Jump to content


Photo
* * * - - 21 votes

Η γωνιά του agrofylakas


  • Please log in to reply
1679 replies to this topic

#41 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 13 July 2006 - 08:26 AM

ANAL SEX-ΑΓΙΟΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ-ΜΩΡΟ ΜΟΥ Μ’ΑΓΑΠΑΣ?-ΑΧ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΠΩΣ Μ’ΑΡΕΣΕΙ Η ΠΛΑΤΙΝΑ!!! ΚΤΛ.

ΚΑΙ "ΠΟΝΕΣΗ'


Πάντα μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν έβλεπα δύο ανθρώπους γερασμένους μαζί, έχοντας ζήσει μία ολόκληρη ζωή πλάι πλάι. Το κοντινότερο παράδειγμα ήταν η γιαγιά και ο παππούς απ΄το νησί. Τους είχα δει όλες κι όλες τρεις φορές και δεν τους γνώριζα πολύ καλά. Απ΄ότι μου έλεγε ο πατέρας μου, η γιαγιά ήταν κάποτε η πιο όμορφη κοπέλα του νησιού και μάλλωναν όλοι ποιός θα την παντρευτεί. Είχε λέγανε τα πιο γαλάζια μάτια και τις πιο παχιές γάμπες (στο νησί μου οι γάμπες μετρούσαν πολύ). Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός όμως να διαλέξει τον παππού. Ο παππούς μου ήταν αγροφύλακας και μορφωμένος. (YES!YES!YES! )Είχε τελειώσει σχολαρχείο και ήξερε και λίγα Γαλλικά. Ήταν φαινόμενο για ένα νησί να υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος. Και τον είχαν κάτι σαν σοφό. (FUCKING TRUE!)Από τότε ήταν για πάντα μαζί. Αλλά όχι συμβατικά. Ήταν μέχρι τα τελευταία τους, τρελλά ερωτευμένοι. Δεν είχα συναντήσει ξανά στην ζωή μου τέτοιο έρωτα. Όταν είχαν έρθει μια φορά απ΄το νησί, η μητέρα μου πήγε να δώσει κρυφά στον παππού τσιγάρο. Είχε υποσχεθεί στην Ρηνούλα του ότι θα το κόψει. ¶στραψε ο παππούς. Η υπόσχεση ήταν ιερή, δεν θα την πάταγε.
Η γιαγιά ήταν εξωπραγματική. Με κυνηγούσε σε όλο το σπίτι να με ταίσει και φώναζε «φάε μωρουδέλι μ΄ να γίνεις όμορφη σαν κι εμένα».Όταν έβλεπα καρτούν, ερχόταν με την σκούπα να διώξει τα διαόλια μέσα απ΄το σπίτι. Δεν είχε ξαναδεί τηλεόραση. Η μάνα μου κάποιο Πάσχα, είχε την φαεινή ιδέα να της βάλει να δει τα Πάθη του Χριστού. Κάναμε καμμιά βδομάδα να συνεφέρουμε τη γιαγιά για να καταλάβει ότι δεν συμβαίνει αυτό ξανά στ΄αλήθεια.
Αφού πέθανε ο παππούς, θα φιλοξενούσαμε την γιαγιά στην Αθήνα γιατί έπρεπε επειγόντως να την δει και γυναικολόγος. Την πρώτη μέρα στην πόλη στην πρώτη της επίσκεψη σε γυναικολόγο στην ζωή της, έφυγε από ανακοπή πάνω στην εξεταστική καρέκλα. Τα τελευταία της λόγια ήταν « δεν θα με δει κανείς γυμνή εκτός απ΄τον Μιχαλάκη μου».
Είχα ρωτήσει την μαμά, πώς γίνεται δύο γέροι να είναι ερωτευμένοι. Μου είπε ότι δεν είναι έρωτας. Ούτε αγάπη. Μου είπε ότι αν είμαι τυχερή, μετά από πολλά χρόνια θα το νοιώσω κι εγώ.
Είναι πόνεση.



AN IMPOSSIBLE MATERIAL GIRL

Θέλω τα πιο ακριβά δώρα του κόσμου.
Θέλω μια αγκαλιά αξίας 5,000,000 …
Θέλω ένα φιλί αξίας 10,000,000…
Θέλω μια ζεστή ματιά αξίας 20,000,000…
Θέλω ένα γλυκό χαμόγελο αξίας 30,000,000…
Θέλω αιώνιους φίλους αξίας 50,000,000…
Θέλω αγάπη αξίας όλων των εκατομμυρίων του κόσμου…
Θέλω πλούσιους ανθρώπους να μου τα δώσουν.
Η μονάδα μέτρησης δεν είναι ευρώ. Δεν είναι καν χρήματα.
Είναι εκατομμύρια κατανόησης και ανθρωπιάς…


ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

ΤΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ ΔΩΡΑ

Ξένος του κόσμου και της σαρκός κατήλθε την παραμονήν από τα ύψη συστείλας τας πτέρυγας, όπως τας κρύπτει θείος άγγελος. Έφερε δώρα από τα άνω βασίλεια, δια να φιλεύση τους κατοίκους της πρωτευούσης. Ήτον ο καλός άγγελος της πόλεως.
Εκράτει εις την χείρα εν άστρον και επί του στέρνου του έπαλλε ζωή και δύναμις και από το στόμα του εξήρχετο πνοή θείας γαλήνης. Τα τρία ταύτα δώρα ήθελε να μεταδώση εις όλους όσοι προθύμως τα δέχονται.
Εισήλθεν εν πρώτοις εις εν αρχοντικόν μέγαρον. Είδεν εκεί το ψεύδος και δύναμις και την σεμνοτυφίαν, την ανίαν και το ανωφελές της ζωής, ζωγραφισμένα εις τα πρόσωπα του ανδρός και της γυναικός και ήκουε τα δύο τέκνα να ψελλίζωσι λέξεις εις άγνωστον γλώσσαν. Ο άγγελος επήρε τα τρία ουράνια δώρα του και έφυγε τρέχων εκείθεν.
Επήγεν εις την καλύβαν πτωχού ανθρώπου. Ο ανήρ έλειπεν όλην την ημέραν εις την ταβέρναν. Η γυνή επροσπάθει ν' αποκοιμήση με ολίγον ξηρόν άρτον τα πέντε τέκνα, βλασφημούσα άμα την ώραν που είχεν υπανδρευθή. Τα μεσάνυχτα επέστρεψεν ο σύζυγος της, αυτή τον ύβρισε νευρική, με φωνήν οξείαν, εκείνος την έδειρε με την ράυδον την οζώδη και μετ' ολίγον οι δύο επλάγιασαν, χωρίς να κάμουν την προσευχήν των και ήρχισαν να ροχαλίζουν με βαρείς τόνους. Έφυγεν εκείθεν ο άγγελος.
Ανέβη εις μέγα κτήριον, πλουσίως φωτισμένον. Ήσαν εκεί πολλά δωμάτια με τραπέζας, κι' επάνω των έκυπτον άνθρωποι, μετρούντες αδιακόπως χρήματα, παίζοντες με χαρτιά. Ωχροί και δυστυχείς, όλη η ψυχή των ήτο συγκεντρωμένη εις την ασχολίαν ταύτην. Ο άγγελος εκάλυψε το πρόσωπον με τας πτέρυγάς του, δια να μην βλέπη, κι' έφυγε δρομαίος.
Εις τον δρόμον συνάντησε πολλούς ανθρώπους, άλλους εξερχόμενους από τα καπηλεία, οινοβαρείς και άλλους κατερχόμενους από τα χαρτοπαίγνια, μεθύοντες χειροτέραν μέθυν. Τίνας είδε ν' ασχημονούν και τίνας ήκουσε να βλασφημούν τον ¶ην - Βασίλην, ως πταίστην . Ο ¶γγελος εκάλυψε με τας πτέρυγας του τα ώτα, δια να μην ακούη, και αντιπαρήλθεν.
Υπέφωσκεν ήδη η πρωία της πρωτοχρονιάς και ο ¶γγελος, δια να παρηγορηθή, εισήλθεν εις την εκκλησίαν. Αμέσως πλησίον εις τας θύρας είδεν ανθρώπους, να μετρούν νομίσματα, μόνον πως δεν είχαν παιγνιόχαρτα εις τας χείρας και εις το βάθος αντίκρυσεν ένα άνθρωπον χρυσοστόλιστον και μιτροφορούντα ως Μήδον σατραπην της εποχής του Δαρείου, ποιούντα διάφορους ακκισμούς και επιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιά και αριστερά, άλλοι μερικοί έψαλλον με πεπλασμένας φωνάς: Τον Δεσπότην και αρχιερέα!
Ο ¶γγελος δεν εύρε παρηγορίαν. Επήρε τα πτερόεντα δώρα του το άστρον το προωρισμένον να λάμπη εις τας συνειδήσεις, την αύραν, την κάνην να δροσίζη τας ψυχάς, και την ζωήν, την πλασμένην δια πάλλη εις τας καρδίας, ετάνυσε τας πτέρυγας και επανηλθεν εις τας ουρανίας αψίδας.



ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ (ΠΕΡΙ ΠΟΡΝΕΙΑΣ ΚΑΙ «ΠΟΥΣΤΙΑΣ» ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

"Ο μοναχός, επειδή είναι και στρατιωτικός, ξέρει το εξής: ότι επειδή είναι πολύ πιο αδύνατος ο κάθε μοναχός ως πραγματικός άντρας, αισθάνεται την αδυναμία του μπροστά στην υπεροχή του ισχυρού φύλου, και το ισχυρό φύλο βεβαίως είναι η γυναίκα -δεν είναι οι άντρες, αυτά τα λένε οι φαλλοκρατικές κοινωνίες-. Οταν είσαι πραγματικά Χριστιανός Ορθόδοξος ξέρεις πολύ καλά ότι το ισχυρό φύλο είναι η Γυναίκα... Λοιπόν, ο καλός στρατιώτης ξέρει ότι δεν κάνεις μετωπική σύγκρουση με τον εχθρό, όταν ο εχθρός είναι πιο δυνατός. Ποιος είναι ο εχθρός; Είναι αυτός που θα σε νικήσει, θα σε υποτάξει μέσα σε ένα γαιώδες φρόνημα προσωρινό. Να αγαπήσεις μια γυναίκα ή πολλές (αν είσαι πολυγαμικός), ενώ εσύ θέλεις να αγαπήσεις όλες τις γυναίκες μαζί και μόνο με την Παναγία μπορείς να κάνεις έρωτα". (Από συνέντευξη στη "Σχεδία", Ιαν. 1987).

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ «Ο ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ»

Xριστούγεννα: Aν η γέννηση είναι του ιδρυτή μιας ακόμα θρησκείας, το γεγονός ελάχιστα ενδιαφέρει. Oρμέμφυτη, ενστικτώδης ανάγκη η θρησκεία, ψυχολογική παρηγόρια προσφέρει, τυφλής αυθυποβολής. Mια επιπλέον παραλλαγή της δεν αλλάζει σε τίποτα τον παραλογισμό του θανάτου.
Aν είναι γέννηση χαρισματικού ηθικολόγου και κοινωνικού αναμορφωτή, πάλι επιδερμικά μάς αγγίζει τους μελλοθανάτους. Tο «αγαπάτε αλλήλους» ή το «ειρήνη υμίν», μπορεί να ημερεύει περιστασιακά τα ήθη των ανθρώπων. Aλλά δεν εμποδίζει «αναγεννημένους» στον ηθικό βίο πουριτανούς να μακελεύουν, για λόγους πάντοτε «ανθρωπιστικούς», λαούς ολόκληρους ή να τους καταδικάζουν σε φριχτό από πείνα θάνατο.
Aν είναι γέννηση μεγάλου φιλοσόφου που σημάδεψε την απεγνωσμένη αναζήτησή μας για «νόημα» της ύπαρξης και των υπαρκτών, δεν προσπερνάμε αδιάφοροι το χνάρι του στην Iστορία. Kάθε σοβαρού μόχθου και ευφυΐας πρόταση για την ερμηνεία των μετά - τη - φύση πλουτίζει τη ζωή μας. Oμως, σίγουρα την εγκαταλείπει περατή και ταπεινωτικά φθαρτή.
Tώρα, αν στον σταύλο της Bηθλεέμ το βρέφος είναι ο Θεός που έγινε άνθρωπος: ΄H χαμογελάμε συγκαταβατικά για το ρομαντικό παραμύθι (σίγουροι ότι η θρησκεία νομοτελειακά ξεμύτισε και πάλι) ή μας προκαλεί η τόλμη της «μωρίας». Λαβή της πρόκλησης η ευαισθησία μας στην ελευθερία. Πριν από όλα.
Aν η ύπαρξη, ο κόσμος, η Iστορία είναι παράγωγα τυφλής τυχαιότητας, αν είναι άσκοπη τελικά η ιλιγγιώδης σοφία του συμπαντικού γίγνεσθαι που επιστημονικά μάς συναρπάζει, τότε αρχή και θεμέλιο του υπαρκτού είναι μόνο η αλογία: μια ανερμήνευτη μηχανιστική αναγκαιότητα. Aποδείχνεται η ελευθερία ψευδαισθητικό ζητούμενο.
O ίδιος αποκλεισμός της ελευθερίας (και υποταγμένη στον θάνατο η προσωπική ετερότητα) αν το σύμπαν των υπαρκτών έχει την αιτία του σε ένα «Aνώτατο Oν», θείας φύσης ή ουσίας. Aν ο Θεός είναι υποχρεωμένος από τη φύση η ουσία του να είναι αυτό που είναι, δημιουργός και αιτία των πάντων, αν δεν μπορεί να μην είναι αυτό που ο λόγος της ύπαρξής του προκαθορίζει, τότε αιτιώδης αρχή του υπαρκτικού γεγονότος είναι και πάλι η τυφλή αναγκαιότητα, όχι η ελευθερία.
Mοναδικό ενδεχόμενο να θεμελιώνεται το υπαρκτικό γεγονός στην ελευθερία και όχι στην αναγκαιότητα είναι η «μωρία» της εξαγγελίας για το βρέφος της Bηθλεέμ: Aν το βρέφος στον σταύλο είναι ο Θεός που έγινε άνθρωπος, τότε η Aιτιώδης Aρχή του υπαρκτού βεβαιώνεται ελεύθερη από κάθε προκαθορισμό αναγκαιότητας – μπορεί να υπάρχει τόσο με τον «τρόπο» του Θεού όσο και με τον τρόπο του ανθρώπου.
Tην υπαρκτική πραγμάτωση αυτής της ελευθερίας τη σημαίνουμε, στον συμβατικό γλωσσικό μας κώδικα, με τη λέξη «πρόσωπο»: Eίναι η ύπαρξη που ενεργείται με αυτοσυνειδησία και λογικότητα, δηλαδή με δυναμική «ετερότητα» ως προς τις προδιαγραφές της φύσης ή ουσίας. Mορφική ετερότητα έχει κάθε άτομο οποιασδήποτε φύσης. Eνεργητική - δημιουργική ετερότητα έχει ο άνθρωπος προικισμένος με αυτοσυνειδησία, λόγο, ποιητική φαντασία. Στο βρέφος της Bηθλεέμ εντοπίζει η εκκλησιαστική εμπειρία το πλήρωμα της «προσωπικής» ετερότητας: την ετερότητα ως προς κάθε φυσικό προκαθορισμό. Nα μην υποτάσσεται ο Θεός σε αναγκαία ιδιώματα θεότητας ούτε ο άνθρωπος σε προδιαγραφές φθοράς και θνητότητας.
Πρόσωπο η Aιτιώδης Aρχή του υπαρκτού και μπορεί να υπάρχει όχι μόνο με τους όρους της θεότητας (αθανασία, παντοδυναμία, αοριστία, απειρία, αυτάρκεια), αλλά και ως βρέφος στον σταύλο της Bηθλεέμ, ανθρώπινο άτομο που πεινάει, διψάει, ιδρώνει, κουράζεται, θλίβεται, φοβάται, πεθαίνει πάνω στον σταυρό. Πραγματικός άνθρωπος, και ωστόσο ελεύθερος από τους όρους της φύσης με πολλά «σημεία» (σημάδια) αυτής της ελευθερίας και κορυφαίο «σημείο» την ανάστασή του εκ νεκρών.
Aν κομίζει μιαν «αποκάλυψη» μέσα στην ανθρώπινη Iστορία το εκκλησιαστικό γεγονός, αυτή δεν είναι κάποιες «υπερφυσικές» πληροφορίες για το μέγα αίνιγμα της αυτοσυνείδητης λογικής ετερότητας ή για την ιλιγγιώδη σοφία του συμπαντικού γίγνεσθαι. H αποκάλυψη είναι τρεις λέξεις με τις οποίες η γλώσσα μας κατορθώνει να «πει» την υπαρκτική ελευθερία (προσωπική ετερότητα) της Aιτιώδους Aρχής του υπαρκτού. Tρεις λέξεις: «Πατήρ», «Yιός», «Πνεύμα».
Kάθε μια από τις τρεις λέξεις σημαίνει προσωπική μοναδικότητα που δεν ταυτίζεται με ατομικότητα αυτοτελή, με μονάδα υπαρκτικής αυτονομίας. Kάθε λέξη σημαίνει τρόπο (και γεγονός) σχέσης - αυθυπέρβασης - αγάπης. Δηλώνει το όνομα «Πατήρ» ότι η συγκεκριμένη ύπαρξη ούτε γνωρίζεται ούτε υπάρχει καθ’ εαυτήν και δι’ εαυτήν, αλλά μόνο ως ο «γεννήτωρ» του Yιού και ο «εκπορεύων» το Πνεύμα. Aυτό που είναι ο Πατήρ δηλώνεται όχι με τη θεότητά του, αλλά με την πατρότητα: Tην απεριόριστη και απροκαθόριστη ελευθερία του να υπάρχει επειδή αγαπάει, ελευθερία που βεβαιώνεται με τη «γέννηση» του Yιού και την «εκπόρευση» του Πνεύματος.
Tην ίδια απόλυτη υπαρκτική ελευθερία δηλώνει και το όνομα «Yιός»: Yπάρχει ο Yιός χωρίς η ύπαρξή του να «προηγείται» της υιότητας, να δεσμεύεται υπαρκτικά σε προκαθορισμούς ατομικής (φυσικής) αυτοτέλειας. Aυτό που είναι, σημαίνεται με την εκούσια υιότητα, όχι με την ουσιαστική (ουσίας, δηλαδή αναγκαστική) θεότητα. Eίναι Θεός, επειδή υπάρχει ως Yιός του Πατρός, επειδή η ύπαρξή του ανταποκρίνεται και παραπέμπει στην ελευθερία της αγάπης του Πατρός.
Tο ίδιο και με τη λέξη «Πνεύμα»: Σημαίνεται η ενεργός υπαρκτική ετερότητα που παραπέμπει «έργω» στο είναι της αγάπης του Πατρός, στην ελευθερία της αγάπης ως οντοποιό και ζωοποιό αλήθεια. Tο Πνεύμα «εκπορεύεται» από τον Πατέρα (την αιτιώδη αρχή της υπαρκτικής ελευθερίας), δηλώνοντας με την ύπαρξή του το «ίδιον» του Θεού, το γεγονός ότι «ο Θεός αγάπη εστί»: είναι (όχι απλώς έχει) αγάπη, δηλαδή υπάρχει ως ελευθερία.
Aν στον σταύλο της Bηθλεέμ το βρέφος είναι ο Θεός που έγινε άνθρωπος, τότε το αίνιγμα της ύπαρξης και ο παραλογισμός του θανάτου ίσως έχουν απάντηση. Aπό την οδό της αγαπητικής σχέσης, όχι από την οδό ατομοκεντρικής αυτάρκειας της σκέψης. Aυτά τα πενιχρά λόγια, ως λόγος ελπίδας, αρθρώνονται φέτος τα Xριστούγεννα στη μνήμη του Kοσμά Ψυχοπαίδη, με ανεξίτηλη την εικόνα του (και τη φρικώδη έκπληξη) να φεύγει ξαφνικά από ανάμεσά μας, αφήνοντας μετέωρο τον ανθηρό λόγο των κριτικών φιλοσοφικών του αναζητήσεων.

Καθημερινή 25/12/2004

#42 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 13 July 2006 - 12:26 PM

Nikolaj Berdiaev
Περι Ερωτος

(Για τις διαφορες ατόμου και προσώπου,δειτε το παλαιοθεν σταλθεν κειμενο του Χ.Γιανναρα/
Αφιερωμενο στην Ελενα με τις τουλιπες)

ΔΕΝ ΕΧΩ την πρόθεση να μιλήσω για την ερωτική μου ζωή. Αισθάνομαι απέχθεια για κάθε ομολογία πάνω σ’ αυτό το θέμα. Δεν θα αποκαλύψω ούτε την ιδιαίτερη ζωή μου ούτε προ παντός τις ιδιαίτερες σχέσεις μου με τα πρόσωπα στα οποία χρωστώ πολλά. Τέτοιος δεν είναι ο χαρακτήρας του βιβλίου αυτού. Τα ηθικά πάθη -πάθη και όχι κανόνες- κυριαρχούν σε μένα. Γι’ αυτό συγκαταλέγω τον εαυτό μου ανάμεσα στους ερωτικούς φιλοσόφους. Η ομορφιά της αυθόρμητης απάρνησης είναι ίσως αυτό που με θέλγει περισσότερο. Αλλά ανήκω, ίσως, σ’ εκείνη την ανθρώπινη φυλή και σ’ εκείνη τη ρωσική γενιά που θεωρούσε την οικογένεια και την τεκνογονία ως κάτι το κοινότοπο ενώ ο έρωτας ήταν η αληθινή ζωή. Θα ήθελα εδώ να ανακοινώσω μερικές από τις παρατηρήσεις μου και την άμεση αντίληψη (intuitions) που βασίζονται στην πείρα. Εμελέτησα αρκετά τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσα στους διάφορους τύπους έρωτος, προ παντός ανάμεσα στην αγάπη-συμπόνια και την αγάπη-έρωτα, την φιλευσπλαχνία και την ερωτικήν αγάπη. Το φύλο δεν είναι καθόλου μια λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού, συνδέεται με ολόκληρο το ον, πράγμα που έχει αναγνωρισθεί από την νεώτερη επιστήμη σ' αυτό το θέμα (Σημειωση Αγροφυλακα :περα απο τα ορμονικα-νομιζω,δεν ειμαι σιγουρος- η Lou Salome ήταν που είχε πει, πως για να εννοησουμε τις διαφορες ανδρικου και γυναικεου ψυχισμου πρεπει κατ’αρχην να καταλαβουμε ότι ο ανδρας ΕΧΕΙ ένα σώμα,ενώ η γυναικα ΕΙΝΑΙ το σωμα της).
Η αγάπη -συμπόνια δεν κρύβεται, ενώ έχουμε την τάση να κρατάμε μυστικό τον σεξουαλικό έρωτα. Αυτό πάντα μου έκανε πολλήν εντύπωση. Μονάχα, στις μέρες μας, αποκαλύφθηκε η σεξουαλική ζωή. Και ο άνθρωπος αποδείχτηκε τεμαχισμένος: όπως ο Freud στην ψυχανάληση, όπως επίσης το νεώτερο μυθιστόρημα. Είναι η αναισχυντία της εποχής μας, αλλά είναι επίσης και η αύξηση της γνώσης του ανθρώπου. Είχα πάντα τη γνώμη ότι έπρεπε να διακρίνουμε ανάμεσα στον Έρωτα και το φύλο, την ερωτική αγάπη και την φυσιολογική ζωή. Αυτές οι σφαίρες διασταυρώνονται αλλά είναι διαφορετικές. Η ζωή του φύλου (Σημ.Αγροφυλακα:Εννοειται το φυλο με την έννοια του αγγλικου sex,εξ’ού κι ο σεξισμος-sexism,που τονιζει την διαίρεση, ενώ μερικοι τον ταυτιζουν με την ωμη πορνογραφία!) είναι απρόσωπη και ανήκει στο γένος(σημ.Αγροφυλ-ως «γένος» αναφέρεται στον φυσικο κοσμο,όπως τα έιδη /γένη του ζωικου βασιλειου) ο άνθρωπος αποδεικνύεται μέσα σ’ όλ’ αυτά το παιγνίδι του φυλετικού στοιχείου. Μην έχοντας τίποτε το ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ, η σεξουαλική πράξη συνδέει τον άνθρωπο με ολόκληρο τον ζωϊκό κόσμο. Στην σεξουαλική έλξη, η ανθρώπινη προσωπικότητα δεν εδραιώνεται, αλλά συνθλίβεται. Το φύλο αγνοεί το προσωπο, είναι ανελέητο απέναντι στον άνθρωπο, έτοιμο ν’ αρνηθεί την ανθρωπότητα. Η ατομικοποίηση της έλξης καθορίζει όρια στη δύναμη του φύλου. Ο έρωτας, αντίθετα, είναι προσωπικος, προσανατολισμένος προς το μοναδικό και αναντικατάστατο πρόσωπο, ενώ η σεξουαλική έλξη συγκατατίθεται στην υποκατάσταση και η υποκατάσταση είναι πραγματικά δυνατή. Μια δυνατή ερωτική αγάπη μπορεί μάλιστα να εξασθενίσει την σεξουαλικήν έλξη, αντί να την αυξήσει. Ο ερωτευμένος έχει λιγώτερη εξάρτηση από την φυσιολογική ανάγκη, η αποχή του φαίνεται πιο εύκολη, μπορεί μάλιστα να γίνει ασκητής. Ο έρωτας αναφέρεται πάντα στο ιδιαίτερο, ποτέ στο γενικό. Η ερωτική αγάπη έχει την πηγή της μέσα στο φύλο, έξω από το οποίο δεν υπάρχει. Αλλά, στον έρωτα, το φύλο δαμάζεται, εξαγοράζεται από μια καινούργια αρχή. Ο Έρωτας έχει άλλη καταγωγή, προέρχεται από έναν διαφορετικό κόσμο. Η φύση του είναι αρκετά πολύπλοκη και πολύ αντιφατική δημιουργεί αναρίθμητες συγκρούσεις μέσα στην ανθρώπινη ζωή και προκαλεί δράματα.

Διέκρινα στον εαυτό μου αυτή τη σύγκρουση: ο Έρωτας με τραβούσε και περισσότερο ακόμη με απωθούσε. Όταν ανάφεραν μπροστά μου ερωτικούς δεσμούς, συνηγορούσα υπέρ των ερωτευμένων και για το δικαίωμα που είχαν στον έρωτα, χωρίς ποτέ να τους κατηγορήσω, αλλά αισθανόμουν κάποτε μιαν ενστικτώδη αηδία και προτιμούσα να τ’αγνοώ όλα. Υπεράσπιζα με πάθος την ελευθερία του έρωτα και αγανακτούσα με τους αντιπάλους του. Η φαρισαϊκή ηθικολογία και τα κηρύγματα για την αρετή μου ήταν μισητά, ανυπόφορα. Μ’ ενδιέφερε περισσότερο, νόμιζα κάποτε, η ελευθερία από τον έρωτα. Ο γνήσιος έρωτας είναι ένα πολύ σπάνιο λουλούδι. Η θυσία του έρωτα στο όνομα της ελευθερίας μου φαινόταν το ίδιο θελκτική όπως και η ίδια η ελευθερία του έρωτα. Θυσιασμένος, πνιγμένος στο όνομα της ελευθερίας η της συμπόνιας, ο έρωτας κερδίζει σε βάθος και αποκτά μια ξεχωριστή σημασία. Εδοκίμαζα με πολύ ζωηρό τρόπο την σύγκρουση του Έρωτα τόσο με την συμπόνια όσο και με την ελευθερία. Δεν έχει κανείς το δικαίωμα ν’ αρνηθεί τον έρωτα και την ελευθερία του, στο όνομα του καθήκοντος, του νόμου, της κοινής γνώμης με τους κανονισμούς της, αλλ’ αυτή η άρνηση επιτρέπεται στο όνομα της συμπόνιας και της ελευθερίας. Ο έρωτας παραμορφώνεται τόσο, βεβηλώνεται και εκχυδαΐζεται τόσο από τον ξεπεσμό της ζωής μας που είναι σχεδόν αδύνατο να προφέρουμε ερωτικές λέξεις, πρέπει να βρούμε καινούργιες λέξεις. Ο γνήσιος έρωτας ξεπροβάλλει τότε μέσα από μια συνάντηση προκαθορισμένη από το πεπρωμένο. Αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις είναι το τυχαίο που αποφασίζει, σε άλλες περιστάσεις θα μπορούσαμε να βρούμε κάποιον που θα μας ταίριαζε καλύτερα. Έτσι εξηγείται ένας τόσο μεγάλος αριθμός ακαταλόγιστων γάμων.

H ανάμιξη της κοινωνίας στην ιδιωτική ζωή του ατόμου με αγανακτούσε. Διαμαρτυρόμουν βίαια ενάντια στους κοινωνικούς περιορισμούς των δικαιωμάτων του και μου συνέβαινε να έχω γι’αυτό το πράγμα πραγματικές κρίσεις μανίας. Ο έρωτας είναι μια περιοχή βαθύτατα προσωπική, η κοινωνία δεν πρέπει να ανακατεύεται. Γενικά, την «κοινωνία», δεν την αγαπώ καθόλου! Είμαι ένας άνθρωπος επαναστατημένος εναντίον της κοινωνίας. Όταν πρόκειται για αγάπη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, ένας τρίτος είναι περιττός, έλεγα στο Destination de l’homme. Αν μου ανάφεραν την περίπτωση ενός παράνομου έρωτα, απαντούσα ότι αυτό δεν αφορούσε κανένα και λιγώτερο ακόμη αυτόν που το ανακοίνωνε. Ο έρωτας είναι πάντα παράνομος. Η νομιμότητα δεν έχει γίνει παρά για την καθημερινή ζωή, αλλά ο έρωτας είναι τοποθετημένος πέρα απ’ όλα αυτά. Ο κόσμος θα έπρεπε ν’ αγνοεί τα πάντα για τον έρωτα δύο όντων. Ο θεσμός του γάμου έχει την αναισχυντία να κάνει δημόσιο ό,τι θα έπρεπε να είναι μυστικό, προστατευμένο από τη ματιά του ξένου. Στη θέα ενός ζευγαριού αισθανόμουν μια ξεχωριστή στενοχώρια ωσάν να κατασκόπευα εκείνη την στιγμή ό,τι ώφειλα ν’ αγνοώ. Είναι μια μέθοδος από τις πιο προσβλητικές μέσα στην ανθρώπινη Ιστορία η μέθοδος της κοινωνιοποίησης του φύλου και του έρωτα, ακρωτηριάζοντας την ανθρώπινη ζωή προκαλεί αναρίθμητους πόνους. Η οικογένεια είναι ένας απαραίτητος κοινωνικός θεσμός που υπόκειται στους ίδιους νόμους στους οποίους υπακούουν το Κράτος, η οικονομία, κλπ. Πολύ δεμένη με την οικονομική τάξη, η οικογένεια δεν έχει σχεδόν τίποτε κοινό με τον έρωτα εκτός από την αγάπη-φιλευσπλαχνία ή, πολύ έμμεσα, με το φύλο. Τα στοιχεία υποδούλωσης υπήρξαν πάντα ισχυρά μέσα στην οικογένεια και υπάρχουν ακόμη ως σήμερα. Η οικογένεια είναι ένας ιεραρχικός θεσμός που στηρίζεται πάνω στην κυριαρχία και την υποταγή. Κοινωνιοποιημένος από την οικογένεια, ο έρωτας πνίγεται μέσα σ' αυτήν. Βάση της οικογένειας, ο γάμος είναι ένα μυστήριο πολύ προβληματικό.
Αυτό το φυσικό μυστήριο κοινωνιοποιεί ό,τι είναι αδιόρατο από τη φύση του την ίδια, τόσο για την κοινωνία όσο και για την Εκκλησία, ως εξωτερική θρησκευτική κοινωνία. Τον γνήσιον έρωτα θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε ως γνήσιο μυστήριο που είναι αδύνατο να το κοινωνιοποιήσουμε ή να το υποβάλουμε στον ορθολογισμό. Από δω προέρχεται η τραγική μοίρα του έρωτα μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες: η κοινωνία αποδιώχνει τον έρωτα. Ο εραστής με την πιο υψηλή σημασία της λέξης, είναι ένας εχθρός της κοινωνίας. Η παγκόσμια λογοτεχνία και κατ’αρχήν οι προβηγκιανοί τροβαδούροι μιλούσαν για τα δικαιώματα του έρωτα, κυρίως για τον έρωτα που δεν ήταν Κοινωνιοποιημένος, και για την ευγένειά του. Αυτό είναι ακριβώς που αποτελεί την τεράστια θρησκευτικήν αξία της λογοτεχνίας. Αποκλείω εδώ την λογοτεχνία που κατατρύχεται από το φύλο. Η θεολογία όπως επίσης και η ηθική και η νόμιμη κοινή γνώμη ήταν πάντα εχθρικές απέναντι στην λογοτεχνία σχετικά μ’ αυτό το θέμα και την ανέχθηκαν με αρκετή δυσαρέσκεια. Πάνω σ’ αυτό οφείλω να πω ότι παρά τη μεγάλη μου αγάπη για τον Λ. Τολστόι, ήμουν απόλυτα αντίθετος με τη βασική ιδέα της ¶ννας Καρένινας: δεν είναι ο έρωτας της ¶ννας και του Βρόνσκυ, είναι οι συζυγικές σχέσεις της ¶ννας και του Καρένιν πού θεωρώ εγκληματικές. Το θέμα του διαζυγίου μου φαινόταν επιπόλαιο. Δεν είναι το δικαίωμα για διαζύγιο που θέτει το πραγματικό πρόβλημα -το δικαίωμα αυτό πρέπει ασφαλώς να είναι δεκτό- αλλά η υποχρέωση για διαζύγιο σε περίπτωση σβησμένης αγάπης! Η συζυγική ένωση χωρίς αγάπη είναι ανήθικη, μόνο η αγάπη δικαιώνει τα πάντα, η αγάπη-έρως και η αγάπη-συμπόνια. Τα παιδιά, είναι ένα πρόβλημα τελείως διαφορετικό, πολύ σημαντικό, αναμφίβολα. Αλλά όταν οι γονείς δεν αγαπιούνται, αυτό έχει μια κακή απήχηση στα παιδιά. Η άποψή μου, το ξέρω, θα κριθεί ως αντικοινωνική και επικίνδυνη. Λοιπόν, χαίρομαι γι αυτό. Αν ή οικονομική κοινωνιοποίηση είναι δίκαιη και επιθυμητή, η κοινωνιοποίηση μέσα στην Ιστορία του ίδιου του ανθρώπου είναι μια πηγή δουλείας και μαρτυρεί το αντιδραστικό πνεύμα. Ό,τι αποκρούω, προ παντός, είναι η κατηγορία του κινδύνου. Ο κίνδυνος δεν είναι καθόλου ένα κακό πράγμα, πρέπει ο άνθρωπος να περνά από κινδύνους.

Το «Que faire?» του Τσερνυτσέφσκι είναι ένα έργο απογυμνωμένο από φιλολογικό ταλέντο και βασίζεται σε μιαν αδύνατη φιλοσοφία. Αλλ’ από κοινωνική και ηθική άποψη είμαι εντελώς σύμφωνος με τον Τσερνυτσέφσκι τον οποίον εκτιμώ πολύ. Έχει πολύ δίκιο, είναι πολύ ανθρώπινος όταν διακηρύσσει την ελευθερία του συναισθήματος και όταν επαναστατεί κατά της ζήλειας. Υπάρχει εξ άλλου στο βιβλίο του που τόσο συκοφαντήθηκε από τους κύκλους της δεξιάς, πολλή καθαρότητα και πολύς ασκητισμός. Ο Τσερνυτσέφσκι, ένας από τους καλύτερους ανθρώπους της Ρωσίας, ένιωθε ο ίδιος για την γυναίκα του μιαν αγάπη βαθειά και συγκινητική. Τα γράμματα που της έστελνε από τα κάτεργα αποτελούν ένα δείγμα έρωτα εξαιρετικά σπάνιου στη ζωή των ανθρώπων. Η ελευθερία του έρωτα και της πίστης του ήταν απόλυτη. Αυτός ο μηδενιστής-ωφελιμιστής είχε τη λατρεία του Αιωνίου Θήλεος συγκεντρωμένη σε μια μοναδική γυναίκα, ήταν ο Έρως συγκεκριμένος και όχι αφηρημένος. Ο Τσερνυτσέφσκι είχε την τόλμη να επαναστατήσει κατά της ζήλειας που είναι στενά δεμένη με τον Έρωτα. Εθεωρούσα πάντα το συναίσθημα της ζήλειας ως ευτελές, δουλικό και υποδουλωτικό, αναφερόμενο, αν και ταπεινωμένο, στο ένστικτο της ιδιοκτησίας και της κυριαρχίας. Η ζήλεια είναι ασυμβίβαστη με την ελευθερία του ανθρωπίνου όντος. Πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε τα δικαιώματα του έρωτα, να πολεμήσουμε τα δικαιώματα της ζήλειας και να πάψουμε να την εξιδανικεύουμε. Αυτό ακριβώς έκαμε, με ευθύγραμμο και απλοποιημένο τρόπο, χωρίς ψυχολογικήν εκλέπτυνση, ο Τσερνυτσέφσκι.

Η ζήλεια είναι μια τυραννία και η γυναικεία ζήλεια είναι η πιο άθλια. ζωντανεμένη από ένα δαιμονιακό φύραμα που ανήκει δυνάμει στην γυναικεία αγάπη, μπορεί να μεταβάλει την γυναίκα σε μαινάδα. Υπάρχουν δαιμονιακές γυναίκες, εγνώρισα μερικές από τα γράμματα τους. Ο έρωτας του άντρα και ο έρωτας της γυναίκας είναι ασύμμετροι σε ό,τι αφορά τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες. Ο αρσενικός έρωτας είναι μερικός, δεν κυριεύει ολόκληρο το ον. Ο έρωτας της γυναίκας είναι πιο απόλυτος, η γυναίκα κατέχεται απ’ αυτόν πιο εύκολα. Αυτό παρουσιάζει ένα θανάσιμο κίνδυνο. Υπάρχει μαγεία μέσα στον απόλυτον έρωτα της γυναίκας και υπάρχει πάντα μια δυσαναλογία με το ιδανικό της πρόσωπο. Η εικόνα της ομορφιάς είναι συχνά απατηλή. Η γυναίκα είναι καμμιά φορά ψεύτρα: είναι η αυτοάμυνα ενός όντος που έχει στερηθεί δικαιώματα δια μέσου των αιώνων και από την εποχή του θριάμβου της πατριαρχίας. Αλλά ο γυναικείος έρωτας μπορεί επίσης ν’ ανέβει στις πιο ψηλές κορυφές. Όπως η Solveig στον Ίψεν, η Βερονίκη στον Jouhandeau, που είναι εικόνες σωτήριας πίστης. Δεν είναι ο μη αμοιβαίος έρωτας που είναι στα μάτια μου ο πιο θλιβερός, αντίθετα προς την τρέχουσαν άποψη, αλλά ο έρωτας που θα μπορούσε κανείς να μοιρασθεί, πράγμα που είναι πιο συχνό. Ενυπάρχει ένα συναίσθημα ενοχής.

Οι στενές μου φιλίες ήταν συχνότερα με γυναίκες παρά άνδρες, ενόμιζα, ίσως άδικα, ότι εκείνες μ’ εκαταλάβαιναν καλύτερα. Η γυναίκα είναι προικισμένη με την εξαιρετικήν ικανότητα να κάνει να ξεπροβάλλουν ψευδαισθήσεις και να φαίνεται διαφορετική απ' ό,τι είναι πραγματικά. Αν και ευαίσθητος στη γυναικεία χάρη, ήμουν απόλυτα ξένος προς ό,τι ονομάζουν λατρεία του Αιωνίου Θήλεος, που αρέσκονταν τόσο να επικαλούνται στην αρχή του 20ού αιώνα, αναφερόμενοι στην belle-dame, στον Dante ή στον Goethe. Παρόλο πού δεν ήμουν αδιάφορος στο γυναικείο στοιχείο, δεν το συμπαθούσα πάντοτε. Καταλάβαινα κι εκτιμούσα τους trouvères, αυτούς τους πρώτους αγγελιοφόρους στην Ιστορία του πολιτισμού, της ιδανικής ερωτικής αγάπης. Αλλά αισθανόμουν εχθρός στην ανάμιξη του γυναικείου και ερωτικού στοιχείου στην θρησκευτική ζωή και στις σχέσεις με τον Θεό. Η έννοια του Ανδρογύνου που εθριάμβευε του φύλου, στον J. Boehme μου ήταν πιο συγγενική. Ήταν ένας καιρός που αντιδρούσα ζωηρά ενάντια στην λατρεία του Αιωνίου Θήλεος. Ο τύπος του Έρωτα στον W. Solovieff μου ήταν αντιπαθητικός, αν και είχα μεγάλην εκτίμηση για το έργο του Sens de l’amour που θεωρώ ως το ωραιότερο δοκίμιο, ίσως, που υπάρχει γι’αυτό το θέμα. Διακρίνω, εν τούτοις, μιαν αντινομία ανάμεσα στις αξιοπρόσεκτες ιδέες αυτού του δοκιμίου και στην θεωρία του για την σοφία. Παρόλ’ αυτά είναι αλήθεια ότι το γυναικείο στοιχείο είναι κοσμικό, βρίσκεται στη βάση της δημιουργίας και διά μέσου της θηλυκότητας ο άνδρας επικοινωνεί με την κοσμική ζωή. Ο σύμπας άνδρας είναι συγχρόνως κόσμος και άτομο.

Το φύλο ανήκει στην ζωή του είδους, η αγάπη στην προσωπικη ζωή. Οι προοπτικές της αθανασίας του γένους είναι ασύμφωνες με τις προοπτικές της ατομικής αθανασίας. Επάνω σ’ αυτό το σημείο δεν συμμερίζομαι απλά και μόνο τις ιδέες του Solovieff, αλλά οι απόψεις μου και περισσότερο ακόμη τα συναισθήματά μου ήταν όμοια με τα δικά του, πριν ακόμη διαβάσω τα έργα του. Η ζωή του είδους μπορεί να προκαλέσει το συναίσθημα της συμπόνιας, αλλά όχι το ερωτικό συναίσθημα. Ο ιδανικός έρωτας είναι ασυμβίβαστος με την ζωή του είδους, αντιπροσωπεύει την νίκη του προσώπου πάνω στην αιματηρή και απρόσωπη αρχή του φύλου. Ο Έρωτας θριαμβεύει του φύλου. Μια ισχυρή ερωτική συγκίνηση κατέχει το βάθος του απείρου. Αλλά το φύλο δεν συμμετέχει πάντα στην μεταμορφωμένη ολοκληρωτική ζωή, μπορεί να παραμένει ένα στοιχείο έκπτωτο και απομονωμένο. Η απομόνωσή του δημιουργεί την αγωνία του φύλου και γίνεται εύκολα ένα στοιχείο διαλυτικό. Η αυτονομία του φύλου είναι απαράδεκτη. Έχει ήδη λεχθεί ότι ο έρωτας είναι μια έξοδος από την κοινωνική ρουτίνα, μόνος πιθανός αντιπερισπασμός για πολλούς ανθρώπους. Ο έρωτας είναι έτσι στην αρχή, καθώς εξελίσσεται υφίσταται εύκολα την επίδραση της ρουτίνας. Ο έρωτας κατέχει σύγχρονα το άπειρο και τον περιορισμό που προσδιορίζει όρια στο άπειρο. Είναι ένα άνοιγμα ανάμεσα από την αντικειμενοποιημένη φυσική και κοινωνική τάξη. Είναι το εισδυτικό όραμα του κάλλους του αγαπημένου οντος, το όραμά του μέσα στον Θεό, ο θρίαμβος πάνω στην ασχήμια που βασιλεύει μέσα στον έκπτωτο κόσμο. Αλλά, σ’ αυτόν τον κόσμο η αγάπη δεν θα μπορούσε ν’ αναπτυχθεί και αν η αγάπη-συμπόνια δεν ενωθεί με την αγάπην-έρωτα, οι συνέπειες του τελευταίου μπορούν ν’ αποδειχθούν καταστρεπτικές και οδυνηρές. Ο Έρωτας αφ’ εαυτού ενδέχεται να είναι σκληρός, πρέπει να δαμασθεί από την φιλευσπλαχνία. Μπορεί να ενωθεί με την Χριστιανικήν Αγάπη. Ο ανελέητος έρωτας είναι μισητός. Είναι ένα τεράστιο και δύσκολο θέμα ο συσχετισμός της ερωτικής αγάπης και της συμπόνιας, ο έρωτας που ανεβαίνει ελκόμενος από το κάλλος των κορυφών και ο έρωτας πού κατεβαίνει ελκόμενος από τη θλίψη του κόσμου που υποφέρει, κάτω. Ο πλατωνικός Έρωτας καθ’ εαυτόν είναι απρόσωπος, είναι προσανατολισμένος προς το κάλλος και τις θεϊκές κορυφές, όχι στο συγκεκριμένο όν. Αλλά, στον χριστιανικό κόσμο μεταμορφώνεται διαπερώμενος από το ατομικό στοιχείο. Ο σεξουαλικός πανθεϊσμός που τον υπερασπίσθηκε με τόση ζωηρότητα ο Rozanoff, δεν είναι ο Έρωτας, είναι μια επιστροφή στο ειδωλολατρικό φύλο: αντίθετος πόλος προς τις ιδέες του Solovieff και τις δικές μου. Αντίθετα προς την περσοναλιστική του θεωρία, ο Σολόβιεφ επηρεάστηκε έντονα από τον πλατωνικόν έρωτα που στρέφεται προς το Αιώνιον θήλυ του Θεού αλλά όχι προς την συγκεκριμένη γυναίκα.
Ο Έρωτας γεννά ελκυστικές ψευδαισθήσεις που είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς από την πραγματικότητα. Το ερωτικό όνειρο είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου. Ο Chateaubriand δίνει μια πολύ ωραία περιγραφή. Αλλά υπάρχει μέσα στον Έρωτα ένας πραγματικός πυρήνας, άξιος της αιωνιότητας. Αυτό που είναι πολύ οδυνηρό είναι η λησμοσύνη που προδίδει την αιωνιότητα και την εγκαταλείπει στον χρόνο που φεύγει. Κάποτε ένα όνειρο θυμίζει το παρελθόν, η ψυχή τότε κυριεύεται από λύπη. Εκτός από μερικές σπάνιες στιγμές, η ερωτική πλευρά της ανθρώπινης ζωής είναι η πιο θλιβερή. Αν η λήθη μπορεί να προδώσει ό,τι υπήρξε πολύτιμο, η ανάμνηση μπορεί να ανασυγκροτήσει επίσης ό,τι είναι ανάξιο ανασύνθεσης. Δεν μου άρεσαν ποτέ οι αναμνήσεις αυτού του είδους και δεν τις έφερνα στο μυαλό μου ποτέ. Ο έρωτας είναι βαθύτατα ποτισμένος από τραγικότητα και ο δεσμός του με τον θάνατο δεν είναι συμπτωματικός. Υπάρχει μια τραγική σύγκρουση ανάμεσα στον έρωτα και την δημιουργική δραστηριότητα. Αυτό το θέμα το ανάπτυξε με μεγαλοφυΐα ο Ίψεν. Έβρισκα πάντοτε παράξενο να μπορούν να μιλάνε για χαρές του έρωτα. Μια βαθύτερη θέαση θα επέτρεπε να θυμηθούμε την τραγωδία και τις θλίψεις του έρωτα. Κοιτάζοντας ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, αισθανόμουν μιαν απέραντη μελαγχολία. Ο έρωτας, λοιπόν, αγνοεί την πραγματοποίηση των ελπίδων του. Η συζυγική ζωή μπορεί να είναι σχετικά ευτυχισμένη, αλλά είναι μια κοινή ευτυχία. Αν υπήρξα ρομαντικός, υπήρξα χωρίς ψευδαισθήσεις και χωρίς ελπίδες, ανίκανος να εξιδανικεύσω την πραγματικότητα -ένας ρομαντικός υπερβολικά πραγματιστής. Όσο για την κοινωνική πλευρά του έρωτα, αισθανόμουν τον εαυτό μου επαναστάτη, κατήγγελα την ευτέλεια της οργανωμένης και τυραννικής ρουτίνας και εκήρυττα την επανάσταση σ’ αυτόν τον τομέα. Είχα το πάθος της ελευθερίας, ελευθερίας του έρωτα επίσης, παρόλο που η δουλεία του έρωτα μου ήταν πολύ γνωστή. Αλλά η αγάπη-ευσπλαχνία, η αγάπη-συμπόνια με συγκινούσαν πιο βαθειά, ενώ αντίθετα ήμουν εχθρός του εγωκεντρικού και άπληστου έρωτα. Ο έρωτας λοιπόν, μπορεί να είναι υπερφυσικός και να συνδέεται με το ύψιστο νόημα της ζωής. Αλλ’ αυτό είναι σπάνιο.

#43 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 14 July 2006 - 06:36 AM

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

ΕΦΤΑ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΛΕΜΜΕΝΗ


Tα επιχειρήματα για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων (με προαπαιτούμενη αναθεώρηση του Συντάγματος) προκαλούν θλίψη και οργή. Θα έπρεπε να πούμε: προσβάλλουν τη νοημοσύνη του πολίτη. Aλλά σήμερα ξέρουμε πια ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και η λειτουργία του βασίζονται, σαν σε αναγκαία προϋπόθεση, στην εμπρόθετη προσβολή της νοημοσύνης μας: Oι μελέτες αγοράς βεβαιώνουν ότι κερδίζει τις εκλογές όποιο «κόμμα εξουσίας» υποκλέψει, με τεχνάσματα εντυπωσιασμού, ψήφους μιας κρίσιμης για το αποτέλεσμα μάζας με αχρηστευμένη νοημοσύνη και κρίση. H ευήθεια αυτής της μάζας καθορίζει το επίπεδο του πολιτικού βίου.
Θλίψη λοιπόν και οργή μάς προκαλούν όταν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν οι πολιτικοί με το «επιχείρημα» ότι: Xάρη στα μη κρατικά πανεπιστήμια θα σταματήσει η βλαπτική της οικονομίας εξαγωγή συναλλάγματος για σπουδές των παιδιών που δεν πετυχαίνουν να εισαχθούν στα κρατικά πανεπιστήμια. Θέλουν δηλαδή να πιστέψουμε ότι φεύγουν να σπουδάσουν στο εξωτερικό μόνο παιδιά ανίκανα να πετύχουν τις απελπιστικά χαμηλές βαθμολογίες που απαιτεί η είσοδός τους στα ελλαδικά AEI; Kαι αν αυτού του επιπέδου σπουδαστές επιχειρούμε να συγκρατήσουμε στην Eλλάδα με τη συνταγματική αναθεώρηση, τότε πώς γίνεται να προβλέπουν οι εξουσιαστές μας ότι χάρη στα μη κρατικά πανεπιστήμια θα γίνει η χώρα μας «κένρο ακτινοβολίας πολιτισμού» και «πόλος έλξης για τις νεολαίες ολόκληρης της νοτιοανατολικής Eυρώπης»;
Aλλά και αν δεχθούμε ότι τα περισσότερα από τα Eλληνόπουλα που φεύγουν στο εξωτερικό για να σπουδάσουν είναι θύματα της απαιτούμενης πολύ υψηλής βαθμολογίας εισόδου σε δυο - τρεις σχολές μεγάλης ζήτησης (λ.χ. στην Iατρική), τι ακριβώς πιστεύουν οι θλιβεροί προπαγανδιστές της συνταγματικής αναθεώρησης: Θεωρούν περιττό στην Eλλάδα κάθε σχεδιασμό εξισορρόπησης κοινωνικών αναγκών και αντίστοιχων επαγγελμάτων, κάθε πρόνοια κοινωνικής απορρόφησης των πτυχιούχων; Θα αφεθούν όλα στους αυτοματικούς μηχανισμούς της «αγοράς»; Mια χώρα δέκα εκατομμυρίων κατοίκων (από τα οποία τα έξι ή εφτά συγκεντρωμένα –με αυτοκτονική παράφρονα λογική– σε δύο μεγαλουπόλεις) χρειάζεται περισσότερες από τις επτά (7!) πανεπιστημιακές σχολές ιατρικής που ήδη διαθέτει;
Mε θλίψη και οργή ακούμε τους υπέρμαχους της ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων να θέλουν να πείσουν τους επιπόλαιους ή απερίσκεπτους πολίτες ότι εισηγούνται τη μόνη σωτήρια λύση και για τα κρατικά πανεπιστήμια: Oτι τα ιδιωτικά AEI θα είναι οπωσδήποτε τόσο υψηλού επιπέδου, ώστε ο αναπόφευκτος ανταγωνισμός με αυτά θα εξαναγκάσει και τα δημόσια να βγουν από τη σημερινή διάλυση και τον ντροπιαστικό εκπεσμό τους.
Σαν εμπειρική επιβεβαίωση ενός τέτοιου ισχυρισμού προβάλλεται η διαπίστωση ότι: Mε τη λειτουργίαα ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών μέσων τα αντίστοιχα κρατικά υποχρεώθηκαν από τον ανταγωνισμό να βελτιωθούν σημαντικά. Aλλά το επιχείρημα είναι μόνο παραπλανητικό τέχνασμα. Kαμιά τομή ουσιαστικής αναμόρφωσης δεν έγινε στα κρατικά MME, πέρα από τις βελτιώσεις που επιφέρουν ο χρόνος και οι συγκυρίες. Aν σήμερα αποτελούν, πράγματι, παρηγοριά, είναι επειδή τα συγκρίνουμε με την τεταρτοκοσμική αθλιότητα, τη συνεχώς και δραματικά επιτεινόμενη, της ιδιωτικής τηλεόρασης - ραδιοφωνίας.
Kαι ας μην αντιτείνουν οι κεκράχτες ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα είναι μη κερδοσκοπικά, ενώ τα ιδιωτικά MME δουλεύουν για το κέρδος. Διότι, πρώτον, την υπονόμευση της ποιότητας την επιφέρει η υποταγή στους νόμους της αγοράς, όχι καθεαυτήν η κερδοσκοπία. Kαι, δεύτερον, διότι το άμεσο κέρδος ενδιαφέρει ελάχιστα (τα «ισχυρότερα» ιδιωτικά MME είναι μονίμως πνιγμένα στα χρέη που οι πολιτικοί, κάθε τόσο, εκβιαζόμενοι ή εξαγοραζόμενοι τους τα χαρίζουν) ενώ πλουτοφόρο είναι το παράπλευρο κέρδος μέσω της εξουσίας που ασκούν χειραγωγώντας τις συνειδήσεις.
Ο αντικοινωνικός χαρακτήρας των ιδιωτικών πανεπιστημίων ορίζεται από την υποταγή τους στους νόμους της αγοράς, νόμους προσφοράς και ζήτησης, νόμους των εντυπωσιακών τεχνασμάτων για την άγρα πελατών. Χάνεται τελεσίδικα (αν ισχύσει ο ανταγωνισμός και των κρατικών με τα ιδιωτικά ΑΕΙ) η συνείδηση του κοινωνικού λειτουργήματος. Επιπλέον, χωρίς χάρισμα προφητείας, με μόνη την ορθολογική πρόβλεψη, μπορεί ο κάθε οξυδερκής να είναι από τώρα βέβαιος ότι σε ελάχιστα χρόνια οι περισσότερες σχολές των ιδιωτικών πανεπιστημίων θα είναι αγγλόφωνες. Οχι από μειωμένο πατριωτισμό ή γιατί το μεθοδεύουν «σκοτεινές δυνάμεις». Αλλά επειδή αυτό επιτάσσουν οι νόμοι της αγοράς. Το πιστοποιούμε και στα πανεπιστημιακά «κολέγια» στην Κύπρο, όπως και στα πιο «σοβαρά» και πετυχημένα ΙΕΚ στην Ελλάδα.
Η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι, φανερά, ο μόνος λόγος για την προτεινόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος – οι συνοδευτικές αλλαγές αποτελούν καρυκεύματα. Πρέπει να είναι πανίσχυρη η πίεση που συμφέροντα άνομα ασκούν στους πολιτικούς. Αλλά βολεύονται και οι ίδιοι με το καινοτόμημα, το βλέπουν σαν ελιξήριο που θα αμνηστεύσει την εγκληματική τους ατολμία, τις καταστροφικές παραλείψεις τους. Είκοσι τρία χρόνια τώρα από την επιβολή του διαβόητου νόμου-πλαισίου στα πανεπιστήμια (του πιο «αντιδραστικού», ριζικά αντικοινωνικού και υπηρετικού οργανωμένων συμφερόντων νομοθετήματος) αλλεπάλληλες κυβερνήσεις και μοιραίοι υπουργοί Παιδείας συντήρησαν τον εξευτελισμό και την αχρείωση της Ανώτατης Εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Δεν τόλμησαν ούτε καν στην κακουργηματική καπηλεία του ακαδημαϊκού ασύλου να αντισταθούν ή την ντροπή της κομματοκρατίας και της ιδεολογικής τρομοκρατίας να αντιπαλέψουν θεσμικά. Δεν διανοήθηκαν αλλαγή στις εξωφρενικές συνθέσεις των εκλεκτορικών σωμάτων, στον μεθοδευμένο αποκλεισμό αξιοκρατικών απαιτήσεων για την ακαδημαϊκή εξέλιξη των διδασκόντων, στη ντροπή του «ενός και υποχρεωτικού συγγράμματος» ως εξεταστέας ύλης.
Tέτοια προκλητικά και σκανδαλώδη συμπτώματα υποβάθμισης και διάλυσης των πανεπιστημίων αν είχε γίνει έστω απόπειρα να διορθωθούν και είχε αποτύχει, θα υπήρχε τουλάχιστον κάποια δικαιολογία για την καταφυγή σήμερα στο ελιξήριο του «ανταγωνισμού». Aλλά απόπειρα δεν έγινε καμιά, γι’ αυτό και η επιχειρούμενη συνταγματική αναθεώρηση είναι (λυπάμαι για τη λέξη:) αδιάντροπη.
Συμπαίζουν στην Πλεκτάνη Aνάν, υπονομεύουν με σκοπιμότητες τον εξοπλισμό της χώρας, επιμένουν άνευ όρων για την είσοδο της Tουρκίας στην E.E., διαλύουν τα πανεπιστήμια (δηλαδή τη σπουδή και την έρευνα: τις προϋποθέσεις της παραγωγικότητας), παγιώνουν τον αμοραλισμό σαν αυτονόητη συνάρτηση λειτουργίας του κράτους. Ως πού θα φτάσουν; Πότε θα αφυπνιστούν αντανακλαστικά αυτοάμυνας της ελληνικής κοινωνίας;




O άνθρωπος που του κλέψανε τη ζωή (16 Δεκεμβρίου 2001 )


Γιατί άραγε να είναι πανανθρώπινη απαίτηση και δίψα να αποδοθεί, κάπου, κάποτε, η ανέφικτη στην επίγεια βιοτή μας δικαιοσύνη; Tο αίτημα διαπλέκεται σχεδόν εξ ορισμού με τη μεταφυσική: Eστω «αλλού», σε αδιάστατο χώρο και σε άχρονο παρόν, στο άγνωστο και μονάχα ελπιζόμενο «επέκεινα», να λειτουργήσει νέμεση.
Δεν αποδείχνει τίποτε αυτή η πανανθρώπινη ανάγκη, συνιστά ωστόσο πρόβλημα ερμηνευτικό: Mε ποιες βιολογικές αναγκαιότητες, με ποιες χημικές διεργασίες μπορεί να συνδεθεί η πείνα και δίψα του ανθρώπου για δικαιοσύνη. Προκύπτει άραγε και αυτή από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, την κτηνώδη ορμή κυριαρχίας που συγκροτεί και τον αδυσώπητο νόμο της «φυσικής επιλογής»; Aλλά σε τι διαφορετικό εδράζεται και η θρασύτητα της αδικίας, σε τι άλλο από τον πρωτογονισμό της αξίωσης για αυτοσυντήρηση και ισχύ; Συναντώνται λοιπόν στις ίδιες ορμέμφυτες αιτίες η βαναυσότητα της αδικίας και η δίψα για δικαιοσύνη;
Πάντως, η ανάγκη είναι πανανθρώπινη και διαχρονική. Oι οιμωγές των θυμάτων να γίνουν κόλαση για τους βασανιστές. Nα γίνει πνιγμός ασφυξίας η πίκρα των αδικημένων για όσους παγερά και εσκεμμένα αδίκησαν. Kάπου, κάποτε να πληρώσουν με ανυπόφορη οδύνη όσοι ασέλγησαν στην ανημπόρια, στην αθωότητα, στην άγνοια, στην ευπιστία. Oχι μόνο ο δολοφόνος, ο βιαστής, ο παιδεραστής, όποιος βασάνισε σωματικά συνάνθρωπο, αλλά και ο συκοφάντης, ο διαβολέας, ο ψεύτης, ο συναισθηματικά νεκρωμένος εγωιστής, ο αδιάφορος και ανάλγητος.
Σέρνει τα αποκαμωμένα του βήματα ο ταπεινωμένος υπερήλικας από γραφείο σε γραφείο, από όροφο σε όροφο στο IKA. Συντρίβεται η ζωή του και το κουράγιο του πάνω στην ιταμή θρασύτητα του κάθε σαδιστή ή αδιάφορου υπαλληλίσκου, γιατί; Mια ζωή πλήρωνε από το μεροκάματο της πείνας την ασφάλιση των γηρατειών του. Kι αυτό το χρήμα - αίμα τού το άρπαξε από το ταμείο του κάποια διεφθαρμένη κυβέρνηση, να το κάνει φιέστες προεκλογικές, κρετινική κομματική προπαγάνδα, να στήσει με την αποταμίευση του φτωχού σπάταλο κομματικό κράτος, να μοιράσει μισθούς παχυλούς υπουργικών συμβούλων, να διορίσει δίχως κρίση και μόνο για ψηφοθηρικό ρουσφέτι τους σημερινούς βασανιστές του ασφαλισμένου.
Στο βλέμμα του αδικημένου ανθρώπου, που του κλέψανε τη ζωή, δεν υπάρχει μένος εκδίκησης, υπάρχει μόνο πονεμένη λαχτάρα για δικαιοσύνη: Nα γινόταν να κολαστεί κάπου, κάποτε σύσσωμη η υπαλληλία του IKA μπροστά στα μάτια των χιλιάδων θυμάτων της. Kαι σε κύκλο κόλασης ασύγκριτα πιο οδυνηρό να παιδευτούν οι προκλητικά αναιδείς φιγούρες της πολιτικής: αυτοί που ακκίζονται νυχθημερόν μπροστά στους φακούς της δημοσιότητας εμπαίζοντας την απόγνωση, την πίκρα και τη ρημαγμένη ζωή τεράστιου πλήθους συνανθρώπων τους. Kάπου, κάποτε να λειτουργήσει νέμεση για τους αδίσταχτους ψεύτες, τους κάπηλους των κοινωνικών οραμάτων, τους χυδαίους υποκριτές, τους αρρωστημένους μανιακούς της εξουσίας και της χλιδής, τους συναισθηματικά νεκρούς και ψυχικά μηδενισμένους.
Aυτή είναι η δίψα των ανθρώπων που βλέπουν τη μία και μοναδική ζωή τους να έχει δαπανηθεί μέσα στην πίκρα και στην απογοήτευση, τη βλέπουν τη ζωή να τελειώνει μέσα σε ταπεινώσεις, στέρηση, εξευτελισμούς. Oμως οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, αν δίκαζαν τον καθένα χωριστά από τους βασανιστές τους, δύσκολα θα απέδιδαν τη δικαιοσύνη που τώρα απαιτούν. O αδικημένος και πικραμένος άνθρωπος δεν έχει νεκρωθεί ψυχικά όπως ο ιταμός και εγωπαθής.
Προτού καταδικάσει, θα έψαχνε τα ελαφρυντικά: Πώς και γιατί φτιάχτηκε έτσι ανάλγητος ο υπάλληλος που τον τυραννάει, γιατί έγινε ασυνείδητος ο γιατρός, γιατί εγκληματικά φυγόπονος ο νοσηλευτής, γιατί κλέφτης ο εργολάβος, γιατί αμοραλιστής ο πολιτικός. Tι είδους μάνα είχε, τι είδους πατέρα, πώς έζησε τα παιδικά του χρόνια, ποια τραύματα ψυχικά, πόση στέρηση στοργής και τρυφερότητας, ποιο σαράκι κρυφής μειονεξίας, πόση ανασφάλεια πλάθει τελικά τους βασανιστές της ζωής μας;
Oσο πιο σμιλεμένος από τη θλίψη ο άνθρωπος τόσο πιο εύκολα λυπάται, δύσκολα δικάζει, γρήγορα συγχωρεί. H απαίτησή του για δικαιοσύνη είναι περισσότερο όραμα ή μέτρο ζωής και λιγότερο ή καθόλου επιθυμία εκδίκησης. Eρείσματα η μεταφυσική του δεν βρίσκει στην ανάγκη για υπερβατικά δικαστήρια και αιώνιες κολάσεις. Tο πιο πραγματικό έρεισμα της μεταφυσικής το διαβλέπει στο κάλλος του κόσμου, όταν το κάλλος συλλαβίζεται ως δώρημα αγάπης και η αγάπη αποκρυπτογραφείται όχι ως «συναίσθημα» αλλά ως εμπειρία ελευθερίας, αποδέσμευσης από κάθε αναγκαιότητα.
Mια τέτοια μεταφυσική «αρμόττει τοις ελευθερίοις και μεγαλοψύχοις» που ξέρουν να αντιτάσσουν σοφή άγνοια στο αίνιγμα κυριαρχίας του «κακού» στον κόσμο. Tο μόνο ρεαλιστικό αντίμετρο στο κυρίαρχο «κακό» είναι η κατακτημένη ποιότητα ζωής και «ένδον» καλλιέργεια – ως το ακρότατο, ασύλληπτο για τους απλοϊκούς φυσιοκράτες αίτημα ή στόχο: να αγαπήσει ο άνθρωπος και τους εχθρούς του, δηλαδή να γευτεί το πλήρωμα της ελευθερίας από το Eγώ.
Σε κοινωνικό επίπεδο ο συλλαβισμός του κάλλους, η άθληση στην αγάπη, η προτεραιότητα της ελευθερίας σίγουρα λειτουργούν ως «όπιο του λαού»: O τύραννος υπαλληλίσκος του IKA, μαζί με τον ιταμό κομματάνθρωπο και κάθε ανάλογον εξουσιαστή θα συνεχίζουν απρόσκοπτα το «σκληρό ροκ» της αδικίας, του πνιγμού των αδυνάτων. Περίπτωση εξέγερσης, επανάστασης των θυμάτων, δεν υπάρχει πια, το έχει αποκλείσει η στεγανή λογική του «εκσυγχρονισμένου» συστήματος.
Tο δίλημμα μετατίθεται στα άδυτα των αδύτων της προσωπικής μας ζωής: Mεταφυσική νοσταλγία της κόλασης ή μεταφυσική ελπίδα ελευθερίας;





¶γιος Λουκάς
Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας
Καθηγητής χειρουργικής
1877 – 1961

Ο σταυρός ο διωγμός η θλίψη ο πειρασμός είναι ο κλήρος της Εκκλησίας και του αληθινού Χριστιανού. Δεν υπάρχει ορθόδοξη Εκκλησία που να μην έζησε τον δικό της διωγμό. Αλλά ούτε και υπήρξε άγιος που να μην πέρασε από το δικό του καμίνι των θλίψεων, των διωγμών, των πειρασμών.
Μια συγκλονιστική σταυρική μαρτυρία είναι και αυτής της μορφής του οσίου Λουκά αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας του ιατρού καθηγητού τοπογραφικής ανατομίας και χειρουργικής. ¶νθρωπος με σπάνια ταλέντα και πνευματικά χαρίσματα, με εκπληκτική επιστημονική κατάρτιση, διακόνησε τον άνθρωπο ως ποιμένας και γιατρός, με αξιοθαύμαστη αυταπάρνηση και αγάπη.


Πρώτα χρόνια

Ο ¶γιος Αρχιεπίσκοπος Λουκάς, κατά κόσμον Βαλεντιν του Φέλιξ Βόϊνο-Γιασενέτσκι, γεννήθηκε στις 14/27 Απριλίου 1877 στο Κερτς της χερσονήσου της Κριμαίας. Το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε ήταν ιδιόμορφο καθώς ο πατέρας του ήταν ρωμαιοκαθολικός ενώ η μητέρα του, αν και ορθόδοξη, περιοριζόταν σε καλές πράξεις χωρίς να συμμετέχει ενεργά στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Πολύ νωρίς μετακομίζουν στο Κίεβο.
Στο Κίεβο ο Βαλεντίν αποφασίζει να σπουδάσει Ιατρική. Παίρνει το πτυχίο του το 1903 και παρακολουθεί μαθήματα οφθαλμολογίας.


¶σκηση ιατρικής - οικογένεια

Το 1904, με το ξέσπασμα του Ρώσο-Ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην ¶πω Ανατολή, όπου εργάστηκε σαν χειρουργός με μεγάλη επιτυχία. Εκεί συναντήθηκε και με την ¶ννα Βασιλίγιεβνα Λάνσκαγια, τη μέλλουσα σύζυγό του, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.
Πριν ακόμη τελειώσει ο πόλεμος εργάζεται σε ένα μικρό νοσοκομείο. Οι επιτυχίες του είναι τόσο πολλές που η φήμη του εξαπλώνεται γρήγορα και ασθενείς καταφθάνουν από παντού. Την ίδια εποχή μελετά σχετικά με την τοπική αναισθησία και συντάσσει επιστημονικά άρθρα. Διαπρέπει στις εγχειρήσεις των οφθαλμών και αποφασίζει να ασχοληθεί με τη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων.


Πρώτη σύλληψη – θάνατος της γυναίκας του

Το 1917 ο άγιος Λουκάς βρίσκεται στην Τασκένδη. Η ρωσική επανάσταση είχε ήδη αρχίσει και η Εκκλησία βρέθηκε στο στόχαστρο των Μπολσεβίκων. Η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Τότε ο Βαλεντίν συνελήφθη για πρώτη φορά. Αιτία ήταν η συκοφαντία ενός νοσοκόμου. Με τη βοήθεια του Θεού αποκαλύφθηκε η αλήθεια και ο γιατρός αφέθηκε ελεύθερος.
Η περιπέτεια αυτή όμως, παρά το αίσιο τέλος της, αναστάτωσε την ¶ννα, η οποία έπασχε ήδη από φυματίωση, και η υγεία της επιδεινώθηκε σε βαθμό που λίγες μέρες αργότερα υπέκυψε. Μετά το θάνατό της, ο γιατρός εμπιστεύθηκε τα παιδιά του στη Σοφία Σεργκέγεβνα, μια πιστή νοσοκόμα, η οποία τους στάθηκε σαν δεύτερη μητέρα για πολλά χρόνια.


Καθηγητής Πανεπιστημίου – χειροτονία σε ιερέα

Το 1920 εκλέγεται καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης στην έδρα της τοπογραφικής Ανατομίας και Χειρουργικής. Δημοσίευσε σημαντικότατες επιστημονικές μελέτες, και απέσπασε τα ανώτατα κρατικά βραβεία.
Ο Βαλεντίν ήταν πολύ πιστός και αυτό ήταν έκδηλο στον τρόπο που εργαζόταν. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν οι πρώτες αντιδράσεις από τους εκπροσώπους του αθεϊστικού καθεστώτος. Στο μεταξύ, στους διωγμούς προστίθεται και η πληγή της «ζώσης εκκλησίας» που σκοπό είχε να υπηρετήσει τα συμφέροντα του κράτους διαιρώντας τους κληρικούς και τους πιστούς, και να τους απομακρύνει από την αληθινή πίστη.
Σ’ αυτή την εποχή των δοκιμασιών για την Εκκλησία, ο γιατρός συμμετείχε ενεργά στη ζωή της εκκλησίας. Όταν κατηγορήθηκε ο αρχιεπίσκοπος Τασκένδης και Τουρκεστάν Ιννοκέντιος από τους σχισματικούς, ο γιατρός υπερασπίστηκε με σθένος την κανονική τάξη. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιννοκέντιος, εντυπωσιασμένος από την παρρησία του Βαλεντίν, του προτείνει να γίνει ιερέας. Πράγματι, η χειροτονία του σε διάκονο έγινε στις 26 Ιανουαρίου 1921 και μια βδομάδα αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.


Χειροτονία σε Επίσκοπος

Το καλοκαίρι του 1922 η «ζώσα εκκλησία» κάνει την επίθεσή της και εκτοπίζει τον Ιννοκέντιο. Ο κλήρος και ο λαός της Τασκένδης, όντας στο έλεος των σχισματικών, εκλέγουν στη θέση του Επισκόπου τον π. Βαλεντίν-Γιασενέτσκι. Η κουρά του σε μοναχό έγινε κρυφά στο σπίτι του ιερέα-καθηγητή. Καταλληλότερο όνομα για το νέο Επίσκοπο κρίθηκε εκείνο του αποστόλου, ευαγγελιστή, αγιογράφου και ιατρού Λουκά. Στη συνέχεια ταξίδεψε ως το Πεντζικέντ για να χειροτονηθεί Επίσκοπος.


Φυλακή – συγγραφικό έργο - εξορία

Το γεγονός αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο και πολύ σύντομα ο Επίσκοπος Λουκάς συνελήφθη. Κατηγορήθηκε για προδοσία και φυλακίστηκε. Στη φυλακή είχε την ευκαιρία να ολοκληρώσει και το σύγγραμμά του: «Δοκίμια για τη χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων» το οποίο, όμως, δεν εκδόθηκε για πολλά χρόνια, παρόλη τη σημασία του για την ιατρική επιστήμη, επειδή ο συγγραφέας επέμεινε να γραφεί στο εξώφυλλο το αρχιερατικό του αξίωμα.
Στο διάστημα της απουσίας του οι εκπρόσωποι της «ζώσης εκκλησίας» κατέλαβαν τις εκκλησίες, μα ο λαός, πιστός στις συμβουλές του ποιμένα του, απείχε από τους ναούς. Λόγω της μεγάλης του επιρροής οι υπεύθυνοι της G.P.U. (Κρατική Πολιτική Διεύθυνση) αποφάσισαν να απομακρύνουν τον Επίσκοπο Λουκά από την Τασκένδη. Την ώρα της αποχώρησής του πλήθος κόσμου στάθηκε στις γραμμές του τραίνου προκειμένου να εμποδίσει την αναχώρηση. Ο κόσμος απομακρύνθηκε από τις αστυνομικές δυνάμεις και ο Επίσκοπος Λουκάς πήρε τον μακρύ και βασανιστικό δρόμο της εξορίας.
Φυλακίζεται κάτω από άθλιες συνθήκες στη Μόσχα. Εκεί διαπιστώνει τα πρώτα συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας που θα τον συνοδεύσει σε όλη του τη ζωή. Παρ’ όλες τις κακουχίες, η συμπεριφορά του Επισκόπου απέναντι σε όλους τους κρατουμένους προκαλούσε το σεβασμό ακόμη και των πιο αρνητικών.


Πρώτη εγχείρηση μεταμόσχευσης

Ενώ οι γιατροί βεβαίωναν πως η κατάσταση της υγείας του δεν το επιτρέπει, ο Επίσκοπος Λουκάς αναχώρησε εξόριστος για τη Σιβηρία. Το καθεστώς τον εγκαθιστά στην πόλη Γενισέισκ. Στο νοσοκομείο του Γενισέισκ επιχείρησε μια πρωτοποριακή και δυσκολότατη επέμβαση. Του έφεραν ένα νέο άνδρα με βαριά νεφρική ανεπάρκεια. Η κατάστασή του ήταν απελπιστική.
Ο επίσκοπος γιατρός, μην έχοντας άλλη λύση, αποφάσισε να κάνει μια «ηρωική» επέμβαση κι επεχείρησε μεταμόσχευση νεφρού από μοσχάρι στο νεαρό ασθενή, παρά τα πενιχρά μέσα που διέθετε. Ο γιατρός που διηγήθηκε το γεγονός αυτό, χαρακτηρίζει επιτυχημένη την επέμβαση, δίχως άλλες λεπτομέρειες για το πόσο έζησε ο ασθενης, τα μετεγχειρητικά προβλήματα κ.λπ.
Παρόλο που ήταν η πρώτη εγχείρηση μεταμόσχευσης, δεν έγινε ευρύτερα γνωστή, προφανώς για πολιτικούς λόγους. Δεν θα έπρεπε να προβληθεί ένας «εχθρός του λαού»! Γι’ αυτό επίσημα ως πρώτη τέτοια εγχείρηση θεωρείται του καθηγητή Ι. Ι. Βορόνη το 1934 (μια δεκαετία μετά), όταν έκανε μεταμόσχευση νεφρού χοίρου σε μια γυναίκα με ουραιμία.


Τουρουχάνσκ – Πλάχινο - επιστροφή

Στη συνέχεια η G.P.U. τον στέλνει ακόμη 2000χλμ μακρύτερα, στην πόλη Τουρουχάνσκ. Και στο νέο τόπο της εξορίας δεν αρνήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε όσους τις χρειάζονταν, παρ’ όλες τις αντίξοες συνθήκες.
Ο λαός του Τουρουχάνσκ τον περιέβαλε με πολλή αγάπη και σεβασμό. Αυτό ήταν αρκετό για τους άθεους που σχεδίασαν νέα εξορία για τον Επίσκοπο-γιατρό: αυτή τη φορά τον έστελναν πέρα από τον αρκτικό κύκλο στο Πλάχινο, όπου κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο ο ήλιος δεν ανατέλλει. Η υγεία του Επισκόπου είχε επιδεινωθεί και μια τέτοια εξορία ήταν κάτι πολύ επικίνδυνο για τη ζωή του. Αυτός ήταν και ο σκοπός των διωκτών του.
Εκεί, στο Πλάχινο, υπέφερε τα πάνδεινα, τόσο λόγω των καιρικών συνθηκών, όσο και λόγω της αντιμετώπισης από τους κατοίκους της περιοχής. Ευτυχώς, δύο μήνες αργότερα, με αιτία το θάνατο ενός αγρότη, οι κάτοικοι του Τουρουχάνσκ ξεσηκώθηκαν και απαίτησαν την επιστροφή του Επισκόπου. Οι αρνητές δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να υποχωρήσουν. Έτσι ο Επίσκοπος Λουκάς, που από όραμα είχε ειδοποιηθεί για το πέρας της δοκιμασίας του, επέστρεψε στο Τουρουχάνσκ και συνέχισε απερίσπαστος τις ασχολίες του για οκτώ μήνες, μέχρι, δηλαδή, το τέλος της εξορίας του.
Παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε δεν ξέχασε ποτέ τα παιδιά του και επικοινωνούσε μαζί τους όσο πιο συχνά μπορούσε.


Παραίτηση από Επίσκοπος - εξορία στη Σιβηρία

Στο Κρασνογιάρσκ παρουσιάζεται στη G.P.U. για ανάκριση. Εκεί ο βοηθός του διοικητή ανακοίνωσε στον Επίσκοπο πως μπορούσε να πάει όπου ήθελε: ήταν ελεύθερος! Όπως ήταν φυσικό ο Επίσκοπος ξεκίνησε για την Τασκένδη. Δυστυχώς, εκεί αντιμετωπίζει τις συκοφαντίες ακόμη και των συνεργατών του, γεγονός που τον οδηγεί στην παραίτηση από την έδρα του Επισκόπου. Στην Τασκένδη συνεχίζει τις φιλανθρωπίες του, μα οι αντίπαλοί του δεν έπαψαν να ψάχνουν ευκαιρία για να τον βγάλουν από την μέση.
Η αφορμή δεν άργησε να βρεθεί και ο Επίσκοπος βρέθηκε πάλι υπόλογος απέναντι στα κομματικά στελέχη. Ο σκοπός αυτή τη φορά ήταν να τον αναγκάσουν να παραιτηθεί από τον ιερό του αξίωμα. Μετά από εξαντλητικές ανακρίσεις και απεργίες πείνας και αφού πέρασε ένα ολόκληρο χρόνο στη φυλακή, ο ¶γιος εξορίστηκε για μία ακόμη φορά στη Σιβηρία. Οι δραστηριότητές του εκεί ενόχλησαν όχι μόνο τις αρχές αλλά και τους κατοίκους. Σύντομα, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας τον ανάγκασε να πάει στο Λένινγκραντ.


Δοκιμασίες – πρόβλημα όρασης – δύο χρόνια ηρεμίας

Μετά την ανάρρωσή του, περνά μια μακρά περίοδο δοκιμασιών και περιπλανήσεων. Οι εκπρόσωποι του Κόμματος πιέζουν τον Επίσκοπο να εγκαταλείψει την ιεροσύνη. Στην περίοδο αυτή της πνευματικής δοκιμασίας χάνει την όρασή του από το αριστερό μάτι λόγω αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς χιτώνα.
Την ίδια περίοδο, εκδίδονται τα «Δοκίμια για τη χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», χωρίς όμως να αναγράφεται το αξίωμά του. Εν καιρώ, επανακτά την εσωτερική γαλήνη, που είχε στερηθεί, και περνά δύο χρόνια ηρεμίας και ειρήνης κοντά στα παιδιά του.


Σύλληψη για 4η φορά – αγαθοεργίες - εξορία

Ο Επίσκοπος Λουκάς ήταν 60 ετών, όταν συνελήφθη για τέταρτη φορά. Από τον φάκελο που του διατηρούσαν στο Κόμμα μπορούμε να γνωρίζουμε τις δραστηριότητες του. Ενώ από τους ασθενείς του δεν έπαιρνε ποτέ χρήματα, έδινε και τον μισθό του σε αγαθοεργίες: βοηθούσε όσους φτωχούς, άπορους και εξόριστους τύχαινε να γνωρίζει. Οι φιλανθρωπικές ενέργειές του ενόχλησαν και πάλι το καθεστώς που τον συνέλαβε εκ νέου και τον οδήγησε στην εξορία.


Προσφορά στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο – προαγωγή σε Αρχιεπίσκοπος – τιμητικά βραβεία

Όταν στις 21 Ιουνίου 1941 τα χιτλερικά στρατεύματα μπαίνουν στη Ρωσία, ο άγιος, αν και εξόριστος, προσφέρεται εθελοντικά να εργαστεί για τη θεραπεία των τραυματιών. Το Κόμμα αναγνωρίζει την αξία του ως γιατρού και τον διορίζει αρχίατρο του στρατιωτικού νοσοκομείου και σύμβουλο όλων των νοσοκομείων της περιοχής. Παρ’ όλα αυτά οι συνθήκες είναι οικτρές ενώ παράλληλα δεν του αναγνωρίζουν κανένα πολιτικό δικαίωμα.
Την ¶νοιξη του 1942 αλλάζει η στάση της πολιτείας απέναντι στον ίδιο, αλλά και απέναντι στην Εκκλησία. Σε όλη την επικράτεια της Ρωσίας ανοίγουν εκκλησίας και ο λαός βρίσκει καταφύγιο στους ιερούς ναούς από την παραφροσύνη του πολέμου. Για να καλυφθούν οι υπάρχουσες ανάγκες ο Επίσκοπος Λουκάς προάγεται σε Αρχιεπίσκοπο Κρασνογιάρσκ.
Οι Γερμανοί υποχωρούν και ο Αρχιεπίσκοπος μεταφέρεται δυτικότερα στο Ταμπώφ. Εκείνη την εποχή είναι υπεύθυνος για 150 στρατιωτικά νοσοκομεία. Η Εκκλησία για να τον διευκολύνει τον μεταθέτει στην Αρχιεπισκοπή Ταμπώφ και Μιτσούρινσκ.
Το 1945 ο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς παρασημοφορήθηκε «για την ηρωική εργασία του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο» . Ένα χρόνο αργότερα, το 1946, λόγω της μεγάλης του προσφοράς στην ιατρική επιστήμη – μετά από 11 χρόνια φυλακίσεων και εξορίας – τιμάται με το βραβείο Στάλιν. Τον ίδιο καιρό λαμβάνει τιμητική διάκριση από τον Πατριάρχη Αλέξιο και αποκτά δικαίωμα να φέρει τον αδαμάντινο σταυρό στην αρχιερατική μήτρα.

Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας – κήρυγμα - εξορία

Στα 70 του χρόνια γίνεται Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας. Εκεί το έργο του είναι δύσκολο. Η φτώχεια έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που αναγκάζεται να ταΐζει καθημερινά, στο σπίτι του, τους απόρους της περιοχής.
Στρέφει το ενδιαφέρον του στα εκκλησιαστικά καθώς τον αποκλείουν από κάθε επιστημονικό συνέδριο. Κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να ανοίξουν νέες εκκλησίες. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να πατάξει την αμέλεια και την αδιαφορία των ιερέων τονίζοντας πως πρέπει οι ίδιοι να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τους πιστούς.
Με τη βελτίωση στις σχέσεις Εκκλησίας – Κράτους ο Αρχιεπίσκοπος βρίσκει την ευκαιρία να επιστρέψει στην αγαπημένη του ασχολία: το κήρυγμα. «Θεωρώ βασικό αρχιερατικό μου καθήκον να κηρύττω παντού και πάντα τον Χριστό» , σημειώνει ο ίδιος.
Από τα κηρύγματά του καταγράφηκαν περίπου 750, τα οποία αποτέλεσαν 12 τόμους (περίπου 4500 σελ.), και έχουν χαρακτηριστεί «εξαιρετικό φαινόμενο στη σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή και θεολογία» .
Την ¶νοιξη του 1952 επιδεινώνεται η όρασή του, ενώ στις αρχές του 1955 τυφλώνεται οριστικά.
Το 1953 τον Στάλιν διαδέχεται ο Νικήτας Χρουστσόφ, ο οποίος ξεκινά νέο κύμα διωγμών κατά της Εκκλησίας που κορυφώνονται το 1959. Ο Αρχιεπίσκοπος μεριμνά για το ποίμνιό του και προσπαθεί να τους δώσει κουράγιο.
Εκείνη την εποχή γράφει στον μεγαλύτερο γιο του Μιχαήλ: «Είναι όλο και πιο δύσκολο να διευθύνει κανείς τις υποθέσεις της Εκκλησίας. Οι εκκλησίες κλείνουν η μία μετά την άλλη, δεν υπάρχουν ιερείς και ο αριθμός τους όλο και ελαττώνεται... Κατά τόπους η αντίδραση φτάνει μέχρι εξεγέρσεως κατά της αρχιερατικής εξουσίας μου. Δεν μπορώ να τα καταφέρω στα ογδόντα μου χρόνια. Αλλά με τη βοήθεια του Κυρίου, συνεχίζω το δύσκολο έργο μου» .
Η αγάπη του κόσμου προς τον Αρχιεπίσκοπο Λουκά ήταν έκδηλη. Ακόμα και αλλόθρησκοι και άθεοι τον έβλεπαν με σεβασμό.


Κοίμηση – ανακήρυξη σε ¶γιος

Ο Αρχιεπίσκοπος είναι ήδη 80 ετών. Διαισθάνεται πως το τέλος πλησιάζει. Τα Χριστούγεννα του 1960 λειτουργεί για τελευταία φορά και τον καιρό που απομένει περιορίζεται στο να κηρύττει. Τελικά, την Κυριακή 11 Ιουνίου 1961, ημέρα που γιορτάζουν οι ¶γιοι Πάντες της αγίας Ρωσίας, κοιμήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος-γιατρός Λουκάς Βόϊνο-Γιασενέτσκι.
Παρά την έντονη αντίδραση των Κομματικών, η κηδεία του Αρχιεπισκόπου μετατράπηκε σε λαϊκή επανάσταση. Η Ε.Π. Λέικφελντ περιγράφει: «Οι δρόμοι πλημμύρισαν από γυναικούλες με άσπρα μαντήλια στα κεφάλια. Προχώρησαν σιγά-σιγά μπροστά από τη σωρό του Δεσπότη. Ακόμη και οι γερόντισσες δεν πήγαιναν πίσω. Τρεις σειρές τεντωμένων χεριών λες και οδηγούσαν το αυτοκίνητο. Ο δρόμος μέχρι και το κοιμητήριο ήταν στρωμένος με τριαντάφυλλα. Και μέχρι την πόρτα του κοιμητηρίου ακουγόταν πάνω από τα κεφάλια με τα άσπρα μαντήλια, ο ύμνος: ¶γιος ο Θεός, ¶γιος Ισχυρός, ¶γιος Αθάνατος, ελέησον υμάς. Ό,τι και να έλεγαν σε αυτό το πλήθος, όσο κι αν προσπαθούσαν να τους κάνουν να σιωπήσουν, η απάντηση ήταν μία: -Κηδεύουμε τον Αρχιεπίσκοπό μας».
Το Νοέμβριο του 1995 ανακηρύχθηκε ¶γιος από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Στις 17 Μαρτίου 1996 έγινε με επισημότητα η ανακομιδή των λειψάνων του που τέθηκαν σε λαϊκό προσκύνημα στο ναό του κοιμητηρίου, αφιερωμένο στη μνήμη των Αγίων Πάντων. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 20 Μαρτίου 1996, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος.
Στις 24-25 Μαΐου 1996 ήρθε και η επίσημη ανακήρυξή του από το Πατριαρχείο της Ρωσίας. Η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 11 Ιουνίου, επέτειο της κοίμησής του.
Ο ¶γιος Αρχιεπίσκοπος Λουκάς Βόϊνο-Γιασενέτσκι, με τη ζωή του απέδειξε πως ουσιαστικά δεν υπάρχει χάσμα ανάμεσα στη θρησκεία και την επιστήμη. Κατάφερε να τις συνδυάσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο έχοντας ως κίνητρο την προσφορά στον συνάνθρωπο σε απόλυτη συμφωνία με το λόγο του Θεού. Η αυταπάρνησή του για την επίτευξη του σκοπού αυτού είναι ο λόγος που αγαπήθηκε τόσο πολύ από τον ουκρανικό λαό και τους ορθόδοξους όλου του κόσμου ενώ ταυτόχρονα κέρδισε τον σεβασμό των πολεμίων του.

Νάντια Μανία

#44 Clemence

Clemence

    Ασκληπιός (επίπεδο ΧΙΙΙ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 6,365 posts
  • Gender:Not Telling

Posted 14 July 2006 - 10:12 AM

Συγκινητικό και συνταρακτικό, ευχαριστούμε @agro emrose

#45 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 15 July 2006 - 12:44 AM

ΑΝΤΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ PTCA

1

ΣΟΥ ΧΑ ΔΩΣΕΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΔΙΟΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗ/ΣΕ ΕΙΧΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙ/ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑΩ ΤΣΟΓΛΑΝΕ.
ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΝΑ ΜΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ ΣΟΒΑΡΟΥΣ ΚΙ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ,ΠΟΥ ΛΥΝΟΥΝ ΤΟ ETNIC ΚΑΙ CIVIL NATIONALISM ISSUE ΜΕ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΝΑ ΕΞΗΓΟΥΝ ΓΙΑΤΙ Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΙΘΑΓΕΝΩΝ ΤΟΥ ΠΕΡΟΥ Ή ΤΟΥ ΙΝΔΙΑΝΟΥ ΜΟΡΑΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΚΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΟ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΦΑΞΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΑΝΑ ΤΗΝ ΥΦΗΛΙΟ.
ΑΝΤ’ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ Σ‘ ΈΝΑ POST ΠΟΥ ΓΙΑ Π Ρ Ω Τ Η ΦΟΡΑ ΕΧΑΣΕΣ ΤΗ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΑ ΣΟΥ -ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑ, ΜΟΥ ΑΝΕΦΕΡΕΣ ΜΕΤΡΙΑ ΣΟΒΑΡΟΥΣ,ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΣΟ ΕΝΤΙΜΟΥΣ (ΗΔΗ ΑΝΕΦΕΡΕΣ ΜΟΝΟ ΣΟΥ ΕΝΑ ΑΠΑΤΕΩΝΑ ,ΤΟΝ GELLNER),ΚΑΜΜΙΑ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ,ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ,ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΚΟΥΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ!!!! ΑΠΛΩΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. Ή ΕΙΣΑΙ ΤΟΥ ΟΗΕ ΚΑΙ ΤΣΑΝΤΙΣΤΗΚΕΣ ΜΕ ΤΟ POST ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΗΕ Ή ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΕΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΟΣ ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΑ 600 ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΓΛΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ HASTINGS.
O ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΑΡΧΙΖΕΙ…..ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ!

Αφορμές
<<<<<<<<ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΘΑ ΕΝΝΟΕΙΣ ΑΛΛΑ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΝΙΚΟ,ΣΕ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΩ.Ή ΜΗΠΩΣ ΕΝΝΟΕΙΣ ΑΦΟΡΜΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΘΕΙΣ?ΠΑΣΟ.

Πολλές και διάφορες (αναμεσα τους και αυτά που εντυπωσιάζουν τους ασχετους σαν εσένα)
<<<<<<<<ΑΝ ΔΕΝ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΕΣ ΟΥΤΕ ΕΣΥ, Ε TΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ-ΑΠΛΩΣ ΕΙΣΑΙ ΑΜΟΡΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΩΣ ΒΛΑΚΑΣ..ΓΙΑΤΙ ΜΟΛΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΕΦΕΡΕΣ ΚΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΝ ANTHONY SMITH, ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΚΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ, ΑΛΛΑ ΕΙΚΑΖΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ-ΜΟΝΤΕΡΝΟ,ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ,ΖΑΜΠΟΝ,ΜΠΕΙΚΟΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ Ή ΜΕ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ-ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΔΙΟ-Ε TΟΤΕ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΚΑΛΟ ΔΡΟΜΟ-ΑΠΛΩΣ ΕΙΣΑΙ ΑΜΟΡΦΩΤΟΣ).

Anthony D Smith?
<<<<< ΤΗΝ ΕΧΑΣΑ ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ ΜΟΥ-ΠΑΤΕ ΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ ΠΑΡΑΚΑΛΩ !!!!-ΑΦΟΥ ΟΥΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΞΕΡΕΙ!ΑΚΟΜΑ ΨΑΧΝΕΤΑΙ!
Adrian Hastings?
<<<<<<<<ΔΕΣ ΤΙ ΕΠΑΘΕ Ο HOBSBOWM ΜΟΛΙΣ ΤΟΝ ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ-Μ’ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΣΤΟΝ HOBSBAWM,ΠΩΣ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΕΥΡΗΜΑ ΚΙ ΕΒΑΖΕ ΜΕΣΑ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ,ΠΟΥ ΕΣΥ ΑΠΑΞΙΟΥΣΕΣ!!!ΧΑΧΑΧΑΧΑ!!ΕΠΙΠΕΔΟ ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ? ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΚΑΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ?…ΜΜΜ…ΙΣΩΣ!
Hechter?
<<<<<<<ΔΙΑΒΑΣΤΕ HECHTER ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΜΙΚΡΟΙ ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΟΤΙ ΑΜΑ ΘΕΛΕΤΕ ΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ,ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ IRRIDENTINST ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΧΑΖΟΥΛΙΑ,ΕΝΩ Ο ΑΛΒΑΝΙΚΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ REUNIFICATIONAL ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ!!!ΕΠΙΣΗΣ Ο ΚΥΡΙΟΣ HECHTER ΣΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ,ΕΠΕΙΔΗ ΑΜΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΣΕ STATE ΕΧΕΤΕ ……ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ ΗΔΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Billig?
<<<<<<ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΑΛΟ Ο BILLIG!ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΕΙΝΑΙ KINDA BANNAL ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - H ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑ ΟΙ ΣΗΜΑΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΝΕΜΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΔΙΑΛΥΘΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ!!!!!!!!!!!!!!
Anderson?
<<<<<<<<<ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ !ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ! Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΟΣ ΕΤΣΙ ΕΥΚΟΛΑ ,ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΑΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΤΙ!ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΛΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ RUNCIMAN ,ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΤΟΝ ΞΕΡΕΙ.ΚΟΤΖΑΜ SIR ΒΛΕΠΕΙΣ. ΕΣΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΕΙΣ ΜΟΝΟ ΗΛΙΘΙΕ.
ΚΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΙ ΟΤΙ ΣΤΗ ΔΥΣΗ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ,ΜΙΛΑΜΕ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΣΑΝ ΕΘΝΟΣ ,ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟ 12ο ΑΙΩΝΑ ΠΟΥ ΖΟΡΙΖΕΤΑΙ Ο HASTINGS ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΓΛΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ….ΚΑΛΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ,ΕΙΔΑΛΛΩΣ ΟΥΤΕ ΟΙ ΓΑΛΛΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΝΤΟΥΣΑΝ ΕΘΝΟΣ!!!!!!!ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ .ΑΥΤΑ ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Ο ΥΠΕΡΛΑΜΠΡΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ PTCA,ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΣΤΗ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙ ΜΠΟΥΡΔΕΣ ΜΙΛΑΜΕ? ΜΑ ΤΟ ΔΙΑΝΟΕΙΣΤΕ?
Handler?
Hutchinson?
<<<<<<ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΞΕΡΩ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ!ΗΜΑΡΤΗΣΑ!ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΩ?ΝΑ ΞΟΜΟΛΟΓΗΘΩ? ΝΑ ΤΟΥΣ ΨΑΞΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΒΑΣΩ Ή ΘΑ ΚΟΥΦΑΘΩ ΚΙΟΛΑΣ?!!!!!!

The ideological movement? The ‘cultural’ nationalism theory?


Σου κάνουν?
Ποιός είναι δηλαδή σοβαρός?

<<<<<<<<< ΑΥΤΟΙ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝΕ ΜΩΡΗ ΑΧΛΑΔΙΑ? ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟ , ΑΡΒΕΛΕΡ, ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ, ΠΑΛΑΜΑ,ΚΟΡΑΗ,ΡΗΓΑ ΦΕΡΡΑΙΟ, ΣΕΦΕΡΗ,ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ ή εστω RUNCIMAN, VASILIEV,SHERRARD, «ΞΕΝΟΥΣ» ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΝΕ ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣΑΝΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙ ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙ’ΑΥΤΗΝ,ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΥΣΕΙ ΤΑ « CIVIL » ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - « ETHNIC » ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΘΕΩΡΙΩΝ ΤΟΥ BILLIG,ΤΟΥ ANDERSON ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - TOY ANTHONY SMITH,ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΦΡΑΓΚΟΚΕΛΤΙΚΟΣΑΞΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΜΕΙΞΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ NATIONAL ΚΑΙ STATE ΜΑΓΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥΣ,ΤΗΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Σ’ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙ: ΒΓΑΛΕ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ ΜΗ ΣΟΥ ΛΙΩΣΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ?
Ακόμη και ο Gellner (που έγραψε στις αρχκανα 2 μαλακίες –σε συγκεκριμένο γεωπολιτικό περιβάλλον, με δεδομένη την σκοπιμότητα δαιμονοποίησης λαών και την αμυνα του δυτικού «εγώ»-) εχει ρήξει πολύ νερό στο κρασί του εκτοτε προκειμένου να μην περιθωριοποιηθεί?
<<<<<<<<ΣΟΒΑΡΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ Ο GELLNER!ΕΡΙΞΕ ΠΟΛΥ ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ……ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΘΕΙ!!!!!!!ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΙΟΥΣΙΟΝ,Ε?ΚΙ ΕΣΥ ΤΟΝ……ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ!
Μπράβο ρε ανεκδοτο
Ευτυχώς που μπήκαν φιλοι σου στη φιλοσοφική για να διαβάσεις Καμύ ,Ντοστογιεφσκυ, φρόυντ, καζαντζάκη...
Εχεις δίκιο, εγώ δεν διαβάζω τετοια
ΓΙΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ ΔΙΑΒΑΖΑ ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ 14ΡΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ,σουργελο

<<<<<<<<ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΑ 14 ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ!ΜΠΡΑΒΟ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΔΗΛΑΔΗ!!!/ ΚΑΙ ΣΤΑ 12 KAFKA!!!ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ Ε?!!! ΚΙ ΑΠΛΩΣ ΣΤΕΝΟΧΩΡΗΘΗΚΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΑΝΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΑΗΜΕΝΟ ΤΟΝ ΓΙΟΖΕΦ Κ. ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΤΑΙΓΕ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ.
Α Λ Λ Α ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΙ ΣΤΑ 17 ΚΑΙ 24.
ΕΠΙΣΗΣ ΣΑΜ ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΕΣ DOSTOYEVSKY.ΑΛΛΟ ΔΙΑΒΑΖΩ ΑΛΛΟ ΑΝΑ-ΓΙΓΝΩΣΚΩ ΜΩΡΗ ΠΑΠΑΡΔΕΛΛΑ.
ΑΝ ΕΙΧΕΣ ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ DOSTOYEVSKY,Ή ΚΑΛΥΤΕΡΑ-ΑΝ ΤΟΝ ΕΙΧΕΣ ΒΙΩΣΕΙ ,ΘΑ ΜΙΛΑΓΕΣ ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ STATES. ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ,ΘΑ ΜΙΛΑΓΕΣ ΓΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ,ΣΤΑΥΡΩΣΗ,ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ,ΠΑΘΟΣ,ΧΡΙΣΤΟΣ,ΕΓΚΛΗΜΑ,ΑΓΩΝΙΑ ΚΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ . ΚΙ ΟΧΙ ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΙΑΞΕΙΣ ΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΝΟΜΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ ΗΣΥΧΩΣ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΣΈΝΑ ΑΝΟΙΚΤΙΡΜΟΝΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ ΠΟΥ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ,ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΥΘΟ.
ΤΟ STATE OF YOURS ΠΟΥ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ,ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΣΕ ΠΟΤΕ ΤΗ ΣΟΝΙΑ Ή ΤΟ ΡΑΣΚΟΛΝΙΚΩΦ ΚΑΙ ΘΑ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΞΑΝΑ ΤΟΝ ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΜΙΣΚΙΝ ΣΤΟΝ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ,ΟΠΩΣ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΤΣΑΡΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.
ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΔΙΑΒΑΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ ΓΙΓΑΝΤΑ,ΤΟΝ TENNESSEE WILLIAMS ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΟΤΑΝ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΡΟΣΩΠΩΝ STATE ΔΟΜΩΝ?Η΄ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕΣ STEINBECK ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΖΗΤΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΚΙ ΟΧΙ STATES ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΩΔΥΝΗ ΑΠΡΟΣΩΠΗ ΜΕΓΑΛΑΥΧΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΚΑΣΤΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΡΟΣΩΠΕΣ ΔΟΜΕΣ ΤΟΥΣ,ΟΠΩΣ ΤΟΝ JOSEPH K?ΠΟΣΟ ΒΛΑΚΑΣ ,ΠΟΣΟ ΕΜΕΤΙΚΟΣ.ΚΑΘΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΝΟΣ PRIMPERAN.
ΦΥΣΙΚΑ ΕΓΩ ΜΕΛΕΤΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΑ 50 ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΩ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΙ ΕΣΥ ΒΓΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ , ΚΑΘΩΣ ΕΣΥ ΣΥΝΕΧΙΣΕΣ Ν’ΑΥΝΑΝΙΖΕΣΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΒΓΑΖΕΙ ΤΟ ΨΩΜΙ ΤΟΥ Ο GELLNER Ή Ο ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ HASTINGS ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ HOBSBΑWM ΚΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ Τ’ΑΚΟΥΣΕ ΚΙ ΕΠΑΘΕ ΕΝΑ ΚΝΗΣΜΟ….ΜΑ ΕΝΑ ΚΝΗΣΜΟ ΣΤΑ ΑΡΧΙΔΙΑ ΤΟΥ,ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ! ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΙ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΡΩΜΙΟΥΣ Ο HOBSBOWM! ΚΝΗΣΜΟ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΟ!!!
ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΕΙΡΩΝΙΕΣ ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ,ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΓΙΑ ΖΟΥΛΟΥ,ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ…..ΕΘΝΟΣ (ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΣΕ ΓΑΜΗΣΩ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΧΕΙΣ ΓΙΑ ΣΗΜΑΙΑ) ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΧΕΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ…ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ!!!

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΒΡΙΣΙΕΣ ΟΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ,ΑΠΕΝΑΝΤΙ Σ’ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟ , ΑΡΒΕΛΕΡ, ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ, ΠΑΛΑΜΑ,ΚΟΡΑΗ,ΡΗΓΑ ΦΕΡΡΑΙΟ, ΣΕΦΕΡΗ,ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ ή εστω RUNCIMAN, VASILIEV,SHERRARD, «ΞΕΝΟΥΣ» ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΝΕ ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣΑΝΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙ ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙ’ΑΥΤΗΝ,ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΥΣΕΙ ΤΑ « CIVIL » ΚΑΙ « ETHNIC » ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΑΣ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΘΕΩΡΙΩΝ ΤΟΥ BILLIG,ΤΟΥ ANDERSON ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - TOY ANTHONY SMITH,ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΦΡΑΓΚΟΚΕΛΤΙΚΟΣΑΞΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΜΕΙΞΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ NATIONAL ΚΑΙ STATE ΜΑΓΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΤΟΥΣ,ΤΗΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Σ’ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ, ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙ: ΒΓΑΛΕ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ ΜΗ ΣΟΥ ΛΙΩΣΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ?
ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ SITE ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΝΑ ΜΕ ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΦΑΝΑΤΙΚΟ ,ΕΘΝΙΚΙΣΤΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΩ ΤΙ?ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ?ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΨΥΧΗ ΜΕΣΑ ΣΑΣ.
ΚΙ ΕΣΥ ΦΙΛΕ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ ΚΑΠΟΤΕ, «ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΣΟΥ ,ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΟ,ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΟ? ΠΟΣΕΣ ΜΑΧΕΣ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΗΘΕΙ ΚΑΤΙ?ΜΟΝΟ ΣΤΙΣ ΕΤΟΙΜΕΣ ΝΙΚΕΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ? (ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ)
ΚΑΙ ΞΑΝΑΓΥΡΝΩ ΣΕ ΣΕΝΑ ΣΙΧΑΜΕΝΕ ΒΡΩΜΙΑΡΗ. ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΠΕΣ ΤΗΝ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΦΡΑΣΗ « Ε ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΚΟΣΤΙΣΕΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ? ΛΙΓΟ ΑΙΜΑ ΚΑΙ…» ΛΙΓΟ ΑΙΜΑ?! ΛΙΓΟ ΑΙΜΑ?!! ΛΙΓΟ ΑΙΜΑ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ?!!! ΕΓΩ ΛΟΙΠΟΝ ΘΕΛΩ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΝΑ ΚΟΣΤΙΣΕΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΜΠΑΣΤΑΡΔΕ !

Hallo my American friend!Welcome to Balkans.This is Balkans.You know Balkans?No-play-laugh Balkans! Greece good?Moyzakas?Djadjiki?Greek women beautiful?Yes?Bouzouki?Acropolis?Souvlaki good?Good!Good!Eat,eat! Ρε παλιόφιλε PΤCN,τσιφτη και καραμπουζουκλη,στην αρχη,μολις διαβασα το κειμενο σου,μα τω Θεω νομιζα ότι έκανες κάποιο είδος λεπτου χιούμορ!Έπειτα όμως,διάβασα τα αμιμητα,αγνωστα και…πρωτοποριακα κείμενα σου για το καημενο το USA(καθως και τις liberal kinda contractarian state proclamations σου) και σκεφτηκα να καλεσω το 166,την Πυροσβεστικη ή τέλος πάντων την Αμερικανικη Πρεσβεια για να σε μαζέψει!!!Όχι για μενα ρε μπαγάσα!Για το δικο σου το καλο ρε μόρτη!Τourists greek love!Greek islands good ?Sun,syrtaki,dollars?Good?Good!Yes!Yes!Very good ! Ρε μπας και την κοπανησες από κανενα αεροπλανοφόρο για να μην πας στον Κόλπο και σε ψαχνουνε ? Vagina no.Gulf!Gulf! Και τι να κανω τωρα εγω,αν επιθυμω να απαντησω στα σοβαρα ? Ποια επιστημολογικη οδό να εμπιστευτώ? Μan,you’re a phenomenon!Μλαμε ευτυχως που ο Husserl(δεν απηντησες,Husserl έχεις διαβασει?Ειδαλλως φαε το αυγό σου ,γιατι δεν μπορεις να μιλησεις για κανενα υπαρξισμο . Ουτε για τον Camus ούτε και για τον Sartre φυσικά) ξεψυχησε νωρις,ειδάλλως έτσι και σε πετύχαινε πουθενά,είμαι σιγουρος πως θα γυρνουσε σπίτι του,θα σκιζε τα γραπτά του,θα τους έστελνε όλους στο διάολο και θ’αναζητουσε την τύχη του ως φαλαινοθηρας στην…Κεντρικη Αφρικη!Όχι,ξερω τι λεω,δεν κανω πλάκα.Στην Κεντρικη Αφρικη θα’χε περισσότερες πιθανότητες για φάλαινες.Ρε ,μπας και διαβάζει κανείς τα κειμενα σου στα δελφίνια και γι’αυτό βγαίνουνε στις ακτες και ξεψυχούνε ? Εχεις δε και το ανεπαναληπτο στυλάκι του εμπειρογνώμονα,που μπαίνει σ’ένα forum ως εξελιγμένο αμερικανάκι,που πάει να πουλήσει καθρεφτάκια στους ιθαγενείς,ξαμολάς αμέριμνα 3-4 διανοητικές πορδοκλανιές και μετα αποχωρείς ατάραχα,με το επηρμένο και σίγουρο ύφος του ανθρώπου,που κατατρόπωσε τους…συνομιλητες του!Τι μαεστρια!Όχι πες μου,σοβαρα τωρα.Θελω να ξέρω.Αυτα για το USA στο forum του ΛΑΣ και τα procla-nations σου,στ’άλλο forum,είναι προιόντα συλλογιστικης απόπειρας,ή χρησιμοποίησες τη μέθοδο του ελεύθερου συνειρμού? Σ’αρεσει και ο Breton δηλαδής να ‘ού’ μ’? Από πού να ξεκινήσω τώρα και τι να συμμαζεψω!
Μιλησε ωρε παλληκαρόπουλο,κανεις για οικουμενικο ελληνισμο?ΕΓΩ ΜΙΛΗΣΑ ΓΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ.(Μόκο για τη Ρωμιοσύνη ε?Ακρα του τάφου σιωπη.Φυσικα,αφού ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΜΟΥ,ΤΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ? ΓΙΑ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΡΗΓΑ? Για τον Hastings θα μας πεις ρε Σαμ.Για τι άλλο?)
Και απεναντι στον απολυταρχισμο του Αντιοχου ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ,πολεμησαν οι Εβραιοι,όχι εναντιον του ελληνισμου,που έτσι κι αλλιως δεν μ’αφορα.(.αυτο το ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ Μ’ΑΦΟΡΑ-ΔΗΛΑΔΗ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ POST-ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΣ?Μπα!Ενστικτωδως τ’αποφευγεις!’Η μάλλον επίτηδες!Πως θα επιβιωσεις άλλωστε με τη Ρωμιοσυνη,που δεν την γνωριζεις ούτε ως έννοια ούτε ως γνώση/εμπειρία? Ας κανεις πως δεν καταλαβες λοιπον για 2η ΦΟΡΑ! Κι ας μου μιλησεις ξανα για τον Αντίοχο λοιπον,που θελω μετα ,να μου εξηγησεις τη σχεση του με τη ρωμιοσυνη!!!) Εξ’άλλου,όλοι ειχαν εξελληνιστει στην καθημερινότητα τους(γλωσσα,νοοτροπια κτλ).ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ. Ούτε φασαρίες δημιουργουσαν ,ουτε τίποτα.Αλλά η ματαιοδοξία του Αντίοχου που θεωρουσε τον εαυτο του,Θεο-Βασιλια-Διαδοχο του Αλεξανδρου ήθελε ,μαζι με τον Γιαχβε,να προσκυνανε και τους Αιγυπτιακους και τους Ελληνικους Θεους κι αυτόν τον ίδιο με το ζόρι .Ειναι σαν να μου λες εσυ ρε φιλαρακι,ότι είσαι εμημερωμενος ιστορικα και κοινωνιολογικα,κι εγω να ειμαι υποχρεωμενος να το πιστεψω!Γινεται?Δεν γινεται!Δεν γινεται ρε φιλε,δεν το πιστευω και θ’αντιδρασω!Απο ποτε ο ελληνικος ιμπεριαλισμος είναι καλος και ο αμερικανοσιωνιστικος ή ο κεμαλικός κακός?

Βασικά μόλις διάβασα τις αρλούμπες (<---που κάνει ριμα με τις γαρδουμπες,ε?) σου σχετικά με παλιότερο ποστ
απο τα ντελιριακά (<-----tremendous είναι) σου ποστς συνήθως διαβάζω 2 γραμμές πρίν σκρολάρω (<--------Ετσι μ’αρέσεις!Σκρολαρισμένος!Κι εγω που νομιζα ότι στις 5-6 σε κατάφερνα!Εύκολος είσαι τελικά!)
Δεν έχω ιδιαίτερη διάθεση να απαντήσω στον τόνο και στον ύφος(<------Σωστα,άλλο το Εaton,άλλο το 3ο Κερατσινιου) που αρμόζει στην συγχιση και το θράσος σου(<------Σωστα, άλλο το 3ο Κερατσινιου,άλλο το Eaton!!!!) γιαυτό όσο συνοπτικά γινεται
1 τα περί αντίοχου
ΠΙΠΕΣ
(<<<<<<<<ΤΟ ΞΕΡΩ .Τ ΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΑΙΡΝΕΙΣ. «ΣΑΜ Ο ΡΟΥΦΗΧΤΡΑΣ » ΜΟΥ ΧΟΥΝΕ ΠΕΙ ΟΤΙ ΣΕ ΛΕΝΕ ΣΤΗΝ ΠΙΑΤΣΑ)
ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΕΛΕΥΚΙΔΕΣ και, ως συνέχεια του ίδου φαίνομένου, με ΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ υπήρχε ενεργή ισραηλινή αντίσταση (τελειώνει με την καταστροφή του ναού
Η βαση αυτής της αντιστασης είναι εννιαία
Αιτίες
1 ο έλεγχος της περιουσίας του ναού
2 η πολιτιστική αφομοίωση (σιγά ρε ασχετε μην εξελληνίστηκαν όλοι και εν μια νυκτί)
<<<<<<<<<ΑΡΑ ΕΞΕΛΛΗΝΙΖΟΝΤΟΥΣΑΝ ΕΠΙ ΑΝΤΙΟΧΟΥ Η Δ Η. ΝΑΙ? ΝΑΙ? ΝΑΙ ΠΟΥΛΑΚΙ ΜΟΥ?
3 η προσπάθεια εγκαταστασης ελληνορωμαικών δομών (διαχωρισμοί σε πολίτες και μη πολίτες,ιεραρχία κλπ.)<<<<<<ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΠΑΙΞΕ ΡΟΛΟ,ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ

<<<<<<<<<BRITTANICA DELUXE EDITION 2004 ΤΣΕΚΑΡΕ ΤΑ UNDERLINED SAM
The Seleucid kingdom was a major centre of Hellenistic culture, which maintained the preeminence of Greek customs and manners over the indigenous cultures of the Middle East. A Greek-speaking Macedonian aristocratic class dominated the Seleucid state throughout its history, although this dominance was most strongly felt in the urban areas. Resistance to Greek cultural hegemony peaked during the reign of Antiochus IV (175–163), whose promotion of Greek culture culminated in his raising a statue to Zeus in the temple at Jerusalem. This act sparked the Maccabean uprising beginning in 165. A quarter-century of Maccabean resistance ended with the final wresting of control over Judea from the Seleucids and the creation of an independent Judea in Palestine.
<<<<<<<.ΕΙΔΕΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ PEAKED? ΕΙΔΕΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ THIS ACT SPARKED? ΠΑΡΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΠΙΠΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΦΑΕ Τ’ΑΥΓΟ ΣΟΥ


«Δεν υπάρχει καλός ελληνικός ιμπεριαλισμός?»
Μπράβο σπίρτο!
Βρές μου τώρα και που υποστηριξα εγώ οτι υπάρχει, για να καταλάβουμε και το νόημα της επισήμανσης

<<<<<<ΜΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΝΟΧΛΗΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΒΒΑΙΟΥ ΚΙ ΕΙΠΕΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΗΣΙΕΣ / ΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΡΕ ΜΟΥΣΜΟΥΛΟ?!

Οι άλλοι ελληνιστες επίγονοι βασιλιαδες της διεμοιρασμενης αλεξανδρινης αυτοκρατοριας δεν έδειξαν μεχρι τετοιου σημειου ολοκληρωτισμο.Το κατάλαβες τώρα?Επαναλαμβανω,εγώ έγραψα οικουμενικη ρωμιοσυμη.(Να πεις ο άμοιρος ότι δεν το ξανάγραψα ΤΡΙΤΗ ΦΟΡΑ?)Αντε και σε κανενα οφθαλμιατρο αμα εχεις κανα προβλημα όρασης κι άμα είσαι και αγγειοχειρουργός,όπως υπαινίσσεται το nick σου,παει….Τις τσακισες τις καρωτιδες.Ασ’τις ,καλυτερα βουλωμενες! ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ you know? (ΤΕΤΑΡΤΗ ΦΟΡΑ)Ρίτσος? Pitsos no.Washing machine. Ρίτσος.(Ριτσο έχεις διαβασει να ακουσει τις εξυπναδες σου για τον Hastings να τριζουνε τα κόκκαλα του? Ούτε τον Hobsbawm δεν θα αντεχε που ηταν μαρξιστης,πόσο μάλλον τον Hastings!) Να’τη πετιέται?Πετιέται? Ρωμιοσυνη no bird.Culture!Culture!
<<<<<<<<<<<<< Λοιπον Jack ,ήδη από τα παραπάνω διαφαίνεται ότι εγω σου μιλαω για έναν ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΙΕΡΗΣ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ ,ΥΠΕΡΦΥΛΕΤΙΚΟ ΥΠΕΡΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΥΠΕΡΤΑΞΙΚΟ ΚΑΙ ΥΠΕΡΚΡΑΤΙΚΟ(στα μετέπειτα κατά τα δυτικα πρότυπα δημιουργηθεντα ΚΡΑΤΗ -δες και Pavic νομπελιστα,και πρόσεχε μη σου μοστραρω ΚΑΙ ΡΩΣΟΥΣ και δεν ξερεις που να κρυφτεις) ΠΟΥ ΒΑΣΤΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ.
.ΕΙΔΙΚΑ ΑΥΤΟ ΤΟ «ΥΠΕΡΚΡΑΤΙΚΟ» ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ HUNTINGTON ΚΑΙ ΣΑΣ Σ Κ Ο Τ Ω Ν Ο ΥΝ . ΜΑΚΕΛΕΥΕΙ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΜΑ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ ΣΑΣ ΟΡΙΑ. ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΕΤΕ. ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΟΗΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΗΠΑ,ΑΛΛΑ Ο HUNTINGTON ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΞΥΠΝΙΟΣ ΑΠΟ ΣΕΝΑ,ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΕΦΥΓΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΗ,ΓΙΑΤΙ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕ. ΤΗΝ ΑΡΒΕΛΕΡ ΤΗΝ ΡΩΤΗΣΑΝΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΠΗΝΤΗΣΕ ΕΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ «ΓΙΑ ΒΛΑΚΕΣ ΘΑ ΜΙΛΑΜΕ ΤΩΡΑ?» ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΤΟ ΝΕΜΕΣΙΣ ΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΗ.
ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΕΝΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ/ΕΘΝΟΥΣ ΑΝΤΕΧΕΙΣ -ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΑΓΝΟΕΙΣ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ Ή ΤΟ ΡΗΓΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ, ΗΞΕΡΕΣ ΠΩΣ ΤΟ ‘ΧΑΣΕΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. ΕΤΣΙ ΕΠΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΠΡΙΝ ΤΟ 1821 ΑΠΛΩΣ ΦΥΤΡΩΣΑΜΕ. ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟ ΤΟ 21 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΤΟ «ΕΛΛΗΝΙΚΟ» ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΜΗΜΕΝΟ ΣΤΑ ΔΥΤΙΚΑ ΠΡΟΤΥΠΑ, ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΟΘΩΝΑΣ ΚΑΙ ΛΕΗΛΑΤΕΙΤΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΗ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821 ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΚΟΡΑΗ ,ΤΩΝ ΓΑΛΛΩΝ,ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ,ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ- ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΑΝΕ ΟΛΟΥΣ ΓΙ ΑΥΤΟ ΣΚΟΤΩΣΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΕΛΛΗΝΟΡΩΜΑΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ – ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΝ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΕΝΑ. Η ΑΡΒΕΛΛΕΡ ΘΑ ΣΕ ΕΛΕΓΕ ΒΛΑΚΑ,Ο RUNCIMAN IDIOT,ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο SHERRARD ΟΠΩΣ ΚΑΙ Ο ΚΗΛΥ ΠΟΥ ΜΕΤΕΦΡΑΖΑΝ ΚΑΒΑΦΗ ΚΑΙ ΣΕΦΕΡΗ. Ο ΔΕ SHERRARD ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΕ ΚΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΘ΄ Ο,ΤΙ ΛΑΤΡΕΨΕ ΤΟΝ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΣΑΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ) ¶σε γαμησε τα τώρα,τι ψάχνεις.Διάβασε το post μου στο ποδόσφαιρο ΑΕΚ subforum. Ξέρεις , Θεοτοκάς-Ελύτης-Καρκαβίτσας-Σεφέρης-Κόντογλου-Παλαμάς-Ρήγας-Παπαδιαμαντης-Μακρυγιάννης-Σολωμος-Βιζυηνος-Μωραιτιδης-Βαρναλης-Καβάφης-Λουντεμης….(ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΗΕ ,ΤΟΝ ΑΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΤΟΝ GIORGOS /15 ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΥ Η ΑΡΧΟΝΤΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΣΑΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΠΑΝΤΑ ΦΡΙΚΗ ) Are you aware of anyone? Berkley university no learn writers these?Never? No? (ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΙΠΕΣ, ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΚΑΤΙ? ΤΟΥΣ ΔΙΑΒΑΣΕΣ ΚΙ ΑΥΤΟΥΣ ΣΤΑ 14?)
Ρωμιοσυνη was beyond classes (apart from your farts I mean). Ριτσος,Βάρναλης,Λουντέμης(ΑΥΤΟΥΣ? Ε ΡΕ ΚΑΙ ΖΟΥΣΕ ΚΑΙ ΣΕ ΠΙΑΝΕ Ο ΒΑΡΝΑΛΗΣ-ΑΣΕ ΜΗ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΙ ΘΑ ΣΟΥ ΓΑΜΟΥΣΕ) communists. Bad!Bad! Πάρε να ‘χεις :Αρθρο του Ζαχαριαδη! Do you know the guy?Communist but dead,therefore good!Good!

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
“Πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν σε αθηναϊκές εφημερίδες μας πληροφορούν ότι στο Λονδίνο ο Μακαριότατος θα συζητήσει με τους υπεύθυνους αγγλικούς κύκλους και το ζήτημα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Είναι ολοφάνερο ότι ξαναγίνεται προσπάθεια στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Πόλης να μεταβληθεί πάλι όχι μόνο σε στίβο προσωπικών αντιζηλιών και επιδιώξεων που έχουν συναμεταξύ τους διάφοροι χρεοκοπημένοι ιεράρχες, μα και σε όργανο μεγαλοδυναμικών εξωορθοδοξιακών βλέψεων.Στο σημείο αυτό ο ελληνικός Λαός πρέπει να προσέξει εξαιρετικά. Χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να πέσει σε ανακρίβειες, μπορεί κανείς να ισχυριστεί εδώ ότι η λαοφθόρα διαμάχη ανάμεσα στους βαλκανικούς λαούς χρονικά συμπίπτει με την εποχή που το Οικουμενικό Πατριαρχείο αρχίζει να κομματιάζεται και να γίνεται όργανο ξένων, ανθελληνικών, αντιβαλκανικών και αντιορθοδοξιακών συμφερόντων.
Ο μεγαλοτυχοδιωκτικός εθνικισμός μέσα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έβλαψε και αυτός λίγο το έργο για μια δημοκρατική συνεργασία και συμβίωση στα Βαλκάνια και με τους φατριασμούς της φαναριώτικης παπαδοκρατίας τράφηκε πολλές φορές και ενισχύθηκε το τοπικιστικό διασπαστικό πνεύμα μέσα στους κόλπους της ορθοδοξίας, που τόσο έβλαψε τη λαϊκή και εθνική εξέλιξη και πρόοδο όλων των βαλκανικών λαών.
Το ξάπλωμα και η επικράτηση της Ορθοδοξίας στις χώρες και τους λαούς της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης καθώς και στη Μικρασία και τη Μέση Ανατολή ανταποκρίνεται ιστορικά στην αντίδραση που προκαλούσαν οι τάσεις για πνευματική, πολιτική και οικονομική επέκταση και επιβολή του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους και του καθολικισμού - παπισμού. Μα η επικράτηση αυτή δεν οφείλεται μονάχα σε αρνητικά αίτια. Έχει και θετικά βάθρα, γιατί χωρίς να παραγνωρίζουμε τις εθνικές και τοπικές ιδιομορφίες, η Ορθοδοξία ιδεολογικά - πνευματικά ανταποκρίνεται σε μια νοοτροπία λαϊκή, σ’ ένα εσωτερικό ψυχικό δεσμό, που ο Ευρωπαίος κοσμοπολίτης ονομάζει “ανατολικό πνεύμα” και ο ξεπεσμένος και έκφυλος Λεβαντίνος περιφρονεί μα που συγκεντρώνει και εκφράζει εσωτερική λαϊκή ενότητα και εκδηλώνει ανώτερα ιδεώδη και χαρίσματα, άσχετα αν στα χρόνια εκείνα της μεσαιωνικής κατάστασης και του ασιατικού δεσποτισμού του Βυζαντίου κάνουν την εμφάνιση τους με μορφή θρησκευτικο-εκκλησιαστική.
Εδώ θα πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία και η Χριστιανική θρησκεία γενικότερα, όπως την εκφράζει η Εκκλησία αυτή, παίξαν όχι μόνο στη Ρωσία μα και στα Βαλκάνια έναν προοδευτικό ρόλο τόσο σαν παράγοντας που διευκόλυνε και επιτάχυνε την εθνική διαμόρφωση, συσπείρωση και ανάπτυξη, παρέχοντάς της ενιαία ιδεολογικά πλαίσια, όσο σαν στοιχείο που στα χρόνια του εξανδραποδισμού και της σκλαβιάς κάτω από την οθωμανική τυραννία συνέτεινε σημαντικά και ουσιαστικά στον εθνικοαπελευθερωτικό τότε αγώνα, παρά και ενάντια στην αντίδραση και προδοσία που έκαναν σημαντικοί και σημαίνοντες παράγοντες και κορυφές της Ορθοδοξίας ιδιαίτερα στο Φανάρι. Είναι αναρίθμητα τα παραδείγματα που δείχνουν ότι Ταγοί και απλοί στρατευόμενοι της εκκλησιαστικής ιεραρχίας πάλεψαν και με το ντουφέκι στο χέρι στο πλευρό του Λαού και ότι μοναστήρια και μοναστήρια είχαν μεταβληθεί σε μπαρουταποθήκες και λαϊκά φρούρια.Στα χρόνια της χιτλεροφασιστικής υποδούλωσης στην Ελλάδα, παρά την ουσιαστική αντίδραση της κεφαλής της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας, που συνέχιζε την προδοτική και αντιλαϊκή στάση της κατά την περίοδο της τεταρτοαυγουστιανής δικτατορίας, ένα μεγάλο μέρος του Κλήρου τάχθηκε στο πλευρό του Λαού και πολέμησε μαζί του. Σήμερα η μοναρχοφασιστική αντίδραση προσπαθεί κάτω από ξένες εμπνεύσεις να σπάσει και την ηρωική αυτή δημιουργία του Κλήρου στον καιρό της Εθνικής Αντίστασης. Και να κάνει το Οικουμενικό Πατριαρχείο μαζί με την Αυτοκέφαλη Ελληνική Εκκλησία ξανά όργανο ξένων επιρροών στα Βαλκάνια, όργανο διάσπασης ανάμεσα στους λαούς της Ορθοδοξίας. Και αυτό το σκοπό όπως φαίνεται εξυπηρετεί το ταξίδι του Μακαριώτατου στο Λονδίνο, όπου θα πάει να μηχανορραφήσει. Το όλο ζήτημα καταντά πολύ πιο ύποπτο γιατί είναι ανακατεμένος και ο πολύς τεταρτο-αυγουστιανός Χρύσανθος.Εμείς οι έλληνες πρέπει νάμαστε στο σημείο αυτό πολύ ευαίσθητοι, προσεκτικοί και άγρυπνοι. Η αντιδραστική μοναρχοφασιστική δεξιά και οι συνεργάτες της θέλουν σήμερα να καπηλευθούν και αυτό το αγνό και ακμαίο θρησκευτικό αίσθημα του Λαού μας. Να εμπορευθούν την Ορθοδοξία και να την ξανακάνουν όργανο διχασμού και διχόνοιας στα Βαλκάνια, στην Ευρωπαϊκή Ανατολή και στη Μέση Ανατολή.
Αυτού βρίσκεται σήμερα ένας σοβαρός κίνδυνος. Τεταρτοαυγουστιανοί, δοσίλογοι και συνθηκολόγοι καθοδηγητές στην Ελληνική Εκκλησία είναι μια απειλή εθνική και προς τα μέσα και προς τα έξω. Η Ελληνική Ορθοδοξία και γενικότερα η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία, πρέπει να αποβλέψουν στο μοναδικό προορισμό τους που μπορεί να τους δώσει και μια ατράνταχτη ιστορική δικαίωση: Να γίνουν συνδετικοί κρίκοι ανάμεσα στους λαούς της Ορθοδοξίας, απόστολοι της πνευματικής, πολιτικής και οικονομικής συνεννόησης και συνεργασίας. Σ’ αυτόν τον ρόλο και την αποστολή, πρωτοπόρο και πρωτεργάτη θέλει ο Λαός της Ελλάδας την Ορθόδοξη Εκκλησία του. Το πρώτο βήμα θα γίνει με την αποκατάσταση συνεργασίας και ενότητας στους κόλπους της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας.
Σε μια τέτοια κίνηση, που από πολλούς τώρα μήνες συνεχίζεται και καρποφορεί, δεν παίρνει επιδειχτικά μέρος η Ελληνική Αυτοκέφαλη Εκκλησία, που στις αντιορθοδοξιακές πλεκτάνες της προσπαθεί να μπλέξει και το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Πόλης.Είναι μια καθαρή ξενοκίνητη διασπαστική κίνηση που αν παρουσιάζει μερικές επιτυχίες, είναι γιατί επικρατεί στην Εκκλησία της Ελλάδας ένα τεταρτοαυγουστιανό εσωτερικό καθεστώς που πνίγει τη φωνή του λαϊκού κλήρου και κρατά στην αρχή προδότες, δοσίλογους, συμβιβαστές, που εξυπηρετούν μόνο ξένους σκοπούς και συμφέροντα.Είναι απαραίτητο, λοιπόν, ένα εσωτερικό σάρωμα, θαρραλέο και εξυγιαντικό μέσα στις γραμμές της Ελληνικής Εκκλησίας. Για να ξαναβρεί την ισορροπία της. Και να γίνει όπως τη θέλει ο Λαός, παράγοντας συμφιλίωσης, αδελφοσύνης, ειρήνης και συνεργασίας ανάμεσα στους Λαούς της Ορθοδοξίας
Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
*Το κείμενο αναδημοσιεύεται από την Κομμουνιστική Επιθεώρηση (τεύχος Ιουλίου -Αυγούστου 1984). Είχε πρωτοδημοσιευτεί στην πρώτη σελίδα του Ριζοσπάστη στις 9.9.1945 με τίτλο “Ο ρ θ ο δ ο ξ ί α”. Αναδημοσιεύτηκε στο Ποντίκι στις 30-8-2000.
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Zαχαριαδης κομμουνιστης, κακος.Αλλα ορθοδοξια λεει,άλλο από προτεσταντισμο και φασιστοπαπισμο.Καλύτερο oρθόδοξο!Όπως βλεπεις διακρινει και τα υπερεθνικα της στοιχεια.Ζορίστηκες? Are you confused my American friend? Εγω μικρε γιανκη,σου μίλαγα για ένα ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ του ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ,κι ΟΧΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΩΝ ΣΙΤΙΖΕΝΣ-ΑΤΟΜΩΝ με συμβολαιογραφικους φιλελευθερισμους ( αλλά τι κάθομαι και γράφω τωρα σε ατομα με 200 χρονια ιστορια)

Διαβασε τώρα και τα δυο μου post στο subforum της ΕΑΑΚ ρε φιλάρα,για να δεις ότι το έθνος στα Βαλκανια,εχει άλλη ιστορία κι όχι αυτην που προτεινει ο Χομπσμπάουμ,δηλαδη ότι το έθνος είναι απότοκο της γενεσης του δυτικου κράτους,παλιόβλαχε αμερικανέ. Αναθεμα και ξερεις ποιος είναι ο Χομπσμπαουμ δηλαδή.Πακετο σας τα μαθαίνουμε στο ASSHOLES SCHOOL OF LIBERALISM. Να μην ξεχασω να σου δώσω και το τηλ. της παλιοβλάχας της β’ γενιας ξαδερφης μου στο Texas,που έρχεται και μου λεει να πουλησουμε κανα-δυο πυρηνικα υποβρυχια,για να κανουμε μεγάααααλα παρκα “όπως Houston America”. Kλέβω τα Lexotanil της γιαγιας μου,όποτε μας κουβαλιέται για να βαστάξω! T’ομολογώ! Have you ever-I mean EVER -read Bauer,Bultmann,(ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ANDERSON ΩΣ ΑΝΑΦΟΡΑ ΙΣΩΣ), Chomsky ( ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΕΣ ΡΕ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ? ΟΝΟΜΑ TABOO Ε?),Arendt(Η ΕΒΡΑΙΑ ΠΡΩΗΝ ΤΡΟΦΙΜΟΣ ΤΟΥ AUSCHWITZ ΠΟΥ ΧΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ EICHMAN ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ ΚΙ ΕΠΙΤΑ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΘΕΙ ΜΕ ΜΑΝΙΑ ΚΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ? ΑΡΧΙΔΙΑ-ΜΥΔΙΑ ΕΧΕΙΣ ΔΙΑΒΑΣΕΙ),Sartre( ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΙΩΠΗΛΟ ΘΕΟ ΚΑΙ Τ’Ο,ΤΙ Η ΚΟΛΑΣΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ,ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΤΑΥΤΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ,ΕΣΥ ΕΠΕΛΕΞΕΣ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ANTHONY SMITH?-ΜΑ ΠΟΣΟ ΦΤΗΝΟΣ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ-ΤΟΣΟ ΙΠΠΟΠΟΤΑΜΟΣ?),Camus (ΟΧΙ ΜΕΙΡΑΚΙΟΝ-ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΙΑΒΑΣΕΣ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ,ΤΟ LIBERAL STATE OF YOURS ΘΑ ΧΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΝ ΜΕΡΣΩ ),Weil( ΑΝΑΡΧΙΚΙΑ ΕΒΡΑΙΑ ΠΟΥ ΑΣΠΑΣΤΗΚΕ ΕΝ ΤΕΛΕΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ? ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΜΕ) , Gramci(ΜΑΡΞΙΣΤΗ?Α ΠΑ ΠΑ), Runciman (ΕΔΩ ΓΕΛΑΜΕ !!!-ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ STARS ΤΥΠΟΥ ELTON JOHN ,ΓΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΤΡΟΜΑΧΤΙΚΟ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΠΟΛΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ SIR. ΤΙ ΕΚΑΝΕ? ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΥΖΑΝΤΙΟ, ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΙΣΟΥΣΑΝ),Marx (not the Bros,other Marx! ( Ότι εχεις ακουστα από κανενα Billig),Adorno (ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΗΣ ΜΑΡΞΙΣΤΗΣ,ΜΠΑ),Kuhn (ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ?-ΕΔΩ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΕΙΣ ΔΥΟ ΓΑΙΔΑΡΩΝ ΑΧΥΡΑ-ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΔΥΣΗ- ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ?),Lacan (ΚΑΛΑ ΔΕΣΑΜΕ ΤΩΡΑ ,ΘΕΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΤΡΟΥΚΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟΥ ΤΟΥ LEVI –STRAUS ?),Freud (ΑΝ ΟΝΤΩΣ ΕΧΕΙΣ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΘΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΕΜΜΟΝΗ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΕΝΝΟΕΙΝ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ,ΕΧΕΙΣ ΥΠΟΣΤΕΙ ΚΑΘΕΞΗ ΣΤΟ ΣΑΔΙΣΤΙΚΟΠΡΩΚΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ/ΚΑΛΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ ΣΕ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ Σ’ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΧΟΥΝΕ ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝΕ Ή ΝΑ ΖΟΥΝΕ ΗΔΗ ΜΑΖΙ ΣΟΥ) Wittgenstein?(Γλωσσολογια της Φιλοσοφιας και κριτικη της «λογικης»- είναι ζητημα αν εχεις διαβασει Hume και πολύ σου είναι,τόσο χοντρόμυαλος που είσαι) . Κυβερνητικη δευτερης ταξης? Συστημικη? Eccles,Popper,Hofstadter? Τhe Churchland Couple? No? (Τι σε ταλαιπωρω τωρα,ε?!-Οσο γι αυτους που μου παν ότι ο Νανόπουλος είναι άθεος, απαντω : Κι εγω τι φταιω?! ΜΗΠΩΣ ΟΜΩΣ, Ο ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΚΑΤΟΝΟΜΑΣΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΤΟΥ-ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ! -ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΘΕΙ? Ο ΦΥΝΤΑΝΙΔΗΣ ΘΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΔΕΙΞΕΙ ΑΥΤΟΝ?) Γουνελα,Καραμπελια,Γιανναρα,Ζιακκα,Αρβελερ?Ελληνιδα είναι η τελευταια,μη ζοριζεσαι. Κονδυλη?Το “Νοστο Ασσυμετρου Προσωπου” του Παυλου(όχι τ’αποστόλου,καλά γάμα το)? Ζουραρι? (ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΧΤΩ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥΣ ΔΕΝ ΤΟ ΣΥΖΗΤΩ ΚΑΝ-Ο ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ ΚΙ Ο ΖΟΥΡΑΡΙΣ ΘΑ ΣΕ ΔΕΡΝΑΝΕ,ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ,ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ!ΟΙ ΠΙΟ ΜΕΙΛΙΧΙΟΙ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ –ΖΙΑΚΚΑΣ –ΓΟΥΝΕΛΑΣ-ΠΑΥΛΟΣ ΘΑ ΛΕΓΑΝΕ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ, ΦΤΑΝΕΙ! ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ! ΚΑΙ Η ΑΡΒΕΛΕΡ ΘΑ ΛΕΓΕ,ΜΑ ΜΕ ΒΛΑΚΕΣ Θ’ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΤΩΡΑ?-ΤΟΝ ΚΟΝΔΥΛΗ ΤΟΝ ΧΑΣΑΜΕ,ΤΗ ΓΛΙΤΩΣΕΣ ) Dostoyefsky(ΟΧΙ ΜΩΡΗ ΠΟΡΔΗ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΕΣ ΕΙΠΑΜΕ) ,Kafka,πατερες της εκκλησιας? Αριστοτελη ή Ακινάτη ή Κάντ ή Μαξ Βέμπερ ή Σπένγκλερ έστω,που να πάρει ο διάολος,για να καταλαβεις τουλαχιστον την πολιτισμικη πορεια της Δυσης ,μεχρι να αδειάσει τα απορρίματα της εδώ,ώστε οι Ελληνοπαιδες να θεωρουνε τα Jinglebells ελληνικά?(Τριγωνα –καλαντα κτλ –Τώρα που το σκεφτομαι ,είχαμε ωρε εμεις ελατα στο..χιονισμενο Αιβαλι,πριν έρθουνε οι βασιλεις της Βαυαριας?!!!).Με Γιββωνα την έβγαλες την ιστορια στο Colorado?
Ε εγω ρε φιλε ,τα διαβασα γιατι είχα φίλους στη φιλοσοφικη και τη θεολογικη και μου τα προτεινανε.Πως να το κανουμε δηλαδη.Ας πουμε ότι ήμουνα τυχερός.ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ,αλλα αυτά τα γαμηδια τα ξερω καλυτερα από σενα.Δεν σου εχει πει η Χιλλαρυ ότι άμα διαβάζεις μόνο ΕΝΑ βιβλίο,ΜΙΑΣ μόνο σχολής,ΜΙΑΣ μόνο χώρας,αυτό δεν σε κάνει σοφό?Εδω που τα λεμε,η Χιλλαρυ επειδη είναι πιο έξυπνη ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ,θα κραταγε και μια πισινη και θα ‘ταν και πιο διαλλακτικη σε σχέση με την ειρωνια σου και τον σνομπισμο σου.Εδω το λέμε και «υπεραίρεσις».Με Hobbes και Adam Smith,ήρθες να μας πουλησεις εξυπναδα ωρε?Ασε ρε boy. Θα σε στειλω στην ξαδερφη μου να ησυχασει και το σόι! Τουλαχιστον Κεηνσιανισμο σού μάθανε?John Maynard Keynes?Yes? Μόνο με Φουκουγιαμα και Χαντιγκτον σε στείλανε ξεβράκωτο στ’αγγουρια? Ρε κακομοιρη βλακα(δεν είναι ύβρις,είναι διαπίστωσις) ,η μιση φιλοσοφικη γελαει με το αλησμονητο contractarian proclamation σου!Αυτα περι κοινωνικου συμβολαιου με το λαό, μας τα λεγε ο αμερικανοσπουδαγμενος σαν και σενα ,Παπανδρεου ο Β’,το 1981!Που ήρθες ρε κακομοίρη!Μα καλά,ειλικρινά τώρα,δεν ντρέπεσαι?

Για την contractarian βάση υπαρξης του κράτους
Ασε ρε γελοιοτοποιέ που θυμήθηκες τον Αντρέα ...
Σε τί thread εγραφα θυμάσαι? Ηλίθιε
Μήπως ακριβώς πρίν εμφανιζόταν ώς πομπώδης «ιδεολογική διακύρηξη» εταιρη θεωρία ώς τάχα μου δεδομένη και αδιαμφισβητητη καθολική αλήθεια? Τι να σου εξηγήσω ? οτι είσαι υπερβολικά ανεγκέφαλος για να κατανοησεις γιατί μιμούμαι τον στόμφο του κειμένου στο οποίο απαντώ?
Οτι το γεγονός οτι η θεωρία δεν είναι «δικιά μου» ή «καινούργια» δεν έχει καμία σημασία για το κατα πόσο είναι χρησιμη ώς επισήμανση ή όχι όταν το θέμα ρόλου του κράτους τίθεται όπως ετέθη?

(--------ΠΡΩΤΑ ΑΠΟΛΟΓΕΙΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΔΩ ΣΤΗ ΣΥΝΑΦΕΙΑ ΤΟΥ THREAD ΠΟΥ ΤΟ ΓΡΑΦΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΣΟ ΧΡΗΣΙΜΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΡΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΕΤΕΘΗ!ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΟΣ ΒΟΘΡΟΛΥΜΑΤΑ)



ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ PTCA
2
Και τωρα θελω να μου αναφερεις ΕΝΑΝ ΜΟΝΟ (αρ.1)ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ,που έχουν λύσει το ζητημα του…false dichotomy (τρε σικ μονσιέγ),ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ. ΕΦ’ΟΣΟΝ είναι τοσοι πολλοι και σπουδαίοι και έντιμοι ιστορικοί, θα μπορεις να μου απαριθμησεις ΕΝΑΝ(αρ.1) εύκολα ,καθως και τον τίτλο τού βιβλιου του,που αναφερει το false dichotomy για να το ελεγξω βιβλιογραφικώς.Εύκολο δεν είναι ?Ασφαλως ,θα πρεπει να αποδεικνυουν την ασημαντη επιρροη της θρησκευτικης καταβολής του έθνους,καθως και την ασημαντη επιρροη της θρησκειας,στην διαμορφωση τής -μετέπειτα απελευθερωμένης από το διαφωτισμο- κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικης νοοτροπίας της κοινωνιας αυτης.Ναι?

<<< <<<<<<<< Πάρε λοιπόν την ΠΡΩΤΗ ΨΩΛΙΑ από το ειδωλο σου τον Hastings γι’αυτά που μου λεγες για το ασημαντο παραληρον παπαδαριό: Religion is an integral element of many cultures(----ελληνορωμαικη,αραβικη,σλαβικη), most ethnicities(σλαύοι,συριοι,αιγυπτιοι,εβραιοι,ελληνες,ρωμαιοι εκχριστιανισμενοι ------π.χ. στην Ανατολικη Ρωμαικη Αυτοκρατορια) and some states(-----ΞΑΝΑ Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΡΩΜΑΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ/ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ CULTURES,ETHNICITIES ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - STATE σ’ένα πραγμα ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΡΕ ΜΠΙΦΤΕΚΙ?Ο ΙΔΙΟΣ ΣΤΑ ΛΕΕΙ ΕΓΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ? –αλλα εδώ δεν ξερεις την ιστορια του τοπου σου,τι να σου κανει κι ο Hastings που ασχολειται με τους κοκκινοκωληδες τους Αγγλους κι τις διαφορες τους με τους Φραγκους.Αυτος θα στη μαθει?
Θα εξηγεί ασφαλώς,τη διαφορα ανάμεσα στο ethnic και τον civil nationalism κι έτσι θα καταλάβουμε,γιατι ο εθνικισμος(ethnic) των ιθαγενων στο Περου(Φωτεινο Μονοπατι) είναι το ίδιο κακός,με τον αγγλοσαξωνικο προτεσταντικο ιμπεριαλισμο(civil nationalism) που οδηγησε στον Adam Smith και το σφαξιμο των Κινεζων,των Ινδιανων,των Αραβων,των Ινδων,των Αφρικανων,των Κυπριων,των Αβοριγίνων κτλ.(καλυτερα να σταματησω γιατι βαριεμαι να αναφερω όλη τη…Γη ).Ετσι,θα δουμε το φως το αληθινο και θα καταλαβουμε πολλα.Πάρα πολλα….

<<<<<<<<<<<<Σ’αυτό εδώ πότε θα απαντησεις κοκκινοσκουφιτσα?


Επισης θελω να μου πεις ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΙΣ τους EΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΥΣ.Μ’ενδιαφερει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.Στον Εthnic ή στον Civil Nationalism?Eεεεεεεεε?

Φυσικά και στα 2 ρε νουμερο!
Δεν έχει αντιαποικιακό αγώνα η κύπρος? δεν έχει αγώνες για δημοκρατία?
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΩΖΑΡΑ υπερεθνικό συνταγμα ?
Δεν έχει ώς κράτος (όχι ως έθνοτητα) μια πολύ σημαντική διακριτή ιστορία στον ψυχρό πολεμο? (με κινημα αδεσμεύτων κλπ.)
Δεν υπάρχουν πολιτικές εμπειρίες που συνδέουν τους κυπρίους και τις οποίες δεν μοιράζόμαστε εμείς –αν και κοινής εθνοτητας- στον ίδιο βαθμό
Καλά είσαι απολύτως αστείος
Την κύπρο βρήκες ώς δείγμα αμιγώς μη πολιτικού εθνικισμού βρε κακομοίρη?
Απο ολόκληρο τον κόσμο! εψαξες πολύ για να βρείς ΑΥΤΟ το παράδειγμα,με αυτή την πολιτική ιστορία, ρε φωστήρα??!!

<<<<<<<<<<<Πάρε τώρα και μια περιποημενη ΧΩΡΙΣ ΣΑΛΙΟ από το ίνδαλμα σου τον Hastings,για την Κυπρο και τους γηγενεις Τουρκους και τους Τουρκους εποικους και το σχεδιο Αναν που εκπονησαν οι ΗΠΑ που σωζουν τον κοσμο και φερνουν την δικαιοσυνη .Κοίτα τα underlined.Ααααααααχ!Την φχαριστηθηκες?Θες κι άλλη?
A nation-state is a state which identifies itself in terms of one specific nation whose people are not seen simply as 'subjects' of the sovereign but as a horizontally bonded society to whom the state in a sense belongs. There is thus an identity of character between state and people. In some way the state's sovereignty is inherent within the people, expressive of its historic identity. In it, ideally, there is a basic equivalence between the borders and character of the political unit upon the one hand and a selfconscious cultural community on the other. In most cases this is a dream as much as a reality. Most nation-states in fact include groups of people who do

#46 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 15 July 2006 - 01:02 AM

........ΤΕΛΟΣ

• The general strife between Arab and Jew in Palestine only began when thefirst Zionist pioneers came to Palestine with the express aim of forming a State over the heads of the indigenous Arab population. That strife has continued to this very day and has cost and continues to cost thousands and thousands of lives.
• My friends, the connection between Arab and Jew goes right back into ancient history. Mostly the relationship was friendly and mutually beneficial. Historically the situation frequently was that when Jews were being persecuted in Europe they found refuge in the various Arab countries. Our attitude to Arabs can only be one of friendliness and respect.
• We consider the Palestinians as the people with the right to govern in Palestine etc. Eπισκεφτειτε και τα site www.jewsagainstzionism.com,jewsnotzionist.org,www.nkusa.org κτλ. ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
<<<<<<<<<<<<<ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ JEWS ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΟ STATE OF ISRAEL ΜΟΚΟ ?ΞΑΝΑ ΜΟΚΟ? ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΣΚΑΣΜΟ? ΜΟΝΟ ΜΑΥΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΕΣΥ?


ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ και ΚΥΡΙΩΣ,400 ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑΣ,ΠΩΣ ΔΙΑΤΗΡΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΚΑΙ ΕΤΡΕΧΕ Ο ΠΑΠΑ-ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΕ «ΣΤΑΜΑΤΑΤΕ ΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ!ΡΩΜΕΙΚΑ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ» ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΧΤΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΩΛΟΚΡΑΤΟΣ?
<<<<<<<<< ΕΔΩ ΚΙ ΑΝ ΤΟ ΒΡΩΜΟΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΕΙ! ΠΑΛΙΟΕΛΕΙΝΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙ . ΓΙΑ ΤΟ MALKOLM Χ ΗΞΕΡΕΣ ,ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΧΙ ? Ε ΒΕΒΑΙΑ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΔΙΚΙΟ ΕΧΕΙΣ!

Πόσο ρηχός,πόσο απληροφόρητος,πόσο αμόρφωτος,πόσο βλάκας,ΠΟΣΟ ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ,ΠΟΣΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΛΑΚΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΜΟΛΑΣ ΣΤΟ ΧΑΛΑΡΟ ΤΕΤΟΙΕΣ ΑΔΙΑΝΟΗΤΕΣ ΑΡΛΟΥΜΠΕΣ?!Κι εσυ μωρη μπάμια poytsos,πόσο στόκος,πόσο γκασμάς,πόσο απαιδευτος,πόσο ηλίθιος.Μονάχα το ειρωνικό στυλάκι ωρέ?
Και ναι ρε Υankee με νικησες και πικράθηκα και το παραδέχομαι.Επειδη από ολόκληρο αυτό το site δεν βρέθηκε ένας(αρ.1) για να σου απαντησει..Kι από το 1% αυτων που μπαινουν στο site,το 2% του 1% θα κάτσει να διαβάσει ό,τι έγραψα δυο απογευματα τωρα,και το 1% του 2% του 1% θα καταλαβει που αναφερομαι.Οι υπόλοιποι όταν δεν καταλαβαινουν κάτι ή θα αδιαφορησουν ή θα χλευάσουν.Κι ούτε 1 ΔΑΠΙΤΗΣ,ούτε 1 ΛΑ.Σ. ,ούτε 1 ΠΣΚ ή ΕΑΑΚ ή άλλος,δεν θεώρησε ότι τον αφορά.Είναι ένας πολιτισμός που ζει τα ακροτελεύτια του.Τουλάχιστον και οι ΕΑΑΚ-ίτες και οι Κουκουέδες,μπορει να΄ναι στους δρόμους και να ανηκουν σε οικογενειες που υποφερουν αληθώς οικονομικώς.Μακάρι να’χα και εγώ τα κουράγια να ήμουνα ακόμα μαζί τους.Προφανώς ως καλοι νεουορκέζοι οι υπόλοιποι,που ζουνε στο ..Λουξεμβούργο,το θεωρουνε δι-ατομικη μας υποθεση.Κι επειδη δεν κάθομαι σε κανενα(όχι λόγω ηρωισμου,έτσι από πείσμα γιατι υποκρινονται κάποιοι, Stubborn Mule I! Mule!),είναι δικo μου το ξεμπέρδεμα.Πολυ ντεμοντε ο Κόντογλου και ο Γιανναρας my friend.Εχετε νικησει ήδη πολιτιστικά ρε liberal whatever.Mην στενοχωριεσαι.Ακόμα και οι αριστεροι εδώ μέσα,που χουνε το Κεφάλαιο του Μαρξ παραμάσχαλα,μην ζορίζεσαι,αμερικανακια είναι!Απλως περναμε την φαση που περνάγατε εσεις στα 60’ς με το Βιετναμ.Τριαντα χρόνια πισω είμαστε ακόμα ευτυχώς.Σε 30 ετη όλα good.Θα μιλας για LIBERALISM στην πατριδα του Κολοκοτρωνη και μονο οι πέτρες θα διαμαρτυρονται λιγο(earthquakes like LA ,here,also!). ¶νθρωποι ΝΟ PROTESTING. “Ανθρωποι” good . Εγω ζοριζομαι .Εγω bad. Μετα το 1922,τον πούλο τον πουλόπουλο! Εβραιοπροσκυνημένους τουρκόσπορους μας λένε ακόμα,ΟΙ ΚΑΘΑΡΟΙ ΦΥΛΕΤΙΚΑ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ(και του Αριστοφάνη-είδες την είπα την κακία μου πάλι).GOAAAAAAAAL! 0-1! SOCCER ,not football!

Αυτο,για τους μηντιόπληκτους γκρήκ σίτιζενς,που δεν καταλαβαινουν το καλο Αμερικη,λόγω της Οργουελλιανων διαστασεων προπαγανδας ,είναι επινόημα απότοκο χρησης μεσκαλινης και αμφεταμινης σε σέικερ? Παλιόπαιδο,δεν σου χω πει να μην πλησιαζεις το αναισθησιολογικό?Θα καταστραφεις βρε.Δεν εννοω το μυαλό σου.Αυτο ήταν και από τα πριν σαράβαλο.Βρε τα μούσκουλα σου δεν τα σκέφτεσαι?Θα πάω στον Π.Ο.Υ.(στον WHO!στον WHO!) και θα σου φερω φωτό παθαν βρε,να δεις τι κάνει το speed στα μουσκουλα.Τη γαμει την ακτινη βρε.Και την μυοσινη altogether.Nα προσεχεις παλιοπαιδο.Σ’αγαπάμε κι ας σε πειραζουμε βρε. GREEK HOSPITALITY βρε. Καλη καρδια! Good-hearted we! MY BIG FAT GREEK WEDDING YES? Εσεις τα liberals,θα ζμπρώξετε κανά ομογενή? Το Πατακις πως το κόβεις για υποψηφιο?(Καμμια σχεση με το βιβλιοπωλειο).Ασε καλυτερα ,τωρα που σε γνωρισα ,γαμα το κι αυτο!
Λοιπον ναι.Εχεις δικιο!Συμφωνω!Αφου,βλεπουμε όοοοολη μερα αμερικανικες παπαριες που επινόησε το culture σας(reality etc) και αμερικανικες ταινιες ,κατά κανονα του κώλου,κι αφου έχουμε όληηηηη την γκάμα των ξενότιτλων περιοδικων σας στο GREEKEDITION(Playboy etc),όταν δεν τα διαβάζουμε από τα αγγλικά κατευθειαν(LIFE,Vanity Fair,Rolling Stone etc. ) κι αφου μας μαθατε εμας τα ιθαγενα,πώς να ντυνομαστε,να τρωμε,να σκεφτόμαστε(χεχεχε,αυτό θελει λιγη δουλεια μονο ακομα),να ερωτευόμαστε,να γαμάμε ,να συμπεριφερόμαστε εργασιακα,να παντρευόμαστε,να χωρίζουμε υποχρεωτικως όπως Αμερικη(ειδάλλως δεν είναι cool man) και να τρωμε γαλοπουλα τα Χριστουγεννα( με το STAR ως πρωτη είδηση να ουρλιαζει,με το αφορητως πρωτοτυπο -ωσαν και σενα ένα πραμα-«η γαλοπουλα στα ύψη…»,πεινανε οι μισθωτοι και δευτερη είδηση, «σπιτι ψαχνει ο Αγγελος Χαριστεας για να στεγασει τον έρωτα του κτλ») ε μετα……μετα σας φθονουμε και βγαζουμε την κακια μας.Εvil!Bad!Ungrateful!Bad!Bad!

Aντε να σου δώσω και άλλη μια ιδεα,για το πως η Ρωμιοσυνη,είχε κατορθωσει κι είχε γινει και ΥΠΕΡΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ…………………………………………………………………………………………………………………….
Είναι μεγάλη η έκπληξη όσων μελετούν τη σύγχρονη Τουρκία όταν ανακαλύπτουν την ύπαρξη μουσουλμανικών και κρυπτοχριστιανικών πληθυσμών ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι διατηρούν, σε πείσμα του χρόνου, την ελληνική γλώσσα και τα ελληνικά έθιμα. Είναι πράγματι εκπληκτικό να συναντάς ζωντανό ένα ιστορικό φαινόμενο, το οποίο είχε εμφανιστεί σε μεγάλη έκταση σε όλο τον Οθωμανικό χώρο. Από την Κύπρο έως τον Πόντο και από την Κρήτη έως τη Μακεδονία και την Ήπειρο.Η κατανόηση του φαινομένου της επιβίωσης ελληνικών μουσουλμανικών πληθυσμών απαιτεί την υπέρβαση της σημερινής εικόνας που έχουμε για τις σχέσεις ισλαμισμού και χριστιανισμού, καθώς και για τις σύγχρονες αρχές συγκρότησης των μονοεθνικών κρατών. Αν σήμερα ο διαχωρισμός είναι απόλυτος μεταξύ άσπρου και μαύρου, εν τούτοις για μεγάλο διάστημα υπήρχε ανάμεσα τους ένας εκτεταμένος πολύχρωμος χώρος. Για να κατανοήσουμε αυτό το φαινόμενο θα πρέπει να δούμε την διαπλοκή του Ισλάμ με τον ελληνισμό σε χρονικό και γεωγραφικό επίπεδο.Η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ομάδα Ελληνογενών εξισλαμισμένων είναι αυτή που κατοικεί στον ιστορικό Πόντο και ειδικά στην επαρχία Τραπεζούντας. Οι εγκαταστάσεις αυτών που μιλούν τα ποντιακά ελληνικά περιγράφονται ως εξής στην έρευνα "Ethnic Groups in the Republic of Turkey" του γερμανικού παν/μίου του Tybingen:"...αποτελούνται από μερικές εξάδες χωριών γύρω από την Τόνια και 40-50 εγκαταστάσεις στις κοιλάδες (επάνω μέρος) Σαλακλίκί Γκιουρτσάυ νότια του Όφι, γύρω από την Τσαϊκαρα και το Κιοπρούμπασι. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο κύματα μετανάστευσης στην επαρχία Σακαρυά."Υπάρχει ήδη μια αξιόλογη διασπορά των εξισλαμισμένων στην Κωνσταντινούπολη και στα περισσότερα αστικά κέντρα της Τουρκίας. Κοινότητες τους έχουν δημιουργηθεί στην κατεχόμενη Κύπρο, την Ίμβρο καθώς και στο εξωτερικό (Γερμανία). Επίσης, τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μια μικρή κοινότητα στην Ελλάδα.
Είναι συγκροτημένοι σε κλειστές κοινωνικές ομάδες στις οποίες επικρατεί ενδογαμία. Ξεχωρίζουν τον εαυτό τους από τους καθαρούς Τούρκους και τους διακρίνει φιλελληνισμός. Αυτο-δηλώνονται ως "Ρωμαίοι" (Ρωμιοί) και είναι κυρίως ελληνόφωνοι. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι σε όλο τον Πόντο ξεπερνούν τις 300.000 άτομα. Οι ελληνόφωνοι αυτοί Ρωμιοί περιλαμβάνονται συνήθως στους πληθυσμούς που καταγράφονται ως "Λαζοί". Με την ονομασία αυτή δηλώνονται δύο βασικά εθνοτικές ομάδες: οι παραδοσιακοί Λαζοί οι οποίοι είναι γεωργιανό φύλο που βρίσκεται πολύ κοντά στους Μιγγρέλους της Γεωργίας και οι "Ρωμαίοι".Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί μιλούν διάφορα ιδιώματα της τραπεζουντιακής διαλέκτου της ελληνικής γλώσσας. Τη γλώσσα που μιλούν την ονομάζουν "ρωμαϊκά". Οι Οφλήδες μιλούν την αρχαιοπρεπέστερη ελληνική διάλεκτο που βρίσκεται εν ζωή. Η διάλεκτος ακόμα ακμάζει και διατηρεί την ικανότητα να αφομοιώνει ξένες λέξεις και να τις διαμορφώνει με βάση τη μορφολογία της ελληνικής γλώσσας. Τον ελληνικό τύπο ακολουθούν και τα μουσουλμανικά ονόματα. Ο Μεμέτης, ο Κεμάλης, ο Τουργκούτης κ.λπ. Η Κωνσταντινούπολη επιβιώνει με την μεσαιωνική λαϊκή της ονομασία: Εισταμπόλη (από το "Εις την Πόλη"), απ' όπου προήλθε και το σημερινό τουρκικό όνομα της: Ισταμπούλ.Η νεολαία σήμερα ξεπερνά την παλιά θρησκευτική προκατάληψη που αδιαφορούσε για τα εθνικά χαρακτηριστικά. Αρχίζει να αναζητεί την εθνική της προέλευση, ενώ έχει ξεκινήσει προσπάθειες προβολής και υπεράσπισης του ελληνόφωνου πολιτισμού.
Βλάσης Αγτζίδης………………………………………………………………………………………………………………………………….

<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<ΕΔΩ ΤΙ ΝΑ ΡΩΤΗΣΩ ? ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΠΕΙΡΑ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ ΜΕ ΤΟΝ BILLIG ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΥΣ ΓΡΑΦΙΚΟΥΣ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟΥΣ ΚΕΦΤΕΔΕΣ,ΠΟΥ ΜΟΥ ΜΟΣΤΡΑΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΜΩΡΗ ΒΕΡΥΚΚΟΚΙΑ?


Εδώ μιλάμε,ότι πηγαίνανε κάθε χρόνο Τουρκοι μουσουλμανοι,στον Αη Γιωργη τον Κουδουνα στην Πριγκηπόνησο (ναι ναι ,καλα άκουσες,ισλαμιστες σε χριστιανο άγιο κι ας είναι εικονοκλάστες και ας μην πιστευει σε αγιους το Ισλαμ)και προσκυνουσανε.Shocked?Confused?Balkans!Balkans! Καθυστερημενοι. Retarded! Not Civilised As You. Primitives! Primitives!Savage!Bad!Παντως τώρα εξηγειται γιατι ο Βush λέει, «Ιraq evil! To Θεό μού πε μπομπαρδισω Ιρακ.Οκι για πετρολιουμ. Νόου.Αντρωπιστικώς πρέπει είπε μπουμ!». Και τα λέει δημοσιως και η φιλοζωικη αδιαφορει.Όταν διάβασα τα αλησμονητα κειμενα σου ,τότε μόνο κατάλαβα,γιατι δεν επεμβαινει κανείς.Παντως, state από ο,τι είπες έχετε καλό,μικρό,ταπεινό,που σωζει κόσμο από κακό ιμπεριαλισμό.Και Μπρζεζινσκυ,αγαθό,πράο,καλόψυχο παλληκάρι.Μπρζεζινσκυ σώζει με ψυχη μεγαλη,εμείς αχαριστα παιδια κακα.Α ,ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΠΡΟΞΕΝΟΥ ΧΟΡΤΟΝ,Ο ΟΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΡΩΝ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ και χωρις να είσαστε ούτε υπερδύναμη τότε,ούτε τίποτα,ΕΚΛΙΠΑΡΟΥΣΕ-ΣΤΟ ΞΕΚΑΡΦΩΤΟ-ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ –ΑΝ ΟΧΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ-ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ, ΤΑ ΑΚΑΤΑΝΟΜΑΣΤΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ(π.χ. βιασμος ρωμιας και αμέσως πυρπολισμός της).Είχανε μια σκασιλα τα liberals,που ΚΑΙ στον προηγουμενο της Σμυρνης ΚΑΙ στον Β’παγκοσμιο πολεμο,χασαμε ΔΥΟ ΓΕΝΙΕΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΣΑΣ κι ημασταν μονο 6.000.000,τότε.


Τέλος, 1)αν την έχεις κοπανήσει από αεροπλανοφόρο,σε προτρεπω να επιστρεψεις και να παραδοθεις. 2)αν την εχεις κοπανησει από ασυλο,δες νο 1(Οχι ρε πάλι στ’αεροπλανοφόρο!Στ’άσυλο εννοούσα αυτή τη φορά!BACK!BACK! ) 3)Αν είσαι της πρεσβειας και τσεκάρεις κίνηση ,στ’αρχιδια μου. 4)Αν μιλαω με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ,γεια σου πρόεδρε,χαιρετίσματα στο mother!Πραγματικα ενδιαφερεσαι για το διαδικτυο και την εξάπλωση της χρήσης του στην νεολαία.Πότε τα γράφεις αυτά?Μετά το jogging?E τον πούλο πάλι βλέπω να παιρνεις. Βενιζέλος fat και bad!Yes? Να βγαλω το mail της μαμάς που δημοσίευσε η Καννελη και σου λεει για το Μacedonia και το Σορος?Καλά μπρε,σε πειράζω.Κalabourtzis I.Κalaboyrtzis yes!Ha,ha! 5) Αν είσαι εξωνοσοκομειακος ψυχωσικός κι ακουσεις τον Αdam Smith να σε καλει να σφάξεις τον γείτονα σου για το καλό του ταπεινου,αγνου,συκοφαντημένου american liberalism,ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ. HE LIES!!!LIES!!!BAD!!!EVIL!!!! ¶κου τι θα κανεις.Θα γεμισεις ένα κουβα νερό και θα ρίξεις μεσα ό,τι Risperdal έχει το σπίτι.Αμα έχεις κι ασπιρίνες,βάλε να νοστιμεψει.Αμα έχεις και κανέλλα,ρίξε και κανέλλα.Δεν γαμιέται.Τα Risperdal μην ξεχάσεις μόνο!Μετα ,βάλε τον κουβα στο mixer και ανακατεψε τα για κανα 10λεπτο.Χωσε μετά, όλη την κεφάλα σου μέσα και ρούφα,ρούφα.Suck!Swallow! Whatever! Μόλις νιώσεις λιγο καλυτερα,ειδοποιησε τα EKAM να σε πανε στο γιατρο που σε παρακολουθει.Εγω παντως,για καλό και για κακό, θα τσεκάρω στον Παπαδακη το πρωι “ τι έγινε τη νύχτα που πέρασε ”,μπας και τον έκαψα τον γείτονα!Να σου πω ρε ένα μυστικό?Κι εγώ αμερικανάκι είμαι.Απλώς το παλεύω ακόμα.Αnd that’s what the difference's all about.
FAREWELL,MY FRIEND .HAPPY HOLIDAYS. LIVE YOUR MYTH IN GREECE. GREECE GOOD DJADJIKI, BUT AS FOR THE LIBERALISM OF YOURS,FART OUR TESTICLES!YES? BALKANS!BALKANS!NOT-PLAY-LAUGH BALKANS! TAKE CARE!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΣΑΝ ΚΑΙ ΕΣΕΝΑ ΘΑ ΤΑΝ ΑΠΛΩΣ ΑΥΤΗ.

Κρύα σούπα με αγγούρια

100 αγγούρια
2 φλιτζάνια ζωμός κότας
1 κουταλιά σούπας ψιλοκομμένο κρεμμύδι
αλάτι & πιπέρι
1 κουταλάκι γλυκού άνηθος
2 φλιτζάνια γιαούρτι
ψιλοκομμένο αγγούρι ή άνηθος (για το γαρνίρισμα)
Καθαρίζουμε τα αγγούρια, αφαιρούμε τους σπόρους και τα κόβουμε σε λωρίδες. Βράζουμε το ζωμό, τα αγγούρια και το κρεμμύδι σε χαμηλή φωτιά μέχρι τα αγγούρια να είναι μαλακά. Τα λιώνουμε στο μπλέντερ με αλάτι, πιπέρι και τον άνηθο και τα πάλι αναμινγύουμε με το ζωμό. Αφήνουμε να κρυώσει και ανακατεύουμε με το γιαούρτι. Συμπληρώνουμε το αλατοπίπερο αν χρειάζεται. Τη βάζουμε στο ψυγείο μέχρι να τη σερβίρουμε σε κρύα μπωλ γαρνιρισμένη με ψιλοκομμένο αγγούρι ή άνηθο.

ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΤΥΧΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΧΩΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ.


THE END
<<<<<<<<<<<<<ΟΡΙΣΤΙΚΑ THE END.ΟΥΤΕ ΦΥΣΙΚΑ ΕΓΡΑΦΑ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΟ ΜΠΙΦΤΕΚΙ ΤΩΝ MC DONALDS ,ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΙΑΒΑΖΑΝ ,ΜΗΝ ΤΥΧΟΝ ΚΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΕΙ ΚΑΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΑΤΟΥΣ ΕΘΝΟΛΟΓΟΥΣ ΤΗΣ ΟΚΚΑΣ ,ΠΟΥ ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ,ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΙΣΟΞΕΡΟΥΝ. ΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΑ 800 ΧΡΟΝΙΑ ΔΥΣΗΣ.ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΡΩΜΙΟΥΣ ΡΕ! ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΡΩΜΙΟΥΣ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ! ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΑΚΟΜΑ.ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΑ.ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΞΕΧΝΑΝΕ ,ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΕΤΡΕΣ ΠΟΥ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΝ .Τ’ΑΚΟΥΣΕΣ ΣΑΜ? ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ?

#47 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 15 July 2006 - 04:51 AM

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ




Το πρώτον βήμα

Α΄. Δια να ομιλήση κανείς λογικά δι’ ένα ζήτημα ελληνικόν, είτε γλωσσικόν, είτε εθνικόν, είτε κοινωνικόν, ανάγκη να ανατρέξη εις το παρελθόν, να συμβουλευθή την Ιστορίαν. Και Ελληνική Ιστορία δεν υπάρχει. Δι’ αυτό βασιλεύει τοιαύτη σύγχυσις και σύγκρουσις ιδεών εις όλα ανεξαιρέτως τα ιδικά μας πράγματα. Και δεν ήτο δυνατόν να υπάρχη ακόμη. Διότι έως χθες η μεγαλειτέρα και σπουδαιοτέρα εποχή του παρελθόντος μας, η Βυζαντινή, το Κλειδί προς νόησιν της αρχαίας, προς νόησιν της τωρινής Ελλάδας, προς νόησιν Ελληνισμού και Έλληνος, το είχε βυθίσει η Ευρώπη εις απύθμενον βάθος βορβόρου. Υπάρχει λοιπόν μία Ιστορία, γραφείσα χωρίς το κλειδί αυτό, συρραφείσα από τας Ευρωπαϊκάς ιστορίας και γνώμας περί ημών, με ένα πνεύμα σχεδόν δουλικόν, με ένα πνεύμα μαθητικόν, το οποίο τρέμει τον ευρωπαίον δάσκαλον. ¶νθρωπο, με πνεύμα εντελώς ελεύθερον δουλικών αισθημάτων προ του Ευρωπαίου, δεν επαρουσιάσθησαν εις την μελέτην της Ιστορίας. ¶νθρωποι, με πύρινον πάθος έρωτος ριχθέντες εις την μελέτην της Ιστορίας, δεν εφάνησαν μέχρι τούδε. Και οι φανέντες τοιούτοι κατέγιναν εις τας λεπτομερείας, αφωσιώθησαν εις τον πολυτιμώτατον φωτισμόν μιας ή άλλης εποχής. Ώστε ελληνική ιστορία δεν υπάρχει. Δεν κατηγορώ. Θέτω τα πράγματα. Και δεν ήτο δυνατόν να συμβή άλλως. Μέγιστον και δυσκολώτατον και υπεράνθρωπον ήτο το πρόβλημα το οποίον ετέθη από της Ελευθερίας ενώπιον των ιστορικών τής αφυπνισθείσης Ελλάδος. Και το έργον υπερανθρωπότερον. Και ιδού αυτό.

Ιδού πώς εύρον την Ελληνικήν Ιστορίαν οι ελεύθεροι έλληνες ιστορικοί. Κατά τους βυζαντινούς χρόνους, ο μέγας χριστιανός Σουλτάνος της Ευρώπης, ο Πάπας, είχε γράψει την ιστορίαν μας, κατά το φανατικόν και πλαστογραφικόν σύστημα των ρασσοφορούντων λεγεώνων, κατά το σύστημα που έγραψεν και τας ιστορίας των ευρωπαϊκών εθνών, δια τον καθαρισμόν των οποίων εχρειάσθησαν επίσης υπεράνθρωποι αγώνες.

Η φαυλότατη κακουργοτάτη πλαστογραφία αυτή, εχρησίμευσεν ως βάσις εις όλας τας ευρωπαϊκάς ιστορίας περί ημών. Αφ’ ετέρου η ιστορία μας είναι η μακροτέρα όλων. Διότι, ενώ η Ευρώπη αριθμεί 10 αιώνων ενάρξεως πολιτισμού, ημείς έχομεν 30 και πλέον• ώστε ο ιστορικός του Έλληνος έχει να ερευνήσει από την αρχήν της ανθρωπότητος έως σήμερον. Η μακροτέρα όλων λοιπόν και η περιπλοκωτέρα. Διότι ο Έλλην Οδυσσεύς μεταμορφώνεται εξωτερικώς κατά πάσαν ιστορικήν εποχήν...

Ιδού πώς γράφουν την Ελληνικήν ιστορίαν οι Ευρωπαίοι ιστορικοί κατά γενικόν και απαράβατον κανόνα.

Αρχίζουν από την αρχήν, αρχίζουν όπως είναι δυνατόν να την φαντασθούν ξένοι, προχωρούν υμνούντες και δοξολογούντες, εκσπούν εις την τελείαν εποχήν, εις ύμνους ακατασχέτους, ενθουσιώδεις, φρενήρεις. Έπειτα συναντώντες τον Δημοσθένην, τόσον πολύ παλαβόνονται από την δύναμίν του, ώστε μεταβάλλονται όλοι εις Δημοσθένας και απολύονται εις ένα χείμαρρον μομφών, ύβρεων, μωρολογιών, μοιρολογημάτων. Και ό,τι έλεγεν ο Δημοσθένης εις τους συγχρόνους του και όπως ωμίλει ο Δημοσθένης –στενοκέφαλος τοπικιστής και σαν κάθε Έλληνα– ομίλουν δια κάθε εποχήν, εκείθεν και κάτω, μέχρι σήμερον, μέχρις ημών των τωρινών... Τίποτε και καμμία εποχή δεν ανθίσταται εις τον χείμαρρον αυτόν της κατηγορίας. Οι Ευρωπαίοι ιστορικοί, σχεδόν όλοι, εντοπίζονται εις μίαν εποχήν. ¶λλοι εις την αρχαίαν, άλλοι εις την Βυζαντινήν, άλλοι εις την Ρωμαϊκήν, άλλοι εις την Αλεξανδρινήν, άλλοι εις την τωρινήν. Και έχοντες ελαχίστην ή καμμίαν γνώσιν των άλλων εποχών, προσπαθούν να αναλύσουν την μίαν εκλεχθείσαν εποχήν, δια των στοιχείων τα οποία εσώθησαν.

Το αυτό σύστημα εφήρμοσαν φυσικά και εις την Ιστορίαν των νεωτέρων χρόνων, ήτις διεπλάσθη με εντελεστάτην άγνοιαν των πραγμάτων, διεμορφώθη συμφώνως προς τας θεωρίας, τας εξελίξεις και τας αναπτύξεις των νέων Ευρωπαϊκών Κρατών–πράγματα όλα που δεν έχουν την παραμικροτέραν σχέσιν με τα ιδικά μας. Και όλοι οι Ευρωπαίοι ιστορικοί και άλλοι επιστήμονες, ομιλούντες περί ελληνικών πραγμάτων, ευρίσκονται εις πληρεστάτην, βαθυτάτην, εντελεστάτην άγνοιαν του Έλληνος ανθρώπου.

Επομένως, εάν ήθελε κανείς να σχηματίση μίαν ιδέαν περί ελληνικής ιστορίας, περί της ελληνικής φυλής και περί του Έλληνος, από όλας αυτάς τας ιστορίας –από τας οποίας κατά μέγιστον μέρος απεσταλάχθησαν και αι ιδικαί μας σύγχρονοι ιστορίαι, όπως το κάθε τι που έχομεν τώρα ή που λέγομεν περί παντός πράγματος, και ημών αυτών ακόμη– θα έβλεπεν ότι εις το σύνολον δεν υπάρχει πλέον μυθιστορική και καταπληκτική Μωρία.



Β΄. Και ήτο απολύτως αδύνατον κατά φυσικόν λόγον να είναι τίποτε άλλο. Διότι όσον σοφοί, όσον μεγαλοφυείς και αν υποτεθούν οι Ευρωπαίοι, ευρεθέντες προ τόσον μακρού και σκοτεινού λαβυρίνθου, ακολουθούντες το σύστημα αυτό της τμηματικής ερεύνης, με ριζωμένας ιδέας ότι κάθε εποχή είναι άσχετος από την άλλην –αφού ο Έλλην, εχάθη εις την Αλεξανδρινήν εποχήν, εξερωμαΐσθη εις την Ρωμαϊκήν, εξεβαρβαρώθη και εξεπατώθη εις την Βυζαντινήν, είναι νέος άνθρωπος τώρα με νέαν γλώσσαν0– και όντες άνθρωποι ξένοι, πολύ περισσότερον φιλόλογοι και δάσκαλοι και ελάχιστα περιηγηταί, επιστήμονες και πρακτικοί, είναι αληθώς θαύμα θαυμάτων, ότι χάρις εις την λατρείαν των, εις την φιλοπονίαν των, εις την σοφίαν των, εφώτισαν τόσα και τόσα και δεν έφθασαν εις πολύ γελοιωδέστερα αποτελέσματα όπως ήτο φυσικόν.

***

Αυτή είναι η θέσις των πραγμάτων την ώραν αυτήν. Και είναι αμέσως φανερόν ότι, αφού ούτε αυτήν την εσπεριοειδή ιστορίαν που έχομεν μελετούμεν, εις τι κατάστασιν ευρίσκονται αι ιδέαι μας περί ημών αυτών. Και τι χαλασμός κόσμου που γίνεται εις όλας μας τας σκέψεις και τα πράγματα. Και είναι αμέσως φανερόν ότι πάσα κίνησις ορθή ενός ελληνικού ζητήματος είναι πράγμα αδύνατον. Και είναι αμέσως φανερόν ότι πάσα σκέψις βάσιμος και λογική περί διευθύνσεως, διοικήσεως, νόμων, είναι λεπτομέρειαι χωρίς καμμίαν σημασίαν, και είναι αμέσως φανερόν ότι το ζητείν από τους πολιτικούς μας να μας φωτίσουν είναι άδικον και παράλογον και είναι καθαρώτατα, αφελέστατα και απλούστατα παιδαριωδώς γελοίον.

Ημείς οι Έλληνες, αγνοούμεν την Ελλάδα και τον Έλληνα, περισσότερον κάθε Κίνας, κάθε Κινέζου. Φανταζόμεθα τον εαυτόν μας και τον τόπο μας, από τα γράμματα που μας στέλλουν οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι μας αγνοούν εντελέστατα. Και εις την ιδικήν μας υπνοβατικήν κατάστασιν και εις την ιδικήν μας παραφροσύνην, προστίθενται και αι ευρωπαϊκαί εξωφρενικαί γνώμαι και συμβουλαί και μας αποτρελλαίνουν τελειωτικώς, χαπτόμεναι όπως χάπτεται η κάθε γνώμη του κάθε Δίτεριχ ή Μίντεριχ, του οποίου του καπνίζει να μας φωτίσει και μας συμβουλεύση και μας βάλη νόμον εις το σπίτι μας και μας οδηγήση εις τον δρόμον μας, σαν να είμεθα εμείς στραβοί και παραλυτικοί. Όλαι μας λοιπόν αι ιδέαι, ο χωρισμός των Ιδανικών εις Αρχαϊσμόν και Κλεφτισμόν, όλη η παραφροσύνη του γλωσσικού ζητήματος, η κάθε άγνοια και η κάθε ξενομανία, η τελεία σύγχυσις και ανεμοζάλη κάθε ιδέας και κάθε πράγματος, εκεί έχει την αληθή πηγήν της.

***

Πρέπει λοιπόν να τεθή, πρώτον ένας φραγμός και δεύτερον να ευρεθή ένα μέτρον κρίσεως της ξένης και της ιδικής μας παραφροσύνης. Ένα θεμέλιον νέας οριστικής ζητήσεως. Και ο φραγμός αυτός και το μέτρον αυτό και το θεμέλιον αυτό είναι.

1. “Είναι εντελώς αδύνατον να ερευνηθή ορθώς και μελετηθή λογικώς μία οιαδήποτε ελληνική εποχή, εάν ο θέλων να μελετήση αυτήν, δεν έχει ενώπιον των οφθαλμών του όλας τα άλλας εποχάς και πρωτίστως την τωρινήν”.

Πάσα γνώμη και πάσα σκέψις οιουδήποτε ιδικού μας ή ξένου σοφού, κάθε βιβλίον το οποίον εις κάθε γραμμήν, δεν παρουσιάζει την ομοίαν αυτήν γνώσιν και δεν συσχετίζει εις κάθε γραμμήν αποδείξεις μιας γνώμης, δεν πρέπει να έχη καμμίαν ουσιαστικήν αξίαν• δύναται να περιέχη θαυμασίαν ύλην και μεγαλοφυείς παρατηρήσεις, είναι μόνο χρήσιμον ως υλικόν και τα συμπεράσματά του δεν έχουν καμμίαν αξίαν.

2. “Είναι εντελώς, αδύνατον, να εννοηθή εντελώς και εξηγηθή ορθώς, ένα οιονδήποτε ελληνικόν ζήτημα, ολόκληρος η ελληνική ιστορία, άνευ της βαθυτάτης γνώσεως του τωρινού Έλληνος”.

Πάσα σκέψις, γνώμη, ζήτησις ιδικού μας ή ξένου σοφού, είτε περί των Μυθολογικών χρόνων μας είτε περί των τωρινών, από την μίαν άκραν της Ελληνικής Ιστορίας μέχρι της άλλης εις οιονδήποτε ζήτημα, είτε παρελθόν, είτε τωρινόν δύναται να είναι περίφημον ως υλικόν άλλα δεν έχει καμμίαν αξίαν και δεν πρέπει να κάμνη καμμίαν εντύπωσιν, διότι όλα του τα συμπεράσματα δεν έχουν καμμίαν θετικήν βάσιν, είναι μόνον χρονογραφική εργασία, ενόσω δεν παρουσιάζουν την γνώσιν του τωρινού Έλληνος• και ο τωρινός Έλλην είναι άγνωστος εις τους ξένους.

Και όσον αφορά τους Ευρωπαίους τους οιουσδήποτε, έστω και ακαδημαϊκούς, ένας Έλλην έχει το θάρρος να τους ειπή, ότι είναι απρεπές και αδικαιολόγητον, ενώ τοιούτον βαθύ επιστημονικόν πνεύμα βασιλεύει εις την Ευρώπη, εις κάθε ζήτησιν, να εφαρμόζωνται εις την ελληνικήν ζήτησιν κατ’ εξαίρεσιν μοναδικήν, τόσον παιδαριωδώς επιπόλαια συστήματα, και να επιδεικνύεται τοιαύτη τόλμη πεποιθήσεως και συμπερασμάτων, επί πραγμάτων τόσον μακρυνών και αγνώστων.

“…O ζευγηλάτης, ο βοσκός και ο ψαράς είναι ο μόνος ίσως απομένων Έλλην. Θα ετολμώμεν μάλιστα να είπωμεν, ο μόνος, ανήκων αποκλειστικώς εις το ανθρώπινον γένος, ενώ ο πολιτισμένος συγγενεύει ακόμη πολύ μάλλον του κατοίκου πάσης άλλης χώρας εις το γένος των πιθήκων. Τούτο δε ουχί εκ φύσεως και προαιρέσεως, αλλ’ εξ αναποδράστου ανάγκης, αφού πρώτος και απαραίτητος όρος πολιτισμού ήτο να παύση να κυβερνάται, να ανατρέφεται, να ενδύεται, να τρώγη, να εργάζεται, να διασκεδάζη, να σκέπτεται και μέχρι τινός να αισθάνεται, συμφώνως προς των πατέρων του τας παραδόσεις. Πάντα ταύτα αδύνατον ήτο να πράξη, άνευ απωλείας μεγάλου μέρους του ελληνισμού του, εξ ίσου δε αδύνατον ήτο να μεταμορφωθεί από μιας εις άλλην ημέραν από Ανατολίτου εις Ευρωπαίον, αλλά μόνον εις πίθηκον Ευρωπαίου»



ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΡΟΙΔΗΣ


Εμ. Ροΐδης «Σκηναί της ερήμου του κ. Μετ. Βοσπορίτου», ¶παντα, 5ος τ., εκδ. Ερμής, σελ. 287

Το άρθρο αναφέρεται στη διαπίστωση ότι όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς της εποχής (Καρκαβίτσας, Παπαδιαμάντης, κλπ.) επιμένουν στην περιγραφή των ανθρώπων του λαού ως των μόνων αυθεντικών Ελλήνων και συνεχίζει: «Οπωσδήποτε καλώς πράττουσιν επί του παρόντος οι ημέτεροι διηγηματογράφοι προτιμώντες να αναζητώσι τα πρότυπα αυτών εις τα βουνά και αφήνοντες εις τον δημοτικώτατον των ποιητών μας Σουρήν το λούσιμον των φραγκοφορεμένων. Το μόνον τω όντι είδος φιλολογίας, εις το οποίον δύνανται τοιαύτα πρότυπα να χρησιμεύσωσιν είναι η σάτυρα…». Και πόσο άραγε επιβεβαιώνεται αυτή η διαπίστωση με τον ελληνικό κινηματογράφο των δεκαετιών 50-60.

Έτσι περιέγραφε ο Εμμανουήλ Ροΐδης πριν εκατό χρόνια (το 1899), τον διχασμό του ελληνικού λαού μεταξύ «διανοουμένων» - «πολιτισμένων» και απλών ανθρώπων. Και τους μεν διανοουμένους ενέτασσε εις το γένος των πιθήκων τον δε απλό λαό και μόνον εις το γένος των Ελλήνων. Αυτή η διαπίστωση, την οποία σαράντα χρόνια αργότερα θα κάμει και ο Γιώργος Σεφέρης, αντιπαραθέτοντας τους «σπουδαγμένους» και τον λαό, περικλείει με ενάργεια όλο το αδιέξοδο της σύγχρονης ταυτότητάς μας και φωτίζει με το απαράμιλλο ύφος του Ροΐδη τις σύγχρονες αντιπαραθέσεις μεταξύ εκσυγχρονιστών και «παραδοσιοκεντρικών». Οι εκσυγχρονιστές ανήκουν εις το «γένος των πιθήκων». Όμως ο Ροΐδης δεν μένει στην επιφάνεια, στον αστεϊσμό, ή την εύκολη ύβρη, συνεχίζει με το «εξ αναποδράστου ανάγκης». Ο «σύγχρονος πολιτισμός» είναι εισαγόμενος στον ελληνικό χώρο γι’ αυτό και οι εισαγωγείς του αποτελούν αναπόφευκτα «πιθήκους Ευρωπαίων». Αντίθετα, ο λαός είναι ο μόνος που θα παραμείνει στο ελληνικό ήθος και το γένος των ανθρώπων, παρόλο που δεν έχει παραγάγει έναν σύγχρονο υλικό και πνευματικό πολιτισμό. Ιδού λοιπόν το δίλημμα και το αδιέξοδο, είτε να γίνουμε «πίθηκοι» είτε να παραμείνουμε αυθεντικοί αλλά ακαλλιέργητοι.

Η ιδιοφυία του Ροΐδη βρίσκεται ακριβώς στην άτεγκτη επισήμανση αυτού του διχασμού, σε αυτό το αδιέξοδο δίπολο, από το οποίο απουσιάζει διαρκώς μια «τρίτη πρόταση», μια πρόταση που θα συνδυάζει ελληνισμό και νεωτερικότητα, οργανικά, δομικά, όπου επιτέλους θα έχουμε οικοδομήσει έναν νεοελληνικό πολιτισμό με την πλήρη έννοια του όρου. Έως τότε θα ταλαντευόμαστε διαρκώς μεταξύ φραγκολεβαντινισμού και φουστανέλας, μεταξύ φράκου και ράσου, μεταξύ της δυτικής μας επήλυδος παιδείας και του ελληνικού, αυθεντικού αλλά πρωτόλειου αισθήματός μας.



ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΣ

Το όραμα του Ρήγα Φεραίου για συνεργασία των βαλκανικών λαών και οι σημερινοί διαβαλκανικοί φορείς

Τον Ιούνιο του 1998, συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από τον μαρτυρικό θάνατο του Ρήγα Βελεστινλή ή Φεραίου, ο οποίος πριν δύο αιώνες είχε οραματισθεί την συνεργασία των βαλκανικών λαών για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού και την ειρηνική συμβίωσή τους στο πλαίσιο ενός πολυεθνικού κράτους που θα είχε δημοκρατικό πολίτευμα και σαφώς ελληνικό χαρακτήρα.

Το όραμα του Ρήγα εκδηλώθηκε σε πολλά επίπεδα και απέβλεπε στην πνευματική χειραφέτηση των λαών των Βαλκανίων με την διάδοση, εκλαϊκευμένων, των ιδεών του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, και πέρα από την εθνική απελευθέρωση στην πολιτική και οικονομική απελευθέρωση, στον σεβασμό των ατομικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην συμβίωση πολλών εθνών μέσα σε ένα σύγχρονο κράτος. Δηλαδή, η ιδιαιτερότητα του οράματος του Ρήγα ήταν κυρίως ο προγραμματισμός δημιουργίας και λειτουργίας ενός πολυεθνικού κράτους το οποίο θα λειτουργούσε με πολίτευμα βασισμένο στις αρχές της Γαλλικής επανάστασης1. Το όραμά του αυτό παρουσιάζεται κυρίως με ένα φυλλάδιό του που τυπώθηκε το 1797 στη Βιέννη με τίτλο “Νέα Πολιτική Διοίκησις των κατοίκων της Ρούμελης, της Μ. Ασίας, των Μεσογείων νήσων και της Βλαχομπογδανίας. Υπέρ των νόμων Ελευθερία, Ισοτιμία, Αδελφότης και της Πατρίδος” που είχε ουσιαστικά τέσσερα επιμέρους θέματα: 1) μία προκήρυξη, 2) μία διακήρυξη των Δικαίων του Ανθρώπου, 3) ένα σχέδιο Συντάγματος και 4) τον Θούριο.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Ρήγας στα σχέδιά του αυτά έλαβε υπ’ όψιν την τότε υφιστάμενη πραγματικότητα. Το γεγονός δηλαδή, ότι οι εθνότητες που ζούσαν στα Βαλκάνια δεν κατοικούσαν σε περιοχές με σαφή γεωγραφικό διαχωρισμό, το γεγονός ότι κοινός πόθος όλων ήταν η αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού και το γεγονός ότι οι μικρές ηγετικές τάξεις όλων αυτών των εθνών είχαν ελληνική παιδεία. Γι’ αυτό οραματίστηκε την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού με επανάσταση των βαλκανικών λαών, την δημιουργία και λειτουργία σύγχρονου πολυεθνικού κράτος το οποίο θα λειτουργούσε δημοκρατικά με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με πολίτευμα που θα βασιζόταν στις αρχές της Γαλλικής επανάστασης και με ελληνικό προσανατολισμό. Πιθανώς, στους σχεδιασμούς του αυτούς ο Ρήγας να είχε επηρεασθεί από ιστορικά παρόμοια πρότυπα λειτουργίας πολυεθνικών κρατών όπως ήταν η ίδια η Βυζαντινή αυτοκρατορία, που μπορεί να περιελάμβανε πολλά έθνη αλλά είχε ελληνικό χαρακτήρα, και από την ίδια την Οθωμανική αυτοκρατορία που στα όριά της συμβίωναν ως υποτελείς πολλές εθνότητες. Νομίζω όμως, ότι ο Ρήγας έλαβε περισσότερο υπ’ όψιν την καθημερινότητα της εποχής του, έβλεπε την συμβίωση, ως υποτελών, πολλών εθνοτήτων, στο πλαίσιο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας διάσπαρτων τις περισσότερες φορές, την κοινή επιθυμία αποτίναξης του οθωμανικού ζυγού, την ελληνική παιδεία των ηγετικών τάξεων και τις ανάγκες της εποχής για φιλελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα, προσαρμοσμένο στα πρότυπα των αρχών της Γαλλικής επανάστασης.

Τα κείμενα του Ρήγα αποτελούσαν σε κάποιο βαθμό παράφραση της γαλλικής Διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη και των μετέπειτα επαναστατικών Συνταγμάτων και επαγγέλλονταν τον δημοκρατικό χαρακτήρα του ιδρυθησόμενου κράτους, την λαϊκή κυριαρχία, πρωτοποριακή οργανωτική δομή του κράτους με καθολική ψηφοφορία, νομοθετικά δημοψηφίσματα, εκλογή δικαστών από τον λαό, διεξαγωγή δημοψηφισμάτων και αναγνώριση για τους πολίτες των δικαιωμάτων αντίστασης και επανάστασης όταν “η διοίκησις βιάζει, αθετεί, καταφρονεί τα δίκαια του λαού”.

Ο έντονα προοδευτικός χαρακτήρας του πολιτεύματος αυτού προβάλλει πιο έντονα στο κείμενο της “Νέας Πολιτικής Διοίκησης” που έχει ως επίγραμμα το τρίπτυχο “Ισοτιμία-Ελευθερία-Αδελφότης” όπου κατοχυρώνονται η θρησκευτική ελευθερία, η προσωπική ελευθερία και ασφάλεια, η απαγόρευση αναδρομικότητας των ποινικών νόμων, η ελευθερία του επαγγέλματος και τα κοινωνικά δικαιώματα για εργασία, περίθαλψη, το δικαίωμα στην εκπαίδευση κ.λπ.

Η έντονη προβολή και κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών εξηγείται και από το γεγονός ότι επεδίωκε συνύπαρξη ανθρώπων διαφόρων εθνοτήτων μέσα σε ένα πολυεθνικό κράτος και γι’ αυτό έπρεπε να διασφαλίζεται η ελευθερία όχι μόνο των εθνοτήτων αλλά κάθε ατόμου ανεξαρτήτως θρησκείας ή εθνικής καταγωγής.

Όσο περισσότερο μελετά κανείς τα κείμενα του Ρήγα τόσο διαπιστώνει ότι έλαβε σοβαρά υπ’ όψιν την τότε πραγματικότητα. Ακόμη και ο ελληνικός χαρακτήρας που έδινε στο κράτος εξηγείται από το γεγονός ότι σ’ όλο τον χώρο των Βαλκανίων υπήρχαν διάσπαρτες ελληνικές κοινότητες, μέσω των Ελλήνων τα άλλα έθνη έρχονταν σε επαφή με τις φιλελεύθερες αρχές της Δύσης, ελληνικά ήταν κυρίως τα σχολεία και τυπογραφεία, στα χέρια Ελλήνων ήταν κυρίως το εμπόριο και όλες οι ηγετικές τάξεις των Βαλκανικών εθνών εγνώριζαν την ελληνική γλώσσα η οποία, τηρουμένων των αναλογιών, ήταν κάτι όπως η αγγλική γλώσσα σήμερα, η γλώσσα εργασίας για τα Βαλκάνια.

Ο Ρήγας απέβλεπε σε λειτουργία μοναδικού πολυεθνικού κράτους και όχι ομοσπονδιακού γιατί μάλλον διέβλεπε ότι οι εθνότητες δεν ζούσαν σε χώρους σαφώς διαχωριζόμενους γεωγραφικά αλλά μερικές φορές ήταν διάσπαρτες σε όλη τη Βαλκανική και γι’ αυτό, στο πολυεθνικό κράτος, όλοι οι πολίτες ως άτομα ασχέτως εθνικών, θρησκευτικών, ή γλωσσικών ιδιαιτεροτήτων θα συμμετείχαν στην άσκηση της εξουσίας. Γι’ αυτό προέβαλλε με έμφαση τα δικαιώματα του ατόμου χωρίς να προβλέπει κανένα θεσμό ρύθμισης σχέσεων μεταξύ εθνοτήτων.

Στους σχεδιασμούς του Ρήγα θα μπορούσε κάποιος να πει ότι υπήρχε μια αντιφατικότητα, με την έννοια ότι όλο το οικοδόμημα στηριζόταν στις αρχές της Γαλλικής επανάστασης που όμως είχε σημάνει το τέλος των πολυεθνικών κρατών και έφερε κύμα εθνικών επαναστάσεων. Όμως ο Ρήγας, για λόγους που προαναφέραμε, επειδή μάλλον έβλεπε ότι στα Βαλκάνια δεν υπήρχαν σαφώς γεωγραφικά όρια στα οποία να ζούσε συγκεκριμένη εθνότητα αλλά ότι στον ίδιο χώρο ζούσαν πολλές εθνότητες, επεδίωξε την συνύπαρξη των εθνοτήτων μέσα σε ένα πολυεθνικό κράτος με πλήρη εξασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών ανεξαρτήτως εθνικής προέλευσης.

Το όραμα του Ρήγα ήταν μεγαλεπήβολο και είχε στόχο να φέρει την συμφιλίωση και συνεργασία των βαλκανικών λαών με στόχο την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού, την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση και την ειρηνική συνύπαρξη και θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Ρήγας υπήρξε μεγάλος οραματιστής της βαλκανικής συνεργασίας και οι ιδέες του επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τις προσπάθειες βαλκανικής συνεργασίας όπως θα δούμε στην συνέχεια2. Ο Ρήγας είχε όραμα που αφορούσε όλους τους λαούς των Βαλκανίων 3 και γι’ αυτό η μνήμη του έμεινε ζωντανή στους λαούς των Βαλκανίων και η λαϊκή μούσα τον ύμνησε, ειδικά στη Σερβία όπου μαρτύρησε4. Χαρακτηριστικά, ο Σέρβος ποιητής Βοϊσλάβ Ίλιτς, στο ποίημά του “Μαντατοφόρος της Ελευθερίας”, λέει για τον Ρήγα:

“μαντατοφόρος έγινε και σ’ όλα τα Βαλκάνια / για τους λαούς προμήνυσε μια άγια αυγή απ’ τα ουράνια.

Όπου θα πέσουν τα παλιά παλάτια και θα γίνει / νέο ξεκίνημα ζωής στην ποθητή ειρήνη”.

Μεταγενέστερες προσπάθειες συνεργασίας

Την ανάγκη συνεργασίας των βαλκανικών χωρών και λαών ενστερνίσθηκαν κατά καιρούς μερικοί χαρισματικοί πολιτικοί των βαλκανικών χωρών, χωρίς αποτέλεσμα όμως, με κύριο εμπόδιο κάθε φορά το πρόβλημα των μειονοτήτων5 με την έννοια ότι υπήρχαν περιοχές τις οποίες διεκδικούσαν σχεδόν όλα τα εθνικά βαλκανικά κράτη που δημιουργήθηκαν τον 19ο αιώνα γιατί σ’ αυτές τις περιοχές ζούσαν αρκετές εθνότητες.

Το 1912 επιτεύχθηκε η συνεργασία των βαλκανικών χωρών στο πλαίσιο εθνικοαπελευθερωτικής προσπάθειας και θα μπορούσαμε να πούμε ότι επετεύχθη αυτή η σύμπραξη γιατί αφέθηκε σε εκκρεμότητα η τύχη αρκετών περιοχών που θα απελευθερώνονταν από την Οθωμανική αυτοκρατορία και έτσι όλες οι χώρες ήλπιζαν ότι, διαλύοντας την Οθωμανική αυτοκρατορία, θα μπορούσαν να διεκδικήσουν μεγάλο κομμάτι από τις περιοχές που θα απελευθερώνονταν. Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας υπήρχαν πάλι οραματιστές πολιτικοί που πίστευαν ότι αυτή η συνεργασία των βαλκανικών χωρών θα μπορούσε να συνεχιστεί και μετά την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού και να φτάσει μέχρι την δημιουργία Βαλκανικής Ομοσπονδίας. Έτσι, μιλώντας στην Ελληνική Βουλή την 13-8-1917, ο Ε. Βενιζέλος για τους Βαλκανικούς πολέμους είπε επί λέξει: “Επίστευα λοιπόν ότι ηδυνάμεθα να αρκεσθώμεν εις εκείνα τα οποία εθεώρουν απαραιτήτως αναγκαία, δια να φθάσωμεν εις ειρηνικήν διευθέτησην μετά της Βουλγαρίας, ότι ηδυνάμεθα εν τω παρόντι να αρκεσθώμεν εις ταύτα, επιτυγχάνοντες μίαν ουσιωδεστάτην μεγέθυνσιν της Ελλάδος και αποβλέποντες εις τούτο, ότι η ιδέα της συμπήξεως μίας Βαλκανικής Ομοσπονδίας θα ηδύνατο να αποδειχθεί κατορθωτή, οπότε θα ηδυνάμεθα να αδιαφορήσωμεν αν η έκτασις του εδάφους μας ήταν κατά 8 ή 10 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα μεγαλύτερα ή μικροτέρα, εφ’ όσον θα κατορθούτο δια της συμπήξεως της Ομοσπονδίας να δημιουργηθεί εκ των Βαλκανικών κρατών μία μεγάλη δύναμις η οποία να δύναται να προστατεύει τα συμφέροντα αυτών”6.

Βλέπουμε ότι το όραμα της συνεργασίας στα Βαλκάνια ενστερνίζεται ο Ε. Βενιζέλος ως συνεργασία χωρών και κρατών διότι τα εθνικά κράτη είναι μία πραγματικότητα πλέον και πιστεύει ότι η εθνικοαπελευθερωτική συνεργασία του 1912 θα συνεχισθεί και θα οδηγήσει σε δημιουργία Βαλκανικής Ομοσπονδίας αντί του πολυεθνικού κράτους τουΡήγα (...)

Έκτοτε μεσολάβησαν πολλά γεγονότα στα Βαλκάνια, ο εσωτερικός διχασμός στην Ελλάδα και η Μικρασιατική καταστροφή και όλα αυτά οδήγησαν στην ενίσχυση των εθνικών κρατών, που είχαν πλέον ομοιογένεια με τις ανταλλαγές πληθυσμών που ακολούθησαν μετά την συνθήκη του Νεϊγύ και την συνθήκη της Λωζάνης.

Σε κάποιους πολιτικούς ωρίμαζε η ιδέα διαβαλκανικής συνεργασίας σε προχωρημένο στάδιο αλλά όχι μόνο μεταξύ κυβερνήσεων και κρατών αλλά και μεταξύ λαών. Πρωτεργάτης ήταν ο Αλ. Παπαναστασίου ο οποίος με στήριξη του Ε. Βενιζέλου προχωρεί στην οργάνωση των Βαλκανικών Διασκέψεων. Η πρώτη Βαλκανική Διάσκεψη έγινε το 1930 στην Αθήνα και σε αυτή εξαγγέλθηκε ως στόχος η “δημιουργία βαλκανικής ένωσης με στόχο την ειρήνη, την ασφάλεια, την ενωμένη Ευρώπη και τη βαλκανική συνεννόηση”. Εδώ τονίζω ότι ο Παπαναστασίου από το 1910 εξήγγειλε την καλλιέργεια φιλικών σχέσεων με τα κράτη του Αίμου “επί σκοπώ προαγωγής των εις συμπολιτειακάς” και το 1924 μιλά για την αναγκαιότητα δημιουργίας Βαλκανικής Ομοσπονδίας. Η δεύτερη Βαλκανική Διάσκεψη γίνεται το 1931 στην Κωνσταντινούπολη, η τρίτη το 1932 στο Βουκουρέστι και η τέταρτη και τελευταία τον Νοέμβριο του 1933 στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με τον ψηφισθέντα κανονισμό, η “Βαλκανική διάσκεψη” ήταν ένας διαρκής οργανισμός με τον τίτλο αυτό και είχε ως σκοπό, σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του καταστατικού, “να συντελέσει εις την προσέγγισιν και την συνεργασίαν των βαλκανικών λαών εις τας οικονομικάς, κοινωνικάς, πνευματικάς και πολιτικάς σχέσεις με τελικήν κατεύθυνσιν την ένωσιν τον βαλκανικών κρατών (Αλβανίας, Βουλγαρίας, Ελλάδος, Ρουμανίας, Τουρκίας, και Γιουγκοσλαβίας)”.Οι αποτελούντες την αντιπροσωπεία κάθε χώρας δεν ήταν άτομα με επίσημη κρατική ιδιότητα αλλά εκπρόσωποι διαφόρων οργανώσεων, πρυτάνεις πανεπιστημίων, εκπρόσωποι επιστημονικών φορέων, παραγωγικών τάξεων, κ. λπ. (...) Ενδεικτικά, για το κλίμα που δημιουργήθηκε, αναφέρω ότι η επιτροπή πνευματικής συνεργασίας είχε ζητήσει 1) τη σύσταση στα βαλκανικά πανεπιστήμια εδρών συγκριτικού Δικαίου, 2) την ίδρυση βαλκανικών φοιτητικών γραφείων για την ανάπτυξη των πνευματικών σχέσεων και με ανταλλαγές καθηγητών και φοιτητών, 3) τη μετάφραση σε όλες τις γλώσσες των Βαλκανίων των δημοτικών τραγουδιών κάθε χώρας, 4) την ίδρυση βαλκανικής εταιρείας τύπου, 5) τη διδασκαλία σε κάθε βαλκανικό πανεπιστήμιο και μιας γλώσσας άλλης βαλκανικής χώρας, 6) τη χρήση του ραδιοφώνου και του κινηματογράφου για εμπέδωση της βαλκανικής φιλίας.

Η πρώτη βαλκανική διάσκεψη ολοκλήρωσε τις εργασίες της στους Δελφούς όπου εγκρίθηκε ο κανονισμός της και το αποχαιρετιστήριο διάγγελμα που έλεγε “Δεν εξαρτάται παρά μόνον από εμάς τους ιδίους να είμεθα πραγματικώς ανεξάρτητοι, να αποκτήσωμεν μέγα κύρος εις τον κόσμον, να καλυτερεύσωμεν τας τύχας μας και ακόμη να βοηθήσομεν τους άλλους λαούς όπως υπερνικήσουν τας δυσχερείας που τους πιέζουν. Τίποτε δεν ημπορεί να μας εμποδίσει να ακολουθήσομεν τον δρόμον που εχαράξαμεν. Η ένωσίς μας, ιδού το νέον ιδανικόν όλων των βαλκανικών λαών7”. Βλέπουμε σ’ αυτό το κείμενο να ξεπροβάλλει ολοζώντανο το όραμα του Ρήγα για συνεργασία των βαλκανικών λαών, για ειρήνη, φιλία και ενότητα και βλέπουμε ότι σ’ αυτές τις διασκέψεις, που μιλούν όχι εκπρόσωποι κυβερνήσεων αλλά εκπρόσωποι φορέων των διαφόρων χωρών, βλέπουμε ότι ζητούν συνεργασία λαών, ένωση των βαλκανικών λαών, αυτό δηλαδή που ζητούσε και ο Ρήγας προφητικά πολύ πριν.

Δυστυχώς οι Βαλκανικές διασκέψεις δεν επέτυχαν να δώσουν το ποθούμενο αποτέλεσμα γιατί ως τροχοπέδη λειτουργούσε πάντα το μειονοτικό που έθετε συνέχεια η βουλγαρική αντιπροσωπεία απειλώντας με αποχώρηση αν δεν προτασσόταν, και γι’ αυτό με δυσκολία το 1932 συντάξανε προσχέδιο βαλκανικού συμφώνου όπου τα άρθρα από 21 μέχρι 26 αναφέρονταν στην αντιμετώπιση του θέματος των μειονοτήτων. Αυτή τη δυσκολία καταλάβαινε καλά ο Ε. Βενιζέλος ο οποίος, στις αρχές Οκτωβρίου 1930 στην Αθήνα, μιλώντας ως Έλληνας πρωθυπουργός στις αντιπροσωπείες των άλλων χωρών στην Βαλκανική διάσκεψη, τόνισε ότι “πριν από την επίλυση του προβλήματος των μειονοτήτων καμία βαλκανική ομοσπονδία δεν είναι δυνατή”.

Βεβαίως, στην αποτυχία των Βαλκανικών διασκέψεων αυτής της εποχής συνετέλεσαν και άλλοι λόγοι αλλά κυρίως οι εργασίες ναρκοθετήθηκαν από τους Βουλγάρους που ζήτησαν να θεωρηθούν ως Βούλγαροι όλοι οι σλαβόφωνοι στην Ελλάδα και την νότια Σερβία, την σημερινή περιοχή των Σκοπίων, ζητώντας για όλους αυτούς πολιτιστική αυτονομία και παιδεία βουλγαρική. Έτσι, μπορούμε να κατανοήσουμε τώρα γιατί ο Ρήγας ζητούσε δημιουργία πολυεθνικού κράτους και όχι ομοσπονδία βαλκανικών κρατών, διότι ήξερε ότι η διασπορά των εθνοτήτων στα Βαλκάνια θα είχε ως αποτέλεσμα αλυτρωτικές βλέψεις και έριδες των εθνικών κρατών με στόχο προστασία των ομοεθνών τους, κάτι που το ζούμε έως σήμερα, ειδικά στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας όπου βλέπουμε φαινόμενα γενοκτονίας εθνικών μειονοτήτων.

Οι σημερινοί διαβαλκανικοί φορείς

Βλέπουμε ότι το όραμα του Ρήγα για συνεργασία των λαών στα Βαλκάνια ήταν πάντα επίκαιρο• και πάντα το ενστερνίζονταν πολιτικοί από όλες τις βαλκανικές χώρες. Το όραμα άντεξε στο χρόνο και εμπνέει και σήμερα ακόμη.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και την εγκαθίδρυση κομμουνιστικών καθεστώτων στις περισσότερες βαλκανικές χώρες, δεν μπορούσε να γίνει λόγος για συνεργασία των λαών, για ελεύθερη επικοινωνία, κ.λπ. Μετά το 1989 όμως που κατέρρευσαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα, το όραμα του Ρήγα έγινε πάλι επίκαιρο. (…) Η Ελλάδα μπορούσε να λειτουργήσει ως παράγοντας ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή, παίρνοντας πρωτοβουλίες και παίζοντας τον ρόλο του διαιτητή όπου ανέκυπταν προβλήματα.

Μπορούσε η χώρα μας, με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη, που είναι πόλη πιο οικεία στα Βαλκάνια, να ασκήσει μια άλλη βαλκανική πολιτική στηριγμένη στους άξονες που προανέφερα, πιστή στο όραμα του Ρήγα για φιλία, ειρήνη και συνεργασία στα Βαλκάνια. Ο Ρήγας ξεπερνούσε το πρόβλημα των μειονοτήτων οραματιζόμενος πολυεθνικό κράτος με πλήρη σεβασμό των ελευθεριών των πολιτών. Τώρα, θα έπρεπε να πεισθούν οι χώρες όπου εγκαταβιούν μειονότητες ότι πρέπει να αντιμετωπίζουν τις μειονότητες ως γέφυρα φιλίας με γειτονικές χώρες και όχι ως θέμα προστριβής, ότι τα σύνορα στα Βαλκάνια είναι απαραβίαστα αλλά ότι οι μειονότητες, όπου υπάρχουν και εκδηλώνονται, θα προστατεύονται σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα που εγγυώνται οι διεθνείς συνθήκες.

Από το επίσημο ελληνικό κράτος έγιναν μερικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, συνήθως με καθυστέρηση, κι έτσι είδαμε κάποιες διαβαλκανικές συναντήσεις ηγετών των χωρών της Βαλκανικής και συμφωνίες για συνεργασίες σε επιμέρους θέματα. Όμως ήταν βήματα άτολμα που απέβλεπαν σε συνεργασίες κορυφής ερήμην των λαών, ενώ η ιστορική αναγκαιότητα επέβαλλε δημιουργία στενού πλέγματος σχέσεων στη βάση, μεταξύ των λαών, για να μπορούν να σταθούν στο χρόνο και συμφωνίες ηγεσιών και κρατών 8.

Με την πίστη στην αναγκαιότητα της δημιουργίας αυτού του πλέγματος σχέσεων, επιστημονικοί φορείς από τον βορειοελλαδικό χώρο και μη κυβερνητικές οργανώσεις πήραν την πρωτοβουλία δημιουργίας διαβαλκανικών φορέων που στοχεύουν στην γνωριμία των λαών, στην δημιουργία κλίματος φιλίας και ειρήνης στα Βαλκάνια και την προσαρμογή των άλλων βαλκανικών χωρών στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Έτσι, τα τελευταία χρόνια, με πρωτοβουλία της ΕΣΗΕΜΘ δημιουργήθηκε η Ομοσπονδία δημοσιογραφικών οργανώσεων των Βαλκανικών χωρών, με πρωτοβουλία του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων, Ένωση ειδησεογραφικών πρακτορείων της περιοχής, με πρωτοβουλία του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης ή “Ένωση Βαλκανικών Δικηγορικών Συλλόγων”, με πρωτοβουλία του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, η “Ένωση Οικονομικών Πανεπιστημίων Βαλκανικών χωρών” κλπ. (…)

Ο ελληνισμός –αν και συρρικνωμένος– σ’ όλες τις χώρες έχει μακρά παράδοση και τα απομεινάρια του ελληνισμού διαπρέπουν σ’ αυτές τις χώρες και τον θέλουν ως κοινότητα αξιών στην οποία όλοι μπορούν να κοινωνούν. Θα αναφέρω χαρακτηριστικά ότι με έκπληξη διαπιστώσαμε όταν αρχίσαμε την προσπάθεια δημιουργίας της Ένωσης Βαλκανικών Δικηγορικών Συλλόγων ότι πρόεδρος των δικηγόρων Γιουγκοσλαβίας ήταν ο ελληνικής καταγωγής Θωμάς Φιλώτας από το Μοναστήρι, βλαχόφωνος, με καλή γνώση της ελληνικής, και πρόεδρος των δικηγόρων Ρουμανίας ο ελληνικής καταγωγής Βίκτωρ Αναγνώστε. (…)

Τελειώνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι το όραμα του Ρήγα για συνεργασία των βαλκανικών λαών κατά καιρούς συνήγειρε φωτισμένους πολιτικούς και πνευματικούς ανθρώπους από τις χώρες αυτές και έγιναν πολλές προσπάθειες για δημιουργία θεσμοθετημένων μορφών και φορέων συνεργασίας. Στις βαλκανικές διασκέψεις του μεσοπολέμου αυτή η συνεργασία είχε προχωρήσει σε βάθος αλλά ναρκοθετήθηκε από την ύπαρξη και διεκδίκηση μειονοτήτων, μια αδυναμία που έγκαιρα είχε επισημάνει ο Ρήγας και γι’ αυτό μιλούσε για πολυεθνικό βαλκανικό κράτος. Τώρα που τα θέματα των μειονοτήτων αντιμετωπίζονται ως θέματα σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ίσως πετύχουν αυτοί οι διαβαλκανικοί φορείς συνεργασίας διότι ανταποκρίνονται σε απαίτηση όλων των λαών, εξυπηρετούν την αναγκαιότητα προσαρμογής στην πραγματικότητα της Ε.Ε. και στην ανάγκη ειρηνικής συνύπαρξης των λαών. Κι ο ελληνισμός καλείται να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτή την προσπάθεια δικαιώνοντας το όραμα του Ρήγα, να αποτελέσει τον συνεκτικό ιστό σε κάθε μορφής συνεργασία, να λειτουργεί ως ο παράγοντας ειρήνης στην περιοχή και να οδηγήσει την περιοχή στην Ευρώπη.

Δημήτρης Γαρούφας



Σημειώσεις-Παραπομπές

1. Α. Μάνεση, "Το πολίτευμα του Ρήγα", περ. Αντί, τ. 652, 16-1-98.

2. Π. Κιτρομηλίδη, "Ο Ρήγας και τα σημερινά προβλήματα στα Βαλκάνια", περ. Αντί, τ. 652.

3. Γ. Κορδάτου, Ρήγας Φεραίος και η Βαλκανική Ομοσπονδία, Αθήνα 1974.

4. Π. Σπυρούδη, "Η Σερβική Λογοτεχνία και η ποίηση ξαναζωντανεύουν το τραγικό τέλος του Εθνομάρτυρα Ρήγα", περ. ΕΝΔΟΧΩΡΑ, τ. 51, σελ.60-62 και Ι. Παπανδριανού, "Πως είδε το τραγικό τέλος του Ρήγα ο Σέρβος Νομπελίστας Ίβο ¶ντριτς", περ. Ελλοπία, τ. 35.

5. Α. Τούντα-Φεργάδη, Μειονότητες στα Βαλκάνια - Βαλκανικές διασκέψεις 1930-1934, εκδ. Παρατηρητής, Θεσ/νίκη 1994.

6. Σ. Μαρκεζίνη, Πολιτική Ιστορία της νεωτέρας Ελλάδος, τ. 3ος, σελ. 209.

7. Α. Τούντα-Φεργάδη, Θέματα ελληνικής διπλωματικής ιστορίας 1912-1934, εκδ. Παρατηρητής, Θεσ/νίκη 1986.

8. Δ. Γαρούφα, "Διαβαλκανική στην πράξη", εφ. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 2-11-97.





*Ο Δημήτρης Α. Γαρούφας είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης και πρόεδρος της επιτροπής των "Εθνικών Θεμάτων". Το κείμενο δημοσιεύτηκε σε πλήρη μορφή στην επιστημονική επετηρίδα του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσ/νίκης του 1998, τ. 19.



ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ
(ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΛΙΒΑΝΟ)

Έχουμε επανειλημμένα τονίσει πως η νεώτερη δυτική σκέψη, τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, εισήλθε σε μια παρατεταμένη κρίση. Ένα μέρος της Αριστεράς και ίσως η πλειοψηφία των αριστερών και φιλελεύθερων διανοουμένων θα μεταβληθούν σε κατ’ εξοχήν ιδεολογικούς εκπροσώπους και φορείς της νέας παγκοσμιοποιητικής και ισοπεδωτικής ιδεολογίας του ιμπεριαλισμού. Στην ίδια κατεύθυνση –και εξίσου σημαντική και βαρύνουσα για το μέλλον της Δύσεως– είναι η εξάντληση του ιουδαϊκού επαναστατικού μεσσιανισμού και η εκτεταμένη ταύτισή του με τον σιωνισμό, που, μόλις πριν μερικές δεκαετίες, αποτελούσε ένα ρεύμα και μόνο της εβραϊκής σκέψης.
Ο εβραϊκός λαός, μέσα από την εξορία του, μεταβλήθηκε σε ένα ιδιότυπο “έθνος”, που διατηρούσε την ενότητά του μέσα από την πίστη σε μια θρησκεία και μία παράδοση, έστω και αν τα μέλη του ήταν διασκορπισμένα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Είναι γνωστές οι διώξεις που έχουν υποστεί οι Εβραίοι στη μακραίωνη ιστορική τους διαδρομή με αποκορύφωμα το ναζιστικό Ολοκαύτωμα. Κατά συνέπεια, η προσδοκία ενός Μεσσία, που ακόμα δεν έχει έλθει –μια και ο Εβραίος, από την άποψη της καταγωγής, Χριστός συνδέθηκε με την ελληνορωμαϊκή οικουμενικότητα και απορρίφθηκε από το εβραϊκό έθνος– καθώς και οι διώξεις εναντίον των Εβραίων, τους μετέβαλαν σε ένα λαό που αναζητούσε αενάως τη λύτρωση στη σφαίρα του μέλλοντος. Αυτή η λύτρωση, μέχρι τον 18ο αιώνα, θα παραμένει αποκλειστικά εβραϊκή, μέσα από κοινότητες που διατηρούσαν, με μια φοβερή εσωτερική ιεραρχία και πειθαρχία, τη συνοχή τους, γεγονός που τους επέτρεπε να επιβιώνουν παρά τις διώξεις, τις μετακινήσεις, τα πογκρόμ. Οι εβραϊκές κοινότητες ήταν αυτοδιοικούμενες και συχνά διέθεταν δικαιώματα ζωής ή θανάτου έναντι των μελών τους.1
Ωστόσο, μετά τον 18ο αιώνα, με τη συγκρότηση των εθνικών κρατών και την επέκταση των ατομικών δικαιωμάτων, οι αποκλειστικά εβραϊκές κοινότητες θα αποσυντεθούν μέσα στα νέα κράτη. Και θα εγκαινιαστεί η καταπληκτική εβραϊκή εποποιία του 19ου και του 20ού αιώνα. Οι Εβραίοι, απελευθερωμένοι από το βάρος της κλειστής κοινότητας, θα “εξαγάγουν” την ουτοπία τους από τα στενά εβραϊκά πλαίσια της Τορά και του Ταλμούδ σε ένα καθολικό ή τουλάχιστον πανευρωπαϊκό πεδίο. Η εβραϊκή “ουτοπία” δεν μπορούσε πλέον να είναι στενά εβραϊκή ούτε “εθνική” –στα καθ’ έκαστα έθνη όπου ζούσαν οι Εβραίοι αυτής της γενικευμένης διασποράς– αλλά μάλλον οικουμενική, κοινωνική και πνευματική2. Έτσι θα αποτελέσουν έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες διαμόρφωσης της ευρωπαϊκής υπερεθνικής ταυτότητας, των πνευματικών αναζητήσεων, της καθολικότητας. Ο ρόλος τους στην ανάπτυξη του εμπορίου, της επιστήμης, των πνευματικών ανταλλαγών, της φιλοσοφίας, θα είναι χωρίς προηγούμενο. Αρκεί να αναφερθούμε σε ελάχιστα ονόματα, Σπινόζα, Χάινε, Μαρξ, Φρόυντ, Αϊνστάιν, Σαγκάλ.
Μεσσιανισμός και σιωνισμός
Όσοι όμως, σαν συνέπεια και του πάντα παρόντος αντισημιτισμού, νοσταλγούσαν την εβραϊκή κοινότητα, δεδομένου ότι δεν ήταν πλέον εφικτή η επιστροφή σ’ αυτή, θ’ αρχίσουν να προσανατολίζονται προς τον σιωνισμό, με την επιστροφή στα “πατρογονικά εδάφη” και τη μεταβολή του οιονεί εβραϊκού έθνους σε ένα “κανονικό” έθνος-κράτος –έστω και αν θα έπρεπε να εκδιώξουν τους ¶ραβες που κατοικούσαν εκεί για χιλιάδες χρόνια.
Ο εβραϊκός κοσμικός μεσσιανισμός αντιπαρέθετε στο σιωνιστικό όνειρο μια πανανθρώπινη απελευθέρωση, και μέσω αυτής την α

#48 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 15 July 2006 - 10:23 PM

Οι ειδικοί του UCK επιβεβαιώνουν ότι, από το 1996, η οργάνωση ελάμβανε τη βοήθεια ης αλβανικής κυβέρνησης. Αλλά αυτή η συνεργασία επιταχύνθηκε με γοργούς ρυθμούς ύστερα από την πολιτική κρίση που γνώρισε η Αλβανία το 1997 (με το σκάνδαλο των χρηματιστικών «πυραμίδων», την εξέγερση και την ήττα του προέδρου Σαλί Μπερίσα στις εκλογές του Ιουνίου του 1997). Δεν γνωρίζουμε επακριβώς την εξέλιξη αυτών των σχέσεων μέχρι το φθινόπωρο του 1997, όταν η κυβέρνηση του Φάτος Νάνο (που σχηματίστηκε το 1997, με την πλειοψηφία των πρώην κομμουνιστών) αντιλήφθηκε ότι οι αμερικανοί και ευρωπαϊκοί πολιτικοί κύκλοι ενδιαφέρονταν για την ύπαρξη του UCK και για τον πολιτικό του προσανατολισμό.

Ο ρόλος του UCK βρισκόταν στο επίκεντρο της συζήτησης κατά τη διάρκεια των συναντήσεων μεταξύ του Νάνο και διαφόρων πολιτικών. Σύμφωνα με μερικούς από τους πιο στενούς συνεργάτες του Νάνο, οι Δυτικοί ήταν ανήσυχοι καθώς δεν γνώριζαν αν ο UCK ήταν ή όχι τρομοκρατική οργάνωση, όπως το ΡΚΚ στο Κουρδιστάν. Για να πάρουν μια απάντηση, η αλβανική κυβέρνηση ανέλαβε να διερευνήσει την προέλευση του UCK, και στο τέλος του ’97, ο πρώην πολιτικός σύμβουλος και επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου του Φάτος Νάνο, Βλαντιμίρ Πρέλα, διαβεβαίωνε ότι ο UCK δεν ήταν μια τρομοκρατική οργάνωση. Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώθηκε από τις αλβανικές μυστικές υπηρεσίες (SHIK). Ο Νάνο υπογράμμιζε συνεχώς ότι ο UCK δεν ήταν μια αριστερή οργάνωση (δηλ. κομμουνιστική) και ότι ο προσανατολισμός του ήταν ακραιφνώς φιλοδυτικός.

Τι έκανε ο Φάτος Νάνο στο Ραμπουγιέ;

Ο UCK, σύμφωνα με πληροφορίες που είχαν συλλέξει τα Τίρανα, δήλωσε ότι γινόταν όλο και πιο δυνατός στο Κοσσυφοπέδιο και ότι ήλπιζε να λάβει την υποστήριξη των δυτικών πολιτικών και στρατιωτικών δυνάμεων. Σύμφωνα με πηγές του υπουργικού συμβουλίου του Πρωθυπουργού, ο στρατηγός Γουέσλι Κλαρκ (επικεφαλής των στρατιωτικών επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία) έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον γι’ αυτές τις πληροφορίες. Σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πηγές, ο Κλαρκ ζητούσε συστηματικά πληροφορίες για τον UCK και περισυνέλεγε τις γνώμες των Αλβανών πολιτικών σχετικά με τους αρχηγούς του. Οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες είχαν προβλέψει την κλιμάκωση του Μαρτίου του 1998 (ανάληψη δράσης από τον UCK και πρώτη σερβική σφαγή εναντίον άμαχου πληθυσμού στην περιοχή της Ντρένιτσα) και την επικράτηση του UCK ως επικεφαλής των κοσσοβάρικων κινημάτων ανεξαρτησίας.

Ο Ζεκερία Κάνα, ένας πολύ γνωστός Αλβανός διανοούμενος, συνάντησε τον Φάτος Νάνο και του μετέφερε το ακόλουθο μήνυμα: «Ο UCK σ’ ευχαριστεί για την προστασία που του παρείχες στους διεθνείς πολιτικούς κύκλους και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των συναντήσεων με τον αμερικανό πρέσβη Γκέλμπαρι.» Το UCK τον επαναεπιβεβαίωσε ότι δεν διοικούταν από αριστερούς μαχητές και πρόσθεσε ότι η εγκαθίδρυση επίσημων σχέσεων με την κυβέρνηση των Τιράνων ήταν πολύ σημαντική. Ύστερα απ’ αυτό το μήνυμα, οι σχέσεις μεταξύ του Νάνο και του UCK έγιναν ακόμα πιο στενές. Ο Νάνο λοιπόν ήταν ο εγγυητής του UCK στους Υπουργούς εξωτερικών της Γαλλίας και της Γερμανίας, και ιδιαιτέρως ενώπιον του πρεσβευτή Γκέλμπαρτ και του αμερικανού απεσταλμένου Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ. Ο τελευταίος είχε ως αποστολή να ενημερώσει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τον Λευκό Οίκο όσον αφορά την πολιτική κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο. Συνοδευόμενος από τον Βετόν Συρρόϊ (εκδότη της εφημερίδας Κόχα Ντιτόρε και μέλος της αντιπροσωπείας στο Ραμπουγιέ), ο Χόλμπρουκ πήγε μέχρι το Γιούνικ (βάση του UCK), όπου συνάντησε μία ομάδα μαχητών του UCK τον Ιούνιο του 1998. Μια εβδομάδα αργότερα, συνάντησε τον Νάνο στο Γκρανς-Μοντάνα στην Ελβετία. Ο Νάνο είχε κανονίσει μία συνάντηση μεταξύ του Χόλμπρουκ και των αρχηγών του UCK. Ο αμερικανός απεσταλμένος είχε λοιπόν ήδη μια καθαρή εικόνα για τα δύο πρόσωπα του UCK: και αυτό που πραγματοποιούσε τις χερσαίες επιχειρήσεις και εκείνο που κινούσε τα νήματα στη Δύση. Δυσαρεστημένος, εξήγησε στον Νάνο ότι οι εκπρόσωποι του UCK ήταν πολύ σκληροί και ότι τον είχαν σημαδέψει με τα καλάσνικοφ στο κεφάλι. Αυτή την εποχή ο Ρουγκόβα εμφανιζόταν πολύ εχθρικός έναντι στον Νάνο. Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης στον Λευκό Οίκο με τον Μπιλ Κλίντον, κατηγόρησε τον Νάνο ότι ενθάρρυνε τον UCK και ότι τον συνέδεαν μ’ αυτήν την οργάνωση ιδεολογικοί μαρξιστικο-λενινιστικοί δεσμοί. Εξέφρασε επίσης την συμπάθειά του για τον Μπερίσα.

Τον Ιούνιο του 1998, ο Νάνο αποφάσισε να επισημοποιήσει τις σχέσεις των Τιράνων με το UCK, υποδεχόμενος μια αντιπροσωπεία αποτελούμενη από 6 μέλη του κινήματος. Ο Φάτος Νάνο λοιπόν όχι μόνο ήταν ο πρώτος πολιτικός που δέχθηκε επισήμως τον UCK, αλλά επίσης ο πρώτος πρωθυπουργός που έβγαλε τις σχέσεις με τον UCK από το επίπεδο των μυστικών υπηρεσιών και τις αναβάθμισε σ’ ένα πολιτικό επίπεδο. Ο Υπουργός εξωτερικών της Αλβανίας θεωρούσε τον UCK ως συνεργάτη του, και οι αλβανικές μυστικές υπηρεσίες ενέτειναν τις προσπάθειες τους υπέρ του UCK.

Οι βόρειες περιοχές της Αλβανίας έγιναν λοιπόν οι βάσεις του κινήματος ενώ όπλα μεταφέρονταν μέσω των αλβανικών συνόρων. Οι εκπρόσωποι του UCK, υποστήριζαν πάντοτε τον Φάτος Νάνο, ακόμα και μετά την παραίτησή του (το φθινόπωρο του 1998). Ποιες υπήρξαν ύστερα οι σχέσεις ανάμεσα στον UCK και τον Φάτος Νάνο; Γιατί ο τελευταίος βρισκόταν στο Παρίσι κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων στο Ραμπουγιέ; Τόσες ερωτήσεις χωρίς απάντηση.

Μπλέντι Φεβζίου*



* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο εβδομαδιαίο περιοδικό Klan, των Τιράνων.

#49 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 16 July 2006 - 02:23 AM

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΡΩΜΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑ UCK ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ
«¶μα ζήσω, θα τους γαμήσω! ¶μα πεθάνω, θα μου κλάσουν τον μπούτζο!»
Γεώργιος Καραϊσκάκης



-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ LOBBY
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΕ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΧΑΑΡΕΤΖ!




Ο Μίκης Θεοδωράκης παραχώρησε μακροσκελή συνέντευξη στον δημοσιογράφο της ισραηλινής εφημερίδας Χααρέτζ, ¶ρι Σαάβιτ .
Ένα εικοσιτετραωρο πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών καθίσαμε στην ταράτσα του Μίκη Θεοδωράκη, με την Ακρόπολη να δεσπόζει από πάνω μας. Την ώρα που το Ζέπελιν πετά πάνω από την ελληνική πρωτεύουσα και ο αυγουστιάτικος ήλιος δύει, η ορχήστρα της τελετής έναρξης αρχίζει το έργο της και ο Μίκης ακουμπά το χέρι του στο δικό μου λέγοντας “κοίτα τι όμορφα!, όπως έγραψε ο Γκέτε, η Ακρόπολη είναι σαν παγωμένη μουσική. Δεσπόζει πάνω από την Αθήνα σαν παγωμένη μουσική”. Ο Μίκης μίλησε για τη μουσική του, για το πώς εμπνέεται, πώς ακούει νότες στον ύπνο του. Πώς ξυπνάει στη μέση της νύχτας για να σημειώσει τις νότες στο χαρτί. Το ξημέρωμα, σηκώνεται και συγκεντρώνει τη στοίβα των χαρτιών από το πάτωμα και προσπαθεί να εντοπίσει το σημαντικό στοιχείο σε αυτά: την κυρίαρχη ιδέα. Αργότερα, στο πιάνο, θα δώσει δομή στο χάος.
“Είμαι πιο κοντά στο γερμανικό πνεύμα”, λέει ο Μίκης Θεοδωράκης. Πολύ ρομαντικός, αλλά ελάχιστα πειθαρχημένος. Παρασύρεται εντελώς από έντονα συναισθήματα, αλλά εργάζεται σκληρά και τακτικά, θαυμάζει τον Μπετόβεν και τον Βάγκνερ, ενώ έχει αμφιβολίες για τον Σένμπεργκ. Δεν πιστεύει στη διανοουμενίστικη μουσική. Δεν πιστεύει σε ό,τι είναι αποκομμένο από το μύθο, τη θρησκεία, τον ανθρώπινο πόνο, από τον τρομερό πόνο του θανάτου.
Σκέφτεται συχνά τον θάνατο; Κάθε μέρα, λέει, κάθε μέρα... Μόνο όταν είναι απορροφημένος στη μουσική νιώθει αθάνατος. Δεν έχει, όμως, ψευδαισθήσεις. Γιορτάζει τη ζωή, γιατί πέρα από αυτή δεν υπάρχει τίποτε. Το σώμα του τον προδίδει τα τελευταία χρόνια και αυτό του προκαλεί μεγάλη λύπη. Τον προσβάλλει. Όλη του τη ζωή υπήρξε τόσο δυνατός και άξαφνα χρειάζεται μπαστούνι για να βαδίσει. Του είναι αναγκαίο να στηριχθεί πάνω μου, για να σηκωθεί από την καρέκλα του. Συνεχίζει να είναι πανύψηλος και τα ατίθασα μαλλιά του δεν έχασαν τη λάμψη τους, αν και έχουν γίνει πια ψαρά. Στα μάτια του, υπάρχει πάντα η σπίθα της νιότης. Το χιούμορ του είναι αυτοσαρκαστικό.
Θέλει να εκμεταλλευθεί κάθε στιγμή, κάθε σκέψη, να απολαύσει κάθε ζωντανό πλάσμα. Ακόμη και η μεγάλη του αγάπη για τη γυναίκα αρνείται να πεθάνει. “Οι Ισραηλινές γυναίκες είναι τόσο όμορφες. Όπως στη Βίβλο, όπου το μέλι και το γάλα ρέουν άφθονα”, μου ψιθυρίζει στο αφτί.
Στη ρίζα του κακού
– Κύριε Θεοδωράκη, στις 4 Νοεμβρίου 2003 δηλώσατε πράγματα σε αυτό εδώ το σπίτι, που προκάλεσαν σοκ σε Εβραίους και μη Εβραίους σε όλο τον κόσμο. Είπατε ότι οι Εβραίοι αποτελούν τη ρίζα κάθε κακού. Τι εννοούσατε;
Για μένα, η πολιτική της κυβέρνησης Μπους αποτελεί σήμερα τη ρίζα κάθε κακού. Πρόκειται για φασιστική πολιτική. Δεν καταλαβαίνω πώς ο εβραϊκός λαός, που υπήρξε θύμα των Ναζί, μπορεί να υποστηρίζει τέτοια φασιστική πολιτική. Κανένας άλλος λαός στον κόσμο δεν υποστηρίζει την πολιτική αυτή, εκτός του Ισραήλ! Αυτή η κατάσταση πραγμάτων με θλίβει. Είμαι φίλος του Ισραήλ. Είμαι φίλος του εβραϊκού λαού. Η πολιτική Σαρόν, όμως, και η υποστήριξη της πολιτικής Μπους αμαυρώνει την εικόνα του Ισραήλ στον κόσμο. Φοβάμαι ότι ο Σαρόν θα οδηγήσει τους Εβραίους –όπως ο Χίτλερ οδήγησε τους Γερμανούς– στον δρόμο του κακού.
– Ακόμη και σήμερα, δέκα μήνες μετά τις δηλώσεις σας, δεν θεωρείτε ότι πράξατε σφάλμα, λέγοντας τέτοια πράγματα;
Όχι, αλλά είναι σημαντικό για εμένα να υπογραμμίσω ότι ουδέποτε είπα πως οι Εβραίοι αποτελούν τη ρίζα του κακού. Αυτό που είπα είναι ότι οι Εβραίοι βρίσκονται στη ρίζα του κακού.
– Δεν έχετε, λοιπόν, μετανιώσει;
Όχι. Όμως με πλήγωσε η εβραϊκή αντίδραση στις δηλώσεις μου. Δεν ήταν διόλου πολιτισμένη. Έλαβα χιλιάδες δηλητηριώδεις ηλεκτρονικές επιστολές από Εβραίους απ’ όλο τον κόσμο. Δεν μπορούσα να καταλάβω το μίσος έναντί μου. Σε ολόκληρη τη ζωή μου πολέμησα το ρατσισμό. Τάχθηκα υπέρ του Ισραήλ. Συνέθεσα το “Μαουτχάουζεν”. Πώς είναι δυνατόν να έγινα αντισημίτης από τη μία ημέρα στην άλλη;
Δικαιολογία ο αντισημιτισμός
–Ας σας εξηγήσω την εβραϊκή αντίδραση. Πολλοί Εβραίοι νιώθουν εκ νέου φόβο για την Ευρώπη. Φοβόμαστε ότι έχει ξαναγεννηθεί ο αντισημιτισμός στη Γηραιά Ήπειρο. Έτσι, όταν είπατε όσα είπατε υπήρξε μια αντίδραση του τύπου “κι εσύ Βρούτε;”. Ακόμα και ο παλιός μας φίλος ο Θεοδωράκης στράφηκε εναντίον μας.
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει αντισημιτισμός στην Ευρώπη. Υπάρχει, όμως, αντίδραση κατά του Σαρόν και του Μπους. Ο αντισημιτισμός αποτελεί μια δικαιολογία για να μην υπάρξει αυτοκριτική. Αντί να αναρωτηθούμε τι είναι εσφαλμένο στην πολιτική του Ισραήλ, οι Εβραίοι υποστηρίζουν ότι οι Ευρωπαίοι είναι εναντίον μας επειδή υπάρχει νέο κύμα αντισημιτισμού. Επειδή δεν μας αγαπούν. Ακόμα και ο Θεοδωράκης λέει ότι είμαστε η ρίζα του κακού. Αυτή η αντίδραση είναι αρρωστημένη.
– Γιατί;
Επειδή αντανακλά την ψυχοπαθολογία του εβραϊκού λαού. Θέλουν να νιώθουν θύματα. Θέλουν να νιώθουν αυτήν την ανακούφιση. Ναι, έχουμε το δίκαιο με το μέρος μας, αλλά πάλι είμαστε θύματα. Ας φτιάξουμε ένα ακόμα γκέτο. Αυτή είναι μαζοχιστική αντίδραση.
– Είναι οι Εβραίοι μαζοχιστές;
Υπάρχει ψυχολογικός μαζοχισμός στην εβραϊκή παράδοση.
– Υπάρχει και σαδισμός;
Είμαι βέβαιος πως όταν οι Εβραίοι της διασποράς συζητούν μεταξύ τους, νιώθουν ικανοποίηση. Νιώθουν ότι τώρα είναι τόσο κοντά στη μοναδική υπερδύναμη που κανείς δεν μπορεί να μας βλάψει. Μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Για αυτό ο ισχυρισμός περί νέου αντισημιτισμού δεν αποτελεί μόνο άρρωστη αλλά και ανέντιμη αντίδραση.
– Γιατί το λέτε αυτό;
Επειδή πιστεύω ότι επιτρέπει στους Εβραίους να κάνουν ό,τι θέλουν. Όχι μόνο ψυχολογικώς αλλά και πολιτικώς παρέχει στους Εβραίους μια δικαιολογία. Την αίσθηση ότι είναι θύματα. Τους επιτρέπει να κρύψουν την αλήθεια. Δεν υπάρχει εβραϊκό πρόβλημα στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει αντισημιτισμός.
Παραμύθια παιδικής ηλικίας
– Ας προχωρήσουμε. Ας κάνουμε μερικά βήματα πίσω στο χρόνο. Όταν ήσασταν παιδί, πριν το Ολοκαύτωμα, τι εντύπωση είχατε για τους Εβραίους;
Είναι Εβραίοι της Ελλάδας, δεν διέφεραν από τους Έλληνες. Ήταν απολύτως Έλληνες. Αγαπούσαν τη δουλειά τους και την οικογένειά τους. Στο σχολείο ήταν οι καλύτεροι. Καλοί φίλοι, καλοί γείτονες. Κανένα πρόβλημα.
– Όμως πρέπει να υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Ήταν ο... άλλος. Ήταν διαφορετικοί.
Θυμάμαι ότι, για τις ηλικιωμένες γυναίκες, οι Εβραίοι ήταν αυτοί που σταύρωσαν το Χριστό. Το 1932 ήμουν στα Γιάννενα, όπου υπήρχε πολύ μεγάλη εβραϊκή κοινότητα κι εγώ έπαιζα όλη την ώρα με τα εβραιόπουλα. Η γιαγιά μου ήταν πολύ θρήσκα, είχε ένα δωμάτιο γεμάτο εικονίσματα και έψαλλε συνεχώς. Οι ύμνοι που τραγουδούσε επηρέασαν έντονα τη μουσική μου. Και θυμάμαι ότι την άνοιξη μου είπε: Τώρα που είναι Πάσχα, μην πας στην εβραϊκή συνοικία. Το Πάσχα, οι Εβραίοι βάζουν τα παιδιά των χριστιανών σε βαρέλια με μαχαίρια και μετά τους πίνουν το αίμα.

– Αυτή η ιστορία αποτυπώθηκε στο νεαρό μυαλό σας;

Ήταν μια πολύ ισχυρή εικόνα. Μετά από χρόνια, πριν γίνω κομμουνιστής, ήμουν μέλος της φασιστικής νεολαίας του Μεταξά. Περπατούσαμε πάνω κάτω στους δρόμους και διαρκώς χαιρετούσαμε – έμοιαζε λίγο με τη νεολαία του Χίτλερ αλλά στο κωμικό. Μια μέρα μου ανέθεσαν να μιλήσω για τον κομμουνισμό. Γύρισα σπίτι και ρώτησα τη μητέρα μου τι είναι ο κομμουνισμός. Είπε ότι δεν ήξερε, αλλά πίστευε ότι είναι κάτι κακό. Τι κακό; είπα. Κακό σαν τους Εβραίους, είπε. Κι έτσι τη ρώτησα αν και οι κομμουνιστές βάζουν μικρά αγόρια σε βαρέλια και τους πίνουν το αίμα. Τι θέλω να σας πω με όλα αυτά; Αυτά τα πράγματα υπάρχουν, δεν τα είχα συνειδητοποιήσει νωρίτερα, αλλά τώρα, με τις ερωτήσεις σας συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν.

– Θα συμφωνούσατε ότι για τη χριστιανική Ευρώπη οι Εβραίοι δεν είναι ένας οποιοσδήποτε λαός, ότι έχουν μια ιδιαίτερη θέση στον ευρωπαϊκό νου;

Δεν ξέρω για την Ευρώπη, είναι διαφορετική από την Ελλάδα. ¶λλη θρησκεία, άλλος πολιτισμός. Δεν έχουμε θρησκευτικά δόγματα, δεν είμαστε φανατικοί.

– Πιστεύετε ότι οι Εβραίοι είναι φανατικοί;

Κάτι που είναι πολύ αρνητικό μπορεί να είναι και θετικό. Αν οι Εβραίοι δεν είχαν φανατισμό, δεν θα υπήρχαν. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Οι Εβραίοι χρειάζονται αυτόν τον φανατισμό, ο αποκαλούμενος φανατισμός έχει πιο πολύ να κάνει με την αυτοάμυνα. Μέσω της θρησκείας τους κατάφεραν οι Εβραίοι να συνδεθούν και να συνεργαστούν.

– Φαίνεται ότι οι Εβραίοι σας συναρπάζουν. Γιατί;

Αψηφούν τους κινδύνους, μένουν πιστοί στις ρίζες τους, είναι μυστήριο. Κοιτάξτε για παράδειγμα τη Γαλλία. Σε μια χώρα με σπουδαίο πολιτισμό υπάρχει μια τεράστια εβραϊκή κοινότητα. Γίνονται οι Εβραίοι Γάλλοι; Όχι. Μιλούν τέλεια γαλλικά, πετυχαίνουν στη δουλειά τους, αλλά δεν είναι Γάλλοι. Διαρκώς σκέφτονται να επιστρέψουν στην Ιερουσαλήμ.

– Υπάρχει λοιπόν κάτι μοναδικό στην εβραϊκή ύπαρξη;

Είναι μεταφυσικό φαινόμενο, δεν μπορεί να εξηγηθεί.

– Κατά την άποψη σας, τι είναι αυτό που κρατάει εμάς τους Εβραίους μαζί;

Είναι το αίσθημα ότι είστε παιδιά του Θεού, ότι είστε οι επίλεκτοι.

– Πιστεύετε ότι οι Εβραίοι έχουν αίσθημα υπεροχής εξαιτίας αυτής της στενής σχέσης με το Θεό;

Υπάρχει και αυτό το στοιχείο. Δεν το έχουν όλοι οι Εβραίοι, όμως πολλοί πιστοί Εβραίοι το έχουν.

– Βρίσκετε τους Εβραίους λίγο επηρμένους και επιθετικούς;

Ναι.

– Διακρίνετε στο Ισραήλ του Σαρόν μια έκφραση αυτού του στοιχείου του εβραϊκού ψυχισμού;

Όχι, δεν θα το έλεγα. Αλλά αυτό το ζήτημα της ανωτερότητας δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Γιατί, στον αγώνα τους για αυτοάμυνα, οι Εβραίοι κατάφεραν να διακριθούν. Περίπου 200 Εβραίοι έχουν τιμηθεί με βραβεία Νόμπελ. Ο Χριστός, ο Μαρξ και ο Αϊνστάιν ήταν Εβραίοι. Οι Εβραίοι συνεισέφεραν τόσα πολλά στην Επιστήμη, την Τέχνη και τη Μουσική. Κρατούσαν στα χέρια τους το παγκόσμιο χρήμα. Επομένως, ήταν πολύ φυσικό να θεωρούν τους εαυτούς τους πολύ ισχυρούς. Κάτι που τους δίνει το αίσθημα της ανωτερότητας.

– Οι Εβραίοι έχουν στα χέρια τους το παγκόσμιο χρήμα;

Ελέγχουν μεγάλο μέρος των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών μέσων.



Ελέγχουν μεγάλες ορχήστρες

– Επομένως, ο σύγχρονος παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός ελέγχεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τους Εβραίους;

Αφού μιλάμε με ειλικρίνεια, θα σας πω κάτι άλλο. Οι Εβραίοι ελέγχουν τις περισσότερες από τις μεγάλες συμφωνικές ορχήστρες του κόσμου. Όταν έγραψα τον εθνικό ύμνο της Παλαιστίνης, η συμφωνική ορχήστρα της Βοστώνης σκόπευε να προχωρήσει σε μια εκτέλεση του έργου μου. Η ορχήστρα ελεγχόταν από Εβραίους. Και αυτοί δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή της συναυλίας. Από τότε δεν μπορώ να συνεργαστώ με καμία μεγάλη ορχήστρα. Μου το αρνούνται.

– Αντιμετωπίσατε αυτό το πρόβλημα και με άλλες ορχήστρες;

Οπουδήποτε υπάρχουν Εβραίοι. Όπου οι ορχήστρες ελέγχονται από Εβραίους, μποϊκοτάρουν το έργο μου.

– Πραγματικά αισθάνεσθε ότι οι Εβραίοι ελέγχουν μεγάλο μέρος του κόσμου της μουσικής;

Ναι.

– Και το ίδιο ισχύει με την παγκόσμια οικονομία;

Στην Αμερική, η εβραϊκή κοινότητα είναι πολύ ισχυρή. Ελέγχει μεγάλο μέρος της οικονομίας. Ασφαλώς, και των μέσων ενημέρωσης. Επιτρέψτε μου να εξηγηθώ:

Όταν συγκροτήθηκε το κράτος του Ισραήλ, ήμαστε όλοι στο πλευρό του Ισραήλ. Υπήρχε μεγάλη συμπάθεια για τον σιωνισμό εξαιτίας των όσων είχαν υποφέρει στον πόλεμο. Αυτή είναι η μία πλευρά των Εβραίων. Αλλά η διεθνής εβραϊκή κοινότητα έχει να επιδείξει και αρνητικά φαινόμενα. Οι Εβραίοι εμφανίζονται σήμερα να ελέγχουν τις μεγάλες τράπεζες. Συχνά και κυβερνήσεις. Έτσι, οτιδήποτε άσχημο ή κακό έρχεται από τις κυβερνήσεις, είναι φυσικό να συνδέεται από τους απλούς ανθρώπους με τους Εβραίους.

-Εσείς, προσωπικά, πιστεύετε ότι οι Εβραίοι, η διεθνής εβραϊκή κοινότητα, ελέγχουν τις τράπεζες, τη Γουόλ Στρητ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης;

Ναι.

– Και λέτε ότι τώρα, μέσω της επιρροής που ασκούν στον Μπους, έχουν τον έλεγχο των διεθνών υποθέσεων;

Ναι.

– Ποια είναι η εβραϊκή επιρροή στην πολιτική του Μπους;

Πιστεύω ότι ο πόλεμος στο Ιράκ και η επιθετική διάθεση έναντι του Ιράν επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ.

– Οι Εβραίοι έχουν τόσο μεγάλη ισχύ που μπορούν να κατευθύνουν την πολιτική της μόνης υπερδύναμης;

Υπάρχει μια ομάδα Εβραίων που περιβάλλει τον Μπους και ελέγχει την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών.

– Επομένως, οι Εβραίοι τραβούν τα σχοινιά πίσω από τον Μπους;

Όχι, βρίσκονται μπροστά από αυτόν.

– Η Αμερική, η μεγάλη υπερδύναμη, στην πραγματικότητα ελέγχεται από τους Εβραίους;

Ναι.

– Ποιες είναι οι προθέσεις των Εβραίων που ελέγχουν τον πρόεδρο Μπους;

Το κύριο μέτωπό τους είναι με τους ¶ραβες. Πιστεύουν ότι χτυπώντας τους ¶ραβες θα βοηθήσουν το Ισραήλ να επιβιώσει. Προσφέρουν στρατιωτική λύση στο πρόβλημα της μελλοντικής επιβίωσης του Ισραήλ.

– ¶λλα η τρέχουσα αμερικανική πολιτική είναι μια αντίδραση στην 11η Σεπτεμβρίου. Είναι μια απάντηση στην απειλή του Μπιν Λάντεν.

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να αναρωτηθείτε ποιος είναι ο Μπιν Λάντεν. Εδώ υπάρχουν παράξενα πράγματα. Στο παρελθόν δούλευε για τους Αμερικανούς. Ακόμη και την 11η Σεπτεμβρίου, θα μπορούσε να εργαζόταν για τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Δεν θέλω να πω ότι αυτοί που χτύπησαν τους Δίδυμους Πύργους ήταν οι ίδιοι Αμερικανοί. Θα ήταν παρανοϊκό να ειπωθεί κάτι τέτοιο. Αλλά την 11η Σεπτεμβρίου χρησιμοποιήθηκε αμερικανική τεχνολογία.

– Θα μπορούσε να είναι προβοκάτσια;

Στην Αμερική υπάρχουν πολλές δυνάμεις. Υπάρχουν υπερπατριώτες. Πιστεύω ότι ο ρόλος που έπαιξε ο Μπιν Λάντεν είναι ύποπτος.

- Λέτε, δηλαδή, ότι υπήρξε κάποιο είδος αμερικανικής συνωμοσίας.

Δεν πιστεύω ότι το έκαναν εκείνοι οι ξυπόλητοι Αφγανοί. Αυτό είναι αστείο. Ούτε καν η γιαπωνέζικη τεχνολογία δεν θα μπορούσε να πετύχει κάτι τέτοιο. Ούτε η γερμανική.

– Είναι πιθανό να έπαιξε κάποιο ρόλο η Μοσάντ στην 11η Σεπτεμβρίου;

Η Μοσάντ έχει την ανάλογη τεχνολογία. Αλλά ούτε κι αυτή δεν είναι υπερδύναμη. Οι Αμερικανοί ελέγχουν τα πάντα.

Περί έρωτος φύσης και Θεού

Έπειτα από κάμποσες ώρες συζήτησης, ήταν πια ο Μίκης και εγώ ήμουν ο ¶ρι. Με ρώτησε για το γιο και την κόρη μου, μου μίλησε για το πει το ισραηλινό κοινό. Ότι δεν υπάρχει άλλο κοινό στον κόσμο σαν κι αυτό. Ότι μετά από μία συναυλία στην Καισάρεια, ένας ανώτατος αξιωματικός του στρατού τον πλησίασε και του είπε: “Αν μας πεις τώρα να περπατήσουμε στη θάλασσα, θα σε ακολουθήσουμε.” Με ρωτάει για τη βουλευτή του Εργατικού Κόμματος Γιαέλ Νταγιάν, κόρη του διάσημου μονόφθαλμου στρατηγού, την οποία αγαπά αληθινά.

Και μου μιλάει για τον Μοσέ Νταγιάν, πως τον βοήθησε το 1967, όταν έγινε το πραξικόπημα στην Ελλάδα. Μου μιλάει επίσης και για τον Γιγκάλ Αλόν. Για τις συζητήσεις που είχε μαζί του στις όχθες της λίμνης Κινερέτ. Και πως ο Αλόν τον έστειλε στον Αραφάτ, μ’ ένα μήνυμα ειρήνης και αυτοδιάθεσης.

Ο Θεοδωράκης μου βάζει δύο φορές τον παλαιστινιακό εθνικό ύμνο, πρώτα σε χορωδιακή και μετά σε ορχηστρική μορφή. Και κρατεί με το μπαστούνι του τον ρυθμό στο πάτωμα. Τον ρυθμό ενός νόμιμου αγώνα για απελευθέρωση. Μου λέει πως ο Αραφάτ τον πίεσε επί μακρόν να γράψει έναν ύμνο για τους Παλαιστίνιους. Πώς τα μέλη του επαναστατικού συμβουλίου σηκώθηκαν, τον αποθέωσαν και ξέσπασαν σε κλάματα, όταν έφερε την κασέτα με τον ύμνο στη Βηρυτό. Συνέθεσε τον ύμνο με βάση ένα ελληνικό αντάρτικο τραγούδι, βασισμένο σε ένα τραγούδι θυσίας από τους αγωνιστές εναντίον του ναζιστικού καθεστώτος.

Η αναλογία με τους ναζί

– Σε πολλές περιπτώσεις, όταν επικρίνετε την ισραηλινή πολιτική, χρησιμοποιείτε την αναλογία με τους ναζί. Η κριτική στην ισραηλινή κατοχή είναι θεμιτή. Γιατί όμως χρησιμοποιείτε όρους, όπως “ναζιστική νοοτροπία του Ισραήλ” ή “ισραηλινή βαρβαρότητα”;

Για μένα είναι φυσικό να κάνω αυτήν τη σύγκριση, επειδή το Ισραήλ είναι στενά συνδεδεμένο με τον ναζισμό. Σας το έγραψα αυτό: μετά το ολοκαύτωμα, ο Εβραίος είναι ο αντιναζιστής. Είστε καταδικασμένοι να παίζετε αυτόν τον ρόλο. Έξι εκατομμύρια φωνές σας καλούν. Φωνάζουν, “ποτέ πια στρατόπεδα συγκεντρώσεως”. Δεν μπορούν καν να φανταστούν ότι το Ισραήλ θα υιοθετούσε ανάλογες μεθόδους. Δεν υπάρχει ανάγκη το Ισραήλ να δημιουργήσει θαλάμους αερίων. Αν σκοτώνετε άνδρες και γυναίκες, είναι το ίδιο.


-Το Ισραήλ σφάλλει στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα. Δεν υπάρχει αμφιβολία επ’ αυτού. Γιατί όμως δεν συγκρίνετε τους Ισραηλινούς με τους Γάλλους στην Αλγερία ή τους Ολλανδούς στην Ινδονησία; Η αναζήτηση της ύστατης αναλογίας του Κακού αποδεικνύει μια αδυναμία να αποδεχθείτε τους Εβραίους ως γκρίζους. Αν δεν είναι άσπροι, είναι κατάμαυροι. Αν δεν είναι θύματα, είναι δολοφόνοι.

Μέχρι το ολοκαύτωμα, οι Εβραίοι ήταν θύματα. Μια μέρα είπαν ότι δε θέλουν πια να είναι θύματα. Δημιούργησαν ένα κράτος για να δείξουν ότι είναι ισχυροί. Το ερώτημα είναι αν πρόκειται για ιστορική παγίδα. Μήπως τελικά βαδίζετε στο μονοπάτι της εκδίκησης; Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί ήταν τα θύματα. Οι Γερμανοί θεώρησαν ότι ήταν τα θύματα. Οι άλλοι τους είχαν βλάψει και εκείνοι κανέναν. Αυτός ήταν ο σπόρος από όπου γεννήθηκε το φαινόμενο του Χίτλερ.

– Οι σημερινοί Εβραίοι μπορούν να συγκριθούν με τους Γερμανούς της δεκαετίας του ’20 και του ’30;

Ο Χίτλερ είπε τότε ότι οι Γερμανοί πρέπει να πάψουν να είναι τα θύματα. “Θα αποκτήσουμε όπλα και θα πάρουμε εκδίκηση”. Κοιτάξτε πού τους οδήγησε αυτή η λογική. Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί και στο Ισραήλ.

-Αυτό είναι ακριβώς που θέλω να πω. Μας θέλετε ως ερίφια. Μας αγαπάτε ως ερίφια. Αλλά δεν μπορείτε να αποδεχθήτε την ιδέα ότι μπορούμε κι εμείς να χρησιμοποιούμε την ισχύ όπως όλα τα άλλα έθνη.

Οι Εβραίοι γλίτωσαν από τα δόντια του λύκου. Και πήρατε βάρκες για να πάτε στη γη των προγόνων σας. Ποιός δεν υποστήριζε τότε το Ισραήλ; Εγώ το υποστήριζα. Όλοι το υποστηρίζαμε. Πήρατε μια έρημη γη και την γονιμοποιήσατε. Φτιάξατε τα Κιμπούτζ, τα οποία είναι τα μοναδικά επιτυχημένα παραδείγματα δημοκρατικού κομμουνισμού. Δημιουργήσατε ένα πολιτισμένο έθνος. Και όταν σας είδαμε να αμύνεστε, αφού πριν οι μισοί από εσάς είχαν εξοντωθεί στους θαλάμους αερίων, σας υποστηρίξαμε. Ήσασταν ο Δαβίδ και σταθήκαμε στο πλευρό σας.

Αλλά αυτή η κατάσταση άλλαξε. Το Ισραήλ έγινε υπερδύναμη. Έχει πυρηνικά όπλα. Είναι πολύ δυνατό. Και με ποιόν πολεμάτε; Μ’ ένα εκατομμύριο γυναικόπαιδα και με μερικούς ακόμα κακοεκπαιδευμένους Παλαιστίνιους. Επομένως, τώρα είστε ο Γολιάθ. Οι Παλαιστίνιοι είναι ο Δαβίδ, και εγώ είμαι με τον Δαβίδ.

– Μα η υπόθεσή σας πηγαίνει μακρύτερα από αυτό. Πιστεύετε ότι στην προκειμένη περίπτωση έχει υπάρξει μια δραματική μετάλλαξη. Θεωρείτε πως οι Εβραίοι μεταμορφώθηκαν από θύματα των ναζί σε μια νέα εκδοχή των ναζί.

Πρόκειται για μια βαθμιαία διαδικασία. Το γεγονός ότι οι Εβραίοι οδηγήθηκαν στους θαλάμους αερίων σαν τα αρνιά, τους έχει πειράξει βαθύτατα. Ήθελαν να δείξουν ότι δεν είναι πρόβατα, ότι μπορούν να γίνουν και λύκοι. Μέχρι ένα σημείο αυτό είναι φυσιολογικό. Είναι ανθρώπινο. Αλλά θα έπρεπε να είχατε γίνει λυκόσκυλα, όχι λύκοι. Νομίζω ότι υπάρχει ένα στοιχείο ρατσισμού. Εσείς οι Ισραηλινοί πιστεύετε ότι είστε ανώτεροι από τους ¶ραβες, μόνο και μόνο επειδή έχετε οικονομική δύναμη, ισχυρό στρατό και την συμμαχία με την υπερδύναμη.

– Νομίζετε ότι έχουμε αναπτύξει ένα αίσθημα ανωτερότητας όπως οι Ναζί;

Όταν πηγαίνετε και ανατινάζετε σπίτια, όταν ξεριζώνετε δέντρα, όταν διατάζετε τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους μέσα σε μια ώρα, τότε τι είναι όλα αυτά; Είναι μια ναζιστική συμπεριφορά. Είναι μια ναζιστική νοοτροπία.

– Ας αφήσουμε την πολιτική. Τι πιστεύετε για τους Εβραίους, γενικά; Τι θεωρείτε ότι είναι εντυπωσιακό και τι απαράδεκτο;

Όταν ήμουν στο Ισραήλ, λάτρευα τη μεθυστική τρέλα του λαού. Τον τρόπο σκέψης τους, τη χαρά τη ζωής. Ένας φυσιολογικός άνθρωπος μεθάει με κρασί, αλλά εσείς μπορείτε και χωρίς. Δεν χρειάζεται να μεθύσετε, είσαστε ήδη μεθυσμένοι από τη ζωή. Επίσης, κάποτε είχα ερωτευθεί ένα κορίτσι που ζούσε σε κιμπούτς, η οποία ξυπνούσε νωρίς το πρωί για να καλλιεργήσει τη γη, παίρνοντας μαζί και το όπλο της. Ήξερε ότι έπρεπε να προστατεύσει και να πολεμήσει για τη χώρα της. Αυτό μου άρεσε πολύ. Ήταν ένα πολύ όμορφο κορίτσι. Ήταν σαν το μέλι και όταν κρατούσε το όπλο ήταν ακόμα πιο ελκυστική. Ήμουν πολύ νέος τότε και είχα εντυπωσιαστεί από τον ηρωισμό του Ισραήλ. Οι Εβραίοι αποτελούν ένα ιστορικό φαινόμενο που με προσελκύει πολύ. Το ζηλεύω. Και δεν νομίζω ότι κανείς αδιαφορεί γι’ αυτό.

– Και τι δεν σας αρέσει σε μας;
Σε προσωπικό επίπεδο, τίποτε. Για μένα δεν διαφέρετε εσείς ή οποιοσδήποτε άλλος. Αλλά εκείνο που δεν αποδέχομαι στον εβραϊκό λαό είναι αυτό που δεν αποδέχομαι στους Μασόνους. Πρόκειται για μια ομάδα ανθρώπων που βοηθούν ο ένας τον άλλον απλώς επειδή είναι μέλη αυτής της ομάδας. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Εβραίους. Ειδικά σε ευαίσθητους τομείς όπως η μουσική. Δεν το αποδέχομαι αυτό.
– Οι Εβραίοι έχουν τόσο μεγάλη εξουσία;
Σε ορισμένους τομείς ναι. Δεν μου αρέσουν αυτές οι μικρές συσπειρώσεις που αλληλοβοηθούνται. Τις θεωρώ εξαιρέσεις μιας ρατσιστικής προσέγγισης. Εθνικές ή θρησκευτικές ή μαφία, οι κλίκες είναι καρκινώματα.
– Εκείνο που σας προβληματίζει είναι ότι οι Εβραίοι διατηρούν μια στάση γκέτο, ακόμη κι όταν δεν είναι πια αδύναμοι. Ακόμη κι όταν είναι ισχυροί.
Ναι. Το συναντώ στη μουσική, αλλά συμβαίνει και αλλού. Ειδικά στα οικονομικά. Και στα ΜΜΕ. Γι’ αυτό και οι Εβραίοι δεν είναι καθόλου ελκυστικοί.
– Πιστεύετε ότι υπάρχει μια εβραϊκή τάση κυριαρχίας;
Κυριαρχίας; Ναι. Και συνοδεύεται από κόμπλεξ ανωτερότητας.
– Συνεπώς, η αίσθηση της ανωτερότητας και η τάση για έλεγχο είναι χαρακτηριστικά των Εβραίων;
Ναι, ναι. Νομίζω ότι η εβραϊκή θρησκεία που διδάσκει ένα παιδί από πολύ μικρή ηλικία ότι ο Θεός είναι πολύ ισχυρός του δίνει μια αίσθηση ασφάλειας. Έτσι υπάρχει μια αντίφαση εδώ. Ο λαός που ιστορικά είναι ο πιο φοβισμένος, πνευματικά είναι λιγότερο φοβισμένος, λόγω της θρησκείας του. Τώρα, όμως, που έχουν μεγάλη εξουσία, αυτή η στάση γίνεται επικίνδυνη.
Η λύση των δύο κρατών
Από τη σκοπιά των ειρηνιστών Ισραηλινών, οι πολιτικές απόψεις του Μίκη Θεοδωράκη είναι τουλάχιστον λογικές. Αναγνωρίζει το δικαίωμα του κράτους του Ισραήλ να υπάρχει ως εβραϊκό κράτος. Πιστεύει στη λύση των δύο κρατών. Πιστεύει επίσης ότι οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να διδαχθούν από την εμπειρία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και να κατανοήσουν ότι η επιστροφή είναι αδύνατη. Τότε, στα 1922, γύρω στα 2 εκατομμύρια Έλληνες κατέφυγαν από τη Μικρά Ασία στην Ελλάδα. Μέσα σ’ αυτούς ήταν και η μητέρα του Μίκη Θεοδωράκη.
Ο Θεοδωράκης, σε αντίθεση με πολλούς ευρωπαίους συντρόφους του της Αριστεράς, αρνείται ότι ο Σιωνισμός είναι ένα αποικιοκρατικό κίνημα. Θεωρεί ότι οι Εβραίοι είχαν ανάγκη την δική τους χώρα, η οποία έπρεπε να ιδρυθεί στην πατρίδα τους. Καθώς είναι ένας ρομαντικός Έλληνας, δηλώνει ότι έχει μια ρομαντική αδυναμία για τη ρομαντική διάσταση του σιωνισμού. Στα μάτια του, βρίσκεται πολύ όμορφο το γεγονός ότι τα παιδιά του Ισραήλ επέστρεψαν στην ιστορική τους κοιτίδα.
Στο μέλλον, όταν η κατοχή φθάσει στο τέλος της, θα υποστηρίξει την ένταξη του Ισραήλ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρώπη έχει ηθική υποχρέωση στους Εβραίους, δήλωσε. Από πολιτιστική άποψη επίσης, το Ισραήλ είναι μέρος της Ευρώπης. Συνεπώς, η εισδοχή του Ισραήλ στην Ε.Ε. θα είναι κάτι φυσικό.
Μια νύχτα μου έγραψε μια επιστολή. Οι συζητήσεις που είχαμε τον οδήγησαν σε σκέψεις που του προκάλεσαν αϋπνίες. Μου έγραψε ότι ανησυχεί για την ανάδειξη ενός νέου ναζισμού. Ότι πιστεύει πως ο ρόλος των Εβραίων είναι να αντισταθούν στον νέο ναζισμό. Και ότι γι’ αυτόν τον λόγο το Ισραήλ βρίσκεται σήμερα σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Πρέπει να διαλέξει την Ευρώπη από την Αμερική. Την ειρήνη από τον πόλεμο. Πρέπει να πιστέψει στο ιστορικό του πεπρωμένο.
Έπειτα παραδέχθηκε ότι οι σχέσεις του με τους Εβραίους είναι σχέσεις αγάπης και μίσους. Και πάλι μου περιέγραψε το ακροατήριο που κρεμόταν από τις κολόνες της αίθουσας συνεδριάσεων Mann στο Τελ Αβίβ στις αρχέςτης δεκαετίας του ’70. Και έπαιξε το τραγούδι που οι Ισραηλίτες ήθελαν πιο πολύ να ακούσουν. Και μου μετάφρασε τις λέξεις (τόσο βαθιά είναι η θλίψη). Και μετά μου έπαιξε το requiem που έγραψε για τον πατέρα του. Είπε ότι μετά τον θάνατο του πατέρα του ήθελε να πεθάνει και ο ίδιος. Μέχρι που ξαφνικά άκουσε μέσα του αυτήν τη θρησκευτική μουσική. Και έτσι άρχισε να συνθέτει: κάθε Κυριακή έγραφε ένα νέο κομμάτι για τη χορωδία της εκκλησίας. Όπως ο Μπαχ, μου είπε γελώντας. Μου είπε ότι μετά από τον θάνατο της μητέρας του, του πατέρα του και του αδερφού του, έχει βρει κάποια παρηγοριά σ’ αυτό το πάθος. Επειδή, αν και δεν είναι θρησκευόμενος, έχει κάποια θρησκευτικότητα μέσα του. Δεν πιστεύει στην εκκλησία, δεν πιστεύει στην μετά θάνατον ζωή, αλλά αγαπάει την αγάπη του Ιησού και δακρύζει όταν σκέφτεται τη θυσία του και τα βάσανά του στον σταυρό.
– Θα ήθελα να επιστρέφουμε στην παιδική σας ηλικία. Σε αυτά που σας δίδαξαν όταν ήσαστε πολύ μικρός. Πώς εξηγείτε τον φόβο της γιαγιάς σας για τους Εβραίους;
Νομίζω ότι έχει να κάνει με τη θρησκεία. Με τους ιερείς.
– Είχε σχέση με τον θάνατο του Χριστού;
Ναι. Η γιαγιά μου δεν ήταν πολύ μορφωμένη γυναίκα. Προσπαθώ να την καταλάβω. Όχι να την κρίνω. Ίσως ο φόβος των Εβραίων να έχει σχέση με το γεγονός ότι σκότωσαν τον Υιό του Θεού. Αν κάποιος έχει τη δύναμη να σκοτώσει τον Υιό του Θεού, τότε έχει τεράστια δύναμη.Νομίζω ότι η στάση των Ελλήνων έναντι των Εβραίων εξηγείται με το πώς φέρονταν οι Εβραίοι. Σε μικρές κοινότητες όπως η δική μας δεν υπάρχουν μυστικά. Ξέραμε όμως ότι οι Εβραίοι είχαν μυστικά από εμάς. Ήθελαν να είναι διαφορετικοί, να ζουν χωριστά. Το καταλαβαίνω αυτό. Είναι αυτοάμυνα.
– Μπορείτε να μου δώσετε ένα παράδειγμα;
Συχνά υπήρχαν ερωτικοί δεσμοί μεταξύ Εβραίων και Ελλήνων. Όμως οι εβραϊκές οικογένειες δεν ήθελαν τα παιδιά τους να παντρεύονται Χριστιανούς. Αυτή όμως η κλειστή στάση, η μυστικοπάθεια, προκαλεί. Ποτέ δεν με κάλεσαν Εβραίοι στο σπίτι τους. Είχα φίλους Εβραίους όμως έρχονταν αυτοί στο σπίτι μου, δεν πήγαινα εγώ στο δικό τους. Ήθελα να πάω και δεν μου επιτρεπόταν. ¶ρχισα λοιπόν να διερωτώμαι γιατί. Να μάθω τι συνέβαινε. Οι Εβραίοι πλήρωσαν το τίμημα για το ότι η κοινότητά τους ήταν τόσο κλειστη.
– Υπήρχαν και άλλοι λόγοι γι’ αυτήν τη στάση έναντι των Εβραίων;
Ναι υπήρχε και κάτι άλλο. Όταν ένας Εβραίος προόδευε, ήλεγχε το εμπόριο, όταν αποκτούσε οικονομική ισχύ, προκαλούσε φθόνο. Όπως φθόνο προκαλούν και οι επιτυχημένοι Έλληνες. Στην περίπτωση των Εβραίων, όμως, οι Έλληνες πίστευαν ότι γίνονταν πλούσιοι, όχι επειδή ήταν ταλαντούχοι αλλά επειδή ήταν Εβραίοι.

– Για σας λοιπόν ήταν η μυστικοπάθεια των Εβραίων που δημιουργούσε τα περισσότερα προβλήματα και όχι ο ρόλος των Εβραίων στο θέμα του Χριστού.

Την εποχή εκείνη η ιστορία αυτή δεν με αφορούσε. Ήταν σημαντική για την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Εβραίοι κυνηγήθηκαν άγρια. Και εμείς οι προοδευτικοί άνθρωποι σώσαμε χιλιάδες Εβραίους. Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης ήταν θύματα των ραββίνων που δεν τους άφηναν να έρθουν να κρυφτούν στα βουνά μαζί μας. Για μας οι Εβραίοι της Ελλάδας δεν διέφεραν από τους Έλληνες. Ήταν Έλληνες.
– Στη συνέχεια, όμως, αρχίσατε να ασχολείστε με τους Εβραίους. Πότε πρωτοασχοληθήκατε και γιατί;
Όταν άρχισα την έρευνά μου για τις πηγές τις ανθρωπότητας. Συνειδητοποίησα τη σημασία του ελληνικού και του εβραϊκού ρεύματος. Συνειδητοποίησα ότι ήταν οι δύο θεμέλιοι λίθοι του δυτικού πολιτισμού. Ο ιουδαϊσμός είχε δύο συνεισφορές στον πολιτισμό. Η μία ήταν θετική και αφορά την ηθική τάξη. Η άλλη ήταν αρνητική και σχετίζεται με την αυταρχική πνευματική δόμηση. Η ιδέα ότι υπάρχει ένας Θεός στον οποίο πρέπει να δηλώσουμε υποταγή προέρχεται από τον ιουδαϊσμό. Στη συνέχεια η ιδέα έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα κοσμικά κράτη και δημιούργησε μια κάθετη κοινωνία. Ιεραρχική. Το αντίθετο από την ελληνική Δημοκρατία.
– Ποιες είναι οι συνέπειες αυτής της αυταρχικής πνευματικής δόμησης του ιουδαϊσμού;
Έχετε περήφανες παραδόσεις. Είναι κάτι που πηγάζει από τη θρησκεία σας. Σας διακατέχει η πίστη ότι ο Θεός σας αγαπάει και ότι είστε ο εκλεκτός λαός. Αυτό σας έδωσε και την ικανότητα να επιβιώσετε ως έθνος κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Κάθε φορά αναδυθήκατε ως ήρωες. Το γεγονός αυτό, όμως, δημιούργησε έναν θανάσιμο κίνδυνο. Γέννησε τον ρατσισμό.
– Οπότε πρέπει να διδαχθούμε από τους Έλληνες;
Στην ελληνική μυθολογία δεν γίνεται πουθενά λόγος περί ανωτερότητας της φυλής των Ελλήνων. Στη Βίβλο, αντίθετα, υπάρχουν οι σπόροι της έννοιας της ανωτερότητας. Της εβραϊκής ανωτερότητας. Σκοπός της Βίβλου είναι να αποδείξει ότι ο Θεός αγαπάει μοναχά έναν λαό και αυτός είναι ο εβραϊκός.
– Και ποια είναι η ιστορία που διαμόρφωσε τον νου σας; Δεν ήταν αυτή του Ιησού;
Ο μύθος του Χριστού αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για όλους τους μεγάλους συνθέτες. Τελικά, η ιστορία του Ιησού είναι η πιο σημαντική απ’ όλες. Είναι πιο σημαντική από την τραγωδία του Σοφοκλή.
Στενοχωρημένοι οι φίλοι μου
– Ωστόσο, ο ρόλος των Εβραίων στην ιστορία του είναι προβληματικός. Δεν είναι ευχάριστος.
Αυτό είναι πολύ παράξενο. Ο Χριστός ήταν Εβραίος. Οι Εβραίοι, όμως, τάσσονται κατά ενός ομοεθνή τους, που αγαπάνε όλοι οι άλλοι. ¶ρα, η θέση των Εβραίων είναι ειδική. Πολύ ειδική. Ας υποθέσουμε ότι ο Χριστός ήταν Έλληνας και όλοι τον συμπαθούσαν εκτός από εμάς. Είναι πολύ παράξενο.
– Οι Εβραίοι, λοιπόν, απέρριψαν τον πιο σημαντικό Εβραίο;
Ναι. Είναι ένας μοναδικός λαός. Οι Εβραίοι είναι ο πιο σημαντικός λαός. Εκατομμύρια Καθολικών και Ορθοδόξων πιστεύουν σ’ έναν Εβραίο, τον Χριστό, τον οποίο οι Εβραίοι δεν συμπαθούν. Ο κόσμος βρίσκεται στη σημερινή του κατάσταση, επειδή οι Εβραίοι είχαν κλείσει τ’ αυτιά τους στην πιο κρίσιμη στιγμή. Είναι δύσκολο. Αυτό είναι το δράμα των Εβραίων στον σημερινό κόσμο. Είσαστε ενάντιοι στον ίδιο σας τον εαυτό. Δεν καταλαβαίνω γιατί είσαστε ενάντια στο μήνυμα της αγάπης που κήρυξε ο Χριστός.
– Κύριε Θεοδωράκη, αυτήν τη στιγμή η Ελλάδα βιώνει μεγάλες στιγμές. Είσαστε ο μεγάλος ήρωας του ελληνικού πολιτισμού. Παρ’ όλα αυτά εσείς είστε εδώ και περνάτε τις τελευταίες τέσσερις ημέρες μ’ έναν Ισραηλινό δημοσιογράφο. Γιατί;
Το χρωστάω στο Ισραήλ. Κυρίως στους Ισραηλινούς μου φίλους. Γνωρίζω ότι είναι πολύ στεναχωρημένοι. Ο τρόπος με τον οποίο ερμηνεύτηκαν οι δηλώσεις που έκανα τον Νοέμβριο του 2003 πλήγωσαν έναν ολόκληρο λαό. Τον εβραϊκό λαό.
– Και τώρα, καθώς αυτή η συνέντευξη πλησιάζει στο τέλος της, θα λέγατε ότι θέλετε να συμφιλιωθείτε με τον εβραϊκό λαό; Θα θέλατε να σφίξετε το χέρι του εκ νέου;
Ποτέ δεν τράβηξα το χέρι μου. Στη ζωή μου έχω καταβάλει ένα μεγάλο τίμημα, προκειμένου να μπορώ να κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέπτη. Θα ήταν τραγικό για μένα να παραμείνω εχθρός του λαού σας. Είναι άδικο. Είναι πάρα πολύ άδικο. Είμαι ένας πραγματικός φίλος του εβραϊκού λαού.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Wangenchi Mutu
Παρ’όλο που η παραμορφωση και η αποπρωσοποποίηση είναι εκ των ων ουκ ανευ στις συγχρονες εικαστικες και πλαστικες τεχνες,υπάρχουν καλλιτεχνες που δεν επιδιδιδονται στην συγχιση ή στον εντυπωσιασμό για τον εντυπωσιασμό(όπως εκεινος ο αλησμόνητος που πήδαγε ένα καρπούζι κι εμεις τον επιλεξαμε ως γνησιες μαιμουδες για να τον φερουμε στην πολιτιστικη Ολυμπιαδα,μην τυχον και μας πουν καθυστερημενους(?-μετα από πιεσεις των καρπουζοπαραγωγων?-για να υποδειξουμε στους επισκεπτες μας κι αλλους τροπους του μαλακιζεσθαι?-για να πεσουν οι τιμες στις φουσκωτες κουκλες?-για να προωθησουμε εμμεσως τις πωλησεις καρπουζιων στελνοντας το μήνυμα «καλα αγοραστε εσεις τωρα ένα κι αμα δεν το φατε, γαμειστε το?!-Ποιος ξερει..).Τελος παντων, η Wangenchi Mutu σπουδασε ανθρωπολογια, βιωσε την αποικιοκρατια και το διχασμο αναμεσα σε τριτο και ανεπτυγμενο κοσμο κι εχει κατι να πει.Κολλαζ πανω σε παλαιους ιατρικους χαρτες με διαφορα υλικα,θεμα το πασχον γυναικειο σωμα,τον δυτικο πολιτισμο της ιατρικης και τιτλους χαρακτηριστικούς :Εκτοπη Κυηση,Ογκοι της Μητρας,Πολυκυστικες Ωοθηκες κτλ κτλ .

Αξιζει……..
http://www.saatchi-g...ngechi_mutu.htm

ECTOPIC PREGNANCY
Wangechi Mutu’s collage process mimics amputation, transplant operations and torturous prosthetics. Her figures become parody mutilations, their forms grotesquely marred through perverse modification, echoing the atrocities of war or self-inflicted improvements of plastic surgery. In Ectopic Pregnancy, Mutu converts an image of reproductive malfunction into a stillborn expression; the mouth/vagina bloodied and empty, her scarred figure struggling to voice her identity. Mutu designs this portrait with sex-organs as face, dressed up with glistening hair and lip-gloss: a freakish pastiche of feminine ideals.
TUMORS OF THE UTERUS
In her series Histology of the Different Classes of Uterine Tumour, Wangechi Mutu uses 19th century medical diagrams as a basis for invented portraiture. The original illustrations, symbolic of colonial power, suggest a wide range of cultural pre-conceptions: from the ‘superiority’ of European ‘knowledge’ to the classification of nature (and consequently race) into genealogical hierarchies. In Uterine Tumor, Mutu challenges these imposed values, using physical disease as a metaphor for social corruption.

#50 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 16 July 2006 - 07:33 PM

ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΚΟΠΙΩΝ ΙΩΑΝΝΗΣ

39 ετών - πάσχει από Διαβήτη.
Αν και Διαβητικός η τροφή του είναι ΜΙΣΗ κονσέρβα την ημέρα!
Ζει σε ένα κελί 1,5 επι 1,5 , χωρίς θέρμανση!
Του απαγορεύουν να βλέπει τα πνευματικά του παιδιά!
Του απαγορεύουν να διαβάζει ελληνικά και σερβικά βιβλία!
Του απαγορεύουν την Θεία Κοινωνία!
Του απαγορεύουν την Εξομολόγηση!
Του αφαίρεσαν το Ράσο και τον Ξύρισαν!
Και όλα αυτά ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ!!!

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΒΑΡΝΤΑΡΣΚΑ (F.Y.R.O.M.)

Παπαδιαμάντη 4, 15452, Π. Ψυχικό
Τηλ: 210 674 9585, 210 674 9548 Φαξ: 210 674 9572
e-mail: lormak@teledomenet.gr
περισσότερα για τον σύγχρονο μάρτυρα π. Ιωάννη εδώ: http://www.freearchbishop.com

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Ο ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΤΑΚΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

1.ΕΚΔΡΟΜΗ
(ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ….)
ΕΚΔΡΟΜΗ (1966)
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Κώστας Κανελλόπουλος
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Κιτσόπουλος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Συράκος Δανάλης
ΜΟΥΣΙΚΗ: Νίκος Μαμαγκάκης (ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ SOUNDTRACK)
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Λιλή Παπαγιάννη, Αγγελος Αντωνόπουλος, Κώστας Καταγιώργης, Κώστας Λαχάς
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 85'

Ενας αξιωματικός κι ένας στρατιώτης είναι ερωτευμένοι με την ίδια γυναίκα, που ανταποκρίνεται και στους δυο το ίδιο παράφορα. Ο στρατιώτης όμως λιποτακτεί και προσπαθεί να περάσει με τη γυναίκα τα σύνορα, ενώ οι σύντροφοί του μάχονται στο μέτωπο. Μια νέα ρομαντικο-λυρική παραλλαγή της θεματικής του Κανελλόπουλου, γύρω από τον άξονα έρωτας - ζωή - θάνατος (πόλεμος)

2.ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ
(Η ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΝΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ…)

3.ΟΥΡΑΝΟΣ
(Η ΜΟΝΗ-ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΜΙΑ -ΣΟΒΑΡΗ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ)

Σπάνια οι ποιητές, συχνότερα οι στρατηλάτες και οι πολιτικοί, παραμονεύουν μαρμαρωμένοι σε πλατείες ή κεντρικές λεωφόρους. Οι καλλιτέχνες, ποτέ. Τι περίεργο, να αποτελεί εξαίρεση ένας λυρικός του κινηματογράφου. Η προτομή του Τάκη Κανελλόπουλου, στο σημείο όπου βρίσκεται τοποθετημένη, θαρρείς επιχειρεί συμβολικά να συνδέσει την Ιστορία με τη σύγχρονη δημιουργία. Γύρω του, ο ήρωας ναύαρχος των βαλκανικών πολέμων, ο Φίλιππος της Μακεδονίας, το κτίριο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, ο Λευκός Πύργος ως απόληξη του κάστρου της πόλης. Πίσω του, ένα σινεμά, μια βρύση και οι πολυθρόνες με θέα στον Θερμαϊκό. Όλα στη θέση τους, όμως αυτό που τα συνδέει, απουσιάζει. Ο Τάκης Κανελλόπουλος, παραγνωρισμένος την τελευταία δεκαπενταετία της ζωής του, κερδίζει την μεταθανάτια αναγνώριση (πρώτος και μόνος αυτός από τους Έλληνες κινηματογραφιστές, ίσως επειδή δεν εγκατέλειψε τη γενέτειρά του), αλλά χωρίς το βλέμμα του.
Αυτό, δηλαδή, που όλα τα παραπάνω τ' αντικρίζει με την αίσθηση την ξεχωριστή, την ικανή να τα μεταμορφώνει. Ακόμα και στον «Ουρανό», το έπος και η Ιστορία υποχωρούν, μπροστά στις μικρές, καθημερινές ιστορίες των ηρώων με την αντιηρωική συμπεριφορά, ανάμεσα στην ελεγεία και την ματαιότητα. Από την προκυμαία της Θεσσαλονίκης μέχρι τα κοντινά θέρετρα του '60, η θάλασσα υπογραμμίζει τη θλίψη και το μεγαλείο της αγάπης. Δύο χρόνια πριν από την σκανδιναβική «Ελβίρα Μάντιγκαν», η μεσογειακή «Εκδρομή» οδηγεί τη σύγκρουση του έρωτα με την οργανωμένη κοινωνία, ως την απόλυτη καταστροφή. Και οι πρωταγωνιστές της «Παρένθεσης» κυριαρχούνται από μυστηριακό, ρομαντικό πάθος, ώστε ενεργούν σαν υπνωτισμένοι, ακολουθώντας την καμπύλη της μοίρας.
Πρόσωπα σχεδόν σφραγισμένα, μελαγχολία υπερβατική, εικόνες στατικές έξοχα φωτισμένες, συνθέτουν κι άλλες τελετουργίες του απλού («Η τελευταία άνοιξη», «Το χρονικό μιας Κυριακής»). Από ταινία σε ταινία, ο Τάκης Κανελλόπουλος ολοκληρώνει το προσωπικό του «Ρομαντικό σημείωμα», αφοσιωμένος στα τοπία της ψυχής και του Βορρά. Σε δύο ντοκιμαντέρ, υμνεί την ομορφιά («Θάσος») και, κυρίως, την αποφασιστική συμβολή της φύσης («Μακεδονικός γάμος») στην εκρηκτική συνάντηση του χριστιανισμού και του παγανισμού. Οι τελευταίες σελίδες του σημειώματος σκοντάφτουν πάνω στην παγερή αδιαφορία των πολλών. H εποχή αρνείται και να τις διαβάσει. Ο Τάκης Κανελλόπουλος μετακινείται κι αυτός, από το ένα στέκι στο άλλο - ίχνη των διαδοχικών μετώπων που καταρρέουν. Στου «Φλόκα», στου «Τόττη» μετά, στο «Ντορέ» δίπλα στο Κρατικό, το Θέατρο του Φεστιβάλ. Τους θριάμβους (και τους διθυράμβους) του '60, τους διαδέχεται η αποδοκιμασία του '70. Ο εξώστης παραληρεί στην εμφάνιση του «Τσε», η ορμή της μεταπολίτευσης σπρώχνει με βία την εσωστρεφή ευαισθησία. Δύο - τρεις επισκέψεις στην κλινική σφραγίζουν το εισιτήριο της απουσίας.
Όλη τη δεκαετία του '80, Τάκης Κανελλόπουλος γράφει στίχους και διηγήματα στο χαρτί των πακέτων. Καπνίζει ασταμάτητα, όπως πίνει καφέδες, συγκεντρώνοντας στο τραπεζάκι του νεαρές θαυμάστριες και παλιούς φίλους. Τακτικό ωράριο, πρωί κι απόγευμα. Η Θεσσαλονίκη, αφού δεν αναγνώρισε το πρόσωπο της στις ασπρόμαυρες εικόνες του, ανακάλυψε σιγά-σιγά τον ερωτισμό της, ως εξωτισμό πια, στα χρώματα των αθηναϊκών περιοδικών. Για τον ίδιο, η πρωτεύουσα και τα Κέντρα των αποφάσεων είναι απρόσιτα. Λιγότερο μακρινή φαντάζει η Βενετία και η Μόστρα -«την καινούργια ταινία που θα κάνω, εκεί θα την πάω» επαναλαμβάνει κάθε τόσο, ακίνητος στην καρέκλα, πίσω από την τζαμαρία με θέα στη θάλασσα. Ταξιδεύει, αλλού.
Ρομαντικός, ανιδιοτελής, ποιητής, ερωτικός, ευαίσθητος, ανυποχώρητος, ο Τάκης Κανελλόπουλος εξακολουθεί να είναι ο εκφραστής του ακραίου λυρισμού, αλλά κι μεγάλος μοναχικός της εποχής του, λίγο πριν μεταβληθεί σε κάτι ανάλογο ολόκληρος ο ελληνικός κινηματογράφος. Το ήθος της τέχνης του επιστρέφει, ως φάντασμα, σε κάποια τηλεόραση. Δεν ξέρω γιατί, αλλά συχνότερα με επισκέπτεται το φάντασμα του ίδιου -στην ίδια θέση, καλώντας για καφέ, από τη διπλανή τζαμαρία. Κι όταν απορώ, τις φορές που ανεβαίνω στην πόλη μας και λείπει, ακούγεται η φωνή του στο τηλέφωνο, παραμονές του '90. Είναι η ώρα για την προβολή της «Σόνιας» και η πρώτη, η εναρκτήρια πράξη του έργου, πουθενά. Στο υπόγειο της «Όπερας», το τηλέφωνο κλειδωμένο. Ανεβαίνω στην Ακαδημίας, παίρνω από το περίπτερο, του εξηγώ. Επιμένει «μίλησε τους εσύ για την αρχή, ξέρεις, σε παρακαλώ να παιχτεί η ταινία». Κατεβαίνω τις σκάλες, τηρώ την υπόσχεση μου, οι θεατές χειροκροτούν προκαταβολικά. Τα φώτα σβήνουν. Τελευταία προβολή.
Βιο-φιλμογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1934. Σπουδάζει στο Μόναχο. Διασκευάζει για το ραδιόφωνο θεατρικά έργα κι εμφανίζεται στον κινηματογράφο, ως βοηθός του Μιχάλη Κακογιάννη στη «Στέλλα». Σκηνοθετεί το εθνογραφικό ντοκιμαντέρ «Μακεδονικός γάμος» (1960) και βραβεύεται, συνεχίζει με τη «Θάσο», ενώ η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Ουρανός», συμμετέχει στο φεστιβάλ των Καννών (1962). Ο ίδιος λυρισμός χαρακτηρίζει και τις υπόλοιπες δημιουργίες του: «Εκδρομή» (1966), «Παρένθεση» (1968), «Η τελευταία άνοιξη» (1972), «Το χρονικό μιας Κυριακής» (1975), «Ρομαντικό σημείωμα» (1978), «Σόνια» (1980). Πέθανε το 1990.
ΥΓ. ΤΡΕΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΕΧΩ ΔΕΙ ΜΟΝΟ ΚΑΙ «ΕΠΑΘΑ». ΤΙΣ ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΤΙΣ ΑΓΝΟΩ. ΙΣΩΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΚΑΠΟΤΕ ……

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ 1930


Μεγάλωσα σε μια εποχή που ένιωθε βαριά και ίσως αφόρητη την παρουσία της “γενιάς του ‘30” πάνω της. Ανατράφηκα με τον Βενέζη και τον Θεοτοκά, τον “Κοτζάμπαση του Καστρόπυργου” του Καραγάτση και τον “Επιτάφιο” του Ρίτσου, το σεφερικό “Μυθιστόρημα” και το “Μαραμπού”, την “Υψικάμινο” του Εμπειρίκου και τα δοκίμια του Δημαρά. Γνώρισα τα δοκίμια του Κάλας μέσα από ξεχασμένα τεύχη της “Κομμουνιστικής Επιθεώρησης”, κάτω από άγνωστα ψευδώνυμα (Σπιέρρος) και τραγούδησα το “¶ξιον Εστί”. Είδα τη ζωγραφική με τα μάτια του Τσαρούχη και την Αρχαία τραγωδία μέσα από τη σκηνοθεσία του Δημήτρη Ροντήρη. Συχνά τότε, νέος, δυσανασχετώντας γι’ αυτήν την πανταχού παρούσα “ξεπερασμένη” γενιά, ευαγγελίστηκα την έλευση μιας “καινούργιας γενιάς” που θα ξεπερνούσε την “προηγούμενη”, τη “γενιά της ήττας”, του Αναγνωστάκη, του Κύρου, του Λεοντάρη, και θα οικοδομούσε ένα θαρραλέο μέλλον, “υπερβαίνοντας επιτέλους” τον επαρχιωτισμό της ψωροκώσταινας, ατενίζοντας θαρραλέα και χωρίς μάταιους ελληνοκεντρισμούς τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο που ανέτελλε μέσα από τα οδοφράγματα του ’68, τους Μπητλς και τον κινηματογράφο του Γκοντάρ.

Βέβαια δεν είχα διαβάσει τότε το “Ελεύθερο Πνεύμα” του Γιώργου Θεοτοκά, για να κατανοήσω πως και η δική του γενιά, η “γενιά του ‘30”, έτρεφε την ίδια ακριβώς φιλοδοξία, “να τρέξει επιτέλους με γρήγορα αυτοκίνητα” την “Λεωφόρο Συγγρού” και να ξεπεράσει τον “Καημό της ρωμιοσύνης”, να συμβάλει στη δημιουργία μιας Ελλάδας που θα έπαιζε στο εξής ενεργητικό ρόλο στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. “Όταν ο παλιός κόσμος πίσω μας θα καίγεται”! Αυτό υπήρξε και το ιδεώδες της δικής μου γενιάς, της “γενιάς του ‘60”. Οι γενιές μας έμοιαζαν, και ίσως γι’ αυτό νιώθαμε τόσο έντονα να μας βαραίνει η παρουσία της γενιάς του '30. Υπήρξαμε και οι δύο μεταπολεμικές, και οι δύο μετά μια μεγάλη καταστροφή, την Μικρασιατική και τον Εμφύλιο, και οι δυο σε εποχές μεγάλων ζυμώσεων, η πρώτη μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, εμείς μετά την αντιαποικιακή, μετά την Κύπρο, την Κούβα και τον Κάστρο, ταυτόχρονα με το Βιετνάμ, τον Γκεβάρα, τον Μάο και το κίνημα του ’68, της εφόδου στον ουρανό. Και οι δύο ζήσαμε σε μια στιγμή οικονομικής και πολιτιστικής άνθησης, που έλαβε τέλος με… μια δικτατορία, και μια κατοχή (είτε του ’40 είτε της Κύπρου).

Τώρα ο αιώνας μας έχει κλείσει, η δική μου η γενιά εξασκεί ίσως τη δικτατορία της πάνω στους νεώτερους και η απόσταση επιτρέπει έναν πρώτο απολογισμό και κάποιες αναπόφευκτες συγκρίσεις και διαφοροποιήσεις.

Διάβαζα πρόσφατα τα λόγια του Σημίτη, όταν απευθυνόμενος προς τους “διανοουμένους και τους πνευματικούς ανθρώπους”, χαρακτήριζε την παλιά Ελλάδα, την Ελλάδα του Σεφέρη και της Αντίστασης, ως “Ελλάδα της ήττας και της μιζέριας”, ενώ αντιστρόφως εξεθείαζε την σύγχρονη “ισχυρή” Ελλάδα. Αφαιρώντας το στοιχείο της πιθανής προεκλογικής υπερβολής, αυτή η άποψη εκφράζει ακριβώς εκείνο το πνεύμα της παρακμής “μεσ’ στην ευδαιμονία της σαρκός”, που δεν διαπνέεται από καμία αυτογνωσία και ανακηρύσσει την κατά κεφαλή κατανάλωση μπιφτεκιών σε στοιχείο ισχύος και πολιτιστικής ακμής. Και αυτό από ένα έθνος που παρουσιάζει τα έσχατα δείγματα της παρακμής, του οποίου οι “πνευματικοί άνθρωποι” συνωθούνται στους προθαλάμους των τηλεοράσεων και κανένα συλλογικό όραμα δεν τους διαπερνά. Γι’ αυτό δυστυχώς δεν υπήρξε ούτε “γενιά του ’80”, ούτε “γενιά του ’90”, στη σύγχρονη Ελλάδα.

Ξαναγυρνώντας λοιπόν στη γενιά του ’30, με όλες τις αναπόφευκτες συγκρίσεις με τις προηγούμενες ή τις επόμενες γενιές, δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε πως το βάρος της στην πνευματική και πολιτισμική πορεία του τόπου μας υπήρξε καθοριστικό, αποφασιστικό. Η γενιά του ’30 θα σφραγίσει ολόκληρο τον ελληνικό 20ό αιώνα. Σήμερα μπορούμε να το διαπιστώσουμε, έχοντας πάρει την απαραίτητη απόσταση.

Κι αυτό οφείλεται σε μια σειρά από αίτια, συγκυρίες και συμπτώσεις. Η πλέον ουσιαστική, που αφορά στην εσωτερική δυναμική και την πραγματικότητα του ελληνισμού, πηγάζει από την φύση της ως γενιάς μεταιχμίου. Υπήρξε μια γενιά που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο απόγειο της ακμής του νεώτερου ελληνισμού, που στα μάτια της άστραψε –“και χάθηκε” θα συμπληρώσει ο Σεφέρης– το όραμα της Ελλάδας που επί τέλους θα χωρούσε στα σύνορά της τον ευρύτερο ελληνισμό, που έζησε τη φοβερότερη καταστροφή της σύγχρονης ιστορίας, το ’22, και στη συνέχεια πίστεψε ή θέλησε να πιστέψει πως ο ελληνισμός, με όλο το οικονομικό και πολιτιστικό δυναμικό του, θα μπορούσε να μεταλαμπαδευτεί στο Ελλαδικό κράτος. που έχασε μεν το “Βυζάντιο”, αλλά εύρισκε στη νέα Αθήνα του μεταπολέμου, των προσφύγων, της βιομηχανοποίησης, μια σύγχρονη πρωτεύουσα που θα μπορούσε να “εσωτερικοποιήσει” τον ελληνισμό και να τον παντρέψει με μια Ευρώπη που πλέον δεν θα ήταν εισαγόμενη αλλά γηγενής.

Αυτή η γενιά δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα έργο ίδιας ποιότητας σε όλους τους τομείς. Ούτε κατόρθωσε να ξεπεράσει το πεδίο της τέχνης και να έχει μια ανάλογη συνεισφορά στους τομείς του φιλοσοφικού, του επιστημονικού ή του πολιτικού στοχασμού. Η δικτατορία του Μεταξά και προπαντός η Κατοχή, ο Εμφύλιος και το μετεμφυλιακό καθεστώς θα συντρίψουν τις απόπειρες για μια ωρίμανση και ολοκλήρωση της νεο-ελληνικής σκέψης. Και θα συντρίψουν, παρεμπιπτόντως, την γενιά που ακολουθούσε, εκείνη του ’40. Μετά την Κατοχή και τον Πόλεμο, τα καλύτερα μυαλά της Ελλάδας θα σιγήσουν είτε γνωρίζοντας τη μοίρα του Βελουχιώτη και των φυλακισμένων είτε την εσωτερική εξορία είτε τέλος θα εκπατριστούν αρδεύοντας αλλότρια εδάφη. Ο Νικόλας Κάλας, ο Κώστας Παπαϊωάννου, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Μιχάλης Ράπτης, ο ¶δωνις Κύρου, υποδεικνύουν πως η νεοελληνική σκέψη θα μπορούσε να έχει μια άλλη εξέλιξη. Η δε “ποίηση της ήττας” και το έργο των Τσίρκα, Αναγνωστάκη, Κλείτου Κύρου, Καρούζου, Κατσαρού, Φραγκιά, κ.ά, επισημαίνουν τις δυνατότητες μιας γενιάς “που ρουφήχτηκε στο χώμα”.

Το έργο του μετασχηματισμού της νεοελληνικής σκέψης και πολιτισμού σε μια μείζονα, αυθεντική και πρωτόπυπη συνεισφορά στην ευρωπαϊκή σκέψη, θα μείνει ημιτελές. Διότι δεν θα προλάβει να ολοκληρωθεί αυτή η συγχώνευση εγχώριου και καθολικού, η μετεξέλιξη της βυζαντινής και νεοελληνικής λαϊκής παράδοσης σε έναν πρωτότυπο νέο πολιτισμό. Όπως έλεγε ο Κωστής Μοσκώφ, μιλώντας για την αργόσυρτη και διαρκώς ανολο-κλήρωτη μετεξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας, ο “καημός της ρωμιοσύνης” θα συνεχίσει να βαραίνει επάνω μας. Για άλλη μια φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το έργο θα μείνει ημιτελές και ο παρασιτισμός και η εθελοδουλία θα θριαμβεύσουν. Οι νεο-έλληνες θα παραμείνουν διχασμένοι και σχιζοφρενικοί, απόλυτα εξαρτημένοι από τη Δύση σε ό,τι αφορά τον υλικό πολιτισμό, την ιδεολογία, τα πολιτικά ρεύματα, και ταυτόχρονα αγκιστρωμένοι στα ψήγματα της παράδοσης, σε μια μεταλλαγμένη ορθοδοξία, επιχειρώντας να επιβιώσουν σε έναν κόσμο που τους είχε θέσει στο περιθώριο. Πλέον θα έχει χαθεί η μεγάλη δύναμη του ελληνισμού που για τρεις χιλιάδες χρόνια, με ορόσημο αυτή “τη γενιά του τριάντα”, τροφοδοτούσε και επανατροφοδοτούσε τις αναγεννήσεις, τα όνειρα και τις αντιστάσεις μας. Γι’ αυτό και η “γενιά του ‘60”, η δικιά μου γενιά, θα μείνει κατώτερη από εκείνη του ‘30. Ο ορίζοντάς της είχε στενέψει, σε μια Ελλάδα άθυρμα της Δύσης. Ωστόσο συνιστά μια απόπειρα. Που οι επόμενες “γενιές”, ιδιαίτερα από το 1980 και μετά, ούτε καν θα επιχειρήσουν. “Πεθαίνω σα χώρα” θα γράψει στη δεκαετία του ’80 ο Δημήτρης Δημητριάδης σε ένα υπέροχο κείμενο. Και το αδιέξοδο θα το επισημαίνει η καθυστερημένη αναφορά στη “νεο-ορθοδοξία”.

Βαδίζοντας προς τα πίσω

Αν η γενιά του ’30 και μάλιστα στις πιο φωτεινές της μορφές, επιχείρησε, πατώντας στην παράδοση ή επανανακαλύπτοντάς την, να ξανοιχτεί στον ευρύτερο κόσμο και να θεμελιώσει έναν παγκόσμιας αξίας νεο-ελληνικό πολιτισμό, το ρεύμα της “νεο-ορθοδοξίας”, δημιούργημα της γενιάς του '60, το σημαντικότερο ελληνικό ιδεολογικό ρεύμα των δεκαετιών του ’80 και του ’90, θα υποχρεωθεί να πάει πιο πίσω. Αντίκρυ στην έκπτωση της νεο-ελληνικής ταυτότητας, απέναντι στην απειλή της ολοκληρωτικής εξαφάνισης της ελληνικής ιδιοπροσωπίας, θα υποχρεωθεί να κάνει, για μια ακόμα φορά στα τέλη του 20ού αιώνα, ένα ταξίδι προς τα πίσω. Όχι πλέον στον Μακρυγιάννη ή τον Θεόφιλο, όχι πλέον σε ένα δημοτικό τραγούδι που σβήνει πια, όπως έκανε η γενιά του ’30, αλλά ένα ταξίδι στις ίδιες τις μακρινές ρίζες της νεο-ελληνικής ταυτότητας, στον Γρηγόριο τον Παλαμά και τους Πατέρες της εκκλησίας, στην αρχέγονη εκκλησιαστική κοινότητα και τον “ένδοξόν μας βυζαντινισμό”. Αυτό το εγχείρημα που απεδείχθη εξαιρετικά γόνιμο και αποκάλυψε κρυμμένους θησαυρούς, μαρτυρά ταυτόχρονα την δεινή μας θέση καθώς και τα όριά του. Το ότι είμαστε σήμερα υποχρεωμένοι, απέναντι στην σαρωτική λαίλαπα του εκσυγχρονισμού, να αντιπαραθέτουμε όχι ένα όραμα για το μέλλον, έχοντας “χωνέψει” την παράδοσή μας με τη νεωτερική πραγματικότητα, αλλά αυτή καθ’ αυτή την απώτερη παράδοσή μας ως ένα στοιχείο αντίστασης, αυτό ακριβώς καταδεικνύει το αδιέξοδό μας. Όταν ο Χρήστος Γιανναράς επισημαίνει την απώλεια νοήματος του σύγχρονου ελλαδισμού, ορθά επισημαίνει ότι αυτή συνδέεται με την εξάλειψη της παλιάς κοινότητας, της εκκλησιαστικής “ενορίας”. Ωστόσο είναι εντελώς απελπισμένη και αδιέξοδη κάθε προσπάθεια αναβίωσής της. Θα έπρεπε να μπορούμε να φανταστούμε “νέες πολιτείες” και “νέες κοινότητες” που θα αντλούν από την παράδοσή μας και από την “εκκλησία”, αλλά θα είναι ταυτόχρονα σύγχρονες, δεμένες με νέα αιτήματα, με νέες πνευματικότητες, με νέες ανάγκες, με νέες κοινωνικές αναδύσεις. Το γεγονός ότι δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε καμία τέτοια πρόταση και αντίθετα ζούμε σε ένα ζοφερό πνευματικό περιβάλλον μαϊμουδισμού και ακαδημαϊκής βλακείας, επιβεβαιώνει τόσο την αξία της “νεο-ορθοδοξίας”, ως ρεύματος που ανασκάπτει στα έγκατα της ταυτότητάς μας και ως στοιχείο αντίστασης, αλλά ταυτόχρονα και τον αμυντικό και όχι οραματικό χαρακτήρα του εγχειρήματος. Παρ’ όλο λοιπόν που προχώρησε “περισσότερο” από τη γενιά του ’30, σε ορισμένες πλευρές ταυτόχρονα έμεινε “πίσω” ως προς την απόπειρα της σύνθεσης.

Αντίθετα, η γενιά του ’30, έστω σε ένα περιορισμένο πεδίο, της τέχνης κατεξοχήν, επιχείρησε να πραγματοποιήσει μια τέτοια σύνθεση και ως προς αυτό, παραμένει η σημαντικότερη “γενιά” του 20ού αιώνα, εκείνη που υποδεικνύει τις δυνατότητες και το ανολοκλήρωτο του σύγχρονου ελληνισμού.

Αν κάποτε υπάρξει στην Ελλάδα μια γενιά –και άμποτες αυτό να συμβεί όσο πιο σύντομα γίνεται– που θα επιχειρήσει και θα επιτύχει επί τέλους να πραγματοποιήσει την ωρίμανση του νεώτερου ελληνικού κόσμου, αν τέτοιο επιχείρημα είναι δυνατό στις μέρες μας, τότε θα ξαναβρεί στη γενιά του ’30 τη σημαντικότερη πηγή της έμπνευσής της. Για να πάψει “το μαρμάρινο τούτο κεφάλι” να εξαντλεί τους αγκώνες μας.





----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ETHNIC ΚΑΙ CIVIL NATIONALISM ΤΟΥ “CYPROUS”

SPECIAL DEDICATED TO THE GOATS AND THE MONKEYS


ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ
ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑΝ ΚΥΠΡΟΝ ΣΚΑΙΩΝ

Yπέρογκες αρχιτεκτονικές• Λαρίων Φαμαγκούστα Mπουφαβέντο• σχεδόν σκηνικά.
Ήμασταν συνηθισμένοι να το στοχαζόμαστε αλλιώς το "Iησούς Xριστός Nικά"
που είδαμε κάποτε στα τείχη της Bασιλεύουσας, τα φαγωμένα από γυφτοτσάντιρα και στεγνά χορτάρια,
με τους μεγάλους πύργους κατάχαμα σαν ενός δυνατού που έχασε, τα ριγμένα ζάρια.
Για μας ήταν άλλο πράγμα ο πόλεμος για την πίστη του Xριστού
και για την ψυχή του ανθρώπου καθισμένη στα γόνατα της Yπερμάχου Στρατηγού,
που είχε στα μάτια ψηφιδωτόν τον καημό της Pωμιοσύνης, εκείνου του πελάγου τον καημό σαν ήβρε το ζύγιασμα της καλοσύνης.
Aς παίζουν τώρα μελοδράματα στα σκηνικά των σταυροφόρων Λουζινιά
κι ας φλομώνουμε με τον καπνό που μας κουβάλησαν από το βοριά.

Aσ' τους να τρώγουνται και ν' ανεμοδέρνουνται ωσάν το κάτεργο που δένει μούδες•
Kαλώς μας ήρθατε στην Kύπρο, αρχόντοι. Tράγοι και μαϊμούδες!

Eγκλείστρα, 21 Nοεμ. '53

#51 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 17 July 2006 - 05:05 AM

ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ (ΠΙΟΤΕΡΟΣ ΡΩΜΙΟΣ ΑΠΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ)

Οι πόνοι της Παναγιάς

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις.
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τοσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.
Συ θάχεις μάτια γαλανά,θάχεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο -όχι σκλάβος ή προδότης.
Tη νύχτα θα συκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν' ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ' ύστερα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι
Kι αν κάποτε τα φρένα σου μ' αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ' ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις!
Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!
Δεν είν' αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τα περισσότερα από τα κείμενα που ακολουθούν, για τη θάλασσα και τα καράβια της, συνέλεξε στις ώρες της σχόλης του ο γιατρός Αλέξανδρος Καλόμοιρος, σε ένα ιδιόχειρο εικονογραφημένο τευχίδιο, που μάλλον είχε φτιαχτεί με ιδιαίτερη αγάπη. Είναι μικρό απάνθισμα από Έλληνες και ξένους συγγραφείς και ταξιδευτές, που δεν είχαν ίσως όλοι την ίδια αφετηρία, όμως όλοι κατάφεραν να δούν στο απέραντο και ζωογόνο υγρό στοιχείο την παρηγορητική εικόνα του Πνεύματος.


Η Θάλασσα, τ’ Ακρογιάλια, οι Βάρκες και τα Καράβια

Υμνήσατε τω Κυρίω ύμνον καινόν, η αρχή αυτού^ δοξάζετε το όνομα αυτού απ’ άκρου της γης, οι καταβαίνοντες εις την θάλασσαν και πλέοντες αυτήν, αι νήσοι και οι κατοικούντες αυτάς.
Ησαΐα, ΜΒ΄ 10

Απ’ το να ζώ σε σπίτι, πάντα μου μ’ άρεσε να μένω σε σκάφος... Το σπίτι, με τα θεμέλια και την ακίνητη σιγουριά του, κάνει το σώμα και την ψυχή μαλθακά. Ενώ στο σκάφος η ασίγαστη θάλασσα σού θυμίζει κάθε στιγμή πώς αιωρείσαι, πώς κινείσαι, πώς κινδυνεύεις... Πάντα σου πρέπει να ‘ σαι άγρυπνος, πάντα να βρίσκεσαι σ’ ετοιμασία κι’ αναμονή... Χωρίς σπίτι, χωρίς έπιπλα, χωρίς εκείνη την άχρηστη συσσώρευση κειμηλίων και υποχρεώσεων, που σε δένουν με το παρελθόν και σε δεσμεύουν προκαταβολικά με το μέλλον. Στο μικρό χώρο της «Χαράς» μας δε χωρούσε τίποτ’ άλλο απ’ τη λευτεριά!
Σάββα Γεωργίου, «Το Ταξίδι της "Χαράς"»

Με τα πανιά! Το γνήσιον, το αληθές, το καθ’ αυτό ταξίδι. Με τα πανιά! ¶ρρητος ο πλούς, αχόρταγος η απόλαυσις, τρυφερά η συγκίνησις. Με τα πανιά! Προφέρεις μόνον την δροσεράν λέξιν και αύραι μυρίζουσαι ως τα κρίνα, του πόντου τα μυροβόλα φύκη, πλημμυρίζουν την καρδίαν σου. Με τα πανιά! Πτερωτός, μυθικός δαίμων, σε αφαρπάζει, ως επί νεφελών, ίνα σε μεταγάγη εις τον δροσερόν των κυμάτων κόσμον, όπου η φύσις ολόγυμνος κολυμβά, αφρός εν αφρώ. Θεωρείς κύματα, διαλογίζεσαι κύματα, ομιλείς με τα κύματα, την ηδέως κυλούσαν του ύδατος γλώσσαν, βόμβον εράσμιον ως από μυριάδων κυψελών. Τρώγεις στα κύματα, κοιμάσαι στα κύματα, κι’ εξυπνάς στα κύματα, ζείς σαν γλάρος, του κύματος γλάρος. Με τον ατμόν είναι νόθος ο πλούς. Μαύρη, κατάμαυρη αιθάλη σε αποπνίγει. Δεν προφθάνεις να ίδης, δεν προφθάνεις να φάγης, δεν προφθάνεις να κοιμηθής, δεν προφθάνεις να εξυπνήσης. Δαιμόνιος βόμβος, βόμβος συνταρασσομένου σιδηρού κόσμου εν πυρίνη κοιλία...
Αλέξανδρου Μωραϊτίδη, «Με τα πανιά»

Αν δε ζήσει κανένας απάνω σε καράβι, δεν μπορεί να καταλάβει ποτές τον καϋμό και το μυστήριό του.
Φώτη Κόντογλου, «Τα καράβια»

Και τώρα ακόμα, η καρδιά μου είναι η ίδια, κι ολοένα ζεί μέσα σε παλιά καράβια, που αρμενίζουνε στις μακρυνές θάλασσες κι’ αράζουνε ανοιχτά από κάποια μυστηριώδη ρημονήσια.
Φώτη Κόντογλου, «Αγνή Νεότητα»

¶χ, γιατί να μη γίνω θαλασσινός, να τα ζώ, κι όχι να τα γράφω στο χαρτί...
Φώτη Κόντογλου, «Τα καράβια»

Ύστερα από μια βδομάδα ανακαλύψαμε ότι ένα καράβι μπορεί να είναι τόσο αναπαυτικό όσο και ένα διαμέρισμα στην ξηρά, αν δέχεσαι μάλλον αντί να πολεμάς τους περιορισμούς του. Ξαπλώναμε ξυπνητοί ώρα με την ώρα τα βράδια κι’ αφουγκραζόμασταν τους ήχους της θαλάσσιας ζωής κάτω από την καρίνα, και νοιώθοντας το λίκνισμα καθώς ένα άλλο σκάφος περνούσε. Αλλά το καλύτερο της καινούργιας μας ζωής ήταν να συναντούμε άλλα πρόσωπα που ζούσαν κι’ αυτά σε πλοία γύρω μας. Ήμασταν σαν μια μεγάλη οικογένεια, αφού μας έδενε το γεγονός ότι είμασταν θαλασσινοί και είχαμε την ελευθερία να ζούμε σε θαλασσόσπιτα... Στα καράβια αυτή η φιλία είναι κανόνας, όχι εξαίρεση.
«Ο Νέος Τρόπος Ζωής», Περιοδικό " Rudder "

Τράβα, λοιπόν, μακρυά από τις σφηγκοφωλιές που τις λένε πολιτείες, για να γλυτώσεις από το μαράζι, για να νοιώσεις απάνω σου τη ζωογόνα πνοή του Θεού.
Φώτη Κόντογλου, «Οι λίγοι καθυστερημένοι»

Στηρίζων το στήθος μου επί του υψηλού δρυφάκτου της πρύμνης, ως επί των χειλέων εξοχικού ανδήρου, με κρυφήν χαράν εισπνέω την δρόσον, την αμύθητον του πελάγους δρόσον, την αχώνευτον, την αλησμόνητον ζωήν.
Αλέξανδρου Μωραϊτίδη, «Με τα πανιά»

Πίστεψέ με, νεαρέ μου φίλε, πώς στον κόσμο δεν υπάρχει τίποτε, απολύτως τίποτε, που να έχει έστω και τη μισή αξία για να το κάνει κανείς, όσο το να τριγυρνάει μέσα σε πλεούμενα.
Robert Manry, "Tinkerbelle"

Ακόμα και το μήνα Μάρτη στο Βόρειο Ατλαντικό, ακόμα και μέσα σ’ ένα αντιτορπιλικό, ακόμα και σε μια τέτοια παράξενη, επικίνδυνη αποστολή, το γεγονός πώς ξαναβρισκόταν στη θάλασσα, ήταν για τον Χένρι πολύ τονωτικό. Βημάτιζε όλη μέρα πάνω στη γέφυρα πλημμυρισμένος ευτυχία, και κοιμόταν στην καμπίνα του, πλάι στην αίθουσα με τους χάρτες. Στις ξάστερες βραδιές, δίχως να νοιάζεται για τον παγωμένο αέρα και την ταραγμένη θάλασσα, περνούσε ώρες ολόκληρες μετά το δείπνο μονάχος του πάνω στη γέφυρα. Ο απέραντος σκοτεινιασμένος ωκεανός, ο καθαρός αέρας που μαστίγωνε αλύπητα το πρόσωπό του, τ’ αστέρια που συνωστίζονταν πάνω από το κεφάλι του, πάντα τον έκαναν να αισθάνεται πώς πλανιόταν στη θάλασσα αυτό που η Βίβλος ονόμαζε το «Πνεύμα του Θεού». Μέσα στα χρόνια που πέρασαν, πιότερο ακόμα κι’ απ’ τα μαθήματα της Βίβλου που είχε πάρει μικρός, οι νύχτες που περνούσε μονάχος στη θάλασσα διατηρούσαν δυνατή την πίστη στην ψυχή του Κάπταιν Χένρι. Τούτα δώ δεν τα χε ποτέ του εκμυστηρευτεί σε κανέναν, ούτε κάν στους ιερείς που τον εξομολογούσαν^ θα αισθανόταν ενοχλημένος και γελοίος, μα δεν ήταν και καθόλου σίγουρος πόσο στα σοβαρά έπαιρναν κι οι ίδιοι οι παπάδες το Θεό. Έτσι, και σ’ αυτό το ταξίδι, όπως και κάθε άλλη φορά, για τον Βίκτορ Χένρι ο Παντοδύναμος βρισκόταν εδώ, μέσα στο μαύρο, σπαρμένο άστρα ουρανό, μια παρουσία πραγματική και αξιαγάπητη.
Herman Wonk, «Οι άνεμοι του Πολέμου»

- Τι θα γίνει όμως με τα θωρηκτά, έ; τα σκεφθήκατε αυτά καθόλου; Το «Σάρνχορστ» και το «Γκνάϊτζενάου»; Αυτά τα δύο βύθισαν πάνω από εκατό χιλιάδες τόνους τον περασμένο μήνα.
- Μάλιστα, κύριε. Ελπίζω πώς αν βρεθούν κοντά μας θα μας ειδοποιήσουν οι αεροπορικές περιπολίες και θα τους ξεγλιστρήσουμε.
- Ο ωκεανός είναι τεράστιος, είπε ο ναύαρχος Κίνγκ. Πολύ εύκολα μπορούν να διαφύγουν από τις περιπολίες.
- Ναί, αλλά εξίσου εύκολα μπορεί να ξεφύγουμε κι εμείς από τα θωρηκτά, ναύαρχε.
Herman Wonk, «Οι άνεμοι του Πολέμου»

Τράβα μακρυά απ΄ τη στεριά, αλαργάρισε όσο μπορείς απ’ τους μυρμηγκοφάγους κι’ απ] τις μυρμηγκοφωλιές, να μερέψει η καρδιά μου, να γαληνέψει ο νούς μου.
Φώτη Κόντογλου, «Το άστρο της τραμουντάνας»

Τίποτε φτιαγμένο απ’ τα χέρια του ανθρώπου δεν είναι πιο όμορφο από ένα ιστιοφόρο που τρέχει σ’ όμορφο καιρό. Το να βρίσκεσαι πάνω σ’ αυτό το ιστιοφόρο είναι σά να είσαι τόσο κοντά στον Παράδεισο όσο περίμενα ποτέ να φθάσω. Είναι καθαρή, ανέρωτη ευτυχία.
Robert Manry, "Tinkerbelle"

Ευτυχισμένα στον κόσμο είναι μόνο τα πλάσματα που χαίρονται ελεύθερα έναν ανοιχτό ορίζοντα.
Robert Manry, "Tinkerbelle"

Η θάλασσα με τους άπειρους θησαυρούς της, με τις μυριάδες των ψαριών της, με την παραγωγή των βρύων και των φυκιών, με τα κολοσσιαία μαστοφόρα της, με ό,τι η φύση συντηρούσε εκεί, αλλά και με κάθε τι που οι άνθρωποι είχαν χάσει μέσα σ’ αυτή, επαρκούσε πλουσιοπάροχα για τις ανάγκες του πλοιάρχου και του πληρώματός του. Αυτό μάλιστα υπήρξε η εκπλήρωση της ζωηρότερης επιθυμίας του, αφού δεν ήθελε πια να έχει καμμιά επικοινωνία με την ξηρά.
Ιουλίου Βέρν, «Η Μυστηριώδης Νήσος»

Έπλεε συχνά εις τα νερά της Μαυρομαντηλούς, τρέφων παράδοξον στοργήν προς τον μονήρη τούτον βράχον, όστις μόλις ανέτεινε την κορυφήν υπέρ τον αφρόν του κύματος, ως κολυμβητής κεκμηκώς και αναπαυόμενος ύπτιος επί των κυμάτων. Εγνώριζεν όλα τα άντρα και τα μυστήρια του βράχου αυτού, όπου ανεκάλυπτε θαλασσίους θησαυρούς, αστακούς και καραβίδας υπερφυείς το μέγεθος, και κογχύλας και πεταλίδας και άλλα ακόμη ηδύγευστα όψα...
...Μετά ημισείας ώρας σύντονον κωπηλασίαν έφθασεν ο Γιαννιός εις την γειτονίαν της Μαυρομαντηλούς. Έφθασεν απλώς διά να διασκεδάση την μελαγχολίαν του, άλλως ουδεμίαν επρόβλεπεν άγραν διά σήμερον. Ήτο παράξενος την ημέραν εκείνην, ησθάνετο μεγίστην στενοχωρίαν.
Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Η Μαυρομαντηλού»

Ο Γιώργης όμως ήθελε να υπάγη στην βάρκαν, όχι διότι του είχε παραγγείλει ούτω ο κυβερνήτης του, αλλά διότι πάντοτε ηρέσκετο κ’ επροτίμα να κοιμάται εις την βάρκαν. Η μάνα του ήτο πλέον γραία και δεν ηδύνατο να τον νανουρίση εις την κούνιαν του, ούτε εις την αγκαλιάν της. Η άλλη μάνα του, η θάλασσα, ακόμη τον ελίκνιζε με τα κύματά της. Κ’ εκείνη είχε κούνιαν, κι’ εκείνη είχεν αγκάλην και αγκάλας πολλάς...
Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Έρως-Ήρως»

Μια μέρα αρρώστησε ο μπάρμπα-Μανώλης, πρώτη φορά στα ενενηνταοχτώ χρόνια που έζησε σε τούτον τον κόσμο. Μ’ όλα τα παρακάλια, δεν θέλησε να βγεί από τη βάρκα. Κειτότανε εκεί μέσα, σκεπασμένος μ’ ένα πάπλωμα.
Γύρεψε τον γούμενο να τον ξομολογήσει, και κείνος κατέβηκε με τ’ ¶γιο Ποτήριο και τον ξομολόγησε μέσα στη βάρκα και τον κοινώνησε. Μα τι να ξομολογηθεί ο μπάρμπα-Μανώλης; Όσες αμαρτίες είχε κάνει το αγριοπούλι που καθότανε στον πρίνο, όσες αμαρτίες είχε κάνει η πέτρα που κειτότανε στην ακρογιαλιά, όσες αμαρτίες έκανε ο πρίνος, όσες αμαρτίες έκανε η παλιοβάρκα του, άλλες τόσες είχε κανωμένες κι ο μπάρμπα-Μανώλης. Κειτότανε μέσα στην πισσωμένη φωλιά του, και περίμενε να τον πάρει ο Ταξιάρχης, ήσυχος και βλογημένος. Τα κυματάκια αργοσαλεύανε την κούνια αυτού του νηπίου, του μπάρμπα-Μανώλη, κι από πάνω από το κεφάλι του άναβε το καντήλι κάτω από την πλώρη, μπροστά στο σαρακοφαγωμένο κόνισμα του ¶γιου Νικόλα...

Φώτη Κόντογλου, «Ο μπάρμπα-Μανώλης ο βασιλές»


Όλοι οι άνθρωποι τ’ αγαπάνε τα ταξίδια μα οι Έλληνες τ’ αγαπάνε ακόμα παραπάνω και γι’ αυτό, εκείνον που ταξιδεύει μακαρίζουνε οι άλλοι που κάθονται παραπονεμένοι σά νάναι καταδικασμένοι. Και βγήκανε από τον τόπο μας πολλοί ταξιδευτάδες, που ταξιδέψανε όχι σε κοντινά μέρη, παρά σε μακρυνά. Γιατί ταξίδια λέγουνται και της θάλασσας και της στεριάς, ταξίδια λέγουνται και τα εύκολα και τα ραχατλίδικα, ταξίδια λέγουνται και τα επικίνδυνα. Για μένα όμως τα καλά ταξίδια είναι τα μακρυνά, τα θαλασσινά και τα επικίνδυνα... Ο πόθος τους, (όπως και σε πολλούς σημερινούς ονειροπόλους), ήτανε να φύγουνε από τον κόσμο τον πονηρεμένον της Ευρώπης, και να ξαποστάσουνε σε μέρη λησμονημένα και κρυμμένα, που ζούνε απλοί άνθρωποι, άς είναι και άγριοι, μα αξέγνοιαστοι, με λίγες ανάγκες, δίχως τη ζάλη της πολιτείας, να συμμαζέψουνε το νού τους, να ειρηνέψει η ψυχή τους. Και με την ελπίδα να βρούνε αυτά που ονειροπολούσανε, αψηφούσανε κάθε κίνδυνο, μάλιστα τον θέλανε, και τρέχανε να τον ανταμώσουνε.

Φώτη Κόντογλου, «Ταξίδια και Ταξιδευτές»

Έξω εκεί στον ωκεανό υπήρχε ειρήνη, μια ειρήνη που δεν βρίσκεται ποτέ πάνω στην ξηρά^ και ακόμα, υπήρχε ησυχία.
Robert Manry, "Tinkerbelle"

Ριζώσαμε στη γή και ξεχάσαμε τον ουρανό.
Henry David Thoreau, "Walden"

Το γλυκύ, σαπφείρινον, του πόντου χρώμα.
Αλέξανδρου Μωραϊτίδη

Η θάλασσα άγιασε από τον Χριστό κι’ από τους Δώδεκα Αποστόλους, που ήτανε θαλασσινοί ανθρώποι, βλογημένα και τα εργαλεία τους, τα δίχτυα και τα παραγάδια^ τα δίχτυα όμως ήτανε πιο βλογημένα, γιατί σκεδιάζανε σταυρό.
Φώτη Κόντογλου, «Αρχαίοι άνθρωποι της Ανατολής»

Δεν μπορεί να υπάρξει μαύρη μελαγχολία για όποιον ζεί στη φύση. Δεν υπήρξε ποτέ θύελλα που να μήν είναι αιολική μουσική για το γερό και αγνό αυτί.
Henry David Thoreau, "Walden"

Ο Δαβίδ παρομοιάζει τη φωνή του Θεού σαν το μούγκρισμα της φουρτουνιασμένης θάλασσας. Μα και την ειρήνη, τίποτα δεν μπορεί να την παραστήσει τόσο καλά, όσο η γαληνεμένη θάλασσα. Κι’ όλες οι όψεις που παίρνει αυτό το μυστηριώδες στοιχείο, έχουνε ανταπόκριση με την κάθε κατάσταση της ψυχής του ανθρώπου.
Φώτη Κόντογλου, «Η μάνα μου η θάλασσα»

Η θάλασσα είναι η αιώνια πατρίδα της ελευθερίας. Γι’ αυτό σαν τη βλέπει ο άνθρωπος, νοιώθει να φτερουγίζει μέσα του τούτη η θεϊκή πνοή. Ο ποιητής Κάλβος γράφει πώς η ελευθερία είναι κόρη του Ωκεανού, και πώς του έλεγε τούτα τα λόγια:
Ωκεανέ, Πατέρα...
Όταν τους ανοήτους
φεύγω θνητούς, με δέχονται οι πατρικαί σου αγκάλαι^
Η ελπίς μου εις την αγάπην σου στηρίζεται όλη.
Φώτη Κόντογλου, «Η μάνα μου η θάλασσα»

Η βάρκα είναι καλύτερα να μήν έχει μηχανή, γιατί εκτός που τα πανιά έχουνε το μεράκι και κάνουνε τον άνθρωπο ν’ αγαπήσει αληθινά τη θαλασσινή ζωή, η μηχανή είναι και μπελάς, χαλά κάθε τόσο, θέλει πετρέλαιο, και το πιο κακό είναι που κάνει τόσο βροντολόγημα, που χαλά όλη τη γλυκύτητα της ερημιάς. Τα πανιά είναι ήσυχα, ειρηνικά, έχουνε κάποιο μυστήριο, κάνουνε τον άνθρωπο να τ’ αγαπήσει, κι αν πάθουν καμμιά φορά και κάποια ζημιά, το διόρθωμά τους είναι από τις πιο έμορφες κι’ αγαπημένες δουλειές του ερημίτη.
Φώτη Κόντογλου, «Αθόλωτη ευτυχία»

Τα κύματα δεν με φοβίζουν πλέον. Ακτινοβολούν φως και ζωήν. Αρνάκια κάτασπρα, καμπουρωτά, σκιρτώσιν εν τη υγρ~Α του Αιγαίου πεδιάδι και ακούεις τον γλυκόν βληχασμόν των. Χοροπηδούν. Κάθηνται. Γελούν. Φωνάζουν. Παίζουν. Συμπλέκονται. Φιλιούνται. Απορροφώνται. Χάνονται κι’ αίφνης αναγεννώνται.
...Καθ’ όλην την ημέραν ησθανόμην αμύθητον αγαλλίασιν, κοιτάζων την εξαισίαν αυτήν του Αιγαίου σκηνογραφίαν. Ο άνεμος έπνεεν από των ερημονήσων και η σκούνα προήγε πάντοτε προς τα εμπρός, χρονιάρα νύμφη, θαρρείς και έβγαινεν εις τον κάβο του χορού με μανδήλι μεταξωτό, ασπρογάλαζο μανδήλι, τας γαλανάς νησίδας, τας οποίας, ιδού γελώσας, προσπαθεί να παρασύρη εις τον δρόμον της τον ταχύν, γαλανήν συντροφίαν.
Αλέξανδρου Μωραϊτίδη, «Με τα πανιά»

Θάλασσα! ‘Ω στοιχείο γεμάτο μυστήριο! Φοβερό μαζί κι αγαπημένο! Τραβάς τον άνθρωπο, σαν να είσαι μαγνήτης! Ο βαθύς κι αιώνιος βόγγος σου νανουρίζει την ψυχή μας, γεμάτος μυστηριώδεις κι ανεξιχνίαστες φωνές!
Από την πρώτη μέρα της δημιουργίας η θάλασσα ήτανε όπως είναι σήμερα, και θα ναι η ίδια ώς τη συντέλεια του κόσμου. Δεν θ’ αλλάξει καθόλου, ολότελα. Πρίν να πλαστεί ο άνθρωπος απάνω στη γή, αυτά τα ίδια νερά βογγούσανε κι αφρίζανε μέσα στον έρημο τον κόσμο, κάτω από τον έρημον ουρανό, τα ίδια κύματα ξεσπούσανε καταπάνω στις έρημες στεριές, που δεν υπήρχε ακόμα απάνω τους καμιά ζωή, μήτε ζώο, μήτε άνθρωπος, μήτε μαμούνι. Τα νερά όμως της θάλασσας ήτανε γεμάτα από πλήθος πλάσματα, μ’ όλο που απάνω σ’ αυτή δεν αρμένιζε τίποτα. Μοναχά ο ήλιος την κοντάριζε με τις πυρωμένες σαγίτες του από την ώρα που έβγαινε ώς την ώρα που βουτούσε πίσω από το έρημο πέλαγο, κατά το βασίλεμα, και το φεγγάρι πλανιότανε από πάνω της, βουβό, λυπημένο, σαν κομμένο κεφάλι δίχως αίμα, ρίχνοντας απάνω στ’ ατελείωτα νερά της το υδραργυρένιο κρύο φως του.
Ο άνθρωπος, αυτό το ακατακάθιστο τέρας, αλλάζει ολοένα την όψη της στεριάς, την καταπατά, την εξουσιάζει. Μα τη θάλασσα, με όλα που σοφίζεται, με όλα που βρίσκει το μυαλό του, δεν μπορεί να της κάνει τίποτα. Η όψη της απομένει ανάλλαχτη, αμόλευτη, όπως ήτανε τότε που «πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος», όπως λέγει η Αγία Γραφή. Κανένας δεν μπορεί να την εξουσιάσει, κι αυτό που λέγει ο άνθρωπος εξουσία απάνω στη θάλασσα, είναι μία εξουσία ψεύτικη, ξεγέλασμα της αλαζονείας του. Τα μεγάλα παπόρια του μπορεί να ταξιδεύουνε σε κάθε μέρος της, μα μόλις περάσει το κάθε πλεούμενο, που σκίζει το νερό της, αυτό πάλι κλείνει και σβήνει πίσω από το τιμόνι του τ’ αυλάκι που χάραξε για μια στιγμή, η μικρή πληγή που άνοιξε απάνω στο παρθένο το κορμί της σφαλά και γιατρεύεται στη στιγμή, χωρίς ν’ απομείνει σημάδι ολότελα. Τα υπερωκεάνια και τις πλεούμενες πολιτείες τις έχει για μπαίγνια, τ’ αφήνει και πηγαινοέρχονται απάνω της, ώσπου να θυμώσει και να τα καταπιεί. Ποιος θα εξουσιάσει τη φοβερή άβυσσο; Ποιος μπορεί ν’ αλλάξει κατά το θέλημά του ένα πράγμα που αλλάζει ολοένα το ίδιο από τον εαυτό του, απομένοντας αιώνια απάτητο, ασκλάβωτο, ανέγγιχτο, αμόλευτο, όπως εβγήκε από τα χέρια του Θεού; Στοιχείο αγιασμένο, άσπιλο!
Η θάλασσα είναι η αιώνια πατρίδα της ελευθερίας. Γι’ αυτό, σαν τη βλέπει ο άνθρωπος, νοιώθει να φτερουγίζει μέσα του τούτη η θεϊκή πνοή.

Φώτη Κόντογλου, «Η μάνα μου η θάλασσα»

Νανουριστήκανε με το βούϊσμά της... δεν υπάρχει πιο μεγαλόπρεπη και βαθειά μουσική απ’ αυτό.

Φώτη Κόντογλου, «Οι Φάροι και οι κατάδικοί τους»

Σάν κρασί μας μεθά αυτή η μακρυνή μοσχοβολιά που βγαίνει από το δροσερό το πέλαγο. Και πεθαμένος νάναι, όποιος γεννήθηκε από τούτη την αντρειωμένη τη μάνα κι ύστερα τη χωρίσθηκε και σίμωσε στα σύνορά της, ζωντανεύει μονάχα από την αρμύρα της που πετά απάνω στον αγέρα, τέτοια δύναμη δραστική έχει ετούτο «το ύδωρ το ζών», που δεν μπορεί να τη νοιώσει ο στεργιανός, κι άς λέγει ό,τι θέλει. Για τούτο φωνάζανε σαν ζουρλοί οι σκληροί στρατιώτες του Ξενοφώντα: «Θάλασσα! Θάλασσα!», και κλαίγανε σαν τα μωρά, σαν είδανε από μακρυά το πέλαγο, που δρόσιζε τις στεγνωμένες τις καρδιές τους.
Φώτη Κόντογλου, «Καΐκια και Καραβοκύρηδες»

Μόνο το πανί κάνει τους ναυτικούς.
Jean Merrien, "Les Navigateurs Solitaires"

Όποτε δώ θάλασσα, ξεπετά η καρδιά μου... Ακούω από μακρυά τη βουή της και δροσίζεται η ψυχή μου πρίν να την δώ. Καταλαβαίνω πώς με καλεί κοντά της.
Φώτη Κόντογλου

Tout ce que le coeur desire
pent toujour se riduire
a la figure de l’ eau
Paul Claudel

Η ιδέα ότι ένα μικρό πλεούμενο δεν μπορεί να πάει μακριά είναι από τις πιο πλανεμένες που υπάρχουν. Η ασφάλεια με κανένα τρόπο δεν είναι ανάλογη με το μέγεθος. Είναι η στερεότητα που πρέπει να είναι ανάλογη με το μέγεθος. Θεωρητικά, το μικρό πλοίο είναι πιο σίγουρο από το μεγάλο. Ένα ιστιοφόρο πάει πιο σιγά από ένα παιδί με ποδήλατο! Και όμως, κάνει τον γύρο του κόσμου, σε χρόνο σχετικά μικρό. Ένα είναι βέβαιο: ένα μικρό πλοίο, πιο μικρό από 12 μέτρα μάκρος, κυβερνημένο από έναν μόνον άνθρωπο, μπορεί να περάσει σχεδόν παντού.
Jean Merrien, "Les Navigateurs Solitaires"

Ο ωκεανός όταν είναι απόλυτη γαλήνη πρέπει να είναι το πιο ήσυχο μέρος του κόσμου. Κανένας ήχος δεν ακουγόταν εκτός από αυτόν της αναπνοής μου.
Για μένα το να ταξιδεύω με πανιά υπήρξε ένας τρόπος για ν’ αποκτήσω από τη μια συντροφικότητα με την οικογένειά μου στο γεμάτο υγεία ύπαιθρο και από την άλλη την τόσο αναγκαία μοναξιά μακρυά από τηλέφωνα, καυσαέρια, εμπόρους και άλλες δυσάρεστες λεπτομέρειες του πολιτισμού. Αυτή η αγάπη, αυτή η ανάγκη είναι βασικά ένα αίσθημα μέσα στα κόκκαλά μου, ένας παλμός μέσα στα εντόσθιά μου τόσο προσωπικός που δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί.
R. Manry, "Tinkerbelle"

Στ’ αλήθεια, ένα βιβλίο μου αρέσει, μπορώ να πώ, όσο ένα ταξίδι με πανιά απάνου σε αφρισμένη θάλασσα.
Φώτη Κόντογλου, «Πέδρο Καζάς», Πρόλογος

Τι ταν το θάμα π’ άνθιζε για μας το ευλογημένο;
Πιο κι’ από τ’ άνθος ήτανε της άχραντης αυγής
Σάμπως γοργόνας είδωλο στην πλώρα καρφωμένο,
τα στήθη μας σκέπαζε το πνέμα της σιγής.
¶γγελος Σικελιανός, «Το τραγούδι των Αργοναυτών»

Νυχτωνόμουνα σε άγριες ερημιές και κοιμόμουνα τρυπωμένος κάτω από την πλώρη, σκεπασμένος μ’ ένα καραβόπανο. ¶κουγα τα τσακάλια να ουρλιάζουνε, και να ρχουνται κοντά στο μέρος που είχα φουνταρισμένη τη βάρκα μου, και φχαριστιόμουνα που ήμουνα ασφαλισμένος, μακριά από τη στεριά, και τ’ αγρίμια δεν μπορούσανε να ζυγώσουνε στη βάρκα. Μ’ έπαιρνε ο ύπνος και κοιμόμουνα μακάριος. Πόσο παρηγοριέμαι όποτε φέρνω στο νού μου κείνη τη ζωή, που δεν μοιάζει σε τίποτα τούτη που περνούμε, βουτηγμένοι στην ψευτιά, στην κακομοιριά και στην ανυπόφορη μονοτονία!

Φώτη Κόντογλου, «Το Αϊβαλί η Πατρίδα μου»

Το ποίημα της δημιουργίας είναι αδιάκοπο. Λίγα όμως είναι τα αυτιά που το ακούνε.
Henry David Thoreau, "Walden"

Κανείς, πρίν την γευθεί, δεν μπορεί να έχει ιδέα για την χαρά που νοιώθει ο άνθρωπος να πλέει ελεύθερα πάνω στους απέραντους ωκεανούς. Δεν είναι απαραίτητο, για να πραγματοποιηθεί αυτό το αίσθημα της χαρούμενης απελευθέρωσης, να ταξιδεύει κανείς μόνος, παρ’ όλον ότι αυτό είναι μια εμπειρία πολύ ευχάριστη.
Joshua Slocum

Έστρων συνήθως την κάπαν επάνω στην πλώρην της βάρκας κ’ εκοιμάτο χορευτόν και νανουρισμένον ύπνον, τρείς σπιθαμές υψηλότερ’ από το κύμα, θεωρών τα άστρα, και μελετών την πούλιαν και όλα τα μυστήρια του ουρανού.
Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «¶νθος του Γιαλού»

Ο καπετάν Ηλίας, όστις είχεν εξέλθει με την βαρκούλαν εις τα ολίγα βράχια τα οποία έκλειον τον όρμον προς ανατολάς, και ησχολείτο να μαζώξει κοχύλια και πεταλίδας, οπού έβοσκαν εκεί εν αφθονίΑ εις τον ίσκιον του θαλασσίου βράχου, μετά λύπης αφήκε το προσφιλές λιμανάκι του -ήτο μία ποιητικωτάτη μικρά αγκάλη του εδάφους, όπου ημέρεαν τα άγρια κύματα κ’ εγυάλιζε γαλανά ο πόντος.
Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Τα Λιμανάκια»



Ιδού τώρα ευρέθην μόνος, κάτοχος της μικράς λέμβου. Ναύτης κ’ επιβάτης εν ταυτώ^ κυβερνήτης και ναύκληρος και πιλότος και μούτσος της ελαφράς σκάφης. Μόνος^ μόνος με τους λογισμούς του, εις την διάκρισιν του κύματος, εις το έλεος του ανέμου και της τρικυμίας. Όταν έχη τις πληγήν, βαθείαν, κρυφήν, εις την θάλασσαν πρέπει να πλέη, μόνος, ολομόναχος. Μεγαλυτέραν ευτυχίαν δεν είχα γευθή.

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, «Τα Ρόδινα ακρογιάλια»




Ύμνος των Καραβιών
Αριστουργήματα μοναδικά, που δε θα ξαναγίνουν πια άλλη φορά, ήτανε τα καράβια με τα πανιά, τα ιστιοφόρα. Θα με καταλάβει καλά όποιος ένοιωσε από μικρός την ξωτική ομορφιά τους, την ανείπωτη μεγαλοπρέπειά τους, το γλυκό μυστήριό τους.
Τα καράβια ήταν κάποια παραμυθένια πράγματα, ή καλύτερα κάποια παραμυθένια πλάσματα... Σάν τα κοίταζε κανένας από μακρυά, μα κι από κοντινή απόσταση, πήγαινε σ’ έναν άλλον κόσμο, σ’ έναν κόσμο γεμάτον μεγαλοπρέπεια, εμορφιά, δύναμη, σοβαρότητα και ανεξιχνίαστο μυστήριο. Βάλε κοντά σ’ αυτά και πώς κείνο το μυστηριώδες πράγμα το έδεσε η φαντασία μας με τις ξωτικές και μακρινές χώρες της υδρόγειας σφαίρας, και τότε θα καταλάβεις τι ήταν ένα καράβι για την ψυχή μας.

Φώτη Κόντογλου

#52 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 18 July 2006 - 01:12 AM

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΓΡΟΦΥΛΑΚΩΝ
17/7/2006
THE NEWS OF THE DAY

1

Η ΝΤΟΡΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΕΝΑ,ΑΦΟΥ Η ΠΡΩΤΗ ΕΘΝΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗ ΩΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΗΤΑΝ ΝΑ ΔΙΟΡΙΣΕΙ ΤΟ ΥΙΟ ΤΗΣ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ (Η ΠΡΩΤΗ, ΟΧΙ Η ΤΡΙΤΗ Ή Η ΔΕΥΤΕΡΗ-ΕΞ’ΑΛΛΟΥ ΠΟΙΟΣ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ ΠΙΑ), ΤΟΝ ΠΑΝΤΡΕΨΕ ΚΙΟΛΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΛΕΚΤΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥ (ΑΦΟΥ ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΟΥΛΕΙΑ,ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ) --- ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ,17/7/2006 (ΣΕ ΜΟΝΟΣΤΗΛΟ,ΟΙ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΙ ΣΤΗ ΒΗΡΥΤΤΟ)-----Ο ΛΑΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΘΗΚΕ ΠΑΛΙ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Η ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΕΝΑ ΕΙΧΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ ‘50,ΟΤΑΝ Ο ΓΕΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΟΠΑΝΗΣΕ ΤΗ ΓΡΟΘΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΟΥ ΟΒΑΛ ΓΡΑΦΕΙΟΥ, ΑΝΤΙΔΡΩΝΤΑΣ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ( ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΧΕ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΠΟΛΩΝΟΕΒΡΑΙΑ ΚΙ ΕΤΣΙ ΟΤΑΝ Ο ΓΥΙΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΒΟΥΛΓΑΡΟΙΕΧΩΒΟΥ Τ’ΑΦΗΣΑΝΕ ΤΟ ΣΟΙ ΗΣΥΧΟ). ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ Ο –ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΑ- ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ,ΕΡΙΧΝΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΤΑΚΤΟΠΟΙΟΥΣΕ ΤΗΝ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΙ ΤΟΥ ΜΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. ΤΟΣΟ ΚΑΛΑ,ΠΟΥ Ο BUSH Ο A’ ΕΤΡΩΓΕ ΚΑΙ ΝΤΟΛΜΑΔΑΚΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΡΙΚΑ ΠΕΡΙΧΑΡΗΣ.. ..ΠΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ,ΝΑ ΓΛΕΙΦΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΣΟΥ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ? «TO LICK YOUR FINGERS EVEN? ».

ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΑΓΑΜΗΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙ ΓΚΟΜΕΝΑ : TO ΝΕΟΑΓΓΛΙΚΟ LICK ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟN ΠΑΛΑΙΟ ΡΗΜΑΤΙΚΟ ΤΥΠΟ LEECH, ΠΟΥ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΞΕΠΑΤΙΚΩΜΑ ΤΟΥ ΛΕΙΧΩ=ΓΛΕΙΦΩ, ΕΞ’ΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΛΕΙΧΙΕΣ……
ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΟΜΩΣ , ΩΣ ΣΩΒΙΝΙΣΤΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΕΜΕΝΑΝ ΑΒΙΑΣΤΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΟΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ.
ΕΤΣΙ ΕΧΟΥΜΕ : ΠΕΟΛΕΙΧΙΑ –BLOWJOB, ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΥΣΑΝΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ-ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΗ ΜΙΑ ΤΕΧΝΙΚΗ, ΚΑΘΕ ΛΑΟΣ ΜΕ ΤΑ ΧΟΥΓΙΑ ΤΟΥ / ΚΛΕΙΤΟΡΙΣ : LITTLE MAN IN THE CANOE (ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΟ,ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΙΔΙΑ) / ΠΡΩΚΤΟΛΕΙΧΙΑ : BUTTHOLE SURFING (ΟΤΑΝ Ο ΚΩΛΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΝΕΤΑΙ…ΠΕΛΑΓΟΣ ) / ΠΕΟΣ : ICE-CREAM MACHINE (ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ ΠΑΛΑΙΟΘΕΝ) ΚΤΛ

2

BUSH ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΜΙΚΡΟΦΩΝΑ : Η ΣΥΡΙΑ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΚΑΤΑ. ΘΑ ΠΩ ΤΟΥ ΚΟΦΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ……….( ΕΛΠΙΖΩ ΟΙ ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΤΟΥ ΟΗΕ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΚΑΛΑ)

3
ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ : ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΙ ΗΠΑ,ΑΠΛΩΣ ΕΞΟΠΛΙΖΟΥΝ ΚΙ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΝΑ ΒΓΑΖΕΙ ΤΑ ΚΑΣΤΑΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΑΤΡΑΠΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΚΗΣ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ. ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΒΕΒΑΙΑ. ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΝΤΑΗΣ ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΑΥΤΟΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΦΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟ…ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΑΤΕΡΑ(ΦΟΒΕΡΗ ΑΤΑΚΑ) -----ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ (ΜΕ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ CHOMSKY) ΣΤΟ ΠΟΣΤ ΤΗΣ CLEMENCE ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ, ΚΑΠΟΥ ΔΩ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.

4
ΕΛΕΟΝΩΡΑ ΑΜΕΛΕΤΗΤΗ (ΘΥΓΑΤΕΡΑ ΠΑΜΠΛΟΥΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ..ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ?ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ) : ΨΗΦΙΖΩ ΣΑΚΙΡΑ,ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ….ΚΑΜΠΥΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΥΝΑΕΙ (ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ) ΚΙ ΕΜΕΙΣ….ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΟΜΑΣΤΕ !
ΣΧΟΛΙΟ : @-8*##$*?% !!!

5
ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ : ΛΥΘΗΚΕ Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ ΜΑΣΤΡΟΚΩΣΤΑ-ΚΑΝΟΝΙΔΟΥ (ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ)

6
ΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΑΙ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΕΙ ΣΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΤΗ ΝΟΤΙΑ ΒΗΡΥΤΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΑΜΑΧΟΥΣ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ. 14 ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ ΤΟ ΑΚΟΥΝΕ ΚΑΙ ΖΗΤΑΝΕ ΑΣΥΛΟ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΟΥ ΟΗΕ. Ο ΟΗΕ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΟΜΩΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΕΙ…ΕΠΙΣΗΜΩΣ. ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η… ΑΠΑΝΤΗΣΗ. ΗΤΑΝΕ 14 ΑΝΘΡΩΠΟΙ , ΜΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΚΑΤΣΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ ΜΕΣ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ. ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΚΑΜΠΙΝΕΔΕΣ ΓΙ’ΑΛΛΑ 14 ΑΤΟΜΑ? Ε ΦΥΓΑΝΕ ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ ΓΙΑ ΒΟΡΕΙΟ ΛΙΒΑΝΟ. ΛΙΓΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΗΡΥΤΤΟ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΡΟΥΚΕΤΑ. 14 ΝΕΚΡΟΙ .ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΠΑΙΔΙΑ. ΜΕΤΡΕΙΣΤΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΣΑΣ 14 ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ. ΕΠΕΙΤΑ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΕΝΟΥΣ ΜΕ ΧΥΜΕΝΑ ΑΝΤΕΡΑ ΚΑΙ ΜΥΑΛΑ. ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΝΝΟΗΣΕΤΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΦΡΑΣΗ «14 ΝΕΚΡΟΙ» .
ΣΙΓΑ ΤΑ ΑΥΓΑ . “ΛΙΓΟ ΑΙΜΑ ΑΠΛΩΣ ” ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΓΕ ΚΙ Ο PTCA, ΠΡΟΤΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ (ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΝ ΜΠΕΡΔΕΥΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΚΙΑΒΕΛΛΙ-ΛΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΠΕΛΘΕΙ ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ , ΚΑΙ Η -ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2.000 ΧΡΟΝΙΑ - ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΗΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΤΗ……ΕΝ ΤΕΛΕΙ, ΑΥΤΟ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΤΙ, ΕΠΙ ΡΩΜΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ,ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΗΤΑΝΕ Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ.
ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΗΤΑΝΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ, Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,Η ΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ (ΜΙΑ ΠΙΟ ΧΑΛΑΡΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ «ΑΓΑΠΗΣ.» ΕΦ’ΟΣΟΝ ΤΑ ΙΕΡΑΤΕΙΑ ΤΑ ΚΑΝΑΝΕ ΣΚΑΤΑ). ΤΩΡΑ ΜΑΛΛΟΝ ,ΤΟ ΠΗΡΑΝΕ ΠΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΗΔΗ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ (ΤΙ ΛΕΩ-ΑΝΕΤΕΙΛΛΕ) Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ .
ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟ ΡΗΘΕΝ ΜΙΑΣ ΠΑΛΑΙΑΣ STAR ΤΩΝ 60’ς ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΝΑΚΑΤΕΥΤΕΙ ΣΤΟ HIPPY ΚΙΝΗΜΑ,ΕΙΧΕ ΠΑΙΞΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ WOODSTOCK ΝΟΜΙΖΩ.. ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ,ΗΤΑΝΕ Η CARLY SIMON,ΠΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΣΤΑ 60ς «ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΟΤΑΝ ΕΙΔΑΜΕ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΑΜΕ ,ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ ΣΤΑ 70ς ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ .ΑΠΟΡΡΙΨΑΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΓΙΝΑΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΑΝΑΖΗΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΕΓΟΝΗΣ ΚΙ ΕΞΩΤΙΚΗΣ ΙΕΡΟΤΗΤΟΣ, ΟΠΩΣ ΗΤΑΝΕ Ο ΒΟΥΔΔΙΣΜΟΣ ΚΙ Ο ΣΑΜΑΝΙΣΜΟΣ . ΟΤΑΝ ΕΙΔΑΜΕ ΠΩΣ ΚΙ ΑΥΤΑ ΣΚΑΤΑ ΗΤΑΝΕ ,ΤΟΤΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΜΕ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 80 ,ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ ΦΡΑΓΚΟ!».
ΑΚΟΥΣΑ ΚΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΑΝΤΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΟΜΩΣ. ΑΝ ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ ΚΑΘΟΝΤΟΥΣΑΝ ΣΤ’ΑΥΓΑ ΤΟΥΣ ,ΟΥΤΕ ΘΑ ΕΙΧΑΝΕ ΧΥΜΕΝΑ ΑΝΤΕΡΑ ΟΥΤΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΣΩΣΤΟ . ΤΟ ΕΝΝΟΩ . ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΔΙΚΟ. ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΚΙ ΕΓΩ ,ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΩ ΤΩΡΑ ΝΑ ΤΟΥ ΓΑΜΗΣΩ ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ,ΠΟΥ ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΠΟΥ ‘ΧΕΙ ,ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΚΑΝΩ. ΚΙ ΑΜΑ ΦΕΡΕΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ ,ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΙΟ ΤΥΧΕΡΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΧΥΘΟΥΝΕ ΤΑ ΑΝΤΕΡΑ ΤΟΥ. ΑΜΑ ΚΑΘΗΣΕΙ ΣΤΑ ΑΥΓΑ ΤΟΥ ΟΜΩΣ, ΟΥΤΕ ΧΥΜΕΝΑ ΑΝΤΕΡΑ ΟΥΤΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ . ΑΠΛΩΣ ΘΑ ΤΟΥ ΓΑΜΩ ΤΟ ΣΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΑ. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ ΤΣΑΝΤΙΣΤΗΚΕ! ΜΥΣΤΗΡΙΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ!
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΑΞΙΩΝ ΤΟΥ ΟΗΕ.

7
ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΔΗΘΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΣΩΣΤΙΜΟ,ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΝΕΟΛΟΓΙΣΜΟ. «ΦΤΥΣΙΑΝΙΣΜΟΣ» .ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΓΓΛΕΖΟΥΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΣ . ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ PTCA = ΠΙΤΥΣΙΑΝΙΣΜΟΣ = ΠΤΥΣΙΑΝΙΣΜΟΣ = ΦΤΥΣΙΑΝΙΣΜΟΣ. ΚΑΜΜΙΑ ΣΧΕΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΤΥΩ.
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΟΡΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΡΑΝΙΟ ΓΕΜΑΤΟ ΒΟΘΡΟΛΥΜΑΤΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΠΙΠΛΕΟΥΝ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΔΟΛΛΑΡΙΩΝ.
ΑΛΛΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ,ΑΛΛΟΙ ΠΑΛΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ Ή ΝΕΟΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ. Π.Χ. ΖΗΤΑΣ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ , ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ ΒΙΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΩΡΙΟΝΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΣΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ - ΣΤΟ ΣΙΓΟΥΡΟ ΚΑΙ ΧΑΛΑΡΟ - ΠΕΝΤΕ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΝΤΙΦΑΣΚΟΝΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ, ΠΟΥ ΕΙΔΙΚΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΑΡΜΕΓΜΑ ΤΗΣ ΑΓΕΛΑΔΑΣ.
ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΟΙ ΦΤΥΣΙΑΝΙΣΤΕΣ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΓΑΙΔΑΡΟΙ ΠΕΤΑΝΕ.
Ε ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΦΤΥΣΙΑΝΙΣΜΟΣ (ΠΡΥΤΑΝΗ,ΓΡΑΦ’ΤΟ ΚΙ ΑΥΤΟ. ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΩ ΠΟΣΟΣΤΑ. ΠΛΟΥΣΙΟ ΣΕ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ. ΤΟ ΞΕΣΚΙΣΑΜΕ ΤΟ ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ –ΦΥΤΡΑΚΗΣ !)

8

ΩΣ ΓΝΗΣΙΟΣ ΠΟΥΡΙΤΑΝΟΚΡΥΦΟΚΟΜΟΥΝΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΑΣ,ΠΗΓΑ ΣΗΜΕΡΑ Τ’ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΝΑ ΑΝΑΨΩ ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΕΣΠΕΡΙΝΟ . ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΕΣ, ΔΥΟ ΝΕΟΙ,ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΙΑ ,ΔΥΟ ΓΡΙΕΣ ,ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ ΚΙ ΕΝΑΣ ΜΕΛΑΜΨΟΣ ΝΕΑΡΟΣ ΠΟΥ ΚΑΘΟΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΟΦΟΝΩΣ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ (Ή ΨΥΧΩΣΙΚΟΣ Ή ΑΓΙΟΣ ΔΗΛΑΔΗ- Ή ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ!). ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΝ. ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕ ΤΟ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΙ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ. ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΚΑΙ ΤΟΝ STALKER ΠΟΥ ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΕ ΤΟΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΗ «ΖΩΝΗ»

«ΕΔΩ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΕ. ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΚΑΜΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΠΙΑ. ΟΧΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΙ ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΑΣ. ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΠΙΔΑ ,ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ? ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΤΕ….»

ΑΦΟΥ ΕΠΕΣΑ ΣΕ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΝΤΡΑΠΗΚΑ ΝΑ ΦΥΓΩ ΚΙ ΕΜΕΙΝΑ. ΗΤΑΝΕ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΚΙ ΗΣΥΧΑ ΚΙ ΕΠΙΑΣΑ – ΟΜΩΣ ΕΓΩ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ -ΚΑΙ ΛΙΓΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ,ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΤΣΑΚΩΘΗΚΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ,ΔΙΟΤΙ ΤΟΥ ΕΞΗΓΗΣΑ,ΠΩΣ ΤΟ «ΠΗΔΑΛΙΟ» ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΧΑΖΟ ΑΜΑ ΤΟ ΚΑΛΟΣΚΕΦΤΕΙ! Η ΜΙΑ ΓΡΙΑ ΚΟΙΤΑΖΕ ΨΙΛΟΕΙΡΩΝΙΚΑ/ΨΙΛΟΠΕΡΙΕΡΓΑ ΤΟΝ ΝΕΑΡΟ ΠΟΥ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΡΘΕ ΝΑ ΤΗΣ ΠΩ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ.
ΤΕΛΙΚΑ ΟΜΩΣ-ΣΤΟ ΞΕΚΑΡΦΩΤΟ- ΣΚΕΦΤΗΚΑ, ΟΤΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΨΑΛΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΝΤΗΛΑΝΑΦΤΡΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΔΕΚΑ ΑΤΟΜΑ ΤΩ ΣΥΝΟΛΩ .ΑΜΑ ΠΑΙΡΝΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΖΗΤΙΑΝΟ ΑΠ’ ΟΞΩ ΓΙΝΟΜΑΣΤΑΝ 11 ΚΑΙ ΦΤΙΑΧΝΑΜΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ. ΤΗΝ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΡΩΜΑΝΙΑΣ! ΑΜΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΞΥΠΝΙΟΙ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΚΑΙ ΣΤΟ ΥΦΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΙΛΟΥΣΑΜΕ ΦΤΥΣΙΑΝΙΚΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΖΕΥΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΔΙΝΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΞΕΦΟΡΤΩΘΟΥΝΕ! (ΓΑΜΩΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΝΑ ΑΝΑΨΩ ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΣΤΟΝ PTCA ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ!ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΛΑΚΑ!ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΤΟΝ ΠΕΡΙΛΟΥΖΩ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ!ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΜΕ ΕΜΠΝΕΕΙ ΑΒΙΑΣΤΑ!)
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ,Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ. ΟΙ ΓΡΙΕΣ ΔΕΝ ΠΛΗΣΙΑΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.ΦΟΒΟΝΤΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΨΥΧΩΣΙΚΟ ΑΓΙΟ. ΟΙ ΑΛΛΟΙ, ΠΗΓΑΜΕ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΑΦΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΥΠΕΦΕΡΕ.ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΚΑΗΜΟ ΤΟΥ.ΜΕ ΕΜΑΣ ΘΑ ΑΣΧΟΛΕΙΤΟ? ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΑΜΕ ΕΞΩ, ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΕΚΑΤΣΕ ΣΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΜΕ ΤΟ ΖΗΤΙΑΝΟ ΚΙ ΑΦΟΥ ΤΟΥ ‘ΧΩΣΕ ΚΑΤΙ ΛΕΦΤΑ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ, ΕΒΓΑΛΕ ΕΝΑ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙ ΚΑΛΑΜΠΟΚΙ ΚΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΤΑΙΖΕΙ ΤΑ ΠΕΡΙΧΑΡΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ! Η ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΙΕΣ ΚΟΝΤΟΣΤΑΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΖΕΥΕ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ. «ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΑ!ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΑ!» ΕΛΕΓΕ ΣΤΟ ΓΕΡΟ ΠΟΥ ΤΑ ΤΑΙΖΕ .ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΝΕΑΡΟΙ ΚΑΙ Η ΚΟΠΕΛΙΑ ΦΥΓΑΝΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ . ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕ ΚΑΝΕΝΑ. ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΙ ΑΥΤΟΙ!
ΕΓΩ ΜΕ ΤΟΝ ΓΕΡΟ Νο2,ΠΛΗΣΙΑΣΑΜΕ Σ’ΕΝΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΖΕΨΟΥΜΕ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ. .ΕΙΔΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΡΟΣΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙ ΚΑΛΩΣΥΝΑΤΗ ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ,ΩΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ «ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΑΛΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ.ΣΚΟΤΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ .ΚΑΚΟ ΠΡΑΓΜΑ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ! ΚΑΚΟ!» -«ΝΑΙ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ,ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ» ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΚΙ ΕΓΩ,ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ ΤΟΝ ΚΑΤΑΝΟΩ. ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΟΙΝΟΤΥΠΗ ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ. ΓΙΑΤΙ Δ Ε Ν ΗΞΕΡΑ ΤΙ ΝΑ ΠΩ. ΕΝΩ ΑΥΤΟΣ Η Ξ Ε Ρ Ε ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΟΥΣΕ .ΗΤΑΝΕ ΦΑΝΕΡΟ.
ΟΡΙΣΤΕ ΤΩΡΑ. ΦΕΡΕ ΜΟΥ ΤΟΝ PTCA ΚΑΙ ΘΑ ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΛΟΥΖΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΤΑ ΧΩΝΩ,ΔΙΧΩΣ ΣΤΑΜΑΤΗΜΟ ΚΙ ΑΛΥΠΗΤΑ. ΦΕΡΕ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΡΟ ΚΑΙ ΠΑΘΑΙΝΩ ΑΜΗΧΑΝΙΑ. ΤΙ ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΩ? ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ?
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Γ Ν Ω Ρ Ι Ζ Ε Ι.
ΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ CHOMSKY?!
ΑΕΙ ΣΙΧΤΙΡΙ.ΤΣΑΝΤΙΣΤΗΚΑ ΠΑΛΙ!ΜΕ ΕΜΕΝΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ!


9
ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ? Η ΚΑΠΟΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ. ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΟ SEX. ΜΙΛΑΣ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΟ AIDS.ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΣΑΚΩΝΕΣΑΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ.ΟΚ. ΑΜΑ ΤΟΝ ΕΙΧΕΣ ΟΜΩΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ,Η ΧΡΟΙΑ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΤΟΥ, ΤΟ ΥΦΟΣ ΤΟΥ,Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΣΥΣΠΑΕΙ ΤΟΥΣ ΜΙΜΙΚΟΥΣ ΜΥΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ Ή ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΕΙ,ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΘΑ ΕΞΕΤΡΕΠΑΝ ΤΗ ΡΟΗ ΤΩΝ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ Ή ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ. ΠΑΡΕΠΙΠΤΟΝΤΩΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΑ ΤΟ ΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ Ο ΓΟΥΝΕΛΑΣ.ΛΕΓΕΤΑΙ «Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΛΑΣΤΤΙΧΕΝΙΟΥ ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ».30 ΣΕΛΙΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΚΙ ΟΛΕΣ.ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΑΡΜΟΣ» ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ.
ΚΑΙ Ο SHERRARD ΕΧΕΙ ΓΡΑΨΕΙ ΕΝΑ Φ Ο Β Ε Ρ Ο ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ.

ΠΡΟΣ MODERATORS : ΓΙΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΤΕ ΩΡΕ ΕΝΑ GREEKMEDS PARTY ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ,ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ,ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ,ΝΑ ΧΟΡΕΨΟΥΜΕ ,ΝΑ ΤΣΑΚΩΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΙΣΤΟΥΜΕ LIVE? ΧΩΡΙΣ ΚΑΠΟΤΑ ΔΗΛΑΔΗ. ΠΛΑΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΧΕΙ?!!!

10

ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΟΝΟΜΑΤΑ ΜΟΝΑΧΑ -ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ -ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΓΙΑΤΡΟΣ.

ΜΑΡΙΑ ΤΣΕΚΟΥΡΑ.

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΡΝΕΛΛΗΣ.

ΣΑΚΚΑ ΜΠΡΑΒΟ!(ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΑ ΤΗΝ ΝΕΥΡΟΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΛΕΙΨΙΜΟ,ΝΤΑΞΕΙ?)


THE END

#53 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 18 July 2006 - 04:54 PM

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΑΜΑΛΙ Η ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΣ (Α' ΜΕΡΟΣ)



Παραμύθι αντιδραστικό, όπως όλα τα παραμύθια,

για τα παιδιά που δεν πρέπει να μεγαλώσουν

και για τους μεγάλους που δεν ξέρουν

πώς να ξαναγίνουν παιδιά



Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μία πόλη, άλλοτε μικρή κι άλλοτε μεγάλη, και ξανά μικρή όταν ήταν πια μεγάλη, και πάλι μεγάλωνε όταν δεν χλαπάκωνε κοψίδια, αλλά το ’ριχνε στο χάζεμα. Στην πόλη αυτή φυσούσε πάντα ένας δυνατός αέρας κι οι άνθρωποι εκεί τον είχαν ονομάσει κάπως. Ο αέρας όμως τους κορόιδευε και τους έλεγε — «μα είσαστε άσχετοι και βγάζετε στους ανέμους και αέρηδες ονόματα, ό,τι να ‘ναι. Δεν ακούτε πόσο πιο όμορφος είναι ο ήχος μου από το όνομα μου; Εσείς, να κάθεστε στ’ αυγά σας και να κοιτάτε πόσο πιο ωραία κάνω την πόλη σας, όταν την σαρώνω».

Είχε δίκιο ο άνεμος ο ισχυρός, γιατί η πόλη αυτή ήταν μαλακία και λίγο ξέχειλη κι ήταν πάντοτε θολή, διότι είχε υγρασία, έκανε κάτι κοιλιές, εκεί προς το κέντρο της, κι ήταν γεμάτη λάσπη, κατηχητικά σχολεία και χαφιέδες. Δεν ήταν σαν την Κρήτη, που έλαμπε στα σταφύλια και τις βαθύσκιες χαρουπιές, με πηδηχτούς άντρες καυχησιάρηδες και γυναίκες γελούσες, μέσα σε χορούς χορευτικούς.

Η πόλη του αέρα, μόνο προς την παραλία της ομόρφαινε κάπως. Εκεί, στις επιβλητικές πολυκατοικίες με τα σιωπηλά, χρυσολαμπαδόκορμα πλουσιοκόριτσα, που δεν πήγαιναν στο Κατηχητικό · και πάλι ομόρφαινε, ψηλά προς τα Κάστρα, όπου μια αληταρία, παιδομάζωμα, πούχε μόνο μάτια τεράστια πείνας μισής και καλάμια τσάκνα για πόδια, αλητόφερνε, ενώ από γύρω-γύρω στα χαμόσπιτα άκουγες ήχους αργόσυρτους, τραγούδι όρθιο κι αυστηρό, που δεν μπορούσαν να το τραγουδήσουν στο πιάνο τους, τα αγέρωχα κορίτσια της παραλίας.

Ο άνεμος ο ισχυρός είχε δίκιο που τους κορόιδευε όλους μαζί. Γιατί η πόλη τους, αποχτούσε λίγο σφρίγος κι έδειχνε στητή και παιχνιδιάρα σαν τις μικρές, από κεράμους, εκκλησιές της, μόνον όταν φυσούσε αυτός, πανίσχυρος.

Τότε η λάσπη έπηζε, οι χαφιέδες ζάρωναν, κι οι χωροφύλακες με το μουστακάκι, το σκεβρωμένο κορμί και το μαυροκιτρινιάρικο νύχι, ρουφούσαν την ματιά τους μπρούμυτη στο ντουβάρι του τμήματος Μεταγωγών, στην Πολωνίας. Κρήτη βέβαια, δεν μπορούσε να γίνει ποτέ της, η πόλη του αέρα, της λάσπης και των χαφιέδων που χαφιέδιζαν με το κιτρινιάρικο νύχι τους, στις παιχνιδιάρικες, κεραμιδένιες εκκλησιές της, στα καφενεία και έξω από τα σπίτια.

Τον ίδιο καιρό κι εκείνη την φορά, έξω από μια εκκλησιά αυτής της πόλης, καθόταν ένα ταψί, κι όταν δεν φυσούσε πολύ ο δριμύς αέρας, το ταψί είχε σάμαλι. Πίσω από το σάμαλι βρισκόταν ένας σκεβρωμένος γέρος, που ‘μοιαζε με χαφιέ αλλά και δεν έμοιαζε. Ο γέρος μισοφώναζε σβυσμένα — «σάμαλι, καλό σάμαλι»—, για τα παιδιά που έβγαιναν τις Κυριακές από την Εκκλησία, μετά από τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό.

Πίσω από το ταψί, το σάμαλι, τον γέρο και τα παιδιά, υπήρχε μισοβουλιαγμένη σαν σε βάλτο μισολασπωμένο, η εκκλησία.

Δεν έμοιαζε όμως με τις άλλες, τις κεραμιδένιες παιχνιδιάρες. Αυτή ήταν μακρουλή και κοντόχοντρη, μισή στον βούρκο μέσα και μισή από πάνω πλαδαρή, ίδια κι όμοια με τις αποθήκες της πόλης στο λιμάνι και τον σιδηροδρομικό σταθμό. Η εκκλησία ήταν βρώμικη, σβυσμένη κι άσχημη.

Κάθε κάποια Κυριακή οι οδηγίες του Υπουργείου οδηγούσαν εκεί, στην ασχήμια, τα παιδιά ενός Σχολείου, παστωμένα, στοιχημένα, για να τα κάνουν καλά ελληνόπουλα. Όλα τα παιδιά που είχαν δραχμές για να πληρώσουν, πήγαιναν με χαρά στον εκκλησιασμό, πρώτον, γιατί αλλιώς θα είχαν απουσία και δεύτερον, γιατί εκεί υπήρχε το σάμαλι. Τι χαρά ήταν αυτή, γι’ αυτά τα παιδιά!

Τα άλλα παιδιά που δεν είχαν δραχμές για το σάμαλι, πήγαιναν κι αυτά στον εκκλησιασμό. Ο εκκλησιασμός ήταν για όλους.

Το σάμαλι εκείνης της εκκλησιάς, σε μικρά μακρόστενα κομμάτια κομμένο, ήταν σφιχτό, γεροδεμένο κι όταν το δάγκωνες, αμέσως ξεχυνόταν μέσα σου ένα σάμαλι ολόγλυκο, σαν σάμαλι.

Στην λασπωμένη πόλη περπατούσαν κι άλλα ταψιά με καλά γλυκά, αλλά, όλα τα παιδιά ήξεραν ότι μόνον εκείνη η κοντόχοντρη εκκλησία είχε το καλύτερο σάμαλι.

Σ’ εκείνον τον ένα τον καιρό και κάθε φορά στον ίδιο εκκλησιασμό, ήταν κι ένα παιδί, όμοια παστωμένο και στοιχημένο με συμμαθητές και συμμαθήτριες. Πήγαινε όμως πολύ χαρούμενο, την υποχρεωτική Κυριακή, στην εκκλησία εκείνη, γιατί το σάμαλι ήταν εκεί κι αυτό είχε τις πιο πολλές δραχμές απ’ όλη την τάξη του.

Το παιδί αγαπούσε πάρα πολύ το σάμαλι, επειδή είχε όσες δραχμές ήθελε. Δραχμές άφθονες είχε κι έτσι αγαπούσε πολύ το σάμαλι, μπαμπά όμως δεν είχε. Δηλαδή είχε, αλλά ο μπαμπάς ήταν συνέχεια φυλακή.

Στην εκκλησία, όταν τέλειωναν τα τραγούδια, οι καπνοί από τα θυμιατά κι οι παπάδες έμπαιναν στο Ιερό, έβγαινε ένας ασχημομούρης χοντρός με ράσο, κοίταζε αυστηρά το παιδί κι άρχιζε να φωνάζει, ότι όλοι οι κακοί που δεν αγαπάνε τον Θεό και τον βασιλιά πρέπει να πάνε φυλακή, για να μάθουν ν’ αγαπάνε. Ο ασχημομούρης χοντρός με το ράσο, σταματούσε λίγο, γιατί είχε ιδρώσει κι έβγαινε ξύγκι γλιτσιασμένο από τις δίπλες του λαιμού του, ξανακοιτούσε αυστηρά το παιδί κι έλεγε βραχνιασμένος πια από τις τσιρίδες του, ότι όσοι είναι κιόλας στην φυλακή, καλά κάνουν και είναι εκεί, γιατί είναι κακοί.

Το παιδί είχε προσέξει, ότι κάθε φορά που ο λιγδιασμένος χοντρός ούρλιαζε: — «ο Θεός»—, του ‘φευγαν σάλια γύρω-γύρω απ’ τα χείλια του και ροχάλες που πηγαίνανε τρία-τέσσερα μέτρα, γιατί ο χοντρός με το ράσο, έδειχνε πρησμένος μέσ’ το ράσο και τα δόντια του δεν κρατούσαν πια τα σάλια του.

Το παιδί όμως, ενώ πότε-πότε έκλαιγε που ο πατέρας του ήταν φυλακή, δεν στενοχωριόταν καθόλου όταν άκουγε τον χοντρό με το ράσο - ιεροκήρυκα τον λέγανε, τον καιρό εκείνο - να λέει ότι καλά κάνει κι είναι ο πατέρας του στην φυλακή: πρώτον, γιατί στο Σχολείο του η Δασκάλα του που ήταν από μια πανώρια, πλούσια πόλη, που όμοια της δεν υπήρχε στον κόσμο - Βασιλεύουσα την έλεγαν -, η δασκάλα του που τα ‘ξερε όλα, αφού καταγόταν από τέτοια πόλη, του ‘λεγε, να μη νοιάζεται, γιατί ο πατέρας του ήταν καλός, και πότε-πότε, σ’ αυτήν την μικρή πόλη του αέρα, την ώδε μένουσαν Πόλιν - έτσι την έλεγε η Δασκάλα του - οι κακοί φυλακίζουν τους καλούς.

Αλλά κι η γιαγιά του, που ήταν κι αυτή από την Βασιλεύουσα κι ήταν ψηλόκορμη, αριστοκρατική και που δεν έβαζε την γλώσσα μέσα, ενώ γύρω της όλοι ήταν σκυφτοί και φοβισμένοι, τα ίδια του έλεγε. Η γιαγιά άλλωστε κι η δασκάλα του, τα λέγανε συχνά και κοροϊδεύανε ανοιχτά τον ιδρωμένο, χοντρό ιεροκήρυκα, και κανείς δεν τολμούσε να αντιμιλήσει στην γιαγιά και την δασκάλα.

Δεύτερον, το παιδί δεν στενοχωριόταν καθόλου όταν ο λιγδιάρης ιεροκήρυκας έβριζε τον πατέρα του, γιατί η μαμά του τού είχε μάθει, ότι οι άνθρωποι που είναι από καλό σπίτι, δεν ουρλιάζουν όταν μιλούν και δεν βγάζουν σάλια μαζί με τα λόγια τους. Ο χοντρός με το ράσο λοιπόν, που ξελαρυγγιζόταν και έφτυνε, δεν ήταν από καλό σπίτι και το παιδί ήξερε ότι χωρίς καλούς τρόπους κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιο είναι το καλό ή το κακό. ¶ρα ο φυλακισμένος μπαμπάς του με τους καλούς τρόπους ήταν ο καλός, ενώ ο ιεροκήρυκας με τα ουρλιαχτά και τα σάλια, ο κακός.

Τρίτον, το παιδί δεν στενοχωριόταν καθόλου με τα ψέματα του ιεροκήρυκα που δεν ήταν από σπίτι, αλλά από αχούρι, αφού έφτυνε όταν μιλούσε, γιατί η εκκλησία η καημένη που λερωνόταν από τις φτυσιές του ιεροκήρυκα, και γι’ αυτό τον σιχαινόταν, έσκυβε με το λιβάνι της το ευωδιαστό, πιο δυνατή η εκκλησία από την ιδρωτίλα του χοντρού με το ράσο και ψιθύριζε στο παιδί:

— «Μη στενοχωριέσαι, μην τον ακούς. Να φροντίζεις απλώς, όταν ο χοντρός βρίζει και φτύνει κάθε φορά που λέει «Θεός», εσύ, με επιδέξιους ελιγμούς να αποφεύγεις τα σάλια του. Μη μου κακοκαρδίζεσαι, μικρέ. Κοίτα γύρω σου. Όλοι οι ¶γιοι κι όλες οι Αγίες, ο Χριστός κι η Παναγία, κοροϊδεύουν τον χοντρό ιεροκήρυκα. Εσύ να τρως σάμαλι και να δίνεις και στ’ άλλα τα παιδιά. Δεν βλέπεις; Κι εγώ, η εκκλησία, ένα μεγάλο σάμαλι είμαι. Όταν τρως εσύ και δίνεις και στ’ άλλα τα παιδιά που δεν έχουν δραχμές, εγώ φουσκώνω από περηφάνεια, και πρήζω τον χοντρό με το ράσο. Για να γελάτε εσείς με τα ψέμματα και τα σάλια του».

Το παιδί, επειδή είχε τρόπους από το σπίτι του και ήξερε ότι τα παιδιά πρέπει να σέβονται τους μεγάλους, την άκουγε την εκκλησία, επειδή ήταν μεγάλη, αλλά δεν την πίστευε. Ούτε καταλάβαινε γιατί οι ¶γιοι κι οι Αγίες δεν κατέβαιναν από τις εικόνες να βγάλουν τον πατέρα του από την φυλακή και να χώσουν τον λιγδιάρη ιεροκήρυκα, που με τα ψέμματα και τα σάλια του βρώμιζε την εκκλησία. Βρώμικη η εκκλησία, λασπωμένη η πόλη, γεμάτη χαφιέδες με κιτρινιάρικα νύχια... Το παιδί άρχισε σιγά -σιγά να θυμώνει κι εύρισκε ότι οι ¶γιοι κι οι Αγίες δεν κάνανε την δουλειά τους κι η πόλη του αέρα ήταν για πέταμα μαζί με τις εκκλησίες, τους χαφιέδες και τους Αγίους της. Εκτός βέβαια από την γιαγιά του, την κυρία Αγγέλα - την δασκάλα του - και το σάμαλι με τους συμμαθητές του. Κι εκτός βέβαια από την Καίτη με την μεγάλη ξανθιά κοτσίδα και τα γαλαζοπράσινα μάτια.

Μια και δυο λοιπόν, θυμωμένο το παιδί, αποφάσισε να αναλάβει δράση, όπως έκαναν στα βιβλία οι Σπαρτιάτες κι οι Σουλιώτες και οι ιππότες στον κινηματογράφο. Τηλεόραση τότε δεν υπήρχε στην πόλη με τον αέρα τον ισχυρό.

Μασουλώντας αχόρταγα ένα σάμαλι, το παιδί, μια και ήταν υποχρεωτικά μέσα στην εκκλησία, αποφάσισε να γίνει αρχηγός - όπως ήταν στην αυλή του σχολείου - σε μια τσακαλαρία με συμμαθητές, Αγίους και Αγίες. Από τους συμμαθητές ήξερε ποιους θα πάρει. Είπε να πάρει για στρατιώτες από τους άλλους, που ήταν μέσα στις Εικόνες.

¶ρχισε λοιπόν να εξετάζει μία - μία τις Εικόνες. Οι Αγίες δεν του γέμισαν το μάτι για τσακαλαρία. ¶λλες, πολύ καθωσπρέπει του φάνηκαν, σαν μερικές φιληνάδες της μάνας του από τις πλούσιες πολυκατοικίες της κάτω πόλης, κι άλλες πολύ χλωμές κι ανήπραγες, σαν τις παραδουλεύτρες που πηγαινόφερναν τα ψητά στους φούρνους. Χαΐρι για πετροπόλεμο δεν έβλεπε με καμμιά απ’ αυτές.

Ούτε όμως κι οι ¶γιοι του φάνηκαν σόϊ. Οι πιο πολλοί μοιάζανε σαν τους φίλους του πατέρα του, που τους έβλεπε στην φυλακή, σκυφτούς, σκεβρωμένους και ήρεμους με πλατειά μάτια, τόσο, που δεν έκαναν κι αυτοί για επελάσεις με σπαθιά και πολυβόλα. Ένας, μόνον δηλαδή δυο, ήταν κοντά σ’ αυτό που ήθελε.

Ο ένας ήταν πολύ όμορφος, στητός, με περήφανη φορεσιά και μάτια όπως τα ‘θελε το παιδί: να χαμογελάνε και να ετοιμάζονται να του δώσουν σάμαλι. Αυτός ήταν ο ¶γιος Δημήτριος, που οι μεγάλοι τον έλεγαν Πολιούχο. Το παιδί δεν πολυκαταλάβαινε τι θα πει αυτό κι ούτε ρωτούσε. Σκεφτόταν ότι κι ο ¶γιος Δημήτριος πρέπει να κατοικούσε μέσα στο Διοικητήριο, εκεί στην επάνω πόλη. ¶λλωστε, από κει τον έβλεπε να συχνοκατεβαίνει στην παραλία κι αφού ο ¶γιος ήταν αρχηγός, κάπως έτσι θα ‘ταν.

Ο ¶γιος Δημήτριος, όμως, είχε ένα κουσούρι: ήταν πεζός. Όσο ωραίος να ‘ταν αυτός ο Δημήτριος αρχηγός, δεν έπαυε να ‘ναι πεζικάριος. Δεν του γέμιζε το μάτι, του παιδιού, για αρχηγός - αρχηγός, γιατί ο ¶η-Δημήτρης του θύμιζε εκείνους τους λοχαγούς που τρέχανε ιδρωμένοι στις παρελάσεις μαζί με την φανταρία και φωνάζανε.

Οι αληθινοί αρχηγοί ήταν αλλιώς.

Το παιδί θυμόταν, πως όταν ήταν πιο παιδί, μια μέρα, στην Αγίας Σοφίας, μπροστά στο σπίτι του, πέρασε μια μεγάλη παρέλαση. Κι είχε σημαίες και φωνές και στρατά βρώμικα με αγόρια και κορίτσια που γελούσαν όλα. Και πάνω απ’ όλα, ξαφνικά ακούστηκε ένας θόρυβος από όργανα σκληρά και πλούσια και γινόταν μια μουσική από ήχους πιο ψηλούς από τον ουρανό · τότε φάνηκαν άλογα, άσπρα και μαύρα και πολλά και ιππότες πάνω στ’ άλογα που ‘χαν σταυρό μεγάλο - σταυρωτά τα φυσεκλίκια. Τα άλογα χόρευαν, οι καβαλλάρηδες τραγουδούσαν, σταυρωτά τα φυσεκλίκια άστραφταν και σκέπαζαν τον ήλιο, το παιδί έβλεπε τους ιππότες με τα φυσεκλίκια να σηκώνουν την πόλη του αέρα, πάνω από την λάσπη της κι η πόλη, πρώτη φορά γελούσε χωρίς υγρασία κι ο πατέρας του παιδιού, δίπλα του, έρραινε τους καβαλλάρηδες με ροδοπέταλα και δάφνες και τους έλεγε Μυροφόρους.

¶λλοι, δίπλα στο παιδί μέσα σ’ εκείνη τη γιορτή, τους ιππότες Μυροφόρους με τα σταυρωτά φυσίγγια, τους έλεγαν και έλαμπαν τα πρόσωπα τους, «οι Αντάρτες».

Έναν τέτοιο ήθελε στην τσακαλαρία του, το παιδί. Και ξαφνικά τον είδε. Μέσα σ’ εκείνη την πηχτή εκκλησία την κοντόχοντρη, ένας ιππεύς θωρακισμένος έλαμπε. Και τότε το παιδί θυμήθηκε. Αυτόν τον καβαλλάρη της εικόνας, τον είχε ξαναδεί! Ήταν εκείνος, ο πρώτος Αντάρτης, στην Αγίας Σοφίας, τότε, στην παρέλαση των Μυροφόρων με τα φυσεκλίκια! Εκείνος, που το άλογο του, χορευτικό κι ερεθισμένο, ανέμιζε την χαίτη του με το κεφάλι πάντα ανάγερτα στα πίσω. Πάνω στο άλογο το ατίθασσο, σφιχτός, παιχνιδιάρης και μελαχροινός, ο ¶ντρας με τα σταυρωτά φυσίγγια, γελούσε κι έσκυβε καμαρωτός να φιλήσει ένα κορίτσι, δάκρυζε μαζί με την γριά που τον αγκάλιαζε, και ξανά σήκωνε το σώμα του σπαθί, φωτίζοντας την θάλασσα πιο πέρα απ’ τον Ουρανό, με τις ριπές του γέλιου του.

— Είσαι Νικηφόρος ως Ουρανός, εσύ ο Χρονοκράτωρ! - έψελνε το πλήθος στο πέρασμα του.

Το παιδί τα θυμήθηκε όλα, τον ξαναείδε εκεί στην εικόνα, έφιππο με λαμπρή πανοπλία και μελαχροινό βλέμμα, το ίδιο αγέρωχο, όπως τότε στην παρέλαση, μόνον που στην εικόνα δεν φιλούσε κορίτσια, ούτε αγκάλιαζε γριές μαυροφόρες, αλλά με την λόγχη του κατατρυπούσε ένα Δράκο.

Το παιδί πλησίασε στην εικόνα και είπε:

— ¶γιε, εσένα θέλω για την τσακαλαρία μου.

Ο ¶γιος, γύρισε προς το παιδί, χαμογέλασε, έρριξε μια ματιά στον Δράκο και είπε:

— Καλά, ο Δράκος μπορεί να περιμένει. Θα τον σουβλίσω άλλη φορά. Εσύ, μικρέ, πάρε τη λόγχη μου και κάνε πίσω.

Έτσι κι έγινε. Το παιδί πήρε την λόγχη από το χέρι του Αγίου και ξαφνικά η πηχτή εκκλησία άστραψε και βρόντηξε. Ευωδιές από μύρα και λιβάνια θόλωσαν τον αέρα κι η κοντόχοντρη εκκλησία, άνοιγε και ξανάνοιγε και γινόταν πλατυτέρα και ενδοξωτέρα με μουσικές εξαίσιες και φωνές αστρικές κι άστρα φεγγοβολούσαν και φωτοφάνεια λαμπρή φανέρωνε νύχτες μαγικές κι ονειρεμένες. Κι ο ¶γιος κατέβαινε αργά, χορευτικά από την εικόνα του, με το ένα χέρι τινάζοντας τα χαλινάρια του αλόγου του κι αυτό έρριχνε πίσω το κεφάλι του ανέμελα και με το άλλο του χέρι, ο ¶γιος ζωγράφιζε στον ουρανό φωτοβολίδες ντυμένες με χρυσάφια κατακόκκινα, φωτοβολίδες που τραγουδούσαν «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» κι ο ¶γιος κάλπαζε κυκλικά στην εκκλησία ντυμένος στα λιβάνια, με πανοπλίες, κλαγγές όπλων και χάδια στα παιδιά, χάδια στο άλογο του. Μέσα στην εκκλησία, την λασπωμένη πόλη την είχαν σηκώσει πάνδροση, θριαμβική, στα χέρια τους, οι Μυροφόροι Αντάρτες και την έρραιναν με αστερόσκονη, ενώ ο έφιππος ¶γιος, την προσκυνούσε, έφιππος.

Το παιδί, εκεί, στην μέση της εκκλησίας, έβλεπε την πόλη του να σηκώνεται στον ουρανό, πιο ψηλά κι απ’ τα βουνά της κι έβλεπε το ιππικό των Μυροφόρων να την κρατά στα χέρια και να καλπάζει αστραφτερό, κι έλεγε μέσα του - τέτοια πρέπει να είναι η πόλη μου, εκεί, με αστερόσκονη και μουσικές πυραύλων κι όχι σκονισμένη χωματερή, μέσα στην κοντόχοντρη λάσπη του γλιτσιάρη ιεροκήρυκα.

— Στάσου τώρα προσοχή. Μοιάσε στους Αντάρτες και πάψε να μασουλάς το σάμαλι - του είπε ο ¶γιος.

Και πριν προλάβει το παιδί, ο ¶γιος συνέχισε:

—Να σωπάσει τώρα το φως, η αστερόσκονη ας ξαναγυρίσει στον Γαλαξία, η πόλη να ξανακατέβει στην χωματερή της κι ο ιεροκήρυκας ας συνεχίσει.

—Γιατί με θες στην συμμορία σου, μικρέ;

—Γιατί σε είχα δει, να μπαίνεις έφιππος στην πόλη και να διώχνεις τους εχθρούς και να μας κάνεις όλους Αρχηγούς. Και μου ‘παν πως όλοι οι Αντάρτες σου, έτσι καβάλα παν’ στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε. Κάνε με και μένα έτσι, να πάω καβάλα στο Γεντί - Κουλέ, να βγάλω τον πατέρα μου από κει και να χώσω τον ιεροκήρυκα. — Θα ‘ρθεις μαζί μας; Εμένα με λένε Παιδί. Εσένα πως σε λένε, ¶γιε;

Γέλασε ο ¶γιος, εκεί στην μέση της εκκλησιάς.

—Δεν θες να ξεπεζέψω, όπως ο ¶η-Δημήτρης, έτσι δεν είναι;

—Ναι, ναι, να μείνεις έτσι, στο άλογο επάνω, είπε το παιδί, έτσι σε θέλω. Πως σε λένε;

—Είμαι ο ¶γιος Γεώργιος ο Μπακιρτζής, επιτελάρχης της ομάδας μεραρχιών των Μυροφόρων Μακεδονίας. Είχα έρθει, τότε που σας απελευθέρωσα, στο ιατρείο του πατέρα σου, αλλά δεν με αναγνώρισες γιατί είχα ξεπεζέψει. ¶γγελοι πρωτοστάτες ουρανόθεν πεμπόμενοι, τάγματα χερουβείμ και εν νηφαλίω κραιπάλη συντάγματα μπαμπατζίμ, όλοι τελούν υπό τας διαταγάς μου. Σκοπός μου είναι να φυλάω τα έρημα και να φοβίζω τα ισχυρά, να κάνω μάνες δίχως γυιούς, για τους εχθρούς, γυναίκες δίχως άντρες, χωρίς να περιμένω πότε θα κάνει ξαστεριά, διότι είμαι ο ¶η-Γιώργης ο Μπακιρτζής και δεν επηρεάζομαι από το μετεωρολογικό δελτίο.

Το παιδί τον κοίταζε μ’ ανοιχτό το στόμα κι είχε ξεχάσει το σάμαλι:

— Δηλαδή, εσύ ¶γιε Μπακιρτζή, βγαίνεις στον Ουρανό όταν δεν πετάνε τα Έφ-δεκάξι και τα Μιράζ και δεν εκτοξεύονται οι πύραυλοι στον ¶ρη;

—«Εγώ τροχιοδρομώ τα μιράζ και τα εφ-δεκάξι κι αλλάζω, αν θέλω την τροχιά του ¶ρη και τα φώτα στον ¶δη. Αναδομώ πόλεις και γκρεμίζω πολεοδόμους, παραλαμβάνω καμμένη γη από τους κακούς και την αφήνω όπως είναι, γιατί ξέρω ότι μόλις την δώσω στους καλούς, θα μου την παραδώσουν κι αυτοί το ίδιο καμμένη.

Δεν μ' αρέσουν τα μέγαρα, βάζω το άλογο μου και κοπρίζει στο Μέγαρο Μαξίμου και στο Μέγαρο Μουσικής μήπως με την άγια μου κοπριά καθαρίσει η εκεί κόπρος του Αυγείου, και φυτρώσουν εκεί, καρδιά και αυτιά.

Δεν αγαπώ τα σύνθετα, σιχαίνομαι το οργανόγραμμα και λατρεύω τα αυθαίρετα. Γνώμης το αυθαίρετον, είναι το καλό και το ελεύθερον, όπως λέει ο ¶η-Βασίλης, που σου φέρνει τα δώρα».

—Χάζεψε το παιδί κι ακόμη να θυμηθεί το σάμαλι!

—Και πως ξεχωρίζεις τους εχθρούς, ¶γιε Μπακιρτζή;

Γέλασε ξανά ο ¶γιος.

—Είναι πολύ απλό. Μοιάζουν με σένα.

—Μ’ εμένα; τρόμαξε το παιδί. — Είμαι εγώ εχθρός σου, ¶η-Γιώργη Μπακιρτζή;

— Δεν είπα ότι είσαι εχθρός μου. Να προσέχεις τι λέω. Είπα ότι οι εχθροί σού μοιάζουν, άρα εσύ μοιάζεις με εχθρός.

— Εχθρός σου, γιατί ¶γιε; - ξανατρόμαξε το παιδί.

— Όχι εχθρός μου, ξαναείπε υπομονητικός ο ¶η- Γιώργης. Εχθρός, σκέτο. Μοιάζεις με εχθρό χωρίς μου και σου.

— Μα ποιος είναι εχθρός, που δεν είναι εχθρός κανενός; - απόρησε το παιδί.

—Πολλοί. Όλοι. Όλοι οι εχθροί, δεν είναι εχθροί μου ή εχθροί σου. Είναι εχθροί, σκέτα. Ή εχθροί του εαυτού τους κι όχι εχθροί εναντίον άλλου, - είπε ο ¶η-Γιώργης.

—Δηλαδή; - ρώτησε κατάπληκτο το παιδί.

—Δηλαδή, να. Οι εχθροί σου μοιάζουν κι εσύ μοιάζεις με εχθρός. Όχι εχθρός μου, αλλά να, κάτι σαν βλαμμένος. Θυμάσαι τι μου είπες στην αρχή; Να σε βοηθήσω να αποφυλακίσεις τον πατέρα σου και να χώσεις τον ιεροκήρυκα στο Γεντί- Κουλέ;

—Και μοιάζω με εχθρός; - ρώτησε το παιδί.

—Ναι, γιατί όταν ζητάς τέτοια πράγματα, μοιάζεις με βλαμμένο, άρα σαν εχθρός, απάντησε ο ¶η-Γιώργης. Για ποιόν λόγο, βρε βλαμμένο, θες να σώσεις τον πατέρα σου και να χώσεις τον άλλον στην φυλακή; Δεν σου φτάνει, να ‘ναι ελεύθερος ο μπαμπάς σου. Το άλλο τι το θες;

—Εε, πως, κόμπιασε το παιδί.

—Τι, εε πως, - κορόιδεψε ο ¶η-Γιώργης.

—Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Εσύ παίρνεις τον μπαμπά σου και είσαι πια ευχαριστημένος. Τα παραπάνω τι τα θες;

—Έε, πως; - ξανακόμπιασε το παιδί, συγχυσμένο πια γερά. — Για να τιμωρηθεί, πρέπει να μπει κι αυτός στην φυλακή.

—Και που θα μπει ο λιγδιάρης ιεροκήρυκας στην φυλακή, θα κερδίσει ο πατέρας σου τα χρόνια που έχασε στην φυλακή, βρε βλαμμένο;

Κόκκαλο, το παιδί. Προσπάθησε να σκεφτεί, δηλαδή να καταπιεί την μπουκιά, που είχε ξεχασμένη. Ακόμη και το σάμαλι δεν κατέβαινε!

—Δηλαδή..., πήγε να κομπιάσει.

—Δεν έχει δηλαδή, βλαμμένο, - του είπε βροντερά ο ¶η-Γιώργης. Αυτό είναι ακριβώς να μοιάζεις με εχθρό ή να ‘σαι εχθρός κανενός, αλλά εχθρός του εαυτού σου. Γιατί, όταν δεν αρκείσαι στην χαρά σου και θες την δυστυχία του άλλου για να χαίρεσαι εσύ, τότε είσαι βλαμμένος και γίνεσαι εχθρός, δηλαδή μίζερος. Εσύ μόνος σου βλάπτεις τον εαυτό σου, γιατί αντί να κάθεσαι να χαίρεσαι την χαρά σου, χαιρέκακα κατασκοπεύεις τον άλλον, κουράζεσαι για να τον ζορίσεις και να τον τιμωρήσεις. Η τιμωρία, βρε βλαμμένο, είναι μιζέρια.

—Μάααα, ξανατραύλισε το παιδί... Αν τον αφήσω ελεύθερο τον ιεροκήρυκα, θα ξαναλέει κακά πράγματα για τον πατέρα μου, θα τον βρίζει από τον άμβωνα... .

—Ε, και; ρώτησε ξερά ο ¶η-Γιώργης. ¶στον να βρίζει και να λέει ότι πρέπει να τους βάλουμε όλους φυλακή, όσους δεν αγαπάνε τον Θεό και τον βασιλιά. Τι σε πειράζει εσένα; ¶στον να ξελαρυγγίζεται και να ασχημαίνει. Κερδισμένος είναι ο μπαμπάς σου, που δεν είναι φωνακλάς. Κι άλλωστε, βρε βλαμμένο, σωστά δεν τα ουρλιάζει ο ιεροκήρυκας; Ο πατέρας σου, που είναι τίμιος άνθρωπος, δεν έκρυψε ποτέ
ούτε το ότι δεν τον χρειάζεται τον Θεό, ούτε το ότι δεν θέλει βασιλιά. Ο ιεροκήρυκας λοιπόν, μπορεί να φτύνει και να ουρλιάζει όσο θέλει, αρκεί να κάθεται στ’ αυγά του. Δηλαδή, ας ξεφωνίζει όσο θέλει, ότι η θέση του μπαμπά σου είναι στην φυλακή, φτάνει να μην τον στέλνει στην φυλακή. Κατάλαβες;

—Δηλαδή, αν σου ζητήσω μοναχά να με βοηθήσεις και δεν θα θέλω πια να χώσεις τον ιεροκήρυκα στο Γεντί-Κουλέ, θα πάψω να ‘μαι σαν εχθρός; - ρώτησε το παιδί.

—Όχι, είπε με υπομονή ο ¶η-Γιώργης ο Μπακιρτζής. Πάλι θα εξακολουθείς να είσαι εχθρός. Ούτε εχθρός μου, ούτε εχθρός κανενός άλλου, αλλά σκέτα εχθρός, δηλαδή ένα
βλαμμένο.

—Καλά, γιατί ρε ¶γιε; - είπε πια αγανακτισμένο το παιδί κι απ’ τα νεύρα του κατάπιε ολόκληρο το σάμαλι κι άρχισε να πνίγεται.

Ο ¶η-Γιώργης ο Μπακιρτζής άρχισε να χτυπά την πλάτη του παιδιού, σκασμένος στα γέλια.

— Ήρεμα, ρε ανήλικο, θα πνιγείς! Σάμαλι είναι αυτό, δεν είναι ηρεμιστικό να το κατεβάζεις μια κι όξω. Ηρέμησε κι άκου τώρα τα πιο δύσκολα.

#54 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 18 July 2006 - 11:02 PM

ΚΩΣΤΑΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ
ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΑΜΑΛΙ Η ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΣ (Β' ΜΕΡΟΣ)

Ο ¶η-Γιώργης ο Μπακιρτζής άρχισε να χτυπά την πλάτη του παιδιού, σκασμένος στα γέλια.

— Ήρεμα, ρε ανήλικο, θα πνιγείς! Σάμαλι είναι αυτό, δεν είναι ηρεμιστικό να το κατεβάζεις μια κι όξω. Ηρέμησε κι άκου τώρα τα πιο δύσκολα.

Το παιδί, άρχισε να μασάει πια μαλακά το σάμαλι, κάθησε σ’ ένα στασίδι, του ‘ρθε κι η μυρωδιά από τα κεριά, συνήλθε κι άρχισε ν’ ακούει. Ο ¶η-Γιώργης ορθώθηκε στους βατήρες, το άλογο χλιμίντρισε κι οι οπλές του άναψαν σπίθες. Η εκκλησιά πάλι φεγγοβολούσε, οι ¶γιοι κι οι ¶γιες πλησίασαν, και, ξαφνικά πανώρηα, με καλλονή αλλόκοτη από σπινθήρες μουσικούς και βροντές πολύχρωμες, ολόκληρη η πόλη του αέρα μαζεύτηκε σε γενική συνέλευση, γύρω απ’ το παιδί, σπέρνοντας στο δάπεδο της εκκλησίας φοίνικες και χαρουπιές, κι έψαλε με φωνή μεγάλη:

Συ νικάς, ¶γιε, αντάρτη Μπακιρτζή!

Εφ’ όπλου λόγχη, λογχοφόρε ¶γιε,

Συ νικάς!

Κι αμέσως, με σιωπή μεγάλη, η πόλη στάθηκε στην σιωπή. Κι αμέσως, τώρα, ο ¶γιος Γεώργιος εφορμούσε ή πάλι ξαφνικά στεκόταν, τινάζοντας το άλογο, μια γελώντας μέσα στα μάτια του παιδιού και μια σκοτεινιασμένος μέσα στα βλέμματα του λαού, πότε ανεβαίνοντας στους λόφους της πόλης ως το Αρσακλί και πότε καλπάζοντας πάνω στην θάλασσα της, μέχρι το Μπαξέ-Τσιφλίκι, ¶γιος Αντάρτης πανοπλίτης γύρω-γύρω από τον νάρθηκα μέχρι το ιερό.

Το παιδί έβλεπε τον ¶γιο να λογχίζει την σιωπή:

— Ναι, μικρέ, επακούσαι σου Κύριος εν ήμερα θλίψεως...

Εξαποστείλαι σοι βοήθειαν εξ αγίου...

Δώη σοι Κύριος κατά την καρδίαν σου

και πάσαν την βουλήν σου πληρώσαι,

ναι, έτσι είναι βρε ανήλικο, άλλα τι βοήθεια να σου δώσω; Κι εγώ άγιος είμαι, δεν είμαι μάγος... Και τί βουλή σου να σου εκπληρώσω και σε ποια θλίψη σου να στήσω αυτί, όταν εσύ δεν ξέρεις τι θέλεις;

» Όλο τάχα μου κλαίγεσαι για τον μπαμπά σου, αλλά το μυαλό σου είναι στο σάμαλι. Σάμαλι, θες, ή μπαμπά;

» Μέσ’ την θλίψη είσαι βουτηγμένος τάχα μου, άλλα που σε βρίσκει - που σε χάνει κανείς, όλο στου «Αργύρη» θρονιάζεις, βουτηγμένος στην κρεμ ρουαγιάλ και κει πια παύεις να είσαι εν ήμερα θλίψεως. Κι άμα τύχει και πέσεις στην κοτσίδα και τα γαλαζοπράσινα μάτια της Καίτης, εκεί πια μας τελείωσαν κι ο καημός για τον πατέρα και τα ηρωικά γιουρούσια στο Γεντί-Κουλέ κι οι αντάρτικες οι τρίχες κατσαρές.

»Να γιατί είσαι ακόμη σαν εχθρός. Διότι κλαίγεσαι και γρινιάζεις κι όλο οι άλλοι σου φταίνε και κανείς τάχα μου δεν σε βοηθάει κι όλα τα περιμένεις από τους άλλους...

—Μάα, πήγε να πει το παιδί.

—Δεν έχει μα και ξεμά, βρόντηξε ο ¶η-Γιώργης κι οι οπλές του αλόγου σπιθοβόλησαν ξανά. — Δεν λέω ότι δεν θες να ελευθερώσεις τον πατέρα σου, αλλά το θέλεις ξενέρωτα και θέλεις το ζόρι να το τραβήξει άλλος: ¶γιε κάνε κάτι, άτιμε ιεροκήρυκα που φυλάκισες τον μπαμπά μου. ¶γιε τρέχα βγάλτον, κι εσύ δώστου σάμαλι και Καίτη μου με τα μάτια τα λυσιμελή κι όλο βόλτες στα Χίλια Δέντρα, προς μεριά Γεντί-Κουλέ μιξοκλαίγοντας μέσ’ την «Καντιλλάκ», να εκεί κρατάνε οι φασίστες τον πατέρα μου, και συ δώστου ξανά αυτά τα ξεχειλωμένα. Δουλειά δική σου κι όχι άλλου, εσύ να κατατροπώνεις τους δεσμοφύλακες, εσύ να λεηλατείς τα φρούρια και να ξεθεμελιώνεις τις καταιγίδες, για να ψάλλει κάποτε ο λαός του πατέρα σου τον Επινίκιο Ύμνο, ψηλά στον Λευκό Πύργο!».

Το παιδί έπιασε γερά τα χαλινάρια του ¶η-Γιώργη και τον σταμάτησε.

—¶η-Γιώργη Μπακιρτζή, σ’ έχουν, φαίνεται, επηρεάσει οι «Σκληροί του Μαϊάμι». Κι αυτοί, άλλωστε, δυο είναι, ενώ εγώ μονάχος. Αν είναι να σαλτάρω και να νομίσω πως θα τα κάνω όλα αυτά, άστα καλύτερα για τον Ομπελίξ · ο πατέρας μου θα μείνει φυλακή και μετά από την Δευτέρα Παρουσία, αλλά, τουλάχιστον, οι άλλοι θα γλυτώσουμε όλη αυτήν την βαβούρα...

— Βλαμμένο, πάλι δεν με κατάλαβες, ξεράθηκε ξανά στα γέλια ο ¶η-Γιώργης. Βεβαίως δεν μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά. Μήπως τα ‘δες τα μούτρα σου στον καθρέφτη, όταν πηγαίνεις στην «Βλάστη» να ξεπατωθείς στις τουλούμπες με καϊμάκι; Δεν είσαι εσύ για τέτοια. Αυτά τα μπορεί ο Καραϊσκάκης, ο ¶ρης Βελουχιώτης, ο Αυξεντίου κι οι Γυναίκες της Πίνδου. Εσύ με το πιάνο και τα γαλλικά σου, το ηδύπνοο βλέμμα της Καίτης στα μάτια και το σάμαλι στο στόμα, ποια Πίνδο, τώρα, και οικολογικά άλογα. Για μέχρι Χορτιάτη και Νταβός σε έχω και λοιπά χιονοδρομικά κέντρα, με γουότερ-σκι, ένα ντρίνγκ στα χέρια και fuseau-στολή. Αλλά, άλλο fuseau κι άλλο fustanelle... Και, για να ‘χουμε καλό ρώτημα, τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;... ρώτησε ο ¶η-Γιώργης, που ψοφούσε για κουτσομπολιό και χαβαλέ, όταν ήταν σε άδεια. (Δηλαδή και σε ώρα υπηρεσίας ήταν πρώτος στον χαβαλέ ο ¶η-Γιώργης, εξ ου και δυο χιλιάδες χρόνια τώρα που λογχίζει, ακόμη να τον ξεκοιλιάσει τον Δράκο - κάτι σαν το Εθνικό Κτηματολόγιο κι ο ¶γιος - αλλά να, όσο να ‘ναι είχε και φιλότιμο, δεν τον βόλευε και το άλογο, που δεν είχε ακόμα συνηθίσει τον Δράκο ανάμεσα στα πόδια του, και έτσι. πολύ ζαχάρωνε με κάτι τέτοιες ψιλο-καταστάσεις ο ¶η-Γιώργης).

— Θα γίνω διπλωμάτης, είπε περήφανα το Παιδί.

Λύθηκε ο ¶γιος απ’ τα γέλια.

— Τι θα γίνεις, λέει; Διπλωμάτης; Και θα βγάλεις ποτέ τον πατέρα σου από την φυλακή με την διπλωματία; Που είδες ποτέ σου άνθρωπο ή τόπο να βρίσκει την λευτεριά του με την διπλωματία; Καλός καρπαζοεισπράχτορας θα μείνεις του λόγου σου, κύριε Διπλωμάτη μου, και καλά κόλλυβα για τον πατέρα σου, που θ’ αραχνιάσει εκεί μέσα στο μπουντρούμι!

¶κου διπλωμάτης! Οι διπλωμάτες, αγόρι μου, είναι σαν το μαχαιροπήρουνο για το σάμαλι! Σε τι σου χρειάζεται για να φας το σάμαλι; Σε τίποτε! 'Αλλά, να! Είναι πιο κυριλέ να το τρως με μαχαιροπήρουνο, διότι τι θα πει ο καλός κόσμος και κουραφέξαλα!

Ο Διπλωμάτης, βρε βλαμμένο, ούτε να φυλακίσει ούτε να ελευθερώσει τους ανθρώπους μπορεί. Το μόνο που κάνει είναι να φλυαρεί εις τον αιώνα τον άπαντα με τους δεσμοφύλακες. Έτσι θα πάρουμε την Επτάλοφο; Με υποκλίσεις, κοκτέιλ και το σάμαλι ρομφαία;

Καλά, τι σας μαθαίνουν στο σπουδαίο σου σχολείο, όλο τάχα μου μοντέρνο σύστημα και πείραμα; Τι θα πει διπλωμάτης; Αυτός που διπλώνει, ή τον διπλώνουν. Ένας διπλωμένος άνθρωπος, βρε άχρηστε, μπορεί να πάρει το Επταπύργιο και να δώσει λευτεριά στα κατεχόμενα, στους πατεράδες και τις μανάδες μας; Με διπλωμένες διαπραγματεύσεις νομίζεις ότι θα ξαναδείς τον πατέρα σου;

Όσο το παιδί ζάρωνε, τόσο ο ¶γιος αστραποβροντούσε έφιππος σε υπερκαινοφανείς τροχιές, ¶γιος Γεώργιος ολόκληρος η Μεγάλη Έκρηξη, ο Πριν και ο Μετά της. Πάμφωτος, σε μουσικές υπερουράνιες όλος ο λαός, στην σιωπή του Όρθιος, ξανάβλεπε τον καλπασμό να κατεβαίνει στην εκκλησία, άκουγε την λόγχη του ¶η-Γιώργη να χαϊδεύει τις ακτίνες των υπερήχων κι ο λαός της πόλης με τον ισχυρό αέρα αγκάλιαζε το παιδί.

Οι ακτίνες κύκλωσαν τον ¶η-Γιώργη κι ο ¶η-Γιώργης άρχισε να τρώει ένα ακτινίδιο, που βρέθηκε καθαρισμένο στην άκρη της λόγχης του.

— Το παραξήλωσα μου φαίνεται, είπε κοιτάζοντας αμήχανα το ζαρωμένο παιδί. Μη με παρεξηγείς, μικρέ, είναι το χούι μου: θυμώνω κι ανάβω ακούγοντας τα ίδια μου τα λόγια. Τέλος πάντων, ¶γιοι είμαστε, λέμε και καμμιά κουβέντα παραπάνω.

Όλα όσα σου είπα ισχύουν στο περίπου και έχουν και ένα διακόσια πενήντα τοις εκατόν υπερβολή.

Κάτι θα γίνει και με σένα και με το σάμαλι και με τον πατέρα σου. Τόση ώρα, λοιπόν, όσο είχες λουφάξει εσύ από τον φόβο σου, εγώ κάλεσα τον εαυτό μου σε σύσκεψη στελεχών με τον εαυτό μου και κατεβάζω τώρα στην ολομέλεια του εαυτού μου την καινούργια γραμμή, για το πέρασμα σε ανώτερη μορφή πάλης, της πλατειάς αντι-ιεροκηρυκτικής συσπείρωσης ενάντια στα ξένα μονοπώλια της τουλούμπας και του σάμαλι, για την ειρήνη και τον σαμαλισμό...

—Και που είναι ο πατέρας μου;... ρώτησε έκπληκτο το παιδί.

—Τον πατέρα σου δεν θα τον βρεις μέσα σ’ αυτά τα λόγια, γιατί αυτά τα λόγια είναι η πλατφόρμα του κινήματος και μέσα σε μια πλατφόρμα δεν υπάρχουν ποτέ ούτε άνθρωποι ούτε πατεράδες ούτε μανάδες. Στην πλατφόρμα υπάρχει η πλατφόρμα..., είπε ο ¶η-Γιώργης.

—Δεν καταλαβαίνω, είπε το παιδί. Ποιο είναι το κίνημα αυτό και τι θα πει πλατφόρμα;

—Δεν χρειάζεται να ξέρεις ούτε το ένα ούτε το άλλο. ¶λλωστε σημασία δεν έχει ποτέ το κίνημα, άλλα η πλατφόρμα. Πρώτα πρέπει να έχεις πλατφόρμα και μετά κατασκευάζεις ένα κίνημα. Έτσι κι αλλιώς όμως, ούτε στο ένα μέσα ούτε στο άλλο θα βρεις ανθρώπους, κι έτσι θα σου δείξω και θα σου δώσω άλλους τρόπους για να λευτερώσεις τον πατέρα σου, είπε ο ¶γιος.

—Τρόπους, για να πάψω να είμαι εχθρός δηλαδή, για να τα καταφέρνω μόνος μου, για να μη μου φταίνε οι άλλοι και για να θέλω συνέχεια πολύ, αυτό που θέλω; - ρώτησε χαρούμενο το παιδί.

—Ναι, για όλα αυτά. Και τώρα πλησίασε, είπε γελαστός ο ¶η-Γιώργης ο Μπακιρτζής. Θα δεις πως θα θέλεις πολύ αυτό που πρέπει να θέλεις και πως δεν θα θέλεις πολύ αυτά που θέλεις άλλα δεν πρέπει να τα θέλεις. Θα σε βοηθήσω να πάψεις να είσαι σαν εχθρός και δεν θα γρινιάζεις πια και δεν θα σου φταίνε οι άλλοι και δεν θα τα περιμένεις όλα έτοιμα.

Και λέγοντας αυτά, ο ¶η-Γιώργης τον πλησίασε, έσκυψε από το άλογο και χωρίς ν’ αφιππεύσει, ακούμπησε τα δυο του χέρια στους ώμους του παιδιού.

— Κράτα την λόγχη μου, του είπε.

Το παιδί κοίταξε την λόγχη, την φίλησε και την έπιασε. Κι αμέσως στο χέρι του παιδιού η λόγχη έγινε αναμμένη λαμπάδα.

Ο ¶γιος ξεπέζεψε, προσκύνησε το αγόρι της λόγχης που ‘χε γίνει λαμπάδα αναμμένη, το σήκωσε ψηλά με τα κατάφρακτα, θωρακισμένα του χέρια κι άρχισε να προχωρεί και να επιθεωρεί τον λαό της πόλης με τον ισχυρό αέρα, γύρω-γύρω στην εκκλησία. Η λόγχη, πότε λόγχη - πότε λαμπάδα, έλαμπε, πυρπολημένη ολόκληρη και τον οδηγούσε.

Η λόγχη έλαμπε και μοσχομύριζε, το παιδί τυλιγόταν σιγά-σιγά στις φλόγες κι ο ¶η-Γιώργης ο Μπακιρτζής, αγκαλιά με την πυρκαϊά, με το παιδί της φωτιάς και την αναμμένη λόγχη, γονάτιζε και προσκυνούσε τον λαό. Μέσ’ την εκκλησιά, η πόλη τώρα καιγόταν ολόκληρη: Όλα της τα χρώματα ευωδιάζανε, πυρπολημένα από τα νυχτολούλουδα πάνω στα τάγματα του λαού, παραταγμένα τάματα για τον πυρίκαυστο ¶γιο και το πυρίμαχο παιδί, που όποια λόγχη πια έπιανε, την έκανε αναμμένη λαμπάδα.

Και τα τάγματα, ολόκληρα μέσα στις φλόγες, βροντοφώναζαν στο πέρασμα τους, στέλνοντας ιαχές πυρφόρες με πυρσούς δοξαστικούς, πέρα απ’ τους Ουρανούς: — Συ Νικάς, ¶γιε Πυράντοχε! Συ Νικάς, Λαμπάς! Παιδί, δαδί και σά-μα-λι! Παιδί, δαδί και σά-μα-λι! Συ Νικάς, Λαμπάς!

Ο ¶η-Γιώργης πήρε τότε την λόγχη από το χέρι του παιδιού κι αμέσως κεραυνοβόλησε την πόλη μέσα στην εκκλησία η κλαγγή των ταγμάτων: Συ Νικάς, πυρός σιωπή! Κι αμέσως η σιωπή του λαού πυρπόλησε την φωτιά και την έσβησε. Έμενε μόνο το παιδί λαμπαδιασμένο και η λόγχη.

Τότε ο ¶γιος, την λόγχη που καιγόταν την έστησε Λαμπάδα μπροστά στο ιερό Βήμα. Κι αμέσως, μ’ ένα φοβερό βήμα, μίλησε στο παιδί και είπε:

—Καλούτσικα τα κατάφερες τόσο καιρό, με το σάμαλι! Δεν είσαι τόσο άχρηστος, όσο δείχνεις! Στην ηλικία σου, για να ‘μαι ειλικρινής, δεν τα ‘χα καταφέρει να πάρω μια λόγχη και να την κάνω λαμπάδα... Αν ήμουν χαζοχαρούμενος θα σου ‘λεγα λοιπόν πως θα πας μπροστά. ¶λλα τι θα πει «μπροστά»; Μπροστά είναι και το πουθενά. Εγώ λοιπόν θα σε βοηθήσω να πας στο Γεντί-Κουλέ και να το πάρεις και για να μάθεις πως να το πάρεις πρέπει πρώτα να κατακυριεύσεις άλλα πράγματα.

—Ποια πράγματα; άρχισε να ανησυχεί πάλι το παιδί, που υποψιαζόταν πια ότι ο ¶γιος θα του έβγαζε την ψυχή, πριν του δώσει την συνταγή. Τι άλλο να κάνω δηλαδή; Εδώ κι εσύ ομολογείς κι όλη η πόλη το είδε ότι έπιασα, την λόγχη και την έκανα λαμπάδα. Τι άλλο θες;

—Αα, μου φαίνεται καβαλήσαμε το καλάμι, δηλαδή την λόγχη, μικρέ. Δεν μου λες, το είχες ξανακάνει αυτό ποτέ;

—Όχι, αναγνώρισε το παιδί.

—Βλέπεις; Δεν προπονήθηκες ποτέ για να το κάνεις. Και ξέρεις, πως αν δεν ιδρώσει η φανέλα στην προπόνηση, τίποτε δεν έχει αξία και δεν μπορείς να βασίζεσαι στο αν και στο ίσως. Αυτό, λοιπόν που έκανες και νομίζεις πως έτσι
ξεμπέρδεψες με την προπόνηση, αυτό είναι χάρισμα. Δωρεάν σου δόθηκε, δεν το κατάφερες μόνος σου.

—Ποιος μου το χάρισε, δηλαδή; είπε, ξέχειλο από περιέργεια το παιδί.

—Να μη κάνεις άσκοπες ερωτήσεις. Μπορεί αυτό να το οφείλεις στην Δασκάλα σου ή στην Γιαγιά σου, μπορεί αυτό το δώρο να στο δώρησε ο Θεός ή ο Φούφουτος, ή ο Θεός και ο Φούφουτος μαζί, είπε ο ¶η-Γιώργης. Αυτό που ξέρω είναι ότι εσύ δεν κουράστηκες ποτέ να το αποκτήσεις. Από δω και πέρα να μάθεις να κάνεις ερωτήσεις, για να βρεις μια άκρη, που θα σε πάει Πορθητή στο Γεντί-Κουλέ. Πάψε να καμαρώνεις για χαρίσματα που δεν ίδρωσες να τ’ αποκτήσεις. Να, κοίταξε και μένα. Ολόκληρος ¶η-Γιώργης, σκέτος παίδαρος είμαι, κι όλοι με λιβανίζουν, αλλά εγώ δεν καυχιέμαι γι’ αυτό, διότι με γέννησαν μ’ αυτήν την φυσική ροπή να πουλάω μούρη - και τι μούρη, εεε - δεν το πέτυχα αυτό μόνος μου και με προσπάθεια, ώστε να το θεωρώ δικό μου. Γι’ αυτό και με βλέπεις, ενώ θα μπορούσα να ‘μαι αραχτός, εγώ, επάνω στο άλογο, μεροδούλι -μεροφάι αγγαρεία και σκοπιά, για να σκοτώσω τον Δράκοντα: ¶σκηση και προπόνηση, χωρίς ανάσα και χωρίς να βασίζομαι στην αεράτη μούρη, που μου χάρισαν.

—Δεν βλέπω όμως μεγάλη απόδοση, ¶η-Γιώργη, τον κορόιδεψε το παιδί. Δεν έχεις πιάσει ακόμη την επίδοση που πρέπει, τα τελευταία δυο χιλιάδες χρόνια, τουλάχιστον. Ο άθλιος Όφις σφαδάζει βέβαια κάτω από την λόγχη σου, αλλά σφαδάζει σε αρίστη υγεία. Για την ώρα, σ’ ένα μηδέν - μηδέν σ’ έχει στριμώξει ο Δράκοντας. Που οφείλεται αυτό, ¶η-Γιώργη μου;

—Σ’ εσένα οφείλεται. Σ’ εσένα και σε κάτι παρτσακλά σαν και σένα που μιξοκλαίνε, και δώστου ¶η-Γιώργη βοήθησε μας και ξαναδώστου, ¶γιε βοήθεια, χωρίς να κουνάν το δαχτυλάκι τους, μπουκιά μασημένη δεν μπορούν να καταπιούν, και που καιρός να σουβλίσω τον Δράκοντα.

Αυτά τα ‘λεγε και φούσκωνε ο ¶η-Γιώργης, αναψοκοκκινισμένος λίγο από την προηγούμενη ανάφλεξη του, αλλά πιο πολύ από την τσαντίλα του, γιατί ως γνήσιος Ρωμηός ¶γιος, δεχόταν ευχαρίστως την δημοκρατική κριτική, αρκεί αυτή να ήταν εγκωμιαστική.

— Δεν βαρυέσαι όμως, άστα τώρα αυτά, συνέχισε ο ¶η-Γιώργης. Από την ώρα που πήρες την λόγχη και την αλλοίωσες σε λαμπάδα αναμμένη, ξέρω πως δεν είσαι τόσο άσχετος ζήτουλας του «φταίει ο άλλος» και του «ελεήστε». Δεν είσαι τόσο εχθρός, όσο μου φάνηκες στην αρχή με την τεμπελιά σου, το μυαλό σου στο σάμαλι και στην γρίνια.

Θα σου δώσω τρόπους λοιπόν, θα σου δείξω πως να προσπαθήσεις να πάψει να φταίει ο εαυτός σου για την ανημποριά σου, κι αν σιγά-σιγά αφήσεις την αβουλία σου, δεν θα πας ίσως μπροστά, μ’ αυτά που θα σε δασκαλέψω, αλλά θα πας σίγουρα στο Γεντί-Κουλέ.

— Μα πως δεν θα πάω μπροστά, άμα βρεθώ στο Γεντί-Κουλέ, αφού αυτό θέλω κι εγώ, να βγάλω από κει τον πατέρα μου; - ρώτησε ξαφνιασμένο το παιδί.

—Διότι, βρε ασχετίδικο, εγώ θα σου δώσω τρόπους, ώστε να ξεφύγεις, αν θέλεις από την μιζέρια σου, να σφίξεις, αν θέλεις την καρδιά σου και τα αχαμνά σου, να γίνεις, αν προπονηθείς, πρωταθλητής και να βρεθείς, ναι, μέσα στο Γεντί-Κουλέ. Εγγύηση όμως δεν σου δίνω, ότι θα γίνεις Πορθητής. Αυτό μόνος σου θα το δοκιμάσεις, αν έχεις κότσια και κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί επιτυχία. Εγώ είμαι ¶η-Γιώργης ο Προπονητής κι όχι τμηματάρχης βήτα των Βρυξελλών για να δίνω βεβαιώσεις: βέ`βαιον ημίν μηδέν καθεστήξει ων αν δόξη πέρι... Η βοήθεια μου μπορεί να σε φέρει δίπλα στον πατέρα σου, αλλά και δίπλα στον πατέρα σου...

—Εε, τι ήξεις αφήξεις είναι αυτά βρε άγιε; Αυτό θέλω κι εγώ, άρα θα πάω μπροστά, με τις συμβουλές σου, είπε εκνευρισμένο το παιδί.

—Είπα, βρε ασχετίδικο, ότι μπροστά είναι και το καλά, μπροστά είναι και το πουθενά, απάντησε γελώντας ο ¶η-Γιώργης. Θα σε βοηθήσω να βρεθείς δίπλα στον πατέρα σου, πάει να πει, ότι ή θα βρεθείς στο πλευρό του και θα τον ελευθερώσεις, ή θα βρεθείς στο πλευρό του κι εσύ μπουζουριασμένο μέσα στο κελλί. Βεβαιώσεις επιτυχίας, εγώ δεν δίνω. Θες, ή δεν θες; Δώσε λοιπόν την λόγχη σε κάποιον, για να πάψεις να παριστάνεις τον ήρωα και σημείωσε στο κεφάλι σου ή οπού θες, αυτά που θα σου πω.

Το παιδί δεν πολυέδωσε σημασία στα βαρύγδουπα του Αγίου κι έκανε υπακοή, γιατί όλοι του λέγανε ότι οι Έλληνες κι οι ¶γιοί τους μπορεί να αρπάζονται και να κάνουν όλο επίσημες δηλώσεις, τάχα μου για προπονήσεις, θεσμούς ή διαδικασίες, αλλά κατά βάθος ήταν ψυχοπονιάρηδες και ψυχούλες, το ρουσφέτι έτσι κι αλλιώς πήγαινε σύννεφο και δεν θ’ άφηναν τώρα, έτσι άσπλαχνα, σαν γερμανίδες γκουβερνάντες κι ευρωπαϊκά παιδαγωγικά συστήματα, ένα παιδί να μιξοκλαίει και να ζητάει παγωτό ή τον μπαμπά του, χωρίς να του κάνουν το χατήρι.

—Ναι, άγιε, είπε το παιδί, τάχα με μεγάλο σεβασμό. Δώσε εσύ την συμβουλή, δώστα όλα εσύ και μη σε νοιάζει. ¶λλωστε, της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες.

—Ναι, αλλά εκεί, αν την πατήσεις, δεν έχει ούτε Καίτη, ούτε σάμαλι, ούτε Καντιλάκ, είπε τάχα μου λυπημένα ο ¶η-Γιώργης ο Μπακιρτζής.

— Δεν μ’ ενδιαφέρει, είπε το παιδί και πέταξε μπροστά το πηγούνι του, όπως είχε δει στο σινεμά να το κάνει ο Βιττόριο Γκάσμαν, ως «Μπρανκαλεόνε», τρομερός κοντοττιέρος.

—Ίδιος η Ιοκάστη είσαι, όλο ύφος, ίδιο καραγκιοζλίκι, είπε ξεκαρδισμένος ο ¶γιος.

—Ποια είναι αυτή η Ιοκάστη;... ξαφνιάστηκε το παιδί.

—Η κόρη σου...

—Ποια κόρη μου; ¶η-Γιώργη Μπακιρτζή, έχεις σαλτάρει εντελώς; Εγώ είμαι εννιά χρονών… άρχισε να ξεφωνίζει το παιδί.

—Είσαι, τώρα, εννιά χρονώ, βρε βλαμμένο, άρχισε να δασκαλεύει το παιδί ο ¶η-Γιώργης καταευχαριστημένος, που έβλεπε τον μικρό να τα ‘χει παίξει. Τώρα, είσαι εννιά χρονώ, ναι, αλλά επειδή κάποτε θ’ αποφασίσεις να γεννήσεις ένα παιδί, που θα σου βγει κορίτσι, αυτό σημαίνει ότι η κόρη σου υπάρχει, τώρα, πριν, μετά, στον αιώνα τον άπαντα και γι’ αυτό, εγώ μπορώ να δω τα κοινά σας τα κουσούρια. Εσύ, θα τα δεις, με την σειρά τους. Ξέχνα, λοιπόν, προσωρινά την κόρη σου που υπάρχει για την ώρα ασύλληπτη κι αγέννητη και γύρνα στον πατέρα σου, που από σύλληψη σε σύλληψη τραβιέται και τουφεκισμένο θα τον δεις, αν δεν κουνηθείς.

—Προχώρα, στο παρασύνθημα, διέταξε στον ¶η-Γιώργη το παιδί, γιατί ξαφνικά θυμήθηκε τα λόγια που έλεγε μετά από δεκαπέντε χρόνια, στην σκοπιά, εκεί στο Σουφλί. Καλά λένε – σκέφτηκε - πως όταν κάνεις παρέα μ’ ένα κουτσό, μαθαίνεις να κουτσαίνεις: ο ¶η-Γιώργης απ’ την μια, να βλέπει σε ποιον μοιάζει η κόρη που δεν έχω, από μια μάνα που δεν έχει ακόμη γεννηθεί κι εγώ απ’ την άλλη να γνωρίζω τι είπα μετά από δεκαπέντε χρόνια, καλές καφετζούδες θα κάναμε, ο ¶η-Γιώργης κι εγώ. Αλλά μέσα σ’ όλα αυτά, ξεχνάω τον μπαμπά.

— Προχώρα στο παρασύνθημα, ¶η-Γιώργη Μπακιρτζή. Πες μου τι να κάνω, για να τον βγάλω, είπε πια αποφασισμένο το παιδί.

—¶κου αν θες, πρόσεχε σεαυτώ και κάνε υπακοή, αν θες, μίλησε ο ¶η- Γιώργης, ξαναπαίρνοντας την λόγχη, έφιππος.

—Σκύψε!

Το παιδί έσκυψε και σκυμμένο, στραβοκοίταξε τον άγιο γελώντας.

Η πόλη του αέρα είχε σωπάσει, τα τάγματα των Μυροφόρων Ανταρτών είχαν αποθέσει τα πολυβόλα στο δάπεδο της εκκλησίας, όλα μαζί τα καλλιγάληνα κορίτσια ψιθύριζαν, δυναμώνοντας την σιωπή που έστελνε ο άνεμος γύρω από τους ώμους των κοριτσιών κι όλα τα σπίτια με τις πλατείες της πόλης, από τον Κεδρηνό λόφο μέχρι την θάλασσα, ήρθαν και παρατάχτηκαν μπροστά από τα στασίδια. Σε κάθε στασίδι της κοντόχοντρης εκκλησίας υπήρχε ένα σπίτι κι ένα ταψί με σάμαλι. Μπροστά στο κάθε ταψί, ένας ¶γιος και μια Αγία μαζί, περιπλέκονται, ασπάζονται, καταφιλούσι, συνήδονται, τρώγοντας από ένα σάμαλι και πετώντας όλο το σάμαλι, από τα ταψιά στον λαό, στα μυροφόρα τάγματα και τα κορίτσια με τους ανεμοπαρμένους ώμους. Το σιρόπι έσταζε ξανθό, από το σάμαλι. Το σάμαλι πλημμύριζε την εκκλησία κι ανάμεικτοι παντού, σιροπιασμένοι θρόμβοι σφριγηλοί και ώμοι σφιχτοί συνεσταλμένων κοριτσιών, που χάϊδευαν τις λόγχες των ταγμάτων ψιθυρίζοντας:

Γεύση! Γεύση!

Γεύση! Γεύση!

Γεύσις η ¶χειροποίητος!

¶χειροποίητος η γεύσις η ¶χειροποίητος!



Το παιδί ξαναστήλωσε το σώμα του και με την λόγχη του Αγίου λόγχισε πιο ψηλά από τα ουράνια, τον ουρανό της πόλης του αέρα. Ο ¶γιος Γεώργιος ο Μπακιρτζής, χαμογέλασε, ανασήκωσε το άλογο του, έκλεισε με το ένα χέρι του τον Ουρανό και τον κατέβασε μέσα στην εκκλησία.

— Υπομονή, είπε και ξαναγέλασε. Υπομονή, μικρέ, και πάρε! Πάρε στους ώμους σου αυτά τα φτερά που σου δίνω. Είναι φορητά και πρόσεξε, γιατί μπορούν να μείνουν δροσερά και ισχυρά φτερά πέρα από την συντέλεια των αιώνων, αλλά ζαρώνουν και μαραίνονται εύκολα, άμα δεν προσέξεις.

—Το παιδί πήρε στα δυο του χέρια τα φτερά και αμέσως βρήκε την θέση τους πίσω από τους ώμους του. Ανοιγόκλεισε μια-δυο φορές τις φτερούγες του κι είδε ότι λειτουργούσαν άψογα. Πολύ του άρεσε.

—Τι πρέπει να προσέξω, ¶γιε Μπακιρτζή;

—Πρώτα-πρώτα θα τα βγάζεις τα φτερά σου όταν κάνεις παρέα με επιτυχημένους επιχειρηματίες, διαπρεπείς παράγοντες της πολιτικής, με προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών, με διάσημους επιστήμονες και διακεκριμένους επωνύμους της κοινωνικής ζωής.

—Γιατί; - ρώτησε κατάπληκτο το παιδί.

—¶κουγε, βλαμμένο, μήπως και νοιώσεις κάτι: αν φοράς τα φτερά σου, ούτε εσύ θα τους καταλαβαίνεις, ούτε αυτοί θα σε παρακολουθούν. Μαζί θα μιλάτε και χώρια θα καταλαβαίνετε.

—¶η-Μπακιρτζή, έχω αρχίσει να έχω αρχή εγκεφαλικού επεισοδίου, τραύλισε το παιδί. Τα εννοείς αυτά που μου λες;

—Τα εννοώ και τα παρα-εννοώ, είπε ο ¶γιος. Αν κάνεις παρέα με επιτυχημένους και λοιπούς διαπρεπείς της κοινωνικής ζωής, θα πει ότι κι εσύ θέλεις να τους μοιάσεις. Γι’ αυτό, θα βγάζεις τα φτερά σου. Διότι οι επιτυχημένοι δεν έχουν φτερά και ποτέ δεν μπορούν να συνεννοηθούν μ’ αυτούς που έχουν φτερά. Γι’ αυτό, κάθε φορά που θα πρέπει να πλησιάσεις ένα μεγάλο επιχειρηματία, ένα διάσημο καθηγητή, κάποιον σπουδαίο πολιτικό, έναν οποιονδήποτε μεγάλο και τρανό, τότε, για να τα βρεις μαζί του, για να σε πάρει
με καλό μάτι, εσύ θα πρέπει να βγάζεις τα φτερά σου.



ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΑΜΑΛΙ Η ΑΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΣ (Γ' ΜΕΡΟΣ -ΤΕΛΟΣ)

—Τα εννοώ και τα παρα-εννοώ, είπε ο ¶γιος. Αν κάνεις παρέα με επιτυχημένους και λοιπούς διαπρεπείς της κοινωνικής ζωής, θα πει ότι κι εσύ θέλεις να τους μοιάσεις. Γι’ αυτό, θα βγάζεις τα φτερά σου. Διότι οι επιτυχημένοι δεν έχουν φτερά και ποτέ δεν μπορούν να συνεννοηθούν μ’ αυτούς που έχουν φτερά. Γι’ αυτό, κάθε φορά που θα πρέπει να πλησιάσεις ένα μεγάλο επιχειρηματία, ένα διάσημο καθηγητή, κάποιον σπουδαίο πολιτικό, έναν οποιονδήποτε μεγάλο και τρανό, τότε, για να τα βρεις μαζί του, για να σε πάρει
με καλό μάτι, εσύ θα πρέπει να βγάζεις τα φτερά σου.

—Και γιατί, βρε ¶γιε, οι επιτυχημένοι δεν έχουν φτερά;

—Κοντά στο νου κι η γνώση, βρε βλαμμένο, είπε χορευτικός στον τροχασμό του με το άλογο και την λόγχη ο ¶η-Γιώργης. Για να πετύχεις στην σταδιοδρομία, στην ζωή, πρέπει να είσαι συνεχώς παρών και να είσαι βαρύς κι ασήκωτος. Να έχεις βάρος, που λένε. Κι εκεί κι εκεί, ξανά και ξανά, μέσ’ στην πιάτσα, με επιμονή, στα φαξ και στα τηλέφωνα και στις οθόνες, να παρακολουθείς, να ελέγχεις και συνέχεια και ξανά επαφές και επαφές και συνωμοσίες. Πανταχού παρών συνέχεια στην χωματερή, χωρίς να σηκώνεις κεφάλι, γιατί αλλοιώς θα σου την φέρει ο άλλος, ο πιο βαρύς κι ασήκωτος. Για να είσαι επιτυχημένος, πρέπει να γίνεις μόνος σου τεθωρακισμένη μεραρχία.

—Και γιατί, ¶γιε, δεν τα πάνε καλά οι επιτυχημένοι μ’ αυτούς που έχουν φτερά;

—Ε, τι κοινό, έχει βρε άσχετο, μια μπουλντόζα μ’ ένα εξαπτέρυγο; ¶λλο Κατερπιλάρ με τα μπάζα για μπάζωμα κι άλλο ο ηνιοχεύων την των κινουμένων πνοήν επί πτερύγων ανέμων. Κατάλαβες;

—Βεβαίως και δεν κατάλαβα, είπε το παιδί, που τα είχε καταλάβει όλα, αλλά του άρεσε να τσαντίζει τον ¶η-Γιώργη, που το παρα-έπαιζε Δάσκαλος του Γένους.

—Οι επιτυχημένοι, βρε βλαμμένο, πρώτον δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τον φτερωτό συνομιλητή τους και, δεύτερον, ζηλεύουν, διότι κατά βάθος όλοι προτιμούν να πετούν φτερωτοί επί πτερύγων άνεμων, αντί να παθαίνουν χοληστερίνη και εγκεφαλικά με τέσσερα μπάϊ παςς, εκεί στο βάθος της χωματερής, στα χρηματιστήρια και τα βουλευτήρια.

»Και να ξέρεις, ανήλικο, ότι όσο θα προσπαθείς να μοιάσεις στους επιτυχημένους - να, σαν καλή ώρα, που θες να γίνεις Διπλωμάτης - τρομάρα σου -, τόσο θα ζαρώνουν και θα μαραίνονται τα φτερά σου. Κι αν κάποτε φτάσεις και γίνεις σούπερ-σταρ, διαπρεπής, επώνυμος, μεγάλος και τρανός, τότε θα μαραθούν τελείως και θα σου πέσουν τα φτερά σου και θα είσαι κι εσύ άπτερος-πετυχημένος. Έχεις δει μαδημένο κοτόπουλο; Αυτό είναι ο επιτυχημένος.

—Αν είναι έτσι, ρε ¶γιε, τι τα χρειάζομαι τα φτερά;

—Μάθε, ασχετίδη μπέϊμπυ, ότι δεν τα χρειάζεσαι τα φτερά που σου χάρισα. Τα φτερά είναι άχρηστα. Σε τι χρειάζεται ο ιέραξ και η λαίλαψ; Αφού σε προειδοποίησα, άλλωστε, ότι αν θέλεις να γίνεις ανώτατο στέλεχος και επιτυχημένος, πρέπει να βγάζεις τις φτερούγες σου. ¶ρα τα φτερά δεν είναι χρήσιμα. Τα φτερά είναι. Τελεία και παύλα.

»Την βλέπεις την πόλη σου με τον ισχυρό αέρα; Η πόλη σου του αέρα, με την υγρασία και την λασπωμένη λάσπη της, η πόλη σου με τους χαφιέδες, τους μαυραγορίτες, τους συνεργάτες των Γερμανών και τους ευρωλιγούρηδες των Αθηνών, υπάρχει, επειδή υπάρχουν φτερά.

—Και τι θα πει, βρε ¶γιε Μπακιρτζή μου, ότι η πόλη μου υπάρχει επειδή υπάρχουν φτερά; Και τι θα πει υπάρχουν φτερά; Ποιος τα ‘χει; - ρώτησε καταφανώς συγχυσμένο πια το παιδί.

Ο ¶η-Γιώργης πολύ το ευχαριστήθηκε. Πήρε ακόμη πιο δασκαλίστικο ύφος και για να του την σπάσει ακόμη πιο πολύ του παιδιού, κατέβηκε από το άλογο κι έμοιαζε πια με τμηματάρχη βήτα της Ευρωπαϊκής κοινότητας, που κάνει εκπαιδευτικό τουρισμό σε βουδιστικό μοναστήρι του Αγίου Όρους. ¶ρχισε να μιλάει, λοιπόν, σαν να ήταν σε γεύμα εργασίας:

—¶κου, μπέϊμπυ: πρώτον, υπάρχουν φτερά, πάει να πει υπάρχουν φτερά. Έτσι ξερά, κι ό,τι κατάλαβες, κατάλαβες. Δεύτερον, αν δεν υπήρχαν φτερά, θα υπήρχαν μόνον χαφιέδες, δωσίλογοι, ευρωλιγούρηδες και επιτυχημένοι μέσα στην λάσπη, ενώ τώρα υπάρχουν βέβαια όλοι αυτοί μέσα στην λάσπη, αλλά αυτοί και η λάσπη τους είναι μέσα στην πόλη, που είναι μέσα στην εκκλησία, που είναι μέσα στο σάμαλι.

Ο ¶γιος Γεώργιος ο Μπακιρτζής σταμάτησε καταευχαριστημένος, επειδή έβλεπε ότι το σώμα του παιδιού, σιγά-σιγά, άρχισε να μοιάζει με Γερμανό οικολόγο που χορεύει τσιφτετέλι.

—Δηλαδή; - ρώτησε το παιδί, κι είχε ίδιο πια βλέμμα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, που εκλιπαρεί όλους να ξεχάσουν την προηγούμενη απάντηση του, ικετεύοντας για μια επόμενη ερώτηση.

—Δηλαδή, μικρέ, αν δεν υπάρχουν φτερά, δεν υπάρχει πόλη και ζουν και βασιλεύουν μόνον χαφιέδες, δωσίλογοι, ευρωλιγούρηδες και επιτυχημένοι μέσα στην λάσπη.

»Και υπάρχει πόλη, πόλη, δηλαδή εκκλησία, μόνον όταν υπάρχει σάμαλι. Χωρίς σάμαλι, θα ‘χεις πάντα γύρω σου λάσπη και πετυχημένους, πόλη όμως δεν θα έχεις...

»Αλλά για να υπάρξει το σάμαλι, δηλαδή για να ζεις σε πόλη κι όχι σε επιτυχημένη λάσπη, πρέπει να υπάρχουν φτερά. Χωρίς φτερά δεν γίνεται το σάμαλι.

—Πω, πω, ρε ¶γιε, τρίποντο! θαύμασε έκθαμβο το παιδί, που τα κατάλαβε πια όλα, λόγω σάμαλι.

—Ακόμη δεν κατάλαβες τίποτα, ανήλικο, γέλασε ο ¶η-Γιώργης ο Μπακιρτζής, που σταμάτησε πια να παριστάνει τον τμηματάρχη βήτα των Βρυξελλών, διότι βαρέθηκε την ορθοστασία και ίππευσε, Τροπαιοφόρος, χαϊδεύοντας με την λόγχη τα φτερά του πεζού παιδιού.

»Δεν κατάλαβες ακόμη.

»Τα φτερά θα τα έχεις για να μένεις ακίνητος. Σου χάρισα τις φτερούγες αυτές για να ασκείσαι σε μια καθημερινή προπόνηση ακινησίας. Και σιγά-σιγά, ίσως, θα μπορέσεις κάποτε, αν σκληρά αγωνιστείς, - πας δε ο αγωνιζόμενος πάντα εγκρατεύεται - προσέχοντας τι τρως, πότε κοιμάσαι, πως αθλείσαι, θα τα καταφέρεις κάποτε, να μείνεις ακίνητος. Γι’ αυτό υπάρχουν τα φτερά: για να σε βοηθήσουν να μείνεις ακίνητος.

—Και γιατί, ¶γιε, να μείνω ακίνητος; άρχισε να εξοργίζεται το παιδί, βλέποντας το δώρον άδωρον, αφού με τις οδηγίες του ¶η-Γιώργη οι πτήσεις, τέρμα.

—Για να φτάσεις κάποτε στο σάμαλι. Όχι μόνον να το τρως, αλλά να γίνεις ένα με την γεύση του και να μπορείς κι εσύ να ετοιμάζεις ένα ταψί σάμαλι. Διότι, τι θα γίνεις, αν κάποτε σταματήσουν τα ταψιά; Θα μείνεις χωρίς σάμαλι; - ρώτησε ως ¶γιος-Φονιάς ο ¶η-Γιώργης, εντελώς κίλλερ.

— Έλεος, ¶η-Γιώργη με τα φυσεκλίκια σου, κι εγώ να σ’ ανεβοκατεβάζω στην πλάτη μου, εσένα και το άλογο με πλήρη εξάρτυση, Σέϊχ-Σου - Μηχανιώνα αλλέ-ρετούρ με τα πεϊνιρλι και το χταποδάκι σου στα κάρβουνα και τον δράκο σου να τον ταΐζω φουά-γκρα και τιραμισού για τις ξεχωριστές σας στιγμές, αλλά έλεος, μη μου το κάνεις αυτό! - άρχισε να ξεφωνίζει ζεματισμένο το παιδί, έχοντας βεβαίως ξεχάσει εντελώς τον μπαμπά του, που σάπιζε στις φυλακές των μοναρχοφασιστών, διότι το στερητικό του σύνδρομο από το σάμαλι ήταν εντονώτερο από την υιϊκή του στοργή. (Η οποία χωρίς το σάμαλι γινόταν αυτομάτως υϊκή).

»Έλεος, ¶η-Γιώργη μου!

»ΠΑΟΚ, σάμαλι και ξερό ψωμί! δηλαδή ΠΑΟΚ, σάμαλι και σάμαλι!!! κι εγώ θα σου ανάβω λόγχες σαν το μπόι σου, ¶γιε μου, ή όποιο μπόϊ μου υποδείξεις, αλλά να χαρείς, μη γρουσουζεύεις το σάμαλι,!!! - τσίριζε το παιδί, σαν να έβλεπε Τσέτες στην παραλία της Νέας Σμύρνης...

— Ψυχραιμία, μπέϊμπυ! Πάψε να στριγγλίζεις σαν την Εκάβη στην Γιουροβίζιον, όταν παίζει την Βουγιουκλάκη στους Επτά επί Ντάτσουν!

»Ψυχραιμία, ξαναφώναξε ο ¶η-Γιώργης, σκασμένος στα γέλια.

»Γι’ αυτό ακριβώς σου χάρισα τις φτερούγες. Διότι τα φτερά σου θα σου διδάξουν την ακινησία και η ακινησία θα σου μάθει πως να κάνεις σάμαλι. Με τα φτερά σου ακίνητος, στο σάμαλι και κάπου άλλου: αυτή είναι η διαδρομή σου.

—Και γιατί, ¶γιε, μόνον αν μάθω να μένω ακίνητος θα μάθω να κάνω σάμαλι; - ρώτησε καθησυχασμένο πια το παιδί, αν και ακόμη παραζαλισμένο.

—Μα δεν βλέπεις, βρε βλαμμένο, τους άλλους; Έχεις δει ποτέ σου ένα δωσίλογο ή έναν πετυχημένο να μπορεί να κάνει σάμαλι; Έχει καμμιά σχέση, ένα αναπτυξιακό στέλεχος, ένας διάσημος επιστήμων, ένας παράγων της πολιτικής, με το σάμαλι; Αυτοί όλοι τους, όπως είδες, όλοι οι επιτυχημένοι και οι επώνυμοι, χαφιέδες και διαπρεπείς της λάσπης, όλοι αυτοί κινούνται συνεχώς σαν νευρόσπαστα. Κανένας από τους πετυχημένους δεν έχει φτερά, δεν το πρόσεξες; Γι’ αυτό κι όλοι οι επιτυχημένοι, χαφιέδες - επιστήμονες - πολιτικοί, κουνιούνται ασταμάτητα μέσα στην χωματερή της πόλης του αέρα, με φαξ, μαχαιρώματα, μίζες και λαδώματα. Κανείς απ’ όλους αυτούς τους επιτυχημένους δεν μπορεί να φκιάξει σάμαλι, γιατί όλοι αυτοί τρέχουν και γλιστράνε συνεχώς για να ξεγλιστρήσουν από τους άλλους, ενώ το σάμαλι θέλει να ’σαι ακίνητος για να το φκιάξεις και για να είσαι ακίνητος πρέπει να ‘χεις φτερά. Το νοιώθεις τώρα; - ρώτησε ο ¶η-Γιώργης.

— Δεν το νοιώθω, αλλά το βλέπω, είπε σκεφτικό το παιδί.

» Πες μου, όμως, ¶γιε. Καλά, μου ‘δωσες τα φτερά για να μπορέσω να μάθω να μένω ακίνητος. Γιατί όμως για να γίνει το σάμαλι χρειάζεται να είμαι ακίνητος;

— Δεν βλέπεις τον γέρο με το σάμαλι, που το φκιάνει μέσα στην εκκλησία, πόσο ακίνητος είναι; Δεν πρόσεξες πόσο ακλόνητα ήσυχη είναι η εκκλησία; Από σάμαλι είναι η εκκλησία και ξέρει να κάνει σάμαλι, γι’ αυτό είναι τόσο σταθερή. Γιατί άραγε, τόσο πολύ σου αρέσουν οι Αγίες και θαυμάζεις τους ¶γιους και πιο πολύ τους στρατιωτικούς Αγίους; Διότι είναι Ακίνητοι στις Εικόνες τους, και είναι ακίνητοι, επειδή όλοι οι ¶γιοι και όλες οι Αγίες είναι από σάμαλι, και ξέρουν να φτιάχνουν σάμαλι επειδή είναι ακίνητοι. Γι’ αυτό, η γλύκα τους και η αρχοντιά τους.

» Μάθε, λοιπόν, μικρέ, πως να αγαπάς αυτό που αγαπάς: για να γίνει το σάμαλι θέλει δουλειά πολλή, δηλαδή ακινησία ατέλειωτη. Θα μάθεις, ακίνητος, να παρακολουθείς τον σπόρο όταν πεθαίνει, ώστε να υπάρξει στάχυ, αν ανοίξουν οι ουρανοί και βρέξουν το σκουλίκι, που θα ευλογήσει το χώμα για να πάρεις αλεύρι. Εσύ, ακίνητος, θα τα πλάθεις αυτά χαϊδευτικά, θα πυρώνεις φωτιές στον φούρνο, θα ζυμώνεις και θα προσκυνάς την ζύμη, το μέλι, το σκουλίκι και τον χρόνο. Κι αν ακίνητος εσύ, σεβαστείς την συνταγή, χωρίς να αποστείς, το σάμαλι τότε θα φαιδρύνει το φως και θα δώσει άφεση στους Αγίους. Γιατί η γεύση κινεί τα πάντα τα έκτος και τα εντός σου άπαντα, αλλά η γεύση δεν αντέχει την κίνηση.

Όλα θα τα χειρίζεσαι σιγά-σιγά, με τον ίδιο σεβασμό για τις ανεπανάληπτες κινήσεις, που θα τις επαναλαμβάνεις ακινήτως κινητές και μέσα στην επανάληψη και την μονοτονία θα ‘χεις πάντα την ίδια αγωνία: ότι, παρ’ όλα αυτά, όσα σεβάσμια τήρησες, ίσως το σάμαλι δεν γίνει. Χωρίς ακίνητη αγωνία δεν θα έχεις ποτέ σάμαλι και θεοπτία. Γι’ αυτό τα φτερά σου και γι’ αυτό κι η ακινησία σου. Μόνον τα φτερά σου θα σου δίνουν τέτοια ηρεμία ώστε η κίνηση να μη γίνει πειρασμός σου. Όταν έχεις φτερά δεν βιάζεσαι και δεν βιάζεις τους άλλους. Δεν είδες ότι οι επιτυχημένοι είναι πάντα βίαιοι, βιαστικοί και βιαστές;

—Και γιατί είναι βιαστικοί; - ρώτησε το παιδί, αρκετά μπερδεμένο, γιατί απ’ τη μια ευχαριστιόταν που το σάμαλι ήταν στο επίκεντρο των λογισμών του Αγίου, απ’ την άλλη όμως όλο κι ήθελε να ανήκει στους επιτυχημένους και πολύ αγανακτούσε με τον Εξάψαλμο που έριχνε ο ¶η-Γιώργης επί δικαίων και αδίκων, διαπρεπών, επωνύμων και χαφιέδων.

—Οι επώνυμοι και οι διαπρεπείς, χαφιέδες, επιστήμονες, μαυραγορίτες και πολιτικοί είναι βιαστικοί επειδή δεν έχουν φτερά. Και δεν έχουν φτερά, επειδή προσπαθούν να γίνουν επιτυχημένοι και χάνει κάποιος και τα φτερά που του ‘δωσα, όταν θέλει να γίνει επώνυμος, επιτυχημένος. Μπήκες;

»Κι όχι μόνον αυτό..., συνέχισε ο ¶η-Γιώργης και, με την φόρα που ‘χε πάρει, παραλίγο να ρίξει το άλογο του σ’ όλο το εικονοστάσι, το εικονοστάσι στην λόγχη και τα σπηρούνια του στην μούρη του παιδιού.

»...Σου ‘χω πει ότι θυμώνω με τα ίδια μου τα λόγια, βροντοφώναξε ο ¶η-Γιώργης κι η αντρίκεια αλαζονεία του έγινε ακόμη πιο πολεμική.

»Κράτα με, γιατί αλλοιώς την πόλη σου θα την πλημμυρίσω με τουριστικούς πράκτορες, μπουτίκ, μαστρωπούς κι ανάπτυξη, κι η θάλασσα σου θα ‘χει τότε γίνει μια θερμαία λίγδα της μπόχας!

»Είσαι αργός! Είσαι αργός γιατί βιάζεσαι! Όλο ερωτήσεις είσαι κι όλο επιτυχίες κρυφολιμπίζεσαι!

»Κι ο πατέρας σου, εκεί, στη φυλακή!

»Τελευταία φορά, άκου και, πράξε!

Ο ¶η-Γιώργης έπαιζε όλο αυτό το θέατρο, γιατί είχε καταλάβει ότι το Παιδί, κανονικός αλητάμπουρας, με τις τάχα μου ερωτήσεις κρίσεως ήθελε να γλυτώσει την αγγαρεία και την προπόνηση, που του ετοίμαζε ο ¶γιος.

—Οι επιτυχημένοι βιάζονται και βιάζουν τους άλλους, επειδή δεν έχουν φτερά. Διότι, βρε βλαμμένο, χωρίς φτερά βουλιάζεις εκεί στα πεζά, στην χωματερή των επιτυχημένων και τρίβεσαι με τους άλλους. Τριβή, συντριβή των πετυχημένων από τους άλλους τους πετυχημένους, αποπληξία για όλους, χωρίς φτερά όλοι τους μια τεράστια κρεατομηχανή επιτυχίας με φαγούρα.

»Όλοι αυτοί οι επιτυχημένοι χωρίς φτερά τρίβονται μεταξύ τους, ξαναμμένοι χτικιάρηδες, ποιος θα πρωτο-διαπρέψει και θα πρωτο-νικήσει. Χολή, μίσος μεταξύ τους, νίκη. Οι επιτυχημένοι είναι οι νικητές πάνω σε άλλους επιτυχημένους, που είναι οι νικημένοι: όλοι τους χωρίς φτερά. Όσοι νίκησαν βάζουν τους άλλους στη φυλακή κι οι φυλακισμένοι ονειρεύονται να βάλουν με τη σειρά τους τούς νικητές στη φυλακή. Αυτό θες;

—Όχι, είπε ψύχραιμα το παιδί. Εγώ θέλω σάμαλι, τον πατέρα μου ελεύθερο και τα γαλαζοπράσινα μάτια της Καίτης, είτε με φτερά, είτε χωρίς φτερά.

—Χωρίς φτερά θα βουλιάζεις από επιτυχία σε επιτυχία, σαν αναπτυξιακός μικρομεσαίος επίτροπος της Ευρωπαϊκής κοινότητας. Με τα φτερά που σου έδωσα, φτερά σου έδωσα, εγγύηση καμμία δεν σου έδωσα. Με τα φτερά, θα πετύχεις να μείνεις ακίνητος, ίσως. Κι ό,τι βγει, δηλαδή όσο προπονηθείς κι ό,τι μαρτυρήσεις. Για να καταβροχθίζεις σάμαλι, ίσως, αλλά και με δίχως σάμαλι, πάλι ίσως. Με τα φτερά σου, συνεχώς ενώπιος, όλος εσύ όψη, μπροστά στα γαλαζοπράσινα μάτια της, αλλά κι η Καίτη, ίσως, φτερουγίσει μακρυά σου. Με τα φτερά σου ακίνητος, θα ξέρεις τουλάχιστον, ότι δεν θα γίνεις ποτέ συντετριμμένος και περίτριμμα της τριβής, αλλά πάντα δίπλα θα ‘σαι στον πατέρα σου: είτε μαζί του φυλακισμένος, είτε μαζί του ελευθερωμένος, άρα ακίνητος. Μάθε, Αγόρι: εν ησυχαζούση μεν πόλει, τα ακίνητα νόμιμα άριστα. Και με σάμαλι.

Το παιδί γέλασε, γέλασε πολύ, κι είπε γελαστό - ευχαριστώ.


#55 Sovereign

Sovereign

    www.soverblog.com

  • Moderators
  • 5,913 posts
  • Interests:music, cinema, crime literature
  • Gender:Male

Posted 19 July 2006 - 01:31 AM

Την παλεύεις; Ψάχνω εδώ και καιρό καλό και καθαρό μαύρο, αν έχεις στείλε pm.

Την παλεύεις; Ψάχνω εδώ και καιρό καλό και καθαρό μαύρο, αν έχεις στείλε pm.

#56 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 19 July 2006 - 07:34 AM

Την παλεύεις; Ψάχνω εδώ και καιρό καλό και καθαρό μαύρο, αν έχεις στείλε pm.

Την παλεύεις; Ψάχνω εδώ και καιρό καλό και καθαρό μαύρο, αν έχεις στείλε pm.

Φιλαρα Αξλ καλα τα λες.Μονο με μαστουρα βγαινει η δουλειά.
Εγω δεν μασαω όμως μια .Ακου ρε πουστη μου να δεις τι έπαθα. Εγω που λες μεγαλωσα στην Κολομβια.Βεβαια.Μεγαλη ιστορια.
Γονος μεταναστων που χανε παει να δουλεψουνε στην κόκα.Ε μια μερα λοιπον που λες ,πιτσιρικας ακομα,εκει που επαιζα, σκονταψα κι επεσα μες στην χυτρα με το εκχυλισμα της κοκας.Απο τότες ειμαι στανταρ φτιαγμενος και δεν μου δινουνε κιολας γαμωτο.Γαμησε τα, τι τα θες.
Ειχα κατι καλους «παπαδες» βεβαια εψες απο την Ολλανδια,αλλα τους μοιρασα γαμωτο και μου τελειώσανε.
Ενα φιλαρακι όμως που πινει καθημερινώς κι ειναι και φουρναρης,εφτιαξε δυό φραντζόλες με αλευρι και ανθους μονο.Ξερεις εσυ. Το καλυτερο πραμα.Ουτε καπνισμα να χαλας τα πνεμονια σου,ουτε τιποτις. Τρως να πουμε τα γιουβαρλακια σου ,παπαρωνεις και το πραμα .Ξεχωρα που ειναι και θρεπτικες. Οι φραντζόλες δηλαδη.Εβαλε και κατι σταφιδες και τα κανε σταφιδοψωμο ενα πραμα.Θα μου τις δωσει σημερα,ετσι για να κερνω κανα φιλαρακι.Καμμια φορα τα κανει κατι τετοια.Ξηγημενο παιδί.
Πέρνα το μεσημερι. Θα στειλω τη διευθυνση pm.Μια χαρη θελω μονο.Θελω να κανω ενα πειραμα γιατι ψηνομαι για διδακτορικο.Tη μια θα τη φας και την άλλη θα στην φορεσω.Θελω να τσεκαρω απορροφητικοτητες και φαρμακοκινητικες και ημισειους χρονους και τετοια.Ψιλολοίδια μωρε.Δυο τσιμπηματακια είναι.Για το άλλο θα ζμπρωξω εγω και κανα δυο-αλλοι κολλητοι.Αντε να σαι καλα και μην αργησεις.Σε περιμενουμε όλο το team περιχαρεις.Στον ουρανο σε ψαχναμε,στον ιντερνετ έσκασες μουρη.
Αντε σβελτα.

#57 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 21 July 2006 - 07:45 AM

G. R. E. E. K.


32 χρονια χθες λοιπον.Του προφητη Ηλια.Πολλα τα μηνυματα,τα posts,οι συζητησεις,οι προστριβες.Κάθε χρόνο τέτοια μέρα αυτός ο καταιγισμός από φωνές και γνώμες με κουραζει.Γι'αυτο περιμενα μεχρι σημερα τα ξημερώματα να κοπασει η χλαπαταγή ,που λεγε και η συγχωρεμενη η Μαλβινα (να ξερες πόσο μας λειπεις,ποσο....),για να στειλω κι εγω το πουστάκι μ'.Ετσι δεν λενε οι βλαχοι το μικρό το ποστ?
Α και κάτι άλλο.Επειδη κάποιοι μου λενε πως ντρεπομαι(!) να ομολογησω ότι πιστευω στο Χριστό.Μαγκια μου και καμάρι μου! Κι όσοι συνεχιζουν τις ειρωνιες,ε αει στο διάολο!!! :P



Χτυπάει η καμπάνα του ναού καλώντας τους πιστούς

Μονάχα πέντε έξι γριούλες ακούν το κάλεσμα

Όλοι οι άλλοι κωφεύουν· προτιμάνε

να επισκέπτονται ψυχιάτρους παρά αγίους

Γιώργος Καμπασακάλης



1η Απριλίου, επέτειος της ΕΟΚΑ, του τελευταίου μεγάλου ξεσηκωμού ενός εξαθλιωμένου έθνους και τα κυπριακά κανάλια με εξαίρεση μόνο το ΡΙΚ, δεν είχαν καμία αναφορά παρά ολιγόλεπτα αφιερώματα σε ώρες που δεν διαταράσσουν την σαχλολατινοαμερικανική μας νάρκωση.

1η Απριλίου επέτειος της ΕΟΚΑ, της τελευταίας μεγάλης απόπειρας ενός γηρασμένου έθνους να νοιώσει την χαρά της νιότης και της ελευθερίας και οι εφημερίδες της Κύπρου και της Ελλάδας ως πεφωτισμένοι στρουθοκάμηλοι κοίταξαν, ξανά, αλλού.

1η Απριλίου, επέτειος της ΕΟΚΑ, και η Μαρία Μερσέντες, η Ροζαλίντα, η Παολίνα και όλες οι λοιπές σαπουνογκόμενες της Λατινικής Αμερικής να μας οδηγούν σε νέες αγχόνες και μεις να νομίζουμε ότι η σωτηρία μας βρίσκεται στο BAR και στο BIG BROTHER.

1η Απριλίου, επέτειος της ΕΟΚΑ και τα πρωταπριλιάτικα ψέματα των εφημερίδων να μην είναι ότι ένας Έλληνας καμικάζι έκανε απόπειρα ν’ ανατινάξει το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας ή έστω της Τουρκίας αλλά ότι απαγορεύτηκε το κάπνισμα στις παραλίες λόγω των κοιτασμάτων πετρελαίου που ανεβρέθηκαν πρόσφατα στην θάλασσα της Κύπρου.

1η Απριλίου επέτειος της ΕΟΚΑ και οι Ελλαδικές τηλεοπτικές εκπομπές life-style (πόσες γαμώτο;) να υμνούν την ¶ννα Βίσση για την απόπειρά της να κάνει καριέρα στην Αμερική καλοπιάνοντας τους Εβραίους της Νέας Υόρκης με το ν’ ανεβάζει την θεατρική παράσταση ΜΑΛΑ. Καλά, αυτά έχει το life-style και το show-biz, δεν υπήρξε όμως έστω και ένα φρικιό των Εξαρχείων να αναγράψει μπροστά από το ΜΑΛΑ ένα ΡΑ. Έτσι για να καταλάβουμε και μεις τι κάνει η ΜΑΛΑ τώρα στη ΡΑΜΑΛΑ.

1η Απριλίου, επέτειος της ΕΟΚΑ και η επιβεβλημένη σιωπή να σπάει κόκαλα. Μεταφορικώς τα δικά μας, πραγματικώς των Παλαιστινίων.

1η Απριλίου και οι ειδήσεις όλων των καναλιών στραμμένα ορθώς προς την Παλαιστίνη όπου κάποια άλλα παιδιά με τις ίδιες πέτρες στα χέρια (αλήθεια μοιάζουν πολύ οι πέτρες μας) να λιθοβολούν τον κατακτητή για μια ανάσα πετσοκομμένης ελευθερίας. Φυσικά, καμιά σύνδεση της 1ης Απριλίου 1955 με την 1η Απριλίου 2002. Τα δικά μας παιδιά ήταν φασίστες δεξιοί κτλ. Τα παιδιά των Παλαιστινίων μέλη των πατριωτικών δυνάμεων!! Τα δικά μας παιδιά ξεχάστηκαν για κάτι ψίχουλα προσφυγικών αποζημιώσεων. Τα παιδιά των Παλαιστινίων μπορεί και να μην ξεχαστούν ποτέ, μιας και φαίνεται ότι οι Παλαιστίνιοι προτιμούν την Ελευθερία παρά την Εσπερία και τα αγαθά της.

1η Απριλίου επέτειος της ΕΟΚΑ και η Παλαιστίνη πολιορκείται. Πολιορκείται και η νοημοσύνη μας όταν οι ίδιοι Έλληνες, (Κύπριοι και Ελλαδίτες) που χλευάζουν οποιαδήποτε κινητοποίηση του κυπριακού λαού εναντίον των Τούρκων κατακτητών τώρα είναι υμνητές της αντίστασης των Παλαιστινίων, ωσάν να υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα φασιστικά κράτη του Ισραήλ και της Τουρκίας.

Αυτοί οι ίδιοι Ellines που κατηγορούσαν τον Σολωμό Σολωμού ως ψυχολογικά ανισόρροπο τώρα υμνούν τον Αμπτάλα Αμπτάλα ως ήρωα. Δειλοί όπως πάντα δεν μπορούν και να κάνουν αλλιώς έστω και αν η Παλαιστίνη βρίσκεται πολύ μακριά. Οι Παλαιστίνιοι ως αγωνιζόμενος λαός δεν αστειεύεται, ούτε χαρίζει κάστανα. Οι δικοί μας Ellines, ως δειλά ανθρωπάκια, και τον Σολάκη θα υμνούσαν εάν φυσικά υπήρχε κι εδώ ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα.

1η Απριλίου, επέτειος της ΕΟΚΑ. Την ίδια ώρα που καμιά αναφορά δεν γίνεται σ’ αυτό τον αγώνα, και την ίδια στιγμή που οι Παλαιστίνιοι υψώνουν την αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας όπως ακριβώς εμείς το 1955-59 η νέα ελληνική τηλεόραση αναφωνεί ΕΣ, ΕΪ, ΤΖΙ, ΕΪ, ΠΙ, ΟΟΥ, SAGAPO και γω να μην ξέρω τι να πω και ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - agglika - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera ## no greeklish please! ## - ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika - fragolevantika grapste kalytera sta agglika - agglika - agglika - po ton pono mou. Αλλάζω κανάλι μήπως και δω τα πιτσιρίκια του Παγκυπρίου Γυμνασίου να λιθοβολούν τους οπλισμένους ¶γγλους και αντ’ αυτού ακούω την τηλεπαρουσιάστρια ν’ ανακοινώσει ότι ο Γιωργάκης και ο Τζεμ αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για την ειρήνευση στην Μέση Ανατολή. Προσπαθώ να ξεχάσω την πρόσφατη συμμαχία Τουρκίας –Ισραήλ, προσπαθώ να θυμηθώ μήπως πολύ πρόσφατα έγινε καμία στρατιωτική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αλλά εφ, γιου, σι, κκέι fuck όλα μάταια. Κλείνω την τηλεόραση. Ανοίγω το ραδιόφωνο. Αριστερός σταθμός. Μια παρέα γνωστών επαναπροσεγγιστών εξυμνεί τους Παλαιστινίους. Προσπαθώ να μην κάνω εμετό. Βγαίνω στο μπαλκόνι μου κι απέναντι στον Πενταδάκτυλο αντικρίζω την τεράστια τουρκική σημαία με το σύνθημα “τι τιμή να είσαι Τούρκος”. Σκέφτομαι για λίγο. Το μάτι μου ταξιδεύει αριστερά προς το Δίκωμο όπου έπεσε ο Κυριάκος Μάτσης. Κυριάκος Μάτσης. Να θυμάστε καλά αυτό το όνομα. Κυριάκος Μάτσης. Το κρησφύγετό του στον κατεχόμενο Πενταδάκτυλο έχει βεβηλωθεί από τα “αδέλφια” μας τους Τούρκους όπως έχει βεβηλωθεί και τ’ όνομά του από τα αδέλφια μας τους Ellines. Τι ντροπή να είσαι τζι, αρ, ει, ει, κκέι.

Βάσος Φτωχόπουλος




ΤΡΕΙΣ ΔΡΟΜΟΙ ΑΠΙΣΤΙΑΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Iσως είναι τρεις οι σίγουροι δρόμοι για να μην φτάσει ποτέ ο άνθρωπος στο χάρισμα της πίστης.
O πρώτος δρόμος: Nα περιορίζει τη μεταφυσική του αναζήτηση σε προσλαμβάνουσες θανάτου, όχι σε προσλαμβάνουσες ζωής.
O δεύτερος: Nα ταυτίζει τη μεταφυσική με την αποτυχία εγκόσμιων θεσμών που τους αισθάνεται σαν απειλή ευνουχισμού της ψυχής και του κορμιού του.
O τρίτος δρόμος: Nα περιορίζει ο άνθρωπος τη γνώση της πραγματικότητας μόνο στις προτάσεις της ευκλείδειας γεωμετρίας και της νευτώνειας φυσικής, να μην εμπιστεύεται το κάλλος ούτε τον έρωτα ως τρόπο της γνώσης.

,,,

Tι θα πει «προσλαμβάνουσες θανάτου και όχι ζωής»; Θα πει: Nα εξαντλεί ο άνθρωπος τη μεταφυσική του αναζήτηση μόνο στο ενδεχόμενο να υπάρχει «Kάποιος» που μας περιμένει («μας την έχει στημένη») μετά τον θάνατο, μετά το τέλος της ζωής. «Kάποιος» που τον νιώθουμε έξω από τη ζωή, που ο «χώρος» του είναι το μεταθανάτιο άγνωστο. Nα συναρτά ο άνθρωπος τον Θεό όχι θετικά με τη ζωή, αλλά μόνο με την άρνηση, με τον μη–θάνατο – μετά – τον–θάνατο, μόνο με το ενδεχόμενο α–θανασίας (τιμωρητικής ή βραβευτικής).
Nα είναι ο Θεός για τον άνθρωπο όχι ζωής χορηγός, όχι πηγή πλούτου ζωής. Nα είναι μόνο μετα–φύση, πέρα και άσχετος με τη ζωντανή αισθητή φύση, με το κάλλος της φύσης. Nα μη διανοείται ο άνθρωπος ότι μπορεί ο Θεός να έχει οποιαδήποτε σχέση με την έκπληξη της ομορφιάς, με τα χρώματα, τα αρώματα, τις γεύσεις, την ευγλωττία της αφής, τη χαρά της μουσικής. Nα είναι αδιανόητο ότι μπορεί να εναθρωπίσει ο Θεός, να γίνει αδύναμο βρέφος σε φάτνη αλόγων παραμένοντας η Aιτιώδης Aρχή του ιλιγγιώδους χορού των δισεκατομμυρίων γαλαξιών, των θαυμάτων της απροσδιοριστίας στον υποατομικό χώρο, του κυκεώνα των νευρώνων σε κάθε εγκέφαλο.
Σκεφθείτε τον άντρα που μια κοπέλα τον καλεί σε δείπνο και έχει ετοιμάσει την καλύτερη κουζίνα της, έχει στολίσει με λουλούδια το τραπέζι, έχει ανάψει κεριά, έχει διαλέξει κρασί με βελούδινη γεύση. Oλα αυτά για να του πει άφωνα αλλά εύγλωττα: «Σε αγαπώ, είμαι ερωτευμένη μαζί σου». Kι όμως ο άλλος δεν καταλαβαίνει τίποτα, δεν ξέρει να συλλαβίσει στην ομορφιά και στην πρόνοια την κλήση, δεν υποψιάζεται τη σημαντική της αγάπης. Eίναι ακριβώς η εικόνα του ανθρώπου που προσπερνάει την ομορφιά του κόσμου ανίκανος να διακρίνει σε αυτήν έρωτα μανικό του Θεού ειδικά και αποκλειστικά για το πρόσωπό του.

,,,

O δρόμος προς την πίστη αποκλεισμένος κι όταν η πίστη ταυτίζεται με την αποτυχία θεσμών που ο άνθρωπος την εισπράττει σαν απειλή ευνουχισμού της ζωής του. Eξουσιαστικοί μηχανισμοί ταυτισμένοι στις συνειδήσεις με την επιβολή απαγορεύσεων, τη στέρηση πραγματικής αισθητής χαράς. Iεροποιούν τον εξωπραγματικό αναχρονισμό, φλυαρούν κωδικοποιημένες «πεποιθήσεις» σε ξύλινη γλώσσα. Συμβολοποιούν την ανέραστη στερημένη ύπαρξη, κανοναρχούν αδιάκοπα εντολές δυσπιστίας και φοβίας για το σώμα, την ομορφιά, τον έρωτα.
Aπειλή ευνουχισμού για τον άνθρωπο ο θεσμός που εξαργυρώνει το στερητικό σύνδρομο με δίψα εξουσίας: Tο απερινόητο, το αόρατο, το ακατάληπτο της ερωτικής μεταφυσικής ελπίδας ο θεσμός το μετασχηματίζει σε εγκόσμιο ταμπού – σε τουρμπάνια και μακρυμάνικα ράσα και γένια και μακριά μαλλιά και οφφίκια μουλάδων, χοτζάδων, ραββίνων, σεΐχιδων, καρδιναλίων, αρχιερέων, πανόσιων και πανλογιώτατων ιεροβαθμούχων.
Σαν προϋπόθεση πρόσβασης στην πίστη εισπράττει ο άνθρωπος τις σεξουαλικές απαγορεύσεις. Mαζί και τη δαιμονοποίηση της γυναίκας, την απαξίωση ως «ακάθαρτης» της γενετήσιας φυσιολογίας. Στις περισσότερες θρησκείες οι κορυφαίοι λειτουργοί «πρέπει» να τηρούν αγαμία – αγαμία σε συνθήκες απολύτως εκκοσμικευμένης καθημερινότητας, όχι σε συνθήκες «αναχώρησης» μοναχού που θα δικαιολογούσαν και την άρνηση της συμβατικής κοσμικής αμφίεσης.

,,,

Tρίτο είδος αποκλεισμού της οδού προς την πίστη η υποκατάστασή της από την ιδεολογία. Oι άνθρωποι αφαιρούμε από την πίστη την πρωταρχική λεκτική της σημασία, τη σημασία της εμπιστοσύνης. Kατανοούμε την πίστη σαν να πρόκειται για ατομικές πεποιθήσεις, για ατομική αρετή, ατομική αξιομισθία, δικαίωση, σωτηρία όχι για σχέση εμπιστοσύνης.
Ως ατομικό γεγονός η πίστη εύκολα αλλοτριώνεται σε ιδεολόγημα που το εξουσιάζουμε ψυχολογικά, το υπηρετούμε με συνέπεια και απαιτούμε ναρκισσικά την κοινή αναγνώριση και δικαίωση της συνέπειάς μας. O φανατισμός, οι θρησκευτικοί πόλεμοι, οι σφαγές των απίστων είναι τυπικά συμπτώματα της πίστης που έχει αλλοτριωθεί σε ιδεολογία. Oταν απουσιάζει το άθλημα της σχέσης, η αυτεπίγνωση της ταυτότητας ως δυναμικά συγκροτούμενης ετερότητας, τότε το Eγώ δανείζεται ταυτότητα κυρίως από την ιδεολογία, γι’ αυτό και την υπερασπίζει με νύχια και με δόντια.
Iσως κριτήριο γνησιότητας της πίστης να είναι η φράση του άθεου θεολόγου του 20ού αιώνα, του Zαν–Πολ Σαρτρ. Γράφει για τον Θεό: «Aς με κολάσει εκατό, χίλιες φορές, αρκεί να υπάρχει»! Που σημαίνει: Kανένας κολασμός του ατόμου μου, κανένας αιώνιος βασανισμός δεν με ενδιαφέρει αν Aυτός υπάρχει και η ύπαρξή μου έχει άξονα αναφοράς και αποκτούν όλα αμέσως νόημα. Tο πρώτο είναι Aυτός, το τελευταίο είναι το Eγώ μου, αφού κι αυτό παύει να είναι εφιάλτης αλογίας και μοναξιάς μόνο αν συνιστά υπαρκτική απάντηση στο δικό Tου πλαστουργό πρόσταγμα.
Aν το βρέφος στη φάτνη των αλόγων είναι ο Θεός που από μανικό έρωτα για μένα γίνεται άνθρωπος, τότε κάθε κόλαση είναι ξεδοντιασμένη και ο Aδης περίγελως.


ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ(ΕΙΔΙΚΩΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ IAN CURTIS)
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

..Ή ξαφνική «βλάβη», πού θάλεγε ό Durrenmatt, το απρόσμενο «λάθος» στην καλοασφαλισμένη οχύρωση της ευζωίας του ατόμου μέσα στην «κοινωνία της αφθονίας»: αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ή επάρατη αρρώστια, πού αποφεύγουμε και το όνομά της στις κουβέντες μας, κάποιο καρδιακό «επεισόδιο».

Και ή πανοπλία της αυτάρκειας καταρρέει, ή γυμνότητα μας αποδείχνεται σπαραχτική. Ήταν τόσο χαρακτηριστικές όσες νεκρολογίες γράφτηκαν πρόσφατα για ένα λογοτέχνη πού αποδήμησε πρόωρα. «Πιο πεθαμένοι κι' απ' τον πεθαμένο», καθώς σχολίασε ένας φίλος τους νεκρολόγους. Γιατί ο θάνατος είναι σύμπτωμα της ζωής, ο άνθρωπος είναι κιόλας νεκρός όταν έχει εκούσια αρνηθεί τις δυνατότητες του για μετοχή στη ζωή, δηλαδή στην αιωνιότητα.
Αποκλειστικός στόχος του πολιτισμού μας, με όλα τα μέσα κι όλους τους τρόπους, ή εξασφάλιση και ή ευζωία του ατόμου, ή σιγουριά πού δίνουν οι αστραφτερές επιφάνειες των μηχανών, ή δύναμη τους υποταγμένη στην ατομική μας θέληση, ή δύναμη του αποταμιευμένου ή ενεργοποιημένου κεφαλαίου. Κι αυτή ή δύναμη, περισσότερη ή λιγότερη, πρέπει να εκφραστή με την ανάλογη κοινωνική πόζα, τον αέρα της αυτοπεποίθησης, την αδιάκοπη αναμέτρηση στις κοινωνικές συντροφιές, μήπως και υστερήσουμε σε αγέρωχο ύφος και «δύναμη προσωπικότητας».
Για να συμπληρωθεί ή αυτό κατοχύρωση, περισσεύει ίσως ή ψυχολογική ανάγκη και για κάποια «πνευματικότητα», μα στομώνεται κι αυτή με την υιοθέτηση κάποιων από τις τόσες ιδέες πού κυκλοφορούν στην αγορά, με λίγη «πνευματική ανησυχία», τόσο στη μόδα σήμερα, ή με την κοινωνική και πολιτική στράτευση, τους αγώνες για περισσότερα κοινωνικά δικαιώματα.
Και ξαφνικά ή «βλάβη», το απροσδόκητο λάθος, πού ανατρέπει τα δεδομένα, συντρίβει τις δομές της οργανωμένης με τόση επιμέλεια αυτάρκειας. Ό θάνατος χτυπάει κάπου πιο κοντά, συναζόμαστε στην κηδεία, το αγέρωχο ύφος της επιτυχίας μας γίνεται όλο μια αμηχανία, έστω και για λίγα λεπτά ή γύμνια της κοινωνικής μας πόζας φανερώνεται κωμική. Είναι το χάος αναπάντητων ερωτημάτων πού ανοίγεται αδόκητα μπροστά μας, και πού δεν είναι απορίες του μυαλού αυτά τα ερωτήματα, αλλά φοβερά κενά στην ύπαρξή μας. Υπάρξεις διάτρητες, όπως τις εικόνισε ο MOORE, και ποιες ιδέες ή ποια κοινωνική εξασφάλιση μπορεί να πληρώσει το κενό, να αναμετρηθεί με το θάνατο;
Να σου διαβάσουν ΜARCUSE λ.χ. όταν σε κατεβάζουν στη γη, τι νόημα θα είχε, ποιες ιδέες ανθρώπινες μπορούν να αποκαλύψουν το θάνατο σα μέτρο ζωής; Αλλά και πόση τραγικότητα, όταν τα λόγια της πίστης, τα λόγια της αποκεκαλυμμένης αλήθειας πού συνοδεύουν την εκδημεία, δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τη ζωή πού βιολογικά διακόπηκε, ούτε με τις γύρω ζωές πού βιολογικά συνεχίζονται. « Τον Κυρίου ή γη και το πλήρωμα αυτής... Ότι συ ει η ζωή και η ανάστασις, Χριστέ ο Θεός». Το σώμα γέρνει στο χώμα, σε μιαν έσχατη εγκατάλειψη στα χέρια του Δημιουργού του, πού είναι αυτός μόνος Ζωή και Ανάσταση.
Σίγουρα, δεν υπάρχει άλλος πιο οδυνηρός, αλλά και πιο φιλάνθρωπος τρόπος να αναιρεθεί ή σκληρυμένη ατομικότητα, να διαλυθεί ή ταυτισμένη με τη σάρκα αντίσταση του εγώ, να ελευθερωθεί το πρόσωπο του ανθρώπου στις κοσμικές του δυνατότητες, στην αγαπητική του καθολικότητα.
Κι αυτά όλα δεν σημαίνουν καθόλου «δυαλισμό» και «αθανασία της ψυχής» και φιλοσοφικές θεωρίες. Σημαίνουν την πραγματικότητα της ζωοποίησης του θανάτου, την «κατάποσιν του θνητού υπό της ζωής», αυτή την άκρα φιλανθρωπία, πού μεταβάλλει τις δοκιμασίες του θανάτου σε θρίαμβο της προσωπικής ολοκλήρωσης του ανθρώπου. «¶φρον, συ ό σπείρεις, ου ζωοποιείται εάν μη αποθάνη και ό σπείρεις ού το σώμα το γενησόμενον σπείρεις, αλλά γυμνόν κόκκον, ει τύχοι σίτου η τίνος των λοιπών ο δε Θεός αυτώ δίδωσι σώμα καθώς ηθέλησε, και εκάστω των σπερμάτων το ίδιον σώμα. . . Ούτω και η ανάστασις των νεκρών. Σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία, σπείρεται εν ατιμία, εγείρεται εν δόξη' σπείρεται εν ασθένεια, εγείρεται εν δυνάμει... Και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα τον χοϊκού, φορέσομεν και την εικόνα τού επουρανίου».
¶λλα πώς να τα κατανοήσουμε αυτά οι σημερινοί άνθρωποι του πολιτισμού της κατανάλωσης, οι εγκλωβισμένοι ασφυκτικά στην ατομικότητα της ύπαρξης μας, αφού ό πολιτισμός μας με όλα τα μέσα και όλους τους τρόπους μας επιβάλλει να θεωρούμε τον άνθρωπο μια στεγανή αντικειμενική μονάδα, βιολογική και κοινωνική και ή μονάδα, το όν, δεν είναι παρά ή άλλη όψη του μηδενός, της ανυπαρξίας.
Υπήρξαν άλλοι πολιτισμοί, πού είχαν ως μέτρο και στόχο ζωής όχι το άτομο και τα δικαιώματα του, αλλά το ανθρώπινο πρόσωπο και την ολοκλήρωση του. Και πρόσωπο σημαίνει τον άνθρωπο «εν κοινωνία», τον άνθρωπο - σχέση και αγαπητική δυνατότητα. Ό χώρος αυτής της σχέσης είναι ή Εκκλησία, ο χώρος της κοινωνίας των αγίων, ή μεταμόρφωση του χρόνου σε αδιάστατο παρόν κοινωνίας, οπού ζώντες και τεθνεώτες, χοϊκοί και επουράνιοι, πρώτοι και έσχατοι, ενώνονται στο ένα Σώμα του Χριστού............

#58 blueberry

blueberry

    Ιατρός (επίπεδο V)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPip
  • 193 posts

Posted 22 July 2006 - 02:47 PM


Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is, I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you." Here I opened wide the door;---
Darkness there, and nothing more.


Deep into the darkness peering, long I stood there, wondering, fearing
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word,
Lenore?, This I whispered, and an echo murmured back the word,
"Lenore!" Merely this, and nothing more.

απόσπασμα από το ποίημα "The Raven" by Edgar Allan Poe, αφιερωμένο σε κάποιον που τον παρεξηγούν συνέχεια απ'ο,τι βλέπω... emrose


#59 Sovereign

Sovereign

    www.soverblog.com

  • Moderators
  • 5,913 posts
  • Interests:music, cinema, crime literature
  • Gender:Male

Posted 22 July 2006 - 05:44 PM

Πέρνα το μεσημερι. Θα στειλω τη διευθυνση pm.Μια χαρη θελω μονο.Θελω να κανω ενα πειραμα γιατι ψηνομαι για διδακτορικο.Tη μια θα τη φας και την άλλη θα στην φορεσω.Θελω να τσεκαρω απορροφητικοτητες και φαρμακοκινητικες και ημισειους χρονους και τετοια.Ψιλολοίδια μωρε.Δυο τσιμπηματακια είναι.Για το άλλο θα ζμπρωξω εγω και κανα δυο-αλλοι κολλητοι.Αντε να σαι καλα και μην αργησεις.Σε περιμενουμε όλο το team περιχαρεις.Στον ουρανο σε ψαχναμε,στον ιντερνετ έσκασες μουρη.
Αντε σβελτα.


Η ποίηση, ο ρομαντισμός και τα αφιερώματα σε μάραναν. Πώς γίνεται να βγάζεις επίπεδο με τα αφιερώματα και όταν μιλάς μόνος σου να βγάζεις βόθρο, μόνο ο φίλος σου ο φούρναρης με τις φρατζόλες ξέρει.

Ε ρε μπουμπούκια που χουν σκάσει μύτη τελευταία.

#60 agrofylakas

agrofylakas

    Νομπελίστας (επίπεδο Χ)

  • Prominent Members
  • PipPipPipPipPipPipPipPipPipPip
  • 1,446 posts
  • Location:Greece
  • Gender:Male

Posted 23 July 2006 - 12:27 AM

Η ποίηση, ο ρομαντισμός και τα αφιερώματα σε μάραναν. Πώς γίνεται να βγάζεις επίπεδο με τα αφιερώματα και όταν μιλάς μόνος σου να βγάζεις βόθρο, μόνο ο φίλος σου ο φούρναρης με τις φρατζόλες ξέρει.

Ε ρε μπουμπούκια που χουν σκάσει μύτη τελευταία.


Εγώ -ΈΧΕΙΣ 100% ΔΙΚΙΟ-ΕΙΜΑΙ ΒΟΘΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΝΟΩ.Αυτα που γράφω όμως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.


Πριν λιγο ειδα την διαφημιση της Cosmote με τις ξανθιες στην παραλια και μια διαφημιση του Toyota Avensis με μια σκυλομούρα –που ούτε για casting σε πορνοταινια δεν κάνει,η οποία- τι πρωτότυπο- καυλωνει και φθονει και αναπτυσει μια s/m σχεση με το Toyota Avensis.Κατάλαβα το νοημα του πολεμου στο Λίβανο κι ως αγαμητος πουριτανοκουμμουνιστης ζητω συγγνώμη που έσπευσα να τον καταδικασω υπο το βάρος των άλυτων συμπλεγματων μου.Ειναι η απάντηση που περίμενε ο Willie Mc Bride για να ησυχασει.Επισης καταδικαζω τους κομπλεξικους που κοψανε τη διαφημιση με τη μαμα επιχειρηματια,που ενοικιαζει μια baby-sitter κάθε απογευμα στις 6,για να πιει τη σοκολατα της(δεν θυμαμαι τι σκατα έπινε ακριβως) «επειδη ορισμενες απολαυσεις δεν γινεται να τις μοιραστειτε με όλους»(υπαρχει κι η μαλακια,γι’αυτό την κοψανε).


ΠΟΛΕΜΟΣ
"Ο πόλεμος, είναι το σχολείο της αρετής." ~ Αριστοτέλης
"Οι λαοί δεν κάνουν πολέμους. Οι κυβερνήσεις τους κάνουν." ~ Ρόναλντ Ρήγκαν
"Τρομοκρατία είναι ο πόλεμος των φτωχών και πόλεμος είναι η τρομοκρατία των πλουσίων." ~ Σερ Πίτερ Ουστίνοφ
"Ο πόλεμος παραείναι σοβαρό πράγμα για να τον εμπιστευτείς σε στρατιωτικούς." ~ Ζόρζ Κλεμανσό
"Ο πόλεμος δεν κάνει τα αγόρια άντρες, κάνει τους άντρες νεκρούς." ~ Κεν Γκιλέσπι
"Πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα." ~ Καρλ φον Κλάουζεβιτς
"Η λαχτάρα να σώσεις την ανθρωπότητα είναι σχεδόν πάντα μια καμουφλαρισμένη λαχτάρα να την εξουσιάσεις." ~ Χένρι Μένκεν
"Όσο χειρότερος είναι ένας άνθρωπος τόσο καλλίτερος ως στρατιώτης." Μέγας Ναπολέων
"Όποιος υποχωρεί μπορεί να ξαναπολεμήσει." Δημοσθένης
"Πόλεμος ένδοξος, ειρήνης αισχράς, αιρετώτερος." Δημοσθένης
"Ο νόμος μένει βουβός κατά τη διάρκεια του πολέμου." Κικέρων
"Ο αληθινός πόλεμος δεν γράφεται ποτέ σε βιβλία". Χουάιτμαν
“Η ζωή χαραμίζεται στους ζωντανούς” Νταγκλας Ανταμς

ΑΝΩΝΥΜΩΝ
“Όλοι λένε πως η εμπειρία ενός αγώνα είναι το σημαντικότερο όλων, δεν ξέρω γιατί αλλά εγώ προτιμώ τη νίκη.”
“Το μουνι μου Αμερικάνε είναι πιο καυτο από τις δικιες σου τις ναπάλμ” Διαφημιστικη Επιγραφη Σε μπουρδελο Της Σαιγκον
“Σοφια σε αγαπω γιατι κάθε φορά που έρχεσαι,φέρνεις μαζί και το μουνί σου” Graffiti (Ασχετο-Αλλά τώρα το θυμήθηκα κι είπα να το γράψω!)
"Θα πάρω μαζί μου στον τάφο μονάχα τη θλίψη ενός τραγουδίου που δεν τέλειωσε"
"The Victory is close,but the defeat is always closer..."

ΚΙ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ

"Ένας σπόρος κρυμμένος στην καρδιά ενός μήλου είναι ένας αόρατος δενδρόκηπος." (Ουαλικη Παροιμία)

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΙΡΛΑΝΔΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΤΟΥ Α’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Σημειωση 1: Ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος αν και λιγότερο εκτεταμένος,ηταν ασύγκριτα πιο φριχτός από τον δεύτερο.Σ’αυτό συνετέλεσε η χρηση των αεριων που «μπλοκαραν» το φυτικο νευρικο συστημα και παραδιδόσουν σε φρικτους πόνους,μαζι με δυσπνοια και αδυναμια ελεγχου των σφιγκτηρων ,ενώ ταυτόχρονα μέχρι να χασεις τις αισθησεις σου,περνουσε αρκετο διαστημα που ΗΞΕΡΕΣ-ΒΙΩΝΕΣ ότι πέθαινες.Οι οβιδες και τα λοιπα όπλα-ακουγεται ειρωνικο ,αλλά έτσι είναι-δεν ειχαν τελειοποιηθει ακόμα,έτσι ώστε να σε εξοντοντώνουν μια κι όξω.Οι ακρωτηριασμοι ήτανε εξαιρετικά υψηλοι σε σχεση με τους θανατους ……
Σημειωση 2:Τι ειρωνια.Αν και οι ενωτικοι και οι ανθενωτικοι Ιρλανδοι προσφερθηκαν να πολεμησουν στο πλαευρο των συμμάχων,αρχικώς οι Αγγλοι αρνουνταν,υπό το φόβο συνάψεως σχεσεως μεταξυ των και εκμαθησης τακτικών πολέμου.Γι’αυτό και η ανεπαισθητη σαρκαστικη πικρια του τραγουδιου,περα από τα δεινα του πολεμου κάθε αυτά.

ΣΤΑ ΧΛΩΡΑ ΛΕΙΒΑΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

Λοιπον ,πως τα πας οπλιτη Mc Bride?
Πειραζει να καθησω στο μνημα σου λιγακι
Και να ξαποστασω μες στο θερινο λιοπυρι?
Περπατουσα όλη τη μερα κι εχω σχεδον αποκάμει.
Βλεπω στην ταφοπλακα σου πως ησουνα μολις 19 ετων
Τότε που καταταχτηκες με τους ένδοξους πεσόντες το 1916,ε?
Ελπιζω να ξεψυχησες γρηγορα και γενναια
Ή μπας κι ήτανε αργό και εξευτελιστικο Willie Mc Bride?
Οι τυμπανιστες δίνανε αργο ρυθμό και οι φλογερες ακουγότανε χαμηλοτονα?
Από πανω σου τα τουφεκια ανοιγανε πυρ καθως σας λεγανε να πεσετε κατω?
Και οι σαλπιγγες παιζανε το ρεφραιν του The Last Post?
Οι φλογερες παιζανε το Flowers Of The Forest?

Να σου πω,αφησες πισω καμμια συζυγο ή καμμια γλυκειά αγαπουλα?
Καμμια πιστη καρδια που να ‘τανε αφοσιωμενη στην αναμνηση σου?
Και δεν μου λες,αν και πεθανες το ‘16
Σε θυμαται αυτή η καρδούλα ως να σαι για πάντα 19 ?
Ή μπας και τους απόμεινες ξένος
και δυσκολευονται να θυμηθουνε το ονομα σου?

Σε εχουνε γι’αναμνηστικο
σε καμμια κορνιζα με καφετί δερμάτινο πλαίσιο
Μπας κι εισαι καμμια παλια ξεφτισμενη και βρωμικη
φωτογραφια που ξεθωριαζει και κιτρινιζει
πισω από κανά γυαλί?

Όπως και να χει,ο ήλιος βασιλευει τωρα
σ’αυτά τα χλωρα λειβαδια της Γαλλιας
Κι οι κοκκινες παπαρουνες χορευουνε
απαλά στο φυσημα της ζεστης αυρας
Τα χαρακωματα τα χουνε σβησει τ’ άροτρα
. Ουτε αγκαθωτα συραμτοπλεγματα,ούτε δηλητηριώδη αέρια
ούτε τουφεκια να ανοιγουνε πυρ ξωμείνανε πια
Μοναχα σ’αυτό το νεκροταφειο που δεν παταει ανθρωπος
Οι αμετρητοι λευκοι σταυροι στεκονται μάρτυρες βουβοί
Της τυφλης αδιαφοριας τ’ανθρώπου για τον ανθρωπο
Και μιας ολοκληρης γενιας που αναθεματιστηκε και σφαγιαστηκε.

Και δεν μπορω να μην αναρωτηθω ρε Willy Mc Bride
Όλοι αυτοι που είναι θαμμενοι εδώ πέρα ξέρανε γιατι πολεμάγανε?
Στ’αληθεια τούς πιστεύατε όταν σας λεγανε το δικιο σας και την αιτία?
Στ’αλήθεια τους πιστέψατε ότι αυτός ο πόλεμος
θα δώσει ένα τέλος σ’όλους τους πολέμους?
Πάντως λυπάμαι που το μαρτύριο, η οδυνη,η δόξα,η ατίμωση,
οι σκοτωμοί,οι νεκροί,όλα ήτανε επι ματαίω
Willie Mc Bride πρεπει να σου εξομολογηθω
πως τα ίδια γινανε ξανα.Και ξανά.
ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ……

Οι τυμπανιστες δίνανε αργο ρυθμό και οι φλογερες ακουγότανε χαμηλοτονα?
Από πανω σου τα τουφεκια ανοιγανε πυρ καθως σας λεγανε να πεσετε κατω?
Και οι σαλπιγγες παιζανε το ρεφραιν του Last Post?
Οι φλογερες παιζανε το Flowers Of The Forest?
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Αποσπασματα από δυο γραμματα ενός καναδου στρατιωτη στον Α’παγκοσμιο πόλεμο,ανατριχιαστικά σ’ότι αφορα την εισαγωγη σου στην «αίσθηση» του πολέμου
ακόμα κι όταν αναφέρει πως έφαγε μια σοκολάτα……
1η γραμμα
Dear Steve:
France, October 24, 1917
I answered the last letter I got from you but tonight seems the night for a "minor operation" in letter writing. I have cast about me for a suitable victim and you’re elected.
………………………………………………………………….
Yesterday was a rather comfortless day and I lay around the hut all day suffering from ennui and weariness of the flesh. I hesitated to write letters and for lack of something else to do I composed a sonnet. Such were the sore straits to which I was put I actually tried to compose a sonnet, and it resembled the day. I’m not going to inflict it on anyone, but there is pathos in it and concentrated agony, perhaps. The evening came out clear and chillie & damp; I took in the pictures which were funny and reminded us of past visits to the island, Scarboro Beach, Sunnyside and other pleasure resorts of palmier days.
……………………………………………………………………

I have two candles lit and I can hardly see for smoke. There is no solace in a pipe. One fellow playing cards in the corner has his gas respirator on. And now the problem arises – what are we going to do with all this useless fuel. Willie suggests that we put it outside the door for the other fellow to steal. I think we will try that. When we were bringing in our brush I though of carrying palms and gifts and the old Latin quotation of the priest of Troy came to me "I fear the Greeks even when bearing gifts, (donas ferentes)" and I guess our hutmates have much the same fears of us only on a smaller scale. I suppose you are busy with the fall work. I often visualize a day’s full plowing, a day’s threshing on the bike. It is very comforting to be sure.
My eyes are out from smoke. The light is poor. There is nothing to report.
Love to all. Yours in F.L. & T. Cannon

2Ο Γράμμα
Dear Mother:
West Sandling, April 8, 1917
This is a most beautiful Easter morning and comes a pleasant contrast to what we have been having of fitful weather. Yesterday, too, was fine but there was a tang of winter mingles with the sunshine. I went down to Folkestone and saw the picture in the Picture House and had two suppers, two eggs each time. I met Everett Henry. He is looking well and is very little changed in any way.
We’ve had quite a few holidays. Good Friday, nothing to do but a church parade, but it rained nearly all day. Yesterday was Saturday and meant a half-holiday and today there is only church parade tomorrow being Easter Monday there are no parades in the afternoon. You will note that they know how to observe Easter in this country.
………………………………………………………………………………………………………
Anyway whether fate so willed it, or the anger of heaven was brought down through the torments of the rank and file or predestination so ordained or for what reason no one, of course can tell but disaster befell the poor old gentleman. We are too often inclined when certain things occur to say ‘I told you so’ but on Thursday afternoon while being inspected, I hear a soldier more malicious, vindictive, and godless than most, say he wished the old bastard would fall and break his neck. That’s exactly what happened. The self-same evening he was thrown from his horse and died as a result of injuries. WE are now in mourning. Now I haven’t composed and allegory nor have I drifted from the truth but just told the tale from the standpoint of those around me, quite unvarnished, but with no intent but to increase the interest of this letter by describing it in readable verbiage, even though the chirography is more or less unreadable. I always write carelessly when I think fast. Hope you can read it. Right in the middle of this epistolary effort, cook house was sounded and in the wild dash for food, soldiers you know return to the elemental or primitive and so the dash, and it has quite knocked me out of the spirit of letter writing.
…………………………………………………………
We had two boiled eggs for breakfast this morning. So had the men, and it was one of the nicest breakfasts I have had for months ever since I came to England with the exception of when on leave. They are cutting down Army rations I believe, especially bread, and you know what a bread eater I am. But believe me potatoes (boiled with the skins as time is too precious to waste peeling potatoes even for officers) taste like manna to me, or the fabled ambrosia of the gods. I do hate peeling a boiled potatoe’s especially when it has rolled two or three times in the gravy and done everything gymnastic but turn a somersault, and with an agile waiter it may even do that at times, but I hate to commit myself without absolute proof upon the latter point.
I wonder if you are having a backward Spring over there. At any rate, take the advice I proffered in my last, to get in as much crop and grow as much grain and meat as possible. We need it and the Empire needs it. I suppose Steve will be home before you get this. I haven’t written him lately because of that contingency, for it takes time and effort to write and duplicating two letters doesn’t agree with my military training and principles.
Oh yes! I got your parcel and have just started into the tobacco. The nuts and candy have vanished days ago. I gave Jim one pair of gloves and kerchiefs.
I must really draw the curtain upon page 10.. I have other letters to write and duties to perform. I think I acknowledged the receipt of Carman’s cheque and one of my own. Thanks. Will close with love to all,
F,L,T, Cannon



ΤΟ «ΟΥΔΕΝ ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ» (All Quite On The Western Front) ΤΟΥ ΕΡΙΧ ΜΑΡΙΑ ΡΕΜΑΡΚ,περιγραφει συγκλονιστικά τον πολεμο από την πλευρα των Γερμανων.Όπως και όλοι οι πινακες του Otto Dix και ειδικα το Triptych.

Το παρακατω ποιημα του Dylan Thomas “Αρνηση πενθους για το θανατο ενός παιδου στη φωτια” γραφτηκε κατά τους βομβαρδισμους του Λονδινου στο B’ παγκοσμιο πόλεμο.

A Refusal to Mourn the Death, by Fire, of a Child in London

Never until the mankind making
Bird beast and flower
Fathering and all humbling darkness
Tells with silence the last light breaking
And the still hour
Is come of the sea tumbling in harness

And I must enter again the round
Zion of the water bead
And the synagogue of the ear of corn
Shall I let pray the shadow of a sound
Or sow my salt seed
In the least valley of sackcloth to mourn

The majesty and burning of the child's death.
I shall not murder
The mankind of her going with a grave truth
Nor blaspheme down the stations of the breath
With any further
Elegy of innocence and youth.


Deep with the first dead lies London's daughter,
Robed in the long friends,
The grains beyond age, the dark veins of her mother,
Secret by the unmourning water
Of the riding Thames.
After the first death, there is no other.

Dylan Thomas

Η μόνη ταινια που αξιζει μετα από όλα αυτά,είναι η Λεπτη Κόκκινη Γραμμή.Μου φαινεται ότι είναι ενας στιχος από ένα ποιημα του Θορώ αλλά δεν ειμαι και σιγουρος.Λέει ότι η διαφορα αναμεσα στην δειλια και το θαρρος είναι μια λεπτη κοκκινη γραμμή αίματος από σφαίρα.Αλλά εννοει ανάμεσα στη δειλια και το θάρρος,όχι ανάμεσα στην δειλια και την αποκτηνωση.Τη Λεπτη Κόκκινη Γραμμη,την θεωρω ισάξια του «Αποκαλυψη Τωρα».Ειναι ακριβως η ίδια ταινια.Με τη διαφορα ότι τα ερωτηματα δεν είναι ασήμαντα.Ότι η αποκτηνωση δεν έχει δωσει τις απαντησεις της σε αυτά, ακυρώνοντας τα,καθώς δεν σ’εχει (ακόμα ) κυριαρχησει .Το’χω δει στο στρατο.Σε έναν δυο νεαρους που αντι να κοιμουνται τα απογευμα διαβαζανε Σεφερη ή πολιτιστικα περιοδικα.
Και μενανε μεσα στις μικρες εξοδους αντι να ξεκωλιαζονται με μπυρες και Σφακιανακη στα μπουρδελομπαρα.Την εποχη των sms και των τηλεφωνων αυτοι μενανε μεσα για να γραψουνε ΓΡΑΜΜΑΤΑ στους δικους τους και τις κοπελιες τους.Κι όταν τους ρωτησα γιατι,μου λεγανε, « ε αυτά είναι κι ενθυμια ,είναι και πιο αληθινά όταν τα παιρνουν οι δικοι σου,ενώ τα sms σβηνουν αμεσως.».ΑΥΤΟΙ είναι οι πιο έμπιστοι και αποτελεσματικοι συντροφοι που μπορεις να χεις σε μάχη κι όχι οι σκατονταηδες.Αυτοι ,ακομα και μεσα στα σκατα-πολλες φορες κυριολεκτικά-δεν ειχαν απωλεσει την αισθηση της ιερότητας.
‘Όλα αυτα ξερετε γιατι τα γραψα,ε?Όχι επειδη ειμαι κομπλεξικος.Για να μην αγορασετε Toyota Avensis τα γραψα..Παιρνω ποσοστα από την Seat. Γι’αυτό γράφω ως άνους-τάχα- υπερ των Παλιστινιων.Κι εγω τραπεζομαντηλο φορώ όπως κι ο Θαπατερο.




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users