Jump to content
Sign in to follow this  
Sylvia Plath

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ - ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΠΤΥΧΙΩ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Recommended Posts

Η συνέχεια του παραπάνω άρθρου.......

Μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης στην Ε.Ε.

- Ανεπιθύμητες μορφές σωματικής παρενόχλησης έχει βιώσει το 29% των γυναικών στην Ε.Ε. από την ηλικία των 15 ετών.

- Ανεπιθύμητες μορφές λεκτικής παρενόχλησης έχει βιώσει το 24% των γυναικών στην Ε.Ε. από την ηλικία των 15 ετών.

-Ανεπιθύμητες μορφές μη λεκτικής παρενόχλησης συμπεριλαμβανομένης της ηλεκτρονικής παρενόχλησης έχει βιώσει το 11% των γυναικών στην ΕΕ από την ηλικία των 15 -ετών.

«Ενοχλητικά επίμονες και άσεμνες ματιές που σε έκαναν να αισθάνεσαι ότι σε εκφοβίζουν» (30%) και «Ανεπιθύμητα αγγίγματα, αγκαλιές και φιλιά» (29%) είναι οι μορφές της σεξουαλικής παρενόχλησης που οι γυναίκες έχουν βιώσει πιο συχνά στη ζωή τους από την ηλικία των 15 ετών.

Μία στις δέκα γυναίκες (11%) έχουν βιώσει στη ζωή τους ηλεκτρονική παρενόχληση από την ηλικία των 15 ετών και μια στις είκοσι (5%) κατά τους 12 μήνες πριν από την έρευνα.

Όσον αφορά στις επανειλημμένες θυματοποιήσεις: μια στις πέντε γυναίκες (19%) έχει υποστεί κάποια μορφή ανεπιθύμητης σωματικής παρενόχλησης τουλάχιστον δύο φορές από την ηλικία των 15 ετών και το 6% των γυναικών περισσότερο από έξι φορές από την ηλικία των 15 ετών. Το 37% των γυναικών που έχουν υποστεί παρενόχληση έχουν δεχθεί δύο ή τρεις διαφορετικές μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης, το 27% τέσσερις έως έξι και το 8% επτά ή περισσότερες διαφορετικές μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης από την ηλικία των 15 ετών.

Ποιες ομάδες γυναικών είναι πιο ευάλωτες στη σεξουαλική παρενόχληση

Η έκταση της σεξουαλικής παρενόχλησης διαφέρει σημαντικά μεταξύ των ηλικιακών ομάδων και φαίνεται να ακολουθεί μια γραμμική τάση. Ο κίνδυνος έκθεσης σε σεξουαλική παρενόχληση είναι πάνω από το μέσο όρο για γυναίκες ηλικίας 18-39 ετών. Σε όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε. (εκτός από το Λουξεμβούργο), οι νεαρές
γυναίκες ηλικίας μεταξύ 18 και 29 ετών αποτελούν την ηλικιακή ομάδα που είναι πιο ευάλωτη στη σεξουαλική παρενόχληση.

Ο κίνδυνος έκθεσης σε σεξουαλική παρενόχληση μέσω διαδικτύου για νέες γυναίκες ηλικίας 18-29 είναι διπλάσιος από ότι για γυναίκες ηλικίας 40 -49 ετών και τριπλάσιος από ότι για γυναίκες ηλικίας 50 -59 ετών. Το 20% των νεαρών γυναικών (18-29 ετών) έχουν πέσει θύματα ηλεκτρονικής παρενόχλησης.

Ο κίνδυνος έκθεσης σε σεξουαλική παρενόχληση είναι πιο συχνός για γυναίκες πανεπιστημιακής μόρφωσης. Περισσότερα από τα δύο τρίτα των γυναικών που έχουν αποκτήσει πτυχίο ανώτατης εκπαίδευσης (69%) έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση από την ηλικία των 15, σε σύγκριση με το 46% των γυναικών που έχουν ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Ο κίνδυνος έκθεσης σε σεξουαλική παρενόχληση είναι πιο συχνός για γυναίκες σε εξειδικευμένα επαγγέλματα υψηλού κύρους και σε θέσεις διοίκησης. Το 75% των γυναικών σε υψηλές θέσεις διοίκησης και το 74% των γυναικών στα εξειδικευμένα επαγγέλματα έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση από την ηλικία των 15, σε σύγκριση με το 44% των εξειδικευμένων εργατριών και το 41% των γυναικών που ανέφεραν ότι δεν έχουν ασκήσει έμμισθη εργασία.

Ποιοι είναι οι παρενοχλούντες

Στις περισσότερες περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης γυναικών (68%) από την ηλικία των 15 ετών και άνω ο παρενοχλών ήταν κάποιος άγνωστος. Στις περιπτώσεις που ο παρενοχλών είναι γνωστός στη γυναίκα, 31% είναι φίλος ή γνωστός, 32% είναι άτομο από το χώρο εργασίας, όπως συνάδελφος, διευθυντής ή πελάτης και 35% κάποιος που γνωρίζει (χωρίς περαιτέρω διευκρινήσεις).

Επιπτώσεις της παρενόχλησης στα θύματα

Θυμός, ενόχληση και αμηχανία ήταν οι πιο συνήθεις συναισθηματικές αντιδράσεις που ανέφεραν τα θύματα μετά από το πιο σοβαρό περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης (45% των γυναικών αισθάνθηκαν θυμό, 41% ενόχληση και 36% αμηχανία). Επιπλέον, περίπου μία στις τρεις γυναίκες (29%), αισθάνθηκε φοβισμένη, ενώ μια στις πέντε (20%) αναφέρει ότι αισθάνεται ντροπή για το τι είχε συμβεί.

Αναφορά/καταγγελία της σεξουαλικής παρενόχλησης

Από τις γυναίκες που ανέφεραν τα πιο σοβαρά περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης, το 35% δεν το ανέφερε πουθενά, το 28% μίλησε σε ένα φιλικό άτομο, το 24% μίλησε σε ένα μέλος του οικογενειακού ή συγγενικού περιβάλλοντος και 14% ενημέρωσε το σύντροφό του. Μόνον 4% το ανέφερε στην αστυνομία, 4% μίλησε σε ένα συνάδελφο ή προϊστάμενο και λιγότερο από 1% απευθύνθηκε σε δικηγόρο, σε υπηρεσία συμβουλευτικής υποστήριξης για τα θέματα αυτά ή σε εργατικά συνδικάτα.

* Της Δήμητρας Κογκίδου, Καθηγήτριας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης (Α.Π.Θ.)

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

https://www.facebook.com/aris.iatrikis/photos/pcb.361570337353446/361568414020305/?type=1&theater

μηπως βλεπετε εσεις κανενα αποφασιζουμε/απαιτουμε για τις διαγραφες που δεν το πιανει η πρεσβυωπια μου?

"Καρφώνεσαι"......... ;) ευτυχώς δεν έχουμε όλοι πρεσβυωπία ακόμη....... :rolleyes:

Θα το ψάξουμε και θα το δούμε......αυτή τη στιγμή,ερευνώ τη βία κατά των γυναικών και μου "έκοψες"και το άρθρο.....καλέ μου SP_IO...... emrose

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

http://tvxs.gr/news/apopseis/ena-ekatommyrio-skoteines-koyzines-xilia-gkriza-ergostasia

Ένα εκατομμύριο σκοτεινές κουζίνες, χίλια γκρίζα εργοστάσια...
164540-violence_against_women_by_dodo257
elene_karasabbidou-175434.jpg
09:35 | 25 Νοε. 2014
Τελευταία ανανέωση 09:41 | 25 Νοε. 2014
Ελένη Καρασαββίδου

Kαθώς βαδίζουμε διαδηλώνοντας μέσα στην ομορφιά της μέρας/Ένα εκατομμύριο σκοτεινές κουζίνες, χίλια γκρίζα εργοστάσια/Aγγίζoυμε όλη η λαμπεράδα που απελευθέρωσε ένας ξαφνικός ήλιος/Γιατί ο λαός μάς ακούει να τραγουδάμε: «Ψωμί και Tριαντάφυλλα! Ψωμί και Tριαντάφυλλα»

Κάθε αγώνας έχει την ομορφιά και την οδύνη του. Ίσως γιατί κανένας αγώνας δεν είναι ποτέ αρκετός για ν απαντήσει σε μια πολυσχιδή πραγματικότητα (εξ ου κι οι αντιφάσεις στην κοινωνική δράση και στην προσωπική συμπεριφορά καθώς πραγματώνουμε διαφορετικούς ρόλους κι εχουμε επενδύσει διαφορετικά στον καθένα), την ίδια ώρα που κάθε αγώνας είναι εξαιτίας αυτής της πραγματικότητας εντελώς απαραίτητος. Το κίνημα που το θύμησε αυτό γονιμοποιώντας όλα τ' άλλα μ ' εκείνη την εμβληματική κατακλείδα: “το προσωπικό είναι και πολιτικό'” το φεμινιστικό τιμά αύριο μία από τις κορυφαίες ημερομηνίες του. Την Παγκόσμια Ημέρα αφιερωμένη στην βία κατά των Γυναικών. Η ίδια η επιλογή της ημερομηνίας είναι βαθιά πολιτική, αφού συνδέεεται με την άγρια δολοφονία των αδερφών Μιραμπάλ, ακτιβιστριών εναντίον της δικτατορίας, στη Δομινικανή Δημοκρατία την χρονιά ορόσημο του 1960.

Σήμερα οι γυναίκες και τα κορίτσια αποτελούν το 55% των υπολογιζόμενων 20,9 εκατομμυρίων θυμάτων της αναγκαστικής δουλείας και το 98% των υπολογιζόμενων 4,5 εκατομμυρίων ανθρώπων που εξωθούνται στη σεξουαλική εκμετάλλευση. Στις ΗΠΑ το 83% των κοριτσιών ηλικίας μεταξύ 12 και 16 ετών έχει υποστεί κάποιας μορφής σεξουαλική παρενόχληση στα δημόσια σχολεία. Το 40-50% των γυναικών στις χώρες της ΕΕ έχει υποστεί διάφορες μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο εργασίας. Στην Αυστραλία, τον Καναδά, το Ισραήλ, τη Νότια Αφρική και τις ΗΠΑ το 40% με 70% των δολοφονηθέντων γυναικών είναι αποτέλεσμα βίας από πλευράς ερωτικού συντρόφου.

Ακόμη υπολογίζεται μετριοπαθώς πως πάνω από 64 εκατομμύρια κορίτσια σε όλο τον κόσμο είναι παιδιά-νύφες. Το 46% των γυναικών μεταξύ 20-24 ετών στη Νότια Ασία και το 41% στη Δυτική και Κεντρική Αφρική αναφέρουν ότι παντρεύτηκαν πριν την ηλικία των 18 ετών.

-Περίπου 140 εκατομμύρια γυναίκες και κοπέλες στον κόσμο έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων.

- Σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις, 20.000 με 50.000 γυναίκες βιάστηκαν μεταξύ 1992-1995 στον πόλεμο Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ενώ περίπου 250.000 με 500.000 γυναίκες και κοπέλες βιάστηκαν στη γενοκτονία της Ρουάντα το 1994.

Στην Ελλάδα, το 68% των γυναικών που υπέστησαν κακοποίηση είναι έγγαμες ωστόσο μόλις ένα 16% είναι αλλοδαπές, εκ των οποίων 4 στις 10 προέρχονται από τα Βαλκάνια. Οι 7 στις 10 γυναίκες που έχουν πέσει θύματα κακοποίησης είναι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή και ανώτερης ή ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ 6 στις 10 γυναίκες βρίσκονται σε μέτρια ή καλή οικονομική κατάσταση. Όσο για το προφίλ των δραστών, περισσότεροι από τους μισούς δράστες είναι δευτεροβάθμιας ή ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ μόλις 1 στους 10 είναι άνεργοι, κάτι που καταρρίπττει διάφορους βολικούς τόσο απολίτικους από την μια όσο και υπεριδεολογικοποιημένους από την άλλη πλευρά μύθους

Τον καιρό της επίπλαστης ευμάρειας, υπήρξε μια παραφιλολογία Δυτικοκεντρικού τύπου, που τολμούσε να αγνοήσει τα στοιχεία για την ευρύτητα και την βαρβαρότητα του φαινομένου (οι Παγκόσμιοι Φορείς επισημαίνουν ότι η Βία κατά των Γυναικών στοιχίζει περισσότερους θανάτους γυναικών από όσους ο πόλεμος, η ελονοσία που θερίζει στον 3ο κόσμο, ο καρκίνος και τα τροχαία μαζί !!!) και να μεταβάλλει την μνήμη του αγώνα που έπρεπε και πρέπει να δοθεί σε καταναλωτική φιέστα. Όμως όσο κι αν στις διαπροσωπικές σχέσεις οι ρόλοι θύτη και θυματος μεταξύ άνδρα και γυναίκας μπορούν και να μεταλλάσονται, καμιά (υπαρκτή και σεβαστή κατά τα άλλα) περιπτωσιολογία δεν μπορεί ν αναιρέσει την θεμελιώδη αλήθεια ότι ο κόσμος δεν είναι μόνο καπιταλιστικός αλλά και πατριαρχικός, κι ότι η βία δεν είναι μόνο ταξική αλλά και έμφυλη.

Παρόλο που στην Ανατολή το φεμινιστικό κίνημα (αν και το εκφράζω για λόγους οικονομίας σχηματικά κι αδικώ κάποιες εξαιρετικές καταστάσεις) απαγορεύτηκε, στην Δύση επηρέασε εξαιρετικά τον τρόπο πρόσληψης του εαυτού και του κόσμου. Ποιος ήταν ένας από τους πολλούς λόγους που το φεμινιστικό κίνημα στην κοινωνικά φιλελεύθερη κάποιες δεκαετίες πριν Δύση ενόχλησε αλλά και εμπλούτισε και κινητοποίησε γυναίκες και άνδρες κι αντίστοιχα θεματικά κινήματα, παραπόταμους στο μεγάλο ποτάμι της απελευθέρωσης; Θυμίζοντας ότι οι κοινωνικοί ρόλοι όπως και οι πολιτικές της ταυτότητας δεν είναι ποτέ ουδέτεροι αλλά συνδέονται με την βιοπολιτική, παρενέβη κριτικά κι ανέπτυξε έναν άλλοτε οξύ κι άλλοτε όχι, πάντως κριτικό και προς τον εαυτό του διάλογο, που αμφισβήτησε την “κανονικοποίηση” του σώματος κι άρα (ανάμεσα σε άλλα) την κατασκευή ενός υποκειμένου που δεσμεύει όλους κι όλες μας, αποτελώντας ένα θεμελιώδες σκαλί στην κλίμακα της οικονομικόκοινωνικής ιεραρχίας. Ως αποτέλεσμα, και παρόλο που δεν ήταν αρκετό για ν απαντήσει συνολικά σε όλα τα ζητήματα, έκανε τους πιο “ασφαλείς” ανθρώπους να κοιταχτούν όπως ποτέ πριν στον καθρέφτη σε μια βαθιά απελευθερωτική διαδικασία.

Δεν είναι στόχος αυτού του κειμένου να αποδώσει τον μεγάλο χώρο που πρέπει σε όλο αυτό το ρεύμα δράσεων και ιδεών, κριτικών αποτιμήσεων και εσωτερικών κι εξωτερικών ανατροπών. Στόχος είναι, με αφορμή την σημερινή ημέρα, να υπενθυμίσει δυο από τα σημαντικότερα του επίχειρα: 1. Πως καθρέφτης του επιπέδου αλλά και της ποιότητας συμμετοχής των ανθρώπων σε μια κοινωνία αποτελεί η δυνατότητα χρήσης του δημόσιου χώρου από τον “άλλον άνθρωπο”, και τον έμφυλα άλλον. Τα φοβερά στατιστικά της βίας που επανέρχεται στην Δύση ασθμαίνουσα κι εδυναμωμένη στα χρόνια της κρίσης, είτε με την μορφή της εξαναγκαστικής πορνείας είτε της ενδοοικογενειακής βίας, είτε των προνομιακών λόγω φύλου απολύσεων (ακόμη και για κύηση!) στην αγορά εργασίας (για να μην μιλήσουμε για την κλειοτεριδετομή, τους εξαναγκαστικούς γάμους ακόμη κι 6χρονων, τα φρικτά εγκλήματα τιμής στον 3ο κόσμο) το υπενθυμίζουν τελεσίδικα. 2. Και πως ο δημόσιος χώρος (με χίλια μάτια και χίλιους φαλούς, από το γκλομπ του ένστολου μέχρι την μονοσήμαντρη ανάγνωση που δεσμεύει τον πολύσημο λόγο της κριτικής πρόσληψης και μυθοπλασίας κι άρα της κοινωνικής κινητικότητας) είναι προέκταση του ιδιωτικού, καθώς μικροκοινωνιολογικά είναι το σταθερό πρόσωπο της πατριαρχικής και καπιταλιστικής εξουσίας που αναπαράγεται στα σπίτια και στις συνειδήσεις μας μέσα.

Η ενσωμάτωση του κυρίαρχου προτύπου και της κυρίαρχης ιδεολογίας δεν μας ετεροκαθορίζει μόνο συντριπτικά (βλέπε ενσωματωμένη ομοφοβία στους ομοφυλόφιλους που κάποτε εκδηλώνεται κι ως αυτοεξευτελιστική γκροτέσκο συμπεριφορά και ενσωματωμένο σεξισμό στις γυναίκες που κάποτε εκδηλώνεται και ως “εκ φύσεως” τάχα μαζοχισμός κι αυτοτιμωρία) αλλά και υποσκάβει την συνολικότερη προσπάθεια του ανθρώπου να δημιουργήσει μια κοινωνία αντάξια των φωτεινών (όχι των άλλων) ονείρων του κι ονείρων της, εξασφαλίζοντας τις πολύτροπες μούσες της ισότητας (όχι ομοιότητας) της ισονομίας και της δικαιοσύνης. Γιατί αν δεν έχουμε συνέχεια λόγων και πράξεων τότε οι εναλλακτικές μας προτάσεις είναι απλώς αντικατοπτρισμοί μιας ομοιότητας που ντύνεται την ετερότητα μόνο για να καταναλωθεί και να (μας) αποενοχοποιήσει. Ίσως γι' αυτό οι γυναίκες στον αγώνα τους έβαλαν βαθιά το ζήτημα της συμπεριφοράς και του πολιτισμού της καθημερινότητας, έτσι ώστε να σπάει το συμπαγές κέλυφος των κυρίαρχων ρητορικών κάθε χώρου και των πολιτευτών/ εκπροσώπων του, που αφήναν συχνά την εμπειρία των ανίσχυρων και των ανώνυμων απέξω.

Ήταν άλλωστε οι εργάτριες του Σικάγο, διπλά εκμεταλευόμενες ως τάξη κι ως φύλο, που ξεσηκώθηκαν θυμίζοντας τον Βυρωνικό στίχο πως η ελπίδα θα έρθει απ τους απελπισμένους, που καθιέρωσαν με το αίμα τους την 1η Μάη, παγκόσμια ημέρα του εργατικού κινήματος πια. Κι είναι οι γυναίκες σήμερα, όχι γενικά οι γυναίκες, οι πολιτικοποιημένες γυναίκες αφού η ιστορία επαναλαμβάνεται κι η αριστερά ξανααναμετράται με τον φασισμό στην μεσανατολική εκδοχή του όπως και στην Ευρώπη του 30 και του 40, που στο Κομπάνι από απελπισία για την πολιτική κι έμφυλη μοίρα τους αν επικρατήσει ο ισλαμοφασισμός δημιουργούν ένα μνημείο και μια παρακαταθήκη αγώνα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Συνεχίζουν να γονιμοποιούν έτσι, όπως και στο παρελθόν (γυναίκες και άνδρες που ασχολήθηκαν με τον φεμινισμό) πολλά περιφερειακά αλλά και το κεντρικό εργατικό κίνημα, θυμίζοντας πως δεν αγωνιζόμαστε μονάχα για ψωμί μα και για τριαντάφυλλα. Ίσως γι αυτό οι πιο προχωρημένες γυναικείες συσσωματώσεις και συλλογικότητες ετοίμασαν για αύριο πορείες διανθισμένες με πολιτιστικά, και πολιτικά δρώμενα όπως θα δείτε σε άλλη στήλη...

Κι αυτό το τραγούδι, το Bread and Roses, (Ένα εκατομμύριο σκοτεινές κουζίνες, χίλια γκρίζα εργοστάσια) συνδεδεμένο με μια από τις κορυφαίες στιγμές του γυναικείου εργατικού κινήματος των ΗΠΑ, τον ηρωϊκό αγώνα των κλωστοϋφαντουργών στο Λόρρενς, θυμίζει κάτι που αφορά κάθε άνθρωπο, γυναίκα και άνδρα, μαύρο και λευκό, ανάπηρο κι αρτιμελή, ομοφυλόφιλο και ετερόφυλο, δεξιό κι αριστερό, κάθε πλάσμα που θέλει να εξελιχθεί και ν αντιμετωπίσει τις προσωπικές ή συλλογικές πληγές του, νιώθοντας πως τα φτερά του Ίκαρου ήταν και δικά του και πως κάθε ερώτηση, κάθε δυσκολία, αφορά και την προσωπική του συνείδηση κι ευθύνη: Πως το προσωπικό είναι πολιτικό. Αλλά το πολύ προσωπικό, αναζητώντας και ψωμί και τριαντάφυλλα, γίνεται τέχνη

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

ευτυχώς δεν έχουμε όλοι πρεσβυωπία ακόμη.......

ευτυχως - μπας και δειτε αυτο που δε βλεπω! (καπου στις υποσημειωσεις θαναι δε μπορει)

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

https://www.facebook.com/aris.iatrikis/photos/pcb.361570337353446/361568414020305/?type=1&theater

μηπως βλεπετε εσεις κανενα αποφασιζουμε/απαιτουμε για τις διαγραφες που δεν το πιανει η πρεσβυωπια μου?

Ενωνουμε την πρεσβυωπια σου με τη μυωπια μου μπας και ξεστραβωθουμε;;; emfly

Ουτε εγω μπορω να το διαβασω απο τον υπολογιστη. Να υποθεσω οτι η ερωτηση ηταν ρητορικη και δεν αναφερει καθολου τις διαγραφες, ετσι;

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

ευτυχώς δεν έχουμε όλοι πρεσβυωπία ακόμη.......

ευτυχως - μπας και δειτε αυτο που δε βλεπω! (καπου στις υποσημειωσεις θαναι δε μπορει)

Κοίτα,στην πρώτη σελίδα,εκεί που ξεκινάει το ψήφισμα,περίπου στην 5η σειρά,αναφέρει τη λέξη "διαγραφές" μαζί με τα υπόλοιπα θέματα-αιτίες των κινητοποιήσεων!!! emshocking

Τις επόμενες σελίδες δεν τις κοίταξα ακόμη (ψιλοβαριέμαι) αλλά θα τις κοιτάξω σιγά-σιγά......και θα σου συμπληρώσω αν δω κάτι πιο συγκεκριμένο.... emnerd

Η άποψη μου είναι πως επειδή οι κινητοποιήσεις αφορούν πολλά θέματα,δε γίνεται λόγος για κανένα ξεχωριστά με λεπτομέρειες.....η αντίδραση είναι ΣΥΝΟΛΙΚΗ κι εφόλης της ακαδημα'ι'κής ύλης!!!! emcat

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Όπως πιθανώς γνωρίζετε ψηφίστηκε διήμερη κατάληψη. Κατά κανόνα οι πτυχιακές εξετάσεις δεν γίνονται όταν υπάρχει απόφαση κατάληψης. Παρακαλώ να μιλήσετε με τις έδρες που σας ενδιαφέρουν . Για όποια μαθήματα χαθούν οι εξετάσεις και οι έδρες ζητήσουν χαρτί από τον ΣΦΙΑ (δεν βγάλουν μόνες τους ημερομηνία αναπλήρωσης δηλαδή) εκτάκτως την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου στις 18:00 στο ΝΑΒΟ θα βγάλουμε νέες ημερομηνίες. Μετά θα ακολουθήσει κανονικά η συνέλευση για το θέμα των διαγραφών. Για τον λόγο αυτό παρακαλώ να είστε ακριβείς και να έχετε μιλήσει με τις έδρες που σας ενδιαφέρουν για να είμαστε όσο γίνετε πιο σύντομοι. Αν για κάποιο λόγο δεν μπορείτε να έρθετε ενημερώστε εδώ ή στο group των επί πτυχίω στο fb για να βγάλουμε αναπλήρωση. Ευχαριστώ !

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

http://www.koutipandoras.gr/article/127844/paraitithike-o-anaplirotis-prytanis-toy-apth-meta-epimaho-vinteo-video

Πρέπει να σημειωθεί πως το επίμαχο βίντεο είναι παλιό,καλοκαιρινό με ημερομηνία 24/7/14.

Ο σύλλογος φοιτητών Φιλολογίας Θεσ/κης το ανέσυρε από το συρτάρι για να "ανακατέψει τα βαλτόνερα" και πολύ καλά έκανε..... emthumbsup

Ο κος Τζιφόπουλος μιλάει σε πολιτιστική εκπομπή με τον τίτλο "Ευ ζην-Αρχοντας είναι μόνο ο πολιτισμός"........ :lol:

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

http://left.gr/news/ama-i-ornitha-arhisei- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --lalei- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --os-peteinos-sfaxe-tin-amesos

«Aν η όρνιθα αρχίσει να λαλεί ως πετεινός, σφάξε την αμέσως»

Στις 25 Ιουνίου του 1981 κυκλοφόρησε στην Αθήνα για πρώτη φορά μία προκήρυξη αναφορικά με το θέμα του βιασμού

donne-di-casalbruciato-in-manifestazione

Στις 25 Ιουνίου του 1981 κυκλοφόρησε στην Αθήνα για πρώτη φορά μία προκήρυξη αναφορικά με το θέμα του βιασμού, η οποία καλούσε γυναίκες κάθε ηλικίας και κοινωνικής προέλευσης σε διαδήλωση το ίδιο βράδυ με συνοδεία φακών και κεριών. Το κείμενο συγκεκριμένα ανέφερε «Όχι στη βία και τους βιασμούς. Γυναίκες, είναι δικαίωμά μας να κυκλοφορούμε άφοβα τη νύχτα. Η πόλη είναι και δική μας».. Μερικά από τα συνθήματα που ακούστηκαν εκείνο το βράδυ καταγράφηκαν ως εξής: «Κάθε γυναίκα μπορεί να βιαστεί, γυναίκες καταγγείλτε το βιαστή» και «Ο τύπος μας βιάζει καθημερινά, ο τύπος μας βιάζει ακόμα μια φορά». Οι πληροφορίες για την συμμετοχή στην συγκέντρωση είναι κάπως συγκεχυμένες, ωστόσο εκτιμάται ότι τελικά η προσέλευση ήταν αρκετά ικανοποιητική και δεν εξαντλούνταν στα μέλη των φεμινιστικών συλλογικοτήτων που την καλούσαν. Tον Δεκέμβριο του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε πορεία για τον ομαδικό βιασμό που αποκαλύφθηκε στου Φιλοπάππου. Την πρωτοβουλία για την διοργάνωση αυτής της διαμαρτυρίας είχαν αναλάβει η Γυναικεία ομάδα πρωτοβουλίας ενάντια στη βία και τους βιασμούς με την συνδρομή κι άλλων αυτόνομων φεμινιστικών ομάδων καθώς και της Κίνησης Δημοκρατικών Γυναικών.

Η διοργάνωση αυτών των δημόσιων εκδηλώσεων υπήρξε καρπός μιας προσπάθειας μετωπικής οργάνωσης των επιμέρους φεμινιστικών ομάδων και συλλογικοτήτων αναφορικά με το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών καθώς και των βιασμών. Ήδη από το καλοκαίρι του 1980 είχε δημιουργηθεί το Συντονιστικό Γυναικείων Ομάδων, που αποτέλεσε την πρώτη Γυναικεία Ομάδα για τη Βία και τους Βιασμούς η οποία φιλοξενούνταν στο Σπίτι των Γυναικών της Αθήνας μέχρι και το 1981. Με κοινό τους σπίτι λοιπόν τα «ζωηρά» πολιτικά Εξάρχεια των αρχών της δεκαετίας του ογδόντα αριστερές ριζοσπάστριες φεμινίστριες (ενταγμένες ή μη σε κόμματα της Αριστεράς) καθώς και άλλες αυτόνομες φεμινιστικές συλλογικότητες εισήγαγαν για πρώτη φορά ένα οργανωμένο πλαίσιο για την επεξεργασία του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών και των βιασμών. Η διαχρονικότητα του φαινομένου, η μελέτη του διαταξικού χαρακτήρα του, ο ρόλος της οικογένειας καθώς και του εκπαιδευτικού θεσμού στην καλλιέργεια και αναπαραγωγή των προϊδεάσεων και στερεοτύπων για τους έμφυλους ρόλους καθώς και οι τυπικές προϋποθέσεις που ίσχυαν τότε για την καταγγελία του βιασμού στις αρχές (κατάθεση στην αστυνομία, ιατροδικαστική εξέταση, δική, δημοσιότητα στον τύπο) αποτελούσαν ορισμένα από τα κεντρικά θέματα της συζήτησης που διεξαγόταν. Ανάλογες σημαντικές πρωτοβουλίες συλλογικής δράσης φεμινιστικών ομάδων ή οργανώσεων εντός του κινήματος υπήρξαν στην Θεσσαλονίκη και στα Χανιά.

Οι δραστηριότητες αυτές, οι οποίες βρέθηκαν στο περιθώριο της οργανωμένης συλλογικής δράσης της Αριστεράς (παρά το ότι στις περισσότερες από αυτές τις πρωτοβουλίες κομβικό ρόλο διαδραμάτιζαν γυναίκες στελέχη της Αριστεράς), αν και δεν κατόρθωσαν να πυροδοτήσουν ένα μαζικό φεμινιστικό κίνημα με την αιχμή της εξάλειψης όλων των όψεων της έμφυλης βίας της καθημερινότητας πέτυχαν να έχουν σημαντική κοινωνική γείωση και να διαμορφώσουν προϋποθέσεις για την μεγαλύτερη κοινωνική απήχηση των φεμινιστικών αιτημάτων, μεταξύ άλλων και αυτού της αναγνώρισης του δικαιώματος των γυναικών στη νόμιμη άμβλωση.

Μερικές δεκαετίες μετά και παρά τις όποιες θεσμικές εγγυήσεις για την κοινωνική ισότητα (στην κατοχύρωση των οποίων αναμφίβολα συνέβαλαν αυτά τα κινήματα) οι διαφορετικές εκδοχές έμφυλης βίας παραμένουν ορατές και απειλητικές για γυναίκες ανεξαρτήτως καταγωγής ταξικής ή φυλετικής καθώς και για τα μέλη της lgbtqi κοινότητας. Μιλώντας για την περίπτωση της Ελλάδας, είναι βέβαιο πως οι συνθήκες της βαθειάς κοινωνικής κρίσης που ο νεοφιλελευθερισμός δημιούργησε συνέβαλαν στην περαιτέρω ενίσχυση και στον πολλαπλασιασμό των μορφών έμφυλης βίας που ασκούνται καθημερινά. Ταυτόχρονα ο αναβαθμισμένα αυταρχικός χαρακτήρας του κράτους που εύκολα συνυπάρχει με την στρατηγική πλήρους διάλυσης των δομών κοινωνικής πολιτικής (βλ. απαξίωση των δομών για την οργανωμένη αντιμετώπιση του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών), όπως και η επιθετική παρουσία της ακροδεξιάς στον δημόσιο χώρο και οι αυξημένη ορατότητα των «παρεμβάσεων» της από το 2012 κι έπειτα επίσης επιδρούν στην διεύρυνση και διατήρηση ενός πεδίου ανοχής στην έμφυλη βία με δημόσιο χαρακτήρα. Οπωσδήποτε, γεγονότα όπως η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών την άνοιξη του 2012, ως μία πράξη φυσικής και συμβολικής βίας στην οποία ενεπλάκησαν θεσμοί του κράτους, η αστυνομία, εκπρόσωποι του ιατρικού κλάδου καθώς και ορισμένα ΜΜΕ, αλλά και όπως η επίθεση του Η. Κασσιδιάρη στις υποψήφιες βουλεύτριες της Αριστεράς Λ. Κανέλλη και Ρ. Δούρου σε τηλεοπτική εκπομπή κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου του 2012 αποτέλεσαν κρίσιμες στιγμές υλικής έκφρασης της έμφυλης βίας ως αξιακού θεμελίου της πατριαρχίας.

Τα συνθήματα που ακούστηκαν κατά την πρώτη δημόσια εμφάνιση του Κασσιδιάρη μετά το περιστατικό που συνέβη στην εν λόγω εκπομπή –Εμπρός Ηλία βάρα την Λεσβία– αλλά και η δημόσια τοποθέτηση του Λοβέρδου από τη θέση του Υπουργού Υγείας τότε, αναφορικά με τους κινδύνους που διατρέχουν οι άνδρες οικογενειάρχες από τις εκδιδόμενες γυναίκες λειτούργησαν προς την επίρρωση αυτού του κλίματος. Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά το πρώτο είναι χρήσιμο να σημειωθεί ότι το εν λόγω σύνθημα όχι μόνο νομιμοποιεί ιδεολογικά τη βία σε βάρος των γυναικών αλλά αναδεικνύει με έμφαση τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γυναικών ως λόγο που επιτάσσει την χρήση βίας για την πειθάρχηση και συμμόρφωση τους με το ετεροκανονικό πρότυπο έμφυλων σχέσεων.

Όχι μικρής σημασίας είναι και οι μορφές σεξισμού που εκδηλώνονται ενίοτε από μέλη των ειδικών σωμάτων της Αστυνομίας σε βάρος διαφορετικών κοινωνικών κατηγοριών γυναικών: αθλιότητες που κατά καιρός διαπράττονται σε βάρος μεταναστριών και άλλων κοινωνικών κατηγοριών γυναικών, σεξιστικές λεκτικές επιθέσεις σε βάρος διαδηλωτριών καθώς και το πλούσιο ρεπερτόριο σεξιστικών ύβρεων που εκτοξεύονται κατά διαδηλωτών και διαδηλωτριών σχεδόν σε κάθε πορεία είναι μερικές από αυτές.

Δε χρειάζεται προφανώς να επισημάνουμε την πανευρωπαϊκή και παγκόσμια διάσταση του φαινομένου της έμφυλης βίας, για την οποία η εμπειρία της καθημερινότητας μας επιβεβαιώνει ότι δεν εξαντλείται στα όρια των διεθνών δικτύων εξαναγκαστικής πορνείας ή και της Ινδίας, του αραβικού κόσμου -(κάτι που η προπάγανδα περί παγκόσμιας τρομοκρατίας είχε επιχειρήσει να κάνει κυρίως για να ενισχύσει το ιδεολόγημα του εχθρού με το σκούρο δέρμα καθώς και να αποδώσει νομιμοποίηση σε αντιλήψεις περί «κατώτερης» αξίας πολιτισμών)-.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η 25η Νοέμβρη, η διεθνής λειτουργεί ως μια συμβολική αφετηρία για την επανεκκίνηση των συλλογικών εγχειρημάτων για την υπεράσπισης της κοινωνικής ισότητας και την φεμινιστικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Όλα αυτά μέχρι αυτή η πόλη να γίνει και δική μας (εφόσον με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε πως ακόμη δεν είναι).

Πηγές

Φώφη Αλεβίζου, Μαρία Κορασίδου, Δήμητρα Σαμίου, «Βία-Βιασμοί», Δίνη: Φεμινιστικό Περιοδικό, τεύχος 2, Οκτώβριος 1987

*ο τίτλος «εκλάπη» από άρθρο που φιλοξένησε το φεμινιστικό περιοδικό Σκούπα, στο τεύχος 3 του Δεκεμβρίου του 1979 και αποτελεί αναπαραγωγή φράσης που διατύπωσε ο Εμμανουήλ Ροΐδης στο πλαίσιο της διαμάχης του με τις γράφουσες της εποχής του( περίπου κατά το 1895).

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους
Guest ginashou

http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=1&artid=218254

Λοβέρδος: Να περάσουν όλες οι διοικητικές δραστηριότητες σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Την πρόθεση του υπουργείου να μεταβιβάσει όλες τις αρμοδιότητες στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ και να διατηρήσει μόνο την έγκριση της χρηματοδότησής τους «στο μέτρο του δυνατού» μαζί με την αξιολόγηση μέσω της Αρχής Διασφάλισης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ), εξέφρασε ο υπουργός Παιδείας, Ανδρέας Λοβέρδος σχολιάζοντας τις αξιώσεις πρυτανικών Αρχών για γενναίες χρηματοδοτήσεις.

Με αφορμή την ακρόαση της νέας προέδρου της ΑΔΙΠ, Νικολέτας Παϊσίδου, ενώπιον της Επιτροπής ΔΕΚΟ της Βουλής, ο κ. Λοβέρδος αναφέρθηκε στα προβλήματα που έχει δημιουργήσει το καθεστώς των μετεγγραφών, αναγνωρίζοντας ότι «ο νόμος είναι γενναιόδωρος, αφού από 1.500 μετεγγραφές ετησίως, φτάσαμε στις 10.000 μετεγγραφές».

Πράγματι, υπάρχει πληθώρα φοιτητών σε ΤΕΙ και Πανεπιστήμια, είπε ο υπουργός Παιδείας, πρόσθεσε όμως ότι «τελικά, οι φοιτητές είναι καταμερισμένοι εν πολλοίς και αν εξαιρέσει κανείς κάποια τμήματα, τα υπόλοιπα δεν θίγονται». Πλην του Δημοκρίτειου, που χάνει 1.400 φοιτητές και παίρνει 44, κανένα άλλο Ίδρυμα της περιφέρειας δεν έπαθε ζημία, είπε ο υπουργός Παιδείας.

Ο υπουργός άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο πρόσθετης χρηματοδότησης για ορισμένα τμήματα. «Επειδή υπάρχουν διάφορα παράπονα, κυρίως από τον κ. Φορτσάκη, λέω να βοηθήσουμε με μια πρόσθετη χρηματοδότηση το 2015, στα τμήματα στα οποία έχουν πληθώρα φοιτητών. Μηχανολόγοι του Πολυτεχνείου, ηλεκτρολόγοι του Πολυτεχνείου, αρχιτέκτονες, παιδαγωγικό ίσως, ιατρική» είπε ο κ. Λοβέρδος.

Ταυτόχρονα όμως, κατήγγειλε και πληθώρα δημαγωγίας. «Αλλά έχει υπάρξει και μια κατάχρηση δημαγωγίας εδώ πέρα. "Δώσε μου και άλλα λεφτά", μας λένε. Τα λεφτά τα θέλεις για να πάρεις βοηθητικό προσωπικό. Τι να τα κάνεις; Θα αυξήσεις τις αίθουσες στο δεύτερο εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους; Θα χτίσεις καινούριες; Θα πάρεις θέρμανση για περισσότερους χώρους ενώ έχεις έναν χώρο; Τι θα τα κάνεις; Τι παραπάνω θα πάρεις και χρειάζεσαι περισσότερα χρήματα; Εκείνο που χρειάζεσαι είναι περισσότερη αυταπάρνηση» είπε ο κ. Λοβέρδος και πρόσθεσε:

«Ένα σύγχρονο υπουργείο χρηματοδοτεί στο μέτρο του δυνατού τα πανεπιστήμια και ΤΕΙ και μέσω της ΑΔΙΠ τα αξιολογεί. Πρέπει όλες οι διοικητικές δραστηριότητες να περάσουν στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Θα ολοκληρώσουμε τη μεταφορά των αρμοδιοτήτων και θα τους δώσουμε δυνατότητα, αν συμφωνήσει και το υπουργείο Οικονομικών να χρησιμοποιούν κωδικούς χωρίς να χρειάζεται να τους πει το υπουργείο ναι ή όχι».

Ο διορισμός της Νικολέτας Παϊσίδου στη θέση της προέδρου της ΑΔΙΠ εγκρίθηκε κατά πλειοψηφία από την Επιτροπή ΔΕΚΟ της Βουλής. Υπέρ ψήφισαν η ΝΔ, το ΠαΣοΚ, οι ΑΝΕΛ, η ΔΗΜΑΡ και η Θεοδώρα Τζάκρη. Από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιάννης Δραγασάκης ψήφισε «λευκό», ενώ κατά ψήφισε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Κατά ψήφισε το ΚΚΕ, λευκό ψήφισε η Χρυσή Αυγή. Προηγουμένως, η κ. Παϊσίδου δήλωσε ότι με διαφάνεια και ενιαία κριτήρια θα προχωρήσει η αξιολόγηση των πανεπιστημίων.

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

http://tvxs.gr/news/apopseis/ena-ekatommyrio-skoteines-koyzines-xilia-gkriza-ergostasia

-Περίπου 140 εκατομμύρια γυναίκες και κοπέλες στον κόσμο έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων.

- Σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις, 20.000 με 50.000 γυναίκες βιάστηκαν μεταξύ 1992-1995 στον πόλεμο Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ενώ περίπου 250.000 με 500.000 γυναίκες και κοπέλες βιάστηκαν στη γενοκτονία της Ρουάντα το 1994.

στα πλαισια της πολυπολιτισμικοτητας ..........

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους
Guest ginashou

http://www.boro.gr/34846/kakopoihsh-gynaikwn-pws- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --anagnwriseis-ton-epikindyno-andra-apo- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --arxh-ths-gnwrimias

Κακοποίηση γυναικών: Πώς να αναγνωρίσεις τον επικίνδυνο άνδρα από την αρχή της γνωριμίας

Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Βίας των Γυναικών: Πώς αναγνωρίζουμε τον άνδρα κακοποιητή;

Οι άνδρες αυτοί εκφράζουν συνήθως με υπερβολικό τρόπο ένα συναίσθημα τόσο θετικό όσο και αρνητικό. Εκφράζονται με υπερβολικό τρόπο γιατί βαθιά μέσα τους πιστεύουν ότι δεν γίνονται αντιληπτοί κανείς δεν τους δίνει σημασία. Η βία είναι συνεχιζόμενη μέσα σε μια σχέση δεν αφορά συνήθως ένα ξέσπασμα ή ένα περιστατικό. Στο αρχικό της στάδιο υπάρχουν μερικά σημάδια στα οποία η γυναίκα ίσως η γυναίκα πρέπει να επιστήσει την προσοχή της.

Από τον ψυχολόγο, ομαδικό θεραπευτή, Δημήτρη Κατσαρό

Σε πρώιμο στάδιο πρέπει να εξετάσει κατά πόσο ο σύντροφος που επιλέγει μπορεί να είναι τρυφερός με μια γυναίκα. Καταρχήν ένας σημαντικός δείκτης είναι η ειρωνεία. Με την ειρωνεία γίνεται αυτόματα η διακοπή της επικοινωνίας ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα. Δεν υπάρχει θέμα επικοινωνίας αλλά μπορεί να τίθεται το θέμα της σωματικής δύναμης έμμεσα ή άμεσα. Όταν δεν υπαρχει συζήτηση ή κουβέντα είναι πολύ πιθανόν να καταλήξει αυτός ο άνδρας στη βία.

Ας δούμε ένα παράδειγμα ειρωνείας. Ρωτά εκείνος. «Πού ήσουνα; Εκείνη απαντά ήμουν με τις φίλες μου… Σιγά μην ήσουν με τις φίλες σου, θες να το πιστέψω εγώ τώρα αυτό που μου λες;» Επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια με ειρωνικό τρόπο και χρησιμοποιεί χαρακτηρισμούς που είναι ενδεικτικοί βίαιης συμπεριφοράς. «Είσαι βλαμμένη, είσαι καθυστερημένη». Ο άνδρας που ειρωνεύεται είναι πιθανόν να εγείρει συμπεριφορές βίαιες. Είναι το καθρέφτισμα της βίας αυτή η λεκτική επίθεση. Θα σε ειρωνευτώ θα θυμώσεις και θα σηκώσω χέρι πάνω σου… αυτός είναι ο κύκλος.

Υπάρχει και η συναισθηματική βία. Θα θέσουμε ένα παράδειγμα. Εγώ σχετίζομαι με μια κοπέλα, η κοπέλα θυμώνει μαζί μου εγώ θεωρώ ότι έχω πολύ μεγάλη οργή μέσα μου και αντί να ξεσπάσω με τη σωματική βία, αποσύρομαι. Φεύγω δεν της μιλάω για 2 εβδομάδες, δεν τη βλέπω. Αυτό λέγεται συναισθηματική βία γιατί περιλαμβάνει την αποστέρηση. Ή ακόμα εκβιάζω. Μπορεί να γνωρίζω ένα μυστικό και να το χρησιμοποιώ εις βάρος της κοπέλας για να πετύχω τα δικά μου θέλω. Ή μπορεί μια γυναίκα να θυμώσει μαζί μου και εγώ να χρησιμοποιήσω την αδύναμη πτυχή της με τρόπο κακοποιητικό.

Μπορεί ακόμα ένας άνδρας να λέει στη γυναίκα στην αρχή της σχέσης δε θέλω να δουλεύεις θα σου τα προσφέρω όλα εγώ. Μετά όμως, απαιτεί να κάνει ό, τι εκείνος ζητήσει ακριβώς επειδή εκείνη είναι εξαρτημένη από τον ίδιο. Μετατρέπεται σε κύρη και αφέντη. Έχουμε μια αγάπη αλλά εμφανίζεται σαν εξουσιαστική σχέση. Ο άνδρας διατάσσει και δεν υπάρχει ελευθερία.

Τι συμβαίνει με τους άνδρες που κακοποιούν τις γυναίκες τους; Η γυναίκα είναι μυικά πιο αδύναμη από τον άνδρα. Ο άνδρας που νιώθει να απειλείται το αρχέτυπο του δυνατού, προσπαθεί να καλύψει την αδυναμία του με τη βία. Η γυναίκα μπορεί να φανεί πολύ πιο ισχυρή από τον άνδρα και όταν εκείνος νιώσει ότι δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στη δύναμή της επιτίθεται. Κάποιος που σηκώνει χέρι σε μια γυναίκα ενδεχομένως έχει κόμπλεξ ή ακόμα και σεξουαλική αδυναμία νιώθει ότι δεν μπορεί να ικανοποιήσει σεξουαλικά τη γυναίκα του.

Η γυναίκα σιωπά, εμφανίζεται εξαρτητική πολλές φορές αλλά και εξαρτημένη. Εξαρτημένη μπορεί να είναι οικονομικά, συναισθηματικά αλλά και οικογενειακά. Η γυναίκα μπορεί ακόμα και σε επίπεδο φίλων να μην έχει επαφές, να μένει συνέχεια στο σπίτι και να μην μπορεί να αναζητήσει διέξοδο ακόμα και σε φιλικό επίπεδο. Είναι φοβισμένη συχνά, νομίζει ότι θα χάσει τον εαυτό της τελείως αν μιλήσει, θα εξαφανιστεί.

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους
Guest ginashou

Και για να μην τα βλέπουμε όλα μονόπλευρα....

http://www.typologos.com/η-κακοποίηση-των-ανδρών/

Η κακοποίηση των ανδρών 1

November 7, 2011

by Veni • Ρεπορτάζ, Ανθρωπιστικές Επιστήμες, Ειδήσεις, Επιστήμες • Tags: Κακοποίηση, άνδρας, ανδρισμός, γελοιοποίηση, γυναίκα, ισχυρό φύλο

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Τα ρεπορτάζ του www.typologos.com

Η Κακοποίηση των ανδρών

Tης Βένης Παπαδημητρίου

Μα… είναι δυνατόν μια γυναίκα να κακοποιεί τον άνδρα ή τον σύντροφο της; Να του επιτίθεται με κλωτσιές, μπουνιές, ακόμη και να… τραβάει μαχαίρι εναντίον του; Έχουμε συνηθίσει να ακούμε και να διαβάζουμε σχεδόν, μόνο, για κακοποίηση των γυναικών από τους άνδρες. Υπάρχουν και αντίστροφοι ρόλοι; Να είναι η γυναίκα ο θύτης και ο σύζυγος το θύμα;

Ο άνδρας υπερισχύει μυϊκά από την γυναίκα, άρα, διαθέτει περισσότερη δύναμη και μπορεί να της επιβληθεί με τη δύναμη αυτή που διαθέτει από τη φύση του.

Κι όμως, παρά το γεγονός της υπερίσχυσή του λόγω της …φυσικής του δύναμης, είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις ανδρών, οι οποίοι κακοποιούνται από τις γυναίκες τους! Το ερώτημα που τίθεται είναι, γιατί οι άνδρες δεν το καταγγέλλουν ή δεν το δημοσιοποιούν; Μα θα… χαθεί ο ανδρισμός τους! Θα… γελοιοποιηθούν στην κοινωνία και αυτό ειδικά το βάρος, δεν είναι σε θέση να το σηκώσουν… Προτιμούν να κακοποιούνται και να σιωπούν!! Ποια είναι η δεύτερη είδηση που εκπλήσσει; Η χρήση βίας εκ μέρους των γυναικών, διπλασιάζεται από δεκαετία σε δεκαετία!!!!

Ανέκδοτο; Όχι, δα.. Μπορεί ακόμα και σήμερα ακόμα να ακούγεται περισσότερο ως ανέκδοτο, αλλά ήδη από το 1974 ο Gelles διαπίστωσε ότι οι άντρες σύζυγοι έπεφταν θύματα βίας σχεδόν με την ίδια συχνότητα όσο και οι γυναίκες.

Σύμφωνα με έρευνα στις ΗΠΑ, το 1994, 167. 000 άνδρες κατήγγειλαν ότι είχαν δεχτεί σωματική βία από τις συντρόφους τους και πολύ περισσότεροι παραδέχτηκαν ότι έχουν βιώσει παρόμοια περιστατικά, αλλά δεν το ανέφεραν πουθενά, για να μην γελοιοποιηθούν.

Το ίδιο επιβεβαιώθηκε τυχαία και από άλλες έρευνες ( Tjaden & Thoennes, το έτος 2000) δεδομένου ότι πρόθεσή τους ήταν να καταγράψουν τη γυναικεία κακοποίηση. «Έτσι τα φειδωλά επίσημα στοιχεία καταλήγουν ότι τουλάχιστον το 12,4% των ανδρών έχει δεχτεί φυσική βία από την επίσημη ή πρώην σύζυγο, ενώ το 4,6% ότι έχει πέσει θύμα ακραίων συμπεριφορών από τη γυναίκα, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται κλωτσιές, μπουνιές, δαγκώματα, χρήση μαχαιριού ή όπλου», λέει ο Επίκουρος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Ευστράτιος Παπάνης.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας, όταν ρωτήθηκαν οι γυναίκες εάν πράγματι χρησιμοποιούν βία εναντίον των συζύγων τους, οι περισσότερες παραδέχτηκαν ότι πολύ συχνά υπερβαίνουν τα εσκαμμένα κυρίως με το πέταγμα αντικειμένων εναντίον του συντρόφου τους με σκοπό να τον πληγώσουν… (!)

«Η οικογενειακή βία λοιπόν, δεν μπορεί να ερμηνευτεί απλοϊκά με σεξιστικούς όρους, όπως επεχείρησαν να το κάνουν οι γυναικείες οργανώσεις, αλλά είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο. Το 1991, οι Follingstad et all απέδειξαν ότι τα φαινόμενα ανδρικής κακοποίησης δεν οφείλονταν σε αυτοάμυνα των γυναικών, αλλά είχαν όλα τα χαρακτηριστικά κανονικής επίθεσης, που μπορούσε να αποδοθεί στο θυμό, στην εκδίκηση, στην αδυναμία έκφρασης των συναισθημάτων προφορικά, στην άσκηση εξουσίας, στη ζήλεια, στην έλλειψη κατανόησης, στο άγχος και στη διεκδίκηση του ελέγχου», λέει ο κ. Παπάνης, επισημαίνοντας το εξής σημαντικό:

«Το ανησυχητικό είναι ότι η χρήση βίας εκ μέρους των γυναικών σχεδόν διπλασιάζεται από δεκαετία σε δεκαετία. Έρευνες σε νιόπαντρα ζευγάρια έδειξαν ότι πριν από το γάμο το 44% των γυναικών είχαν ασκήσει βία, 18 μήνες μετά το γάμο το ποσοστό ανέρχεται σε 36% και 30 μήνες μετά το γάμο το 32% δήλωσε ότι εξακολουθεί να καταφεύγει σε παρόμοιες συμπεριφορές.

Παράλληλα βρέθηκε ότι ενώ οι άνδρες έτειναν να μαλακώνουν με το χρόνο και τη συμβίωση, οι γυναίκες γινόταν ολοένα και πιο επιθετικές. Ο O’ Leary (1989) διαπίστωσε ότι στο 41%-57% των περιπτώσεων αυτών, ο σύζυγος που δεχόταν επίθεση κατέφευγε σε βίαιη αυτοάμυνα, αλλά το υπόλοιπο 30%- 40% δεχόταν τη βία παθητικά”.

Αναλύοντας την ενδο-οικογενειακή βία αναρωτιέται κανείς, αν υπάρχει πράγματι αυτό που πιστεύουν όλοι, δηλαδή, τον άνδρα -θύτη και την γυναίκα- θύμα, ενώ τείνουμε να μιλούμε για βίαια ζευγάρια.

 Στο 58,5% των περιπτώσεων αναφοράς βίας, αυτή ήταν αμοιβαία.

 Στο 41,5%, η άσκηση της οφειλόταν εξίσου στη γυναίκα, όσο και στον άνδρα.

 Σε έρευνα των Simonelli & Ingram σε φοιτητές, διαπιστώθηκε ότι το 40% των ανδρών είχε υποστεί βία από την κοπέλα του και το 29% αναγκάστηκε να καταφύγει σε νοσοκομείο.

 Παρά το γεγονός ότι ο άνδρας μπορεί να ασκήσει μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη ή να περιορίσει αποτελεσματικότερα την επιτιθέμενη σύντροφό του, οι γυναίκες καταφεύγουν σε πιο περίπλοκες και καλύτερα σχεδιασμένες μορφές βίας, οι οποίες εξισώνουν τα ποσοστά.

Αυτό επιβεβαιώνεται απόλυτα στις περιπτώσεις ενδο-οικογενειακής βίας που καταλήγουν σε θάνατο ή σε σοβαρό τραυματισμό.

Ποια είναι τα συναισθήματα που βιώνουν οι άνδρες, θύματα κακοποίησης από τις συζύγους τους; Ο κ. Παπάνης, αναφέρει, πως οι άνδρες που πέφτουν θύματα κακοποίησης από τη σύντροφό τους ,βιώνουν:

Θυμό, ποσοστό 75%,

Συναισθηματική καταρράκωση (40%),

Κατάθλιψη και ταπείνωση (35%),

Τάση για εκδίκηση (25%),

Αίσθημα ότι είναι ευάλωτοι (23%), και,

Φόβο ή ντροπή (15%).

Η βία εκ μέρους των γυναικών έχει κι αυτή τις συνέπειές της, όπως ακριβώς έχει και η βία των ανδρών εναντίον των γυναικών: Οι συνέπειες είναι ακόμα πιο έντονες στους νεαρούς άντρες: η εμπειρία μιας πρώιμης βίαιης σχέσης στιγματίζει τις μετέπειτα αλληλεπιδράσεις τους με το ‘ασθενές’ φύλο και τους καθιστά πιο ευάλωτους σε μελλοντικά καταθλιπτικά επεισόδια και στην εμφάνιση ψυχοσωματικών συμπτωμάτων.

Μάλιστα, η επικινδυνότητα αυξάνεται ανάλογα με την ένταση της βιωμένης βίας.

«Αν αναλογιστούμε ότι σχεδόν το 90% των ανδρών που συμμετείχαν σε έρευνες αναφέρουν ότι έχουν υποστεί συστηματικά ψυχολογική βία εκ μέρους των συντρόφων τους, κατανοούμε ότι ο συνδυασμός των δύο (φυσικής και ψυχολογικής) μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη για την ομαλή κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη του άνδρα», σημειώνει ο κ. Παπάνης, ενώ αναφέρει, ότι οι περισσότερες μελέτες μέχρι τώρα έχουν εσφαλμένα επικεντρωθεί στις περιπτώσεις που ο άνδρας είναι αποκλειστικά θύτης ή μόνο θύμα.

Η συνηθέστερη όμως περίπτωση είναι η εμφάνιση αμοιβαίας βίας στο ζευγάρι και τότε η διαχωριστική γραμμή θύτη και θύματος είναι θολή. Οι ρόλοι γίνονται συμπληρωματικοί και φαίνεται ότι υπάρχει ένα άδηλο νοσηρό συμβόλαιο μεταξύ των συντρόφων.

Ένα ερώτημα που γεννάται, είναι, γιατί οι σύντροφοι επιλέγουν να μείνουν με κάποιον που τους κακοποιεί σωματικά ή συναισθηματικά.

«Για τις γυναίκες η βιβλιογραφία αναφέρει ποικίλους κοινωνικούς ή πολιτισμικούς ρόλους, συναισθηματική εξάρτηση από το σύντροφο και φόβο ότι θα εκδικηθεί τον ενδεχόμενο χωρισμό. Για τους άνδρες, οι οποίοι συνήθως έχουν και τα οικονομικά μέσα να χωρίσουν και ο κοινωνικός στιγματισμός δεν είναι τόσο έντονος, ο κυριότερος λόγος είναι η δέσμευση που συνεπάγεται ο γάμος. Μπορεί να ακούγεται περίεργο αλλά δεν είναι συνήθως ο άντρας αυτός που επιλέγει να χωρίσει, αλλά οι γυναίκες.

Τέλος, τα κοινωνικά στερεότυπα του ‘ισχυρού’ φύλου θα αναγκάσουν τον κακοποιημένο άνδρα να υποστεί το σαρκασμό, τα πειράγματα και τη γελοιοποίηση, αν διανοηθεί να καταγγείλει το γεγονός», σημειώνει ο κ. Παπάνης.

©Typologos.com 2011

Τροποποιήθηκε από ginashou

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Παιδια, τα φωτα σας. Εχουν περασει σχεδον δυο μηνες απο τοτε που εκανα αιτηση για την εκδοση της νεας ταυτοτητας και δεν εχω λαβει καποια ειδοποιηση. Συνηθως ποσο καιρο παιρνει; κρινετε οτι πρεπει να ξανακανω αιτηση;

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Παιδια, τα φωτα σας. Εχουν περασει σχεδον δυο μηνες απο τοτε που εκανα αιτηση για την εκδοση της νεας ταυτοτητας και δεν εχω λαβει καποια ειδοποιηση. Συνηθως ποσο καιρο παιρνει; κρινετε οτι πρεπει να ξανακανω αιτηση;

Δεν έχω κάνει ακόμη αίτηση και δεν μπορώ να σε βοηθήσω.

Νομίζω πως πρέπει να απευθυνθείς στο κατάστημα της κινητής τηλεφωνίας που ζήτησες να σου σταλεί για να τους ρωτήσεις.

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

οχι, οταν εκανα την αιτηση ενημερωθηκα πως μολις ειναι ετοιμη η ταυτοτητα θα μου στειλουν και sms και email. οποτε ουσιαστικα ρωτω αν δυο μηνες ειναι φυσιολογικο χρονικο διαστημα.

ΥΓ δεν εχεις κανει;;;;

ΚΑΝΕ. ακουγεται πως θα καταργηθουν τα τριπτυχα.

εδω:

http://academicid.minedu.gov.gr/

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους
Guest ginashou

οχι, οταν εκανα την αιτηση ενημερωθηκα πως μολις ειναι ετοιμη η ταυτοτητα θα μου στειλουν και sms και email. οποτε ουσιαστικα ρωτω αν δυο μηνες ειναι φυσιολογικο χρονικο διαστημα.

ΥΓ δεν εχεις κανει;;;;

ΚΑΝΕ. ακουγεται πως θα καταργηθουν τα τριπτυχα.

εδω:

http://academicid.minedu.gov.gr/

Σε μία φίλη μου είχε καθυστερήσει η έκδοση της ταυτότητας, λόγω μη έγκρισης της φώτο από τη γραμματεία της Σχολής μας. Δεν ήταν κατά τη γνώμη τους αρκετά ευκρινής και με ουδέτερο...φόντο.. Ωστόσο, κανείς δεν έκρινε σκόπιμο να την ενημερώσει κ περίμενε κ εκείνη ένα 2μηνο...

Επικοινώνησε με τη γραμματεία σας, να τους ρωτήσεις!!!

Τροποποιήθηκε από ginashou

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Ευχαριστω πολυ. Θα επικοινωνησω. Επιβεβαιωνεις δηλαδη οτι 2 μηνες ειναι υπερβολικο χρονικο διαστημα αναμονης;

Τροποποιήθηκε από Base the Bass

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

https://www.facebook.com/aris.iatrikis/photos/pcb.361570337353446/361568414020305/?type=1&theater

μηπως βλεπετε εσεις κανενα αποφασιζουμε/απαιτουμε για τις διαγραφες που δεν το πιανει η πρεσβυωπια μου?

Παραθέτω το ολόκληρο το πλαίσιο που ψηφίστηκε στη σημερινή συνέλευση:

post-21256-0-26838200-1416951158_thumb.jpost-21256-0-80535900-1416951203_thumb.j

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

οχι, οταν εκανα την αιτηση ενημερωθηκα πως μολις ειναι ετοιμη η ταυτοτητα θα μου στειλουν και sms και email. οποτε ουσιαστικα ρωτω αν δυο μηνες ειναι φυσιολογικο χρονικο διαστημα.

ΥΓ δεν εχεις κανει;;;;

ΚΑΝΕ. ακουγεται πως θα καταργηθουν τα τριπτυχα.

εδω:

http://academicid.minedu.gov.gr/

Ο.Κ. Θα κάνω αίτηση.Απλά,δεν αγχώθηκα καθόλου για το θέμα......

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

post-21256-0-87727600-1416951321_thumb.jpost-21256-0-97874600-1416951351_thumb.j

Μια διευκρίνιση:

Στην απόφαση που ψηφίστηκε σβήστηκε η φράση εντός παρένθεσης που αφορά τη διεξαγωγή των πτυχιακών εξετάσεων. Για τις εξετάσεις ισχύουν αυτά που έγραψε ο συνάδελφος Comfortably Numb και που ανέρτησε η Αφροδίτη κι εδώ:

http://www.greekmeds.gr/forum/topic/33181-aaiciaanuoc-eeicoidhiecoaaeo-aadhe-dhooeu-oeieocoui/?p=475312

Τροποποιήθηκε από alfa-xi

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

Ετσι όπως το έδωσες τώρα εδώ,υπάρχει ολόκληρη παράγραφος για το θέμα των διαγραφών πάνω-πάνω!!1

Το έβαλα σε μεγέθυνση και το διάβασα.

Λύθηκαν οι απορίες μας....

Σε ευχαριστούμε Αθηνά πάρα πολύ.....

Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους

http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=349727&catid=3

Αυτό είναι το προφίλ των γυναικών - θυμάτων βίας στην Ελλάδα
VICTIM2_533_355.jpg

Τελευταία ενημέρωση: 25.11.2014 | 22:24
Έγγαμες μητέρες υψηλού μορφωτικού επιπέδου είναι το μεγαλύτερο ποσοστό γυναικών στην Ελλάδα που έχουν πέσει θύματα κακοποίησης μέσα μάλιστα από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Από το σύνολο 18.000 κλήσεων που έχει δεχτεί η τηλεφωνική γραμμή SOS 15900 της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων από την έναρξη της λειτουργίας της τον Μάρτιο του 2011 μέχρι σήμερα, το 74% ήταν από τα ίδια τα θύματα.

Ειδικότερα, επί του συνόλου των κλήσεων, το 79% αφορούσαν σε καταγγελίες περιπτώσεων έμφυλης βίας. Από αυτές το 74% αφορούσαν σε καταγγελίες των ίδιων των κακοποιημένων γυναικών, ενώ το 26%, αφορούσαν σε καταγγελίες από τρίτα πρόσωπα (από φίλους/-ες κατά 26%, από γονείς 18%, από άλλους συγγενείς 15%,
από αδελφό/ή 13%, από γείτονα 11% και από άλλα άτομα 15%).

Από τις κλήσεις που αφορούσαν σε καταγγελίες των ίδιων των κακοποιημένων γυναικών, το 76% αφορούσαν σε ενδοοικογενειακή βία, το 1% σε σεξουαλική παρενόχληση, το 1% σε περιπτώσεις βιασμού (αντιστοιχεί σε 134 κλήσεις), το 0,1% σε πορνεία, το 0,07% σε trafficking και το 13%, σε καταγγελία άλλων μορφών βίας.

Τα αιτήματα των κλήσεων αυτών αφορούσαν: το 43% σε ψυχοκοινωνική στήριξη, το 33% σε νομική συμβουλευτική, το 10% σε νομική βοήθεια, το 7% σε αναζήτηση ασφαλούς φιλοξενίας και το 2% σε αναζήτηση εργασίας.

Στο σύνολο των κακοποιημένων γυναικών που κάλεσαν τη γραμμή, το 62% είναι μητέρες.

Από τις γυναίκες θύματα βίας που απάντησαν στην ερώτηση για την εργασιακή τους κατάσταση φαίνεται ότι:

• Το 28% είναι απασχολούμενες (από τις οποίες, το 13% αυτοαπασχολούμενες)

• Το 28% είναι άνεργες (από τις οποίες, το 14% μακροχρόνια άνεργες) και

• Το 13% είναι ανενεργές (από τις οποίες, το 6% παρακολουθούν εκπαίδευση ή

Από τις γυναίκες θύματα βίας που απάντησαν στην ερώτηση για την οικογενειακή τους κατάσταση φαίνεται ότι:

• Το 48% είναι έγγαμες

• Το 10% είναι άγαμες

• Το 7 % σε διάσταση

• Το 5% διαζευγμένες

• Το 2% σε κατάσταση χηρείας

• Το 3% σε συμβίωση


Από τις γυναίκες που απάντησαν στην ερώτηση για την ηλικία τους φαίνεται ότι:

• Το 3% είναι από 15 έως 24 ετών

• Το 26% είναι από 25 έως 39 ετών

• Το 27% είναι από 40 έως 54 ετών

• Το 8% είναι από 55 έως 64 και

• Το 5% είναι από 65 ετών και άνω.

Από τις γυναίκες που απάντησαν στην ερώτηση για το μορφωτικό τους επίπεδο

• Το 0,1% είναι τυπικά αναλφάβητες

• Το 6% έχουν ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια ή κατώτερη δευτεροβάθμια

• Το 8% την ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

• Το 4% τη μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση μη τριτοβάθμιου επιπέδου και

• Το 13% την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Από το σύνολο των γυναικών που κάλεσαν στην τηλεφωνική γραμμή προκύπτει ότι:

• Το 69% είναι Ελληνίδες

• Το 8% είναι μετανάστριες

• Το 0,2% ανήκουν σε μειονότητες

• Το 1% είναι ΑΜΕΑ και

• Το 0,2% ανήκουν στην κατηγορία των άλλων μειονεκτούντων ατόμων.

Ως προς την οικονομική κατάσταση, από τις γυναίκες που απάντησαν στην αντίστοιχη ερώτηση, το 17% την περιγράφουν ως κακή, το 18% την αναφέρουν ως μέτρια, το 11% ως καλή, το 5% ως πολύ κακή και το 2% ως πολύ καλή.

** Οι υπηρεσίες που παρέχονται από τη Γραμμή SOS είναι απολύτως εμπιστευτικές και καλύπτονται από το απόρρητο της συμβουλευτικής.

Επιμέλεια: Μαρίνα Κουτσούμπα
Τροποποιήθηκε από Myriam

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους
180.000 υπο διαγραφη

καπου εχουν χασει επεισοδια μερικοι! (σβηστηκε και η προβλεψη για τις πτυχιακες...!) :lol:

Μοιράσου αυτή τη δημοσίευση


Σύνδεσμος στη δημοσίευση
Μοιράσου σε άλλους δικτυακούς τόπους
Επισκέπτης
This topic is now closed to further replies.
Sign in to follow this  

×
×
  • Δημιουργία νέας...