωπο τόσο αγροίκο και αμφιλεγόμενο, ακόμα και μέσα στο στρατόπεδό του, όπως ο Ντόναλντ Τραμπ; Το ενδεχόμενο αυτό, που θα εξαρτηθεί από την ψήφο της ξεχασμένης Αμερικής, αν και δεν είναι το πλέον πιθανό, δεν μπορεί να αποκλειστεί. 

 

The system is rigged: η τράπουλα είναι σημαδεμένη. Ξέραμε ήδη ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες ο υποψήφιος που σε εθνικό επίπεδο παίρνει τις περισσότερες ψήφους δεν εκλέγεται πάντα Πρόεδρος. Ότι η προεκλογική εκστρατεία αγνοεί τα τρία τέταρτα των Πολιτειών, στις οποίες το αποτέλεσμα θεωρείται δεδομένο. Ότι περίπου έξι εκατομμύρια πολιτών έχουν χάσει το δικαίωμα ψήφου επειδή έχουν καταδικαστεί. Ότι το 11% των δυνητικών εκλογέων δεν διαθέτουν κάποιο από τα απαραίτητα στοιχεία ταυτότητας για να μπορέσουν να ψηφίσουν. Ότι το εκλογικό σύστημα διασφαλίζει στα δύο κυρίαρχα κόμματα ένα εξωφρενικό πλεονέκτημα. Ούτε και αγνοούσαμε ότι το χρήμα, τα ΜΜΕ, τα λόμπι και η κατάτμηση των εκλογικών περιφερειών παραμορφώνουν τη δημοκρατική εκπροσώπηση της χώρας (1).

Αυτή τη φορά όμως πρόκειται για κάτι διαφορετικό. Πρόκειται για ένα αίσθημα που υπερβαίνει τις κομματικές διαχωριστικές γραμμές. Πρόκειται για την οργή που εκφράστηκε στις προκριματικές εκλογές από τα 12 εκατομμύρια ψηφοφόρους του γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς, αλλά και από τα 13,3 εκατομμύρια θριαμβολογούντες υποστηρικτές του δισεκατομμυριούχου Ρεπουμπλικανού Ντόναλντ Τραμπ. Το παιχνίδι είναι στημένο, εκτίμησαν, διότι οι κυβερνήτες, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί, κήρυξαν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και φτώχυναν τις Ηνωμένες Πολιτείες, χωρίς να καταφέρουν να νικήσουν. Είναι στημένο επειδή η πλειοψηφία του πληθυσμού συνεχίζει να πληρώνει τις συνέπειες μιας οικονομικής κρίσης η οποία, αντιθέτως, δεν κόστισε τίποτα σε εκείνους που την προκάλεσαν. Είναι στημένο επειδή ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα διέψευσε τις τεράστιες ελπίδες για αλλαγή που είχε δημιουργήσει η εκστρατεία του το 2008. Είναι στημένο επειδή ούτε και οι ψηφοφόροι των Ρεπουμπλικανών είδαν να αλλάζει κάτι σημαντικό μετά την κινητοποίησή τους, στην αρχή το 2010 και στη συνέχεια το 2014, για τον έλεγχο των δύο σωμάτων του Κογκρέσου. Το παιχνίδι είναι στημένο επειδή τίποτα δεν αλλάζει στην Ουάσιγκτον, επειδή οι Αμερικανοί αισθάνονται ότι τους έχει υφαρπάξει την πατρίδα μια ολιγαρχία που τους απεχθάνεται, επειδή οι ανισότητες βαθαίνουν και επειδή η μεσαία τάξη φοβάται.

Κι όμως, στην αρχή όλα είχαν ξεκινήσει καλά. Από την πλευρά των Δημοκρατικών, εκείνο που, για τη Χίλαρι Κλίντον, έδειχνε πως θα ήταν ένας υγιεινός περίπατος προς το χρίσμα του κόμματός της, ένα είδος δυναστικής διαδοχής με την ισχυρή υποστήριξη του Ομπάμα, μετατράπηκε σε αδυσώπητη μάχη εναντίον ενός εβδομηντάχρονου ανεξάρτητου υποψηφίου. Ο οποίος, προς γενική κατάπληξη, κατόρθωσε να κινητοποιήσει εκατομμύρια νέων ψηφοφόρων, αγροτών, εργατών, σε μια αντικαπιταλιστική θεματολογία. Το χρήμα δεν στάθηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο για τον Σάντερς, καθ’ όσον κατόρθωσε να συγκεντρώσει πάρα πολύ, χάρη σε εκατομμύρια μικρών δωρεών.

Έτσι, εξουδετερώθηκε μία από τις κυριότερες «νοθεύσεις» της αμερικανικής πολιτικής, που είναι και από τις πλέον απεχθείς (2). Ένα κεκτημένο πολλά υποσχόμενο, καθώς και ο Τραμπ ξόδεψε πολύ λιγότερα χρήματα στην προεκλογική εκστρατεία των προκριματικών εκλογών από πολλούς Ρεπουμπλικανούς που συνέτριψε.

Η φράση «για όλα φταίει το Κράτος» χαρακτήριζε την πλειονότητα των προηγούμενων εκστρατειών. Ακόμα και σήμερα, οι συντηρητικοί ψηφοφόροι διακηρύσσουν ότι το Δημόσιο επεμβαίνει ιδιαίτερα στην οικονομική ζωή. Όμως η αδιάκοπη προπαγάνδα για τη μείωση των κοινωνικών δαπανών, για τη «μεταρρύθμιση» του συνταξιοδοτικού συστήματος, για την περικοπή των βοηθημάτων των άνεργων, δεν συνιστά μέρος του προγράμματος του Τραμπ. Και, όσον αφορά το θέμα των ελεύθερων συναλλαγών, κεντρικό ζήτημα της εκστρατείας του, θέλει να σχίσει όλες τις συνθήκες που υπέγραψαν οι προκάτοχοί του, τόσο Ρεπουμπλικανοί όσο και Δημοκρατικοί, και να επιβάλει τελωνειακούς δασμούς στις αμερικανικές επιχειρήσεις που μετεγκατέστησαν τις δραστηριότητές τους.

Άλλωστε, και αυτός και η αντίπαλός του συμφωνούν ότι το κράτος πρέπει να χρηματοδοτήσει την υψηλού κόστους ανοικοδόμηση των συγκοινωνιακών υποδομών της χώρας (3). Με δυο λόγια, η δικομματική συναίνεση υπέρ της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού έχει γίνει κομμάτια και θρύψαλα. Διατυμπανίζοντας τον κυνισμό και την αδηφαγία τους, οι μεγάλες αμερικανικές επιχειρήσεις κατέστρεψαν την ιδέα ενός υποχρεωτικού δεσμού μεταξύ της ευημερίας τους και της ευημερίας της χώρας (4).

Και μολονότι η Κλίντον υποσχέθηκε να αναθέσει σημαντικές αποστολές στο σύζυγό της, τον μεγάλο αρχιτέκτονα της δεξιάς στροφής του Δημοκρατικού Κόμματος πριν από ένα τέταρτο του αιώνα, το κόμμα τους δεν είναι πλέον αυτό που οι δυο τους διαμόρφωσαν όταν βρίσκονταν στο Λευκό Οίκο. Οι εκλογείς του είναι περισσότερο αριστεροί, λιγότερο επιρρεπείς στους συμβιβασμούς και τις στις άνευ όρων παραδόσεις: ο όρος «σοσιαλισμός» δεν τους τρομάζει πια… Και σε τέσσερα εμβληματικά προτάγματα της συντηρητικής στροφής των «νέων δημοκρατικών» στη δεκαετία του 1990 –στις συνθήκες ελεύθερου εμπορίου, στη θεαματική αύξηση των φυλακών (5), στην απορρύθμιση του χρηματοοικονομικού τομέα, στην καθήλωση των μισθών– η Κλίντον αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις στους υποστηρικτές του Σάντερς.

Η βίαιη ρητορική του Τραμπ κατά της μεξικανικής μετανάστευσης και του Ισλάμ, ο σεξισμός και το ρατσιστικό του παραλήρημα εμποδίζουν μερικές φορές την προσεκτική παρατήρηση των υπολοίπων θεμάτων. Και όμως, είτε πρόκειται για κοινωνικές δαπάνες είτε για την εμπορική πολιτική είτε για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων είτε για τις στρατιωτικές επεμβάσεις στο εξωτερικό, ο Τραμπ έχει απαρνηθεί τα άγια των αγίων του κόμματός του, σε βαθμό που δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί μια επικείμενη θεαματική στροφή των Ρεπουμπλικανών ηγετών σε όλα αυτά τα θέματα.

Εκτός κι αν θέλουν να απολέσουν οριστικά την εκλογική «τους» βάση, η οποία τους κατέστησε ήδη σαφή την αγανάκτησή της ψηφίζοντας στις προκριματικές εκλογές υπέρ ενός υποψήφιου που δεν φημίζεται για την αβροφροσύνη του, ούτε καν έναντι των ηγετών του ίδιου του κόμματός του: «Οι πολιτικοί μας», υποστηρίζει ο Τραμπ, «προώθησαν με σθένος μια πολιτική παγκοσμιοποίησης. Αυτή πλούτισε τη χρηματοοικονομική ελίτ που χρηματοδοτεί τις εκστρατείες τους. Όμως, εκατομμύρια Αμερικανών εργαζομένων αποκόμισαν μονάχα φτώχεια και πόνο καρδιάς». Τα λόγια αυτά, ειπωμένα από έναν δισεκατομμυριούχο που μοιράζει το χρόνο του μεταξύ της σουίτας του στο Μανχάταν και του ιδιωτικού αεροπλάνου του, ηχούν τουλάχιστον παράξενα. Κι όμως, συνοψίζουν αρκετά καλά την πραγματικότητα.

Μια «πολυποικιλότητα» για την τάξη των πτυχιούχων

Όλα αυτά θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη σκέψη ότι τα… χαρτιά δεν είναι σημαδεμένα. Και ότι, όπως ισχυρίζεται ο Φράνσις Φουκουγιάμα σε ένα πρόσφατο άρθρο του στο Foreign Affairs, η αμερικανική δημοκρατία λειτουργεί, δεδομένου ότι ανταποκρίνεται στην οργή τη κοινωνίας, γκρεμίζει τη δυναστεία Κλίντον, ταπεινώνει τους βαρώνους του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, καθιστά κύρια θέματα της εκλογής τις ανισότητες, τον προστατευτισμό και την αποβιομηχάνιση (6). Και ίσως να σημαίνει το τέλος μιας διπλής πολιτικής απάτης.

Με το πέρασμα του χρόνου, το Δημοκρατικό Κόμμα έχει καταστεί όργανο της μεσαίας και ανώτερης τάξης με πανεπιστημιακούς τίτλους. Προβάλλοντας τα σύμβολα της «πολυποικιλότητάς» του, κατόρθωσε να κατακτήσει τη συντριπτική πλειοψηφία της ισπανόφωνης και αφροαμερικανικής ψήφου και, βασισμένο στα συνδικάτα, διατήρησε μια εργατική εκλογική βάση. Όμως το όραμά του για την πρόοδο δεν προάγει πλέον την ισότητα. Άλλοτε ατομικιστικό και πατερναλιστικό (προτροπή για περισσότερη προσπάθεια), άλλοτε αξιοκρατικό (προτροπή για περισσότερες σπουδές), δεν προσφέρει καμία προοπτική στην «περιφέρεια» της Αμερικής που, μακριά από τις ακτές, μένει στο περιθώριο της ευημερίας των μεγάλων παγκόσμιων μητροπόλεων, των ποταμών πλούτου της Γουόλ Στριτ και της Σίλικον Βάλεϊ. Και η οποία βλέπει να εξαφανίζονται οι βιομηχανικές θέσεις εργασίας, που υπήρξαν δομικός μηχανισμός στήριξης μιας μεσαίας αστικής τάξης με περιορισμένες σπουδές, αλλά σχετικά σίγουρης για το μέλλον της.

Σε αυτή τη μεσαία τάξη και στους φτωχούς «μέσους Λευκούς», το Ρεπουμπλικανικό κόμμα πριν από τον Τραμπ δεν είχε τίποτα να προτείνει. Ο στόχος του στην πραγματικότητα ήταν να μειώσει τη φορολογία για τους επιχειρηματικούς κύκλους, να τους επιτρέπει να εξάγουν και να επενδύουν στο εξωτερικό. Εντούτοις, μιλώντας στους Λευκούς εργαζόμενους και προλετάριους για την πατρίδα, τη θρησκεία και την ηθική, και υπερτονίζοντας την καταπίεση της βαθειάς Αμερικής από τις επιδοτούμενες μειονότητες και τους ψηλομύτηδες διανοούμενους, οι συντηρητικοί είχαν για χρόνια εξασφαλισμένο ότι τα θύματα της οικονομικής και εμπορικής πολιτικής τους θα συνέχιζαν να τους χρησιμεύουν ως κιμάς για τα εκλογικά κανόνια τους (7).

Όμως η δημοτικότητα του Τραμπ σε αυτό το κοινό οφείλεται σε άλλους παράγοντες. Ο μεγαλοεπιχειρηματίας από τη Νέα Υόρκη, αντί να τους μιλάει για τη Βίβλο και το δικαίωμα οπλοφορίας, τους μιλάει για βιομηχανίες που πρέπει να προστατευτούν και για συμφωνίες που πρέπει να καταγγελθούν. Η Κλίντον προφανώς και δεν κέρδισε τη συμπάθεια αυτών των οργισμένων εκλογέων χαρακτηρίζοντας την πλειοψηφία τους «ένα σύνολο θλιβερών ανθρώπων», αποτελούμενο από «ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικούς, ξενόφοβικούς και ισλαμόφοβους». Αυτή η τόσο μεγάλης κλίμακας ψυχολογική διάγνωση διατυπώθηκε σε μια εκδήλωση συγκέντρωσης χρημάτων ενώπιον ενός άλλου «συνόλου ανθρώπων», υπέροχων αυτή τη φορά, μιας και είχαν πληρώσει ακριβά για να την ακούσουν.

Μια εκλογική διαδικασία που σημαδεύτηκε από τέτοιες ιδεολογικές συγχύσεις, ακόμα και από μια επιθυμία ανατροπής, μπορεί να καταλήξει με την εκλογή της υποψήφιας του κατεστημένου; Ναι, από τη στιγμή που έχει ως αντίπαλο ένα αουτσάιντερ ακόμα πιο απεχθές από εκείνη. Κατά βάθος, αυτή είναι η βασική «νόθευση». Χαρακτηρίζει και άλλες χώρες εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε παρόμοια θέση θα μπορούσε να βρεθεί η Γαλλία του χρόνου: η λαϊκή οργή ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, το κοινωνικό απαρτχάιντ και τη συνενοχή των ελίτ να παρακάμπτεται από ένα πολιτικό παιχνίδι που σε κάθε περίπτωση φροντίζει η πίτα να πέφτει πάντα από τη λάθος μεριά.

Και καθώς τίποτα το απρόβλεπτο δεν μπορούσε να έρθει από τη μεριά της Κλίντον –καθώς, περιστοιχιζόμενη από ειδικούς, δημοσκόπους, διαφημιστές, υπολογίζει τα πάντα με προσέγγιση χιλιοστού– ο Τράμπ αποφάσισε να ανατρέψει τα δεδομένα. Και το έκανε πετώντας στα σκουπίδια τη στρατηγική που είχε χαράξει το κόμμα του πριν από τέσσερα χρόνια.

Η επανεκλογή του παρόντος προέδρου το 2012 είχε προκαλέσει κατάπληξη στους παράγοντες του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι για να νικήσουν σε επόμενη αναμέτρηση θα έπρεπε να μειώσουν το πλεονέκτημα των Δημοκρατικών μεταξύ των Αφροαμερικανών (τότε η Κλίντον τούς κινητοποιούσε λιγότερο από τον Ομπάμα) και κυρίως μεταξύ των Ισπανόφωνων, το δημογραφικό βάρος των οποίων δεν σταματά να αυξάνεται. Καθώς οι τελευταίοι είχαν πληγεί από την περιοριστική μεταναστευτική πολιτική των Ρεπουμπλικανών, θα βόλευε να δειχθούν πιο ανοιχτοί στο ζήτημα και να νομιμοποιήσουν μέρος των παράνομων. Κι επειδή η πολιτική τοποθέτηση δεν είναι εγγεγραμμένη στα γονίδια, τίποτα δεν αποκλείει να ψηφίσει Δεξιά ένας Ισπανόφωνος αν αντιτίθεται στις αμβλώσεις ή δεν του αρέσει να πληρώνει φόρους. Οι Πολωνοί, οι Ιταλοί, οι Λιθουανοί ψήφιζαν Δημοκρατικούς πριν υποστηρίξουν το Ρόναλντ Ρήγκαν. Και, το 2000, το 70% των Μουσουλμάνων είχαν εκφραστεί υπέρ του Τζορτζ Μπους: οκτώ χρόνια αργότερα, επέλεξαν τον Ομπάμα σε ποσοστό 90% (8)…

Αντί να προσπαθήσει να μαζέψει μερικές ψήφους σε ένα εχθρικό προς το Ρεπουμπλικανικό κόμμα εκλογικό σώμα Ισπανόφωνων και Αφροαμερικανών, ο Τραμπ έκανε το αντίθετο: προσπάθησε να αυξήσει το πλεονέκτημά του μεταξύ των μη ισπανόφωνων Λευκών. Μολονότι εκπροσωπούν μια μειούμενη δημογραφικά ομάδα, το 2012 αποτελούσαν ακόμα το 74% του εκλογικού σώματος. Προκειμένου να τους κινητοποιήσει, ιδίως τους εργάτες και τους υπαλλήλους με περιορισμένες σπουδές, ο Τραμπ ενίσχυσε τους φόβους ότι μια μαζική άφιξη μεταναστών θα προκαλέσει ανασφάλεια και απώλεια ταυτότητας και ταυτόχρονα τόνισε την υπόσχεση για μια βιομηχανική αναγέννηση («Make America great again»). Ένας τέτοιος πολιτικός λόγος έχει ανταπόκριση σε κοινωνικές ομάδες για τις οποίες η ηγεσία των Δημοκρατικών δεν ενδιαφέρεται πλέον, καθώς δεν μπορεί να τους εντάξει ούτε στην ψηφιακή νεωτερικότητα ούτε στη δημογραφική ποικιλότητα, χωρίς αμφιβολία επειδή πιστεύει ότι αγωνίζονται για έναν πολιτισμό και για έναν κόσμο παρωχημένους, σε παρακμή, κατά συνέπεια «αξιολύπητους».

Όμως, όσο κι αν οι μητροπόλεις διασφαλίζουν ένα αυξανόμενο τμήμα της ευημερίας της χώρας και της παραγωγής του φαντασιακού της, η εκλογή εξαρτάται από τις «περιφερειακές» Πολιτείες. Για μερικούς μήνες πρέπει επομένως η Καλιφόρνια και η Νέα Υόρκη να περιμένουν, διότι η ψήφος τους είναι δεδομένη (υπέρ των Δημοκρατικών) και το εύρος της νίκης δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Αντιθέτως, το Οχάιο, η Πενσυλβανία, το Μίσιγκαν, το Ουισκόνσιν, παίρνουν τη ρεβάνς τους. Καθώς το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας σε αυτές τις Πολιτείες είναι πιο αβέβαιο, οι υποψήφιοι ασχολούνται πλέον με αυτές, οργανώνουν προεκλογικές συγκεντρώσεις, τις κανακεύουν. Και τι διαπιστώνουν; Ότι οι Πολιτείες αυτές, το εκλογικό σώμα των οποίων είναι πιο λευκό, πιο ηλικιωμένο και συνήθως λιγότερο μορφωμένο από τον μέσο όρο, έχουν χάσει εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας εξαιτίας της μεταφοράς των μονάδων παραγωγής στο εξωτερικό και του κινεζικού και του μεξικανικού ανταγωνισμού, ότι συσσωρεύουν νεκρές βιομηχανικές ζώνες κι ότι τα οφέλη τους από την οικονομική ανάκαμψη είναι λιγότερα από ό,τι στην υπόλοιπη χώρα. Επομένως, ο προστατευτικός και γεμάτος ανησυχία λόγος του Τραμπ είναι καλοδεχούμενος· η Κλίντον αντιθέτως, δυσκολεύεται να πουλήσει τον «θετικό απολογισμό» του Ομπάμα.

Σύντομα, όταν οι μητροπόλεις θα έχουν μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, όταν η μετανάστευση θα έχει μετατρέψει την Αμερική σε χώρα αποτελούμενη κατά πλειοψηφία από «μειονότητες», ίσως οι Δημοκρατικοί να μπορούν να αγνοήσουν τις εργατικές μεσοδυτικές Πολιτείες, όπως έκαναν στο παρελθόν με τους λευκούς του Νότου. Όχι όμως φέτος.

Φέτος είναι πολύ νωρίς για να μπορέσουν οι Δημοκρατικοί, χωρίς να διακινδυνεύσουν, να επιπλήττουν, σαν να ήταν κακομαθημένα παιδιά, όλους όσοι αντιδρούν (με λάθος τρόπο) στα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν. Να τους ζητούν επιτακτικά να μορφωθούν, να αλλάξουν δουλειά, να μετακομίσουν. Διότι, με τον Τραμπ στον εκλογικό στίβο, οι Δημοκρατικοί δεν μπορούν πλέον να είναι βέβαιοι πως ό,τι τους έχει απομείνει από την εργατική εκλογική βάση δεν έχει εναλλακτική επιλογή. Ενσάρκωση μιας πολιτικής «ελίτ» που εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα έχει οδηγήσει τα λαϊκά στρώματα στην καταστροφή, η Κλίντον πρέπει ξαφνικά να πάρει υπ’ όψιν της πληθυσμούς το οικονομικό πεπρωμένο των οποίων απειλείται και τους οποίους τρομοκρατεί η απώλεια της προηγούμενης κοινωνικής τους θέσης. Το βιογραφικό της είναι λαμπρό· όμως, το 2016 σημαντικός αριθμός Αμερικανών φαίνεται ότι επιθυμεί να δείξει την πόρτα της εξόδου στους απερχόμενους κι ότι για να το πετύχει διαθέτει ένα μασούρι δυναμίτη που ονομάζεται Ντόναλντ Τραμπ.

Και ξαφνικά, οι φτωχοί Λευκοί αρχίζουν να μετράνε. Τους ακούν, όπως πριν από μισό αιώνα άκουγαν το μαύρο υποπρολεταριάτο. Και διαπιστώνουν ότι το προσδόκιμο ζωής των μεταλλωρύχων των Απαλλαχίων ορέων, των καλλιεργητών καπνού της Βιρτζίνια και όλων εκείνων που αναγκάστηκαν να αλλάξουν επάγγελμα και να γίνουν φύλακες στο Walmart (9), χάνοντας έτσι τα δυο τρίτα του μισθού τους, είναι σε κατακόρυφη πτώση. Ότι το προσδόκιμο ζωής των Λευκών χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο είναι δεκατρία χρόνια μικρότερο από εκείνο των Λευκών αποφοίτων Πανεπιστημίου (67,5 χρόνια έναντι 80,4) –στις γυναίκες η απόκλιση είναι λίγο μεγαλύτερη από δέκα χρόνια (73,5 έναντι 83,9). Δεν είναι μονάχα στα γκέτο των Μαύρων που βρίσκει κανείς ενεχυροδανειστήρια, νέες ανύπαντρες μητέρες εξαρτώμενες από τα κοινωνικά βοηθήματα, υψηλά ποσοστά παχυσαρκίας, τοξικομανών, αυτοκτονιών. Γι’ αυτούς τους φτωχοποιημένους πληθυσμούς, η εμπειρία της Κλίντον, η προσήλωσή της στις πολιτικές προδιαγραφές της Ουάσιγκτον και η υποστήριξη που δέχεται από τα κυρίαρχα ΜΜΕ δεν συνιστούν κατ’ ανάγκη πλεονεκτήματα.

Με τι θα μοιάζει το «μεταβιομηχανικό μέλλον» τους, όταν όλα τα ανθρακωρυχεία θα έχουν κλείσει, όταν οι οδηγοί των ταξί και των φορτηγών θα έχουν αντικατασταθεί από αυτοκινούμενα οχήματα της Google, όταν οι ταμίες των σουπερμάρκετ θα γίνουν σαρωτές γραμμοκώδικα και οι εργάτες ρομπότ; Όλοι θα γίνουν προγραμματιστές; Όλοι θα γίνουν σερβιτόροι; Όλοι θα γίνουν αυτοαπασχολούμενοι διανομείς γευμάτων που θα παραγγέλνονται μέσω μιας εφαρμογής για κινητό, ενοικιαστές δωματίων για τουρίστες, κηπουροί και οικιακοί βοηθοί; Η Κλίντον δεν απαντά σε αυτή την ερώτηση, δεδομένου ότι αναμφίβολα την ταυτίζει με την απόρριψη της προόδου. Ο Τραμπ από τη μεριά του την υπερτονίζει, προκειμένου να απαντήσει σε όσους τρομοκρατούνται από τον άξεστο χαρακτήρα του και την απουσία πολιτικής εμπειρίας: «Τι έχετε να χάσετε;».

Είτε είναι «στημένο» είτε όχι, σύντομα θα γνωρίζουμε αν το αμερικανικό σύστημα έχει γίνει επαρκώς εύθραυστο ώστε να παραδοθεί σε έναν άνθρωπο όπως αυτός. Αν όμως υποθέσουμε ότι στις επόμενες εβδομάδες μια τρομοκρατική επίθεση, μια κακή τηλεοπτική εμφάνιση ή η ανακάλυψη αλληλογραφίας με οσμή σκανδάλου αρκέσει για να μην επιτρέψει στην Κλίντον την είσοδό της στο Λευκό Οίκο, τότε θα έχει αποδειχτεί ότι, αντί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την αυταρχική Δεξιά, το κόμμα του νεοφιλελεύθερου κατεστημένου έχει καταστεί το κύριο καύσιμό της.

  1. Για μια πιο λεπτομερή ανάλυση των παραπάνω βλ. Serge Halimi και Loïc Wacquant, «Démocratie à l’américaine» και Benoit Bréville, «Géorgie et Caroline du Nord, les deux Sud», «Le Monde diplomatique», Δεκέμβριος 2000 και Οκτώβριος Βλ. επίσης, Elisabeth Dew, «Big dangers for the next election», «The New York Review of Books», 21 Μαΐου 2015.
  2. Σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Μαΐου του 2015, το 84% των Αμερικανών εκτιμά ότι το χρήμα παίζει υπερβολικά σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας, το 85% πιστεύει πως το σύστημα χρηματοδότησης των υποψηφίων πρέπει να ξαναχτιστεί εκ βάθρων ή να αλλάξει ριζικά και το 55% είναι πεπεισμένο ότι οι εκπρόσωποί του προωθούν τα συμφέροντα των ομίλων που τους χρηματοδότησαν («The New York Times», 2 Ιουνίου 2015).
  3. Η Κλίντον υπόσχεται να διαθέσει για αυτό το σκοπό 275 δισεκατομμύρια δολάρια σε μια πενταετία, ενώ ο Τραμπ τα διπλάσια. Βλ. Janet Hook, «Trump bucks his party on spending», «The Wall Street Journal», Νέα Υόρκη, 19 Σεπτεμβρίου
  4. Βλ. William Galston «The double political whammy for business», «The Wall Street Journal», 20 Ιουλίου
  5. (Σ.τ.Μ.) Η ιδιωτικοποίηση των φυλακών, είτε επιτρέποντας την κατασκευή ιδιωτικών φυλακών που συνάπτουν συμβάσεις με τις Πολιτειακές ή Ομοσπονδιακές αρχές είτε με την πώληση δημόσιων φυλακών σε ιδιωτικές εταιρείες παροχής υπηρεσιών ασφάλειας, άρχισε στη δεκαετία του 1980. Οι ιδιωτικές φυλακές αυξήθηκαν εκθετικά στην περίοδο της προεδρίας Κλίντον, εξ αιτίας της δραματικής μείωσης των σωφρονιστικών υπαλλήλων.
  6. Francis Fukuyama, «American political decay or renewal?», «Foreign Affairs», Νέα Υόρκη, Ιούλιος-Αύγουστος
  7. Βλ.Thomas Franc, «Pourquoi le pauvres votent à droite», Agone, Μασσαλία, 2011. Επίσης: «Stratagème de la droite américaine, mobiliser le peuple contre les intellectuels», «Le Monde diplomatique», Μάιος
  8. Σύμφωνα με τους «New York Times», 9-10 Ιανουαρίου 2016.
  9. (Σ.τ.Μ) Wal-Mart Stores Inc.: Είναι η μεγαλύτερη αλυσίδα λιανεμπορίου παγκοσμίως, με 2,2 εκατομμύρια εργαζόμενους και 11.573 καταστήματα σε 28 χώρες. Ιδρύθηκε το 1962 από τον Sam Walton. Το 2015 ο όμιλος βρέθηκε στις ΗΠΑ αντιμέτωπος με σειρά απεργιών, με αιτήματα αυξήσεις μισθών και βελτίωση συνθηκών εργασίας. Η εταιρεία αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με τα συνδικάτα και η απόπειρά της να κλείσει πέντε μεγάλα καταστήματά της σε αντίποινα απέτυχε, μετά από δικαστική απόφαση που διέταξε την επαναλειτουργία τους.

Πηγή: Monde Diplomatique / Μετάφραση: Γιάννης Χρυσοβέργης

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Επισκέπτης
Απάντησε σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Δημιουργία νέας...