Jump to content


Prominent Members
  • Posts

  • Joined

  • Last visited

  • Days Won


Όλες οι δημοσιεύσεις από Αρσινόη

  1. φανταστικοί καθηγητές φανταστικοί φοιτητές φανταστικά πανεπιστήμια live your fantasies in Greece! ( )
  2. http://www.foreignaffairs.com/articles/142196/pavlos-eleftheriadis/misrule-of-the-few Misrule of the Few How the Oligarchs Ruined Greece
 By Pavlos Eleftheriadis Just a few years ago, Greece came perilously close to defaulting on its debts and exiting the eurozone. Today, thanks to the largest sovereign bailout in history, the country’s economy is showing new signs of life. In exchange for promises that Athens would enact aggressive austerity measures, the so-called troika -- the European Central Bank, the European Commission, and the International Monetary Fund -- provided tens of billions of dollars in emergency loans. From the perspective of many global investors and European officials, those policies have paid off. Excluding a one-off expenditure to recapitalize its banks, Greece’s budget shortfall totaled roughly two percent last year, down from nearly 16 percent in 2009. Last year, the country ran a current account surplus for the first time in over three decades. And this past April, Greece returned to the international debt markets it had been locked out of for four years, issuing $4 billion in five-year government bonds at a relatively low yield -- only 4.95 percent. (Demand exceeded $26 billion.) In August, Moody’s Investors Service upgraded the country’s credit rating by two notches. Yet the recent comeback masks deep structural problems. To tidy its books, Athens levied crippling taxes on the middle class and made sharp cuts to government salaries, pensions, and health-care coverage. While ordinary citizens suffered under the weight of austerity, the government stalled on meaningful reforms: the Greek economy remains one of the least open in Europe and consequently one of the least competitive. It is also one of the most unequal. Greece has failed to address such problems because the country’s elites have a vested interest in keeping things as they are. Since the early 1990s, a handful of wealthy families -- an oligarchy in all but name -- has dominated Greek politics. These elites have preserved their positions through control of the media and through old-fashioned favoritism, sharing the spoils of power with the country’s politicians. Greek legislators, in turn, have held on to power by rewarding a small number of professional associations and public-sector unions that support the status quo. Even as European lenders have put the country’s finances under a microscope, this arrangement has held. The fundamental problem facing Greece is not economic growth but political inequality. To the benefit of a favored few, cumbersome regulations and dysfunctional institutions remain largely unchanged, even as the country’s infrastructure crumbles, poverty increases, and corruption persists. Greek society also faces new dangers. Overall unemployment stands at 27 percent, and youth unemployment exceeds 50 percent, providing an ideal recruiting ground for extremist groups on both the left and the right. Meanwhile, the oligarchs are still profiting at the expense of the country -- and the rest of Europe. The fundamental problem facing Greece is not slow economic growth but political inequality. THIS IS GREECE Among the many economic crises that have troubled the eurozone, Greece’s meltdown stands out. It came about not because banks overextended themselves, as was the case elsewhere, but because the government of Prime Minister Kostas Karamanlis, whose New Democracy party held power from 2004 to 2009, lost control of public finances. In 2003, just before Karamanlis took power, Greece’s debt-to-GDP ratio stood at roughly 97 percent. At the end of his tenure, the figure had ballooned to nearly 130 percent. Ironically, Karamanlis had campaigned as a reformer, promising to shrink the civil service, open up the economy, and clean up politics. Once in office, however, he bowed to special interests. Over the course of his five years in power, Karamanlis appointed an estimated 150,000 new civil servants, pushing the total number of public-sector employees past one million people, or 21 percent of the active work force. During roughly the same period, public health expenditures jumped from just over five percent of GDP to around seven percent; public spending on pensions grew from 11.8 percent of GDP to 13.0 percent. The economic boom following the 2004 Olympics in Athens helped Karamanlis narrowly win reelection in 2007. But in his last two years in power, struggling with a majority of only two seats, he falsified economic performance data in a desperate attempt to win a snap general election. His party lost in a landslide. Karamanlis acted not so much out of recklessness as weakness. Three structural forces, all the result of long-term trends in Greek politics, limited his room to maneuver. The first was the civil service, which was incapable of carrying out any sort of reform project. Its decline had begun in the 1980s, when political parties took on increased responsibility for staffing the government. In theory, the shift was meant to counteract the bureaucracy’s conservative bent, a product of the Greek Civil War of 1946–49. But political interference soon became a permanent feature of central administration, with ministers appointing cronies almost at will. Within a decade, the civil service had doubled in size. In 1994, a reformist minister named Anastasios Peponis managed to pass legislation introducing an examination-based hiring system, but the process was widely ignored. Over the next ten years, Parliament amended the law 43 times. Public-sector unions continued to determine promotions and transfers and almost always blocked disciplinary proceedings against their members, even for serious crimes. Ministers with little incentive to think about the needs of their departments beyond the next election cycle became even more powerful. Highly qualified civil servants rarely rose to positions of influence. Morale collapsed. Then there was Parliament. Simply put, Karamanlis had little control over his party. Due to the structure of the Greek electoral system, most politicians campaign in multimember constituencies and often run against members of their own party. By the time Karamanlis took office, competition had grown fierce in the country’s three largest and fastest-growing cities -- Athens, Piraeus, and Thessaloniki -- which together account for 96 of the legislature’s 300 seats. In this contentious environment, television exposure and private money became especially crucial to electoral success. And with access to wealthy donors and media elites, politicians from these urban constituencies could become national players without having to rely on party machines. Many owed their election to influential oligarchs; others, to professional associations or trade unions. Karamanlis’ supposed allies in Parliament therefore had few incentives to act on his agenda. The biggest barrier to Karamanlis’ reforms, however, was opposition from the media. Most Greeks get their news from television, and eight private channels, all controlled by well-known businesspeople, share over 90 percent of the market. Some of the owners, such as Yiannis Alafouzos, who founded the Skai media group, are shipping magnates whose businesses rely little on state contracts and licenses. But most have their hands in a broad array of businesses that depend heavily on government patronage. Vardis Vardinoyannis, a lead investor in Greece’s largest television station, Mega, controls two petroleum companies, Motor Oil Hellas and Vegas Oil & Gas, in addition to holding a significant stake in Greece’s biggest bank, Piraeus. Other Mega shareholders include George Bobolas, whose gold-mining operation relies on government licenses and whose construction company built facilities for the 2004 Olympics, and Stavros Psycharis, whose business interests range from printing to real estate to tourism. Mega, like nearly all of Greece’s television stations and newspapers, has long operated at a loss. But as a leaked U.S. diplomatic cable from 2006 explained, the owners don’t care. They keep the stations afloat “primarily to exercise political and economic influence” -- to ensure, in other words, that they continue to profit from the government. That’s why the country’s 11 million citizens have so many television channels and newspapers to choose from -- Bobolas and Psycharis each own newspapers, as well -- and why independent journalists have so few outlets for their work. This state of affairs is relatively recent. Until the late 1980s, the government held a monopoly on all broadcasting. But the oligarchs never had to purchase their broadcasting licenses; they took them. In 1987, the political opposition launched a number of radio stations meant to challenge the state’s media monopoly. Wealthy families responded by setting up their own full-fledged television studios, and the government ended up handing them temporary television and radio licenses. Two decades later, nothing has changed. Athens has never allowed stations to compete fairly for channel frequencies or subjected them to basic regulations. Instead, Parliament renews the supposedly temporary licenses every few years, as it did most recently this past August. The television stations do generate some revenue from advertising sales, often as a cover for payoffs made in exchange for friendly coverage. Greek banks, for example, spend lavishly on television spots and provide large loans to the country’s media conglomerates. In return, the media steer clear of them. When Reuters published damaging allegations in 2012 that Michalis Sallas, the chair of Piraeus Bank and a one-time socialist politician, had funneled sweetheart loans to his own family businesses, the Greek media printed Sallas’ response without revisiting the charges themselves. And this past August, most of the media downplayed reports that Greek prosecutors were investigating the former Piraeus Bank executive and former Bank of Greece governor Georgios Provopoulos. PROFESSIONAL STANDARDS Some 20 percent of Greek children live in extreme poverty. Just as the oligarchs and their political allies use the media to avoid public scrutiny, so they rely on government regulations to retain control of the state. For the past three decades, two highly organized interest groups have profited the most under Greek law: first, elite professionals, such as lawyers, doctors, and engineers, and second, unionized employees of utilities owned wholly or partially by the state, such as the Public Power Corporation and the Hellenic Railways Organization. The memberships of such groups are not large. Greece has only about 40,000 lawyers, 60,000 doctors, and 87,000 engineers. Public-sector employees number around 600,000. Yet what these groups lack in numbers they more than make up for in organization. By leveraging their ability to drive voter turnout in key urban constituencies, the professionals and the unions have won extraordinary privileges. For example, many professional associations can set standard prices for basic services, a form of collusion that is illegal in many economies but not in Greece. They are also permitted to self-regulate. When accusations of malpractice arise, the associations themselves have the exclusive right to discipline their members. Moreover, special taxes fund their health-care and retirement accounts: since 1960, the pension fund for lawyers and judges has collected a stamp duty on all property transactions amounting to 1.3 percent of each sale price. And for decades, the doctors’ pension fund benefited from a 6.5 percent charge on the value of all drugs prescribed. Last year, Athens eliminated the charge at the troika’s request. But it has yet to dispense with any of the other taxes, which continue to redistribute millions of dollars from the poor to the wealthy. Professionals, many of whom are self-employed, are also among the country’s leading tax evaders. In a pathbreaking study published in 2012, the economists Nikolaos Artavanis, Adair Morse, and Margarita Tsoutsoura used data from a large private bank to assess how much money Greek professionals hide. One of their most telling findings was that lawyers, on average, spend more than 100 percent of their declared incomes on mortgage payments alone. The consequences have been few. In 2010, legislators proposed a bill that would have forced the government to audit professionals who reported annual incomes below roughly $30,000. But the measure failed, and in fact it never had a chance of passing: according to Artavanis, Morse, and Tsoutsoura, many members of Parliament would have likely faced audits themselves. At the time, 40 doctors, 28 educators, 43 engineers, 40 finance professionals, and 70 lawyers were serving in the legislature -- occupying 221 out of 300 total seats. Employees of state-run enterprises have secured a parallel set of privileges, in large part due to their loyal support for the center-left Panhellenic Socialist Movement (PASOK). In return, the party helped abolish the use of competitive hiring exams in the 1980s and create thousands of new government jobs. PASOK also ensured that those who worked for state-run enterprises received more generous pensions than any other public-sector employees -- something that is still largely the case, despite recent cuts to government spending. In 1999, for instance, the Greek government made an open-ended promise to prevent cuts to the Public Power Corporation’s pension fund. In 2012, at the height of the financial crisis, this commitment amounted to over $800 million. TALE OF TWO COUNTRIES In any open society, the wealthy and the well-organized are bound to hold outsize sway. There is nothing inherently wrong with large businesses exercising influence given their large stake in the economy. Nor is there any reason that professionals shouldn’t earn high incomes commensurate with the demand for their services. But Greek institutions are too weak to hold such interests in check or to uphold even basic standards of law. Greece’s accession to the European Union, in 1981, was supposed to improve things. EU membership, however, did not weaken traditional Greek hierarchies; it strengthened them. It was while the Greek economy was catching up to the rest of Europe -- providing the oligarchs with new sources of credit and cash -- that the country’s institutions began to break down. Greece now ranks near the bottom of European countries when it comes to social mobility and near the top of rankings measuring inequality -- a problem that Greek politicians and the media have almost entirely ignored. Even at the height of its spending before the crisis, Athens offered few benefits to the poor. Today, over 90 percent of the unemployed receive no government assistance whatsoever, some 20 percent of Greek children are estimated to live in extreme poverty, and millions of people lack health insurance. Moreover, after seven years of recession, none of the major political parties has proposed any serious reforms to the welfare state or to the health-care system in order to achieve universal coverage. They haven’t even expanded a pilot program to offer free lunches at public schools. Greeks with nowhere to turn have begun to gravitate toward radical political movements. Golden Dawn, a neofascist party with an anti-immigrant and anti-European platform, seized on popular discontent to gain 18 seats in the 2012 parliamentary elections. In September 2013, Greek authorities arrested its founder, Nikos Michaloliakos, on charges of forming a criminal organization. Meanwhile, Syriza, an ascendant far-left coalition, wants to rip up Greece’s European bailout agreement, nationalize the country’s banks, and cut its ties to NATO. By bailing out Greece without demanding fundamental reforms, the European Central Bank, the European Commission, and the International Monetary Fund have only strengthened the status quo. Even worse, the troika has lined the pockets of the very forces that brought about the economic collapse in the first place. And Greece is not an isolated case. European bailout funds have had a similar effect throughout the smaller economies of the eurozone, including Ireland, Spain, and Portugal. Leaders in these countries, too, have spent European funds to maximize their short-term political advantage; meanwhile, Brussels has proved incapable of combating cronyism and criminality. Now that European integration has brought the continent’s economies closer together than ever before, no member state can be indifferent to what happens in the others. Without addressing Greece’s deep inequalities, then, Europe will never fully find its way out of crisis.
  3. #HLyrikiMas: The unifying power of art | Myron Michailidis | TEDxAcademy http://www.youtube.com/watch?v=D8KKAP9fWNs&feature=youtu.be http://www.kathimerini.gr/788602/opinion/epikairothta/politikh/ierarxhsh- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --epivraveysh ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ Ιεράρχηση και επιβράβευση 18.10.2014 Η ιεράρχηση δεν ήταν ποτέ στο φόρτε μας. Και αν σκεφτεί κανείς το τοπίο του πολιτισμού, ως πλατφόρμα που θέτει θεμέλια στην κοινωνία και δημιουργεί άξονες πλουτοπαραγωγικούς και παιδευτικούς, τότε σηκώνει τα χέρια ψηλά. Κανένα στοιχείο έκπληξης, δηλαδή. Αλλά η κατάσταση είναι ορισμένη. Δεν είμαστε στο 1981 ούτε στο 2008. Καλπάζουμε προς το 2020, αλλά ξέπνοοι και άσφαιροι. Γι’ αυτό καλό είναι να δούμε τι έχουμε, τι αξίζει να ξεχωρίσουμε, να επενδύσουμε, να επιβραβεύσουμε. Στον χώρο της κλασικής μουσικής και της όπερας, ένα τοπίο που εκσυγχρονίστηκε και μεταρρυθμίστηκε σε διάστημα πέντε ετών, έχουμε όχι μόνο τις δύο Κρατικές Ορχήστρες, με νέους, πλέον, διευθυντές που επιχειρούν με ελάχιστα χρήματα, αλλά και την Καμεράτα, που στο διάστημα αυτό επέτυχε με ψίχουλα να κερδίσει διεθνή εκτίμηση. Διόλου αυτονόητα όλα αυτά. Και τι να πει κανείς για τη Λυρική Σκηνή, στο κατώφλι πλέον της νέας της έδρας, που την καθιστά διεθνή συνομιλήτρια αξιώσεων (τουλάχιστον σε επίπεδο ευκαιριών και υποδομών); Η Λυρική Σκηνή, με συναίσθηση του χαρακτηρισμού «Εθνική», υπό τη διεύθυνση του Μύρωνα Μιχαηλίδη, μηδένισε το χρέος των 17 εκατομμυρίων που είχε την περίοδο 2010-11 και μείωσε το προσωπικό από 720 σε 350 άτομα. Ας μη ζητάει, λοιπόν, η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού και «άλλες μειώσεις», αλλά να ξεχωρίσει τα 3-4 σχήματα και οργανισμούς που εκπαιδεύουν την κοινωνία και εκπροσωπούν την Ελλάδα σε ένα πολύ σκληρό στίβο και ας πει επιτέλους και ένα μπράβο. Βραβεία ήθους έχει σκεφτεί κανείς για όλους εκείνους που σε δημόσιες θέσεις, υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, επιτελούν έργο; Ας αξιολογηθούν. Και όταν λέμε δύσκολες συνθήκες δεν αναφερόμαστε μόνο στα στενά οικονομικά δεδομένα, αλλά, κυρίως, στις παγιωμένες, σκληρές, δογματικές νοοτροπίες που από μέσα, σαν βαρίδια, κρατούν σε ομηρία, πολλές φορές, τις νέες ιδέες. Αυτά είναι φυσικά επακόλουθα και επιφαινόμενα μιας μακράς περιόδου νάρκης και κρατισμού στις ορχήστρες και στη Λυρική, όταν την ειδησεογραφία κατηύθυναν τα σωματεία και όχι η διεύθυνση. Αυτά ευτυχώς έχουν παρέλθει, αλλά όχι χωρίς μόχθο, όχι χωρίς απώλειες και, πιθανώς, αδικίες. Αλλά το μέλλον μάς καλεί. Και μαζί με ένα στοιχειώδες όραμα, ας δούμε ξανά τι αξίζει να προστατεύσουμε και να επιβραβεύσουμε.
  4. (η συνέχεια) 6. Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν γίνεται αξιολόγηση του διδακτικού έργου των μελών ΔΕΠ από τους φοιτητές; Αναμφισβήτητα σε κανένα. Στο ελληνικό πανεπιστήμιο όχι μόνο δεν γίνεται αυτή η αξιολόγηση, αλλά και αν γινόταν προσπάθεια για να επιτευχθεί η υλοποίηση της διαδικασίας αυτής, δεν θα τελεσφορούσε. Το γιατί βρίσκεται στο δυσάρεστο γεγονός της μαζικής απουσίας των διδασκομένων από τα μαθήματα. Υπάρχουν μάλιστα πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες οι διδασκόμενοι αντικρίζουν τον υπεύθυνο του μαθήματος μόνο κατά τη διάρκεια των εξετάσεων! Φυσικά, ας μη βιαστούμε να αποδώσουμε την ευθύνη των άδειων αιθουσών διδασκαλίας στους φοιτητές μας. 7. Ποιο καλό πανεπιστήμιο έχει το μοντέλο διοίκησης που εδώ και τριάντα χρόνια έχει ριζώσει στο ελληνικό πανεπιστήμιο; Όπου και αν ψάξει κάποιος, τέτοιο μοντέλο διοίκησης δεν θα συναντήσει πουθενά. Το παράδοξο είναι ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι το “δημοκρατικότερο” στον πλανήτη μας. Κανένα μέλος της ηγεσίας του δεν ορίζεται από την πολιτεία, ούτε επιλέγεται από ειδικό σώμα εκλεκτόρων, όπως γίνεται σε πολλά φημισμένα πανεπιστήμια της Ευρώπης, Αμερικής και Ασίας. Αντίθετα, στο ελληνικό πανεπιστήμιο η ηγεσία (ο πρύτανης) και τα υφιστάμενα όργανα (οι αντιπρυτάνεις, οι κοσμήτορες των σχολών, οι πρόεδροι των τμημάτων) εκλέγονται με τη συμμετοχή όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας (καθηγητές όλων των βαθμίδων, φοιτητές, διοικητικό προσωπικό). Αξίζει να σημειωθεί ότι το ειδικό βάρος της φοιτητικής ψήφου φθάνει το 80%(!) του συνόλου των καθηγητών. Με τον πρόσφατο νόμο λειτουργίας του πανεπιστημίου, με το οποίο δίνεται το δικαίωμα της ψήφου σε όλους τους φοιτητές και όχι μόνο στους εκπροσώπους τους, αν η συμμετοχή των φοιτητών είναι μικρή, όπως συνέβη στις πρόσφατες πρυτανικές εκλογές, αυτοί οι λίγοι θα καθορίσουν το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας. Ωστόσο, παρά αυτήν την εξισωτική αντίληψη στον πανεπιστημιακό χώρο, όπου η λογική αναμένει την αξιοκρατική (ιεραρχημένη) συμμετοχή και λήψη αποφάσεων, θα περίμενε κανείς η καθολική συμμετοχή των νέων ανθρώπων, φοιτητών και νέων μελών διδακτικού προσωπικού, να έφερνε νέες ιδέες, νέες ελπιδοφόρες αναζητήσεις και σύγχρονες απαιτήσεις για καλύτερες σπουδές. Με λίγα λόγια θα περίμενε κανείς η καθολική συμμετοχή της νέας γενιάς στη συνδιοίκηση του πανεπιστημίου να αποτελούσε βέβαιο θεματοφύλακα, τουλάχιστον μιας καλύτερης παιδείας. Πιστεύω ότι αυτή ήταν η φιλοσοφία του νόμου 1268/1982 ως προς την αξία της καθολικής συμμετοχής των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας στη συνδιοίκηση του ελληνικού πανεπιστημίου. Δυστυχώς, η τριακονταετής πορεία εφαρμογής του νόμου αυτού έφερε τραγικά αποτελέσματα. Όπως πριν από το 1982 κυριαρχούσε ο αυταρχισμός της έδρας σε ένα σύστημα διοίκησης υπερβολικά ιεραρχικό, με τον υπάρχον σύστημα κυριαρχεί ο αυταρχισμός της ισοπέδωσης, ο οποίος μάλιστα συνοδεύεται από το πρωτάκουστο “δημοκρατικό” στίγμα: την παντελή έλλειψη λογοδοσίας. Η αυθαιρεσία, δηλαδή, στο απόγειό της. Το “δημοκρατικό” αυτό πανεπιστήμιο αποδείχτηκε υπερβολικά εξισωτικό, ενθάρρυνε τη συναλλαγή μεταξύ των καθηγητών διαφορετικών βαθμίδων και άμβλυνε την ελεγκτική λειτουργία των ιεραρχικά ανώτερων, καλλιέργησε τον νεποτισμό και τη λογική της αυτοεξυπηρέτησης. Στο μείζον καθήκον της παιδαγωγικής αποστολής των διδασκόντων, αντί ο “παιδαγωγός” να “άγει τους παίδας”, άγεται αυτός από αυτούς. Επιπρόσθετα, ο πολιτικός πανεπιστημιακός λόγος στη διοίκηση του ελληνικού “δημοκρατικού” πανεπιστημίου, ο προβληματισμός δηλαδή για το πανεπιστημιακό γίγνεσθαι, έχει υποκατασταθεί από τον κομματικό λόγο ή την κομματική συμπεριφορά. Οι φοιτητικές οργανώσεις, για παράδειγμα, αντανακλούν τους κομματικούς συσχετισμούς της χώρας μας. Με τη φοιτητική εκπροσώπηση τα κόμματα μετέφεραν τους θλιβερούς ανταγωνισμούς τους και στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Το ίδιο το πολιτικό σύστημα της χώρας μας, το οποίο σήμερα όλοι λοιδορούμε, μεταφέρθηκε μέσα στη ζωή του πανεπιστημίου. Τι άλλο περιμένουν να δουν τα μάτια μας για να επιβραβεύσουμε ή να διατηρήσουμε το σημερινό μοντέλο διοίκησης του ελληνικού πανεπιστημίου; 8. Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο οι εκλογές για την πρόσληψη των μελών του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού ή την εξέλιξή τους γίνεται όπως γίνεται στο ελληνικό πανεπιστήμιο; Η απάντηση και εδώ, δυστυχώς, είναι σε κανένα. Τη διαδικασία αυτή στο ελληνικό πανεπιστήμιο την έχουν περιγράψει με έντονα καταγγελτικό λόγο πολλοί εξέχοντες ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και την γνωρίζουν πολύ καλά όσοι σκόνταψαν στις συντεχνίες, στις οικογένειες, στα κόμματα, στις “κοινές” νοοτροπίες, στον νεποτισμό και στην αιδήμονα σιωπή. Είναι άραγε τυχαίο ότι φθάνουμε να εκλέγουμε καθηγητές πρώτης βαθμίδας χωρίς απολύτως κανένα ερευνητικό έργο ή χωρίς καμία δημοσίευση (ναι, καλά διαβάζετε) σε διεθνές περιοδικό με σύστημα κριτών; Είναι δυνατόν να κρίνεται η υποψηφιότητα καθηγητή όταν ο υποψήφιος διατηρεί τη θέση του προέδρου της οικείας σχολής και τα δύο τρίτα των εκλεκτόρων τον έχουν προϊστάμενο; Είναι δυνατόν να κρίνεται η υποψηφιότητα διευθυντή χειρουργικής κλινικής, όταν ο υποψήφιος διατηρεί τη θέση αντιπρύτανη στο οικείο πανεπιστήμιο; Είναι δυνατόν να αξιολογούνται οι υποψήφιοι από εκλέκτορες των οποίων το γνωστικό αντικείμενο είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που έχει ο υπό κρίση υποψήφιος; Σε τελευταία ανάλυση, σε ποιο καλό πανεπιστήμιο, ακόμη και σε μια καλή οργάνωση, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αξιολογούν τις επιδόσεις τους; Η γνώμη τρίτων, οι οποίοι εξ ορισμού βλέπουν και κρίνουν πιο αντικειμενικά τα δεδομένα, είναι επιβεβλημένη. 9. Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο υπάρχει η έννοια του ασύλου, όπως αυτή ολοκληρώνεται στο ελληνικό πανεπιστήμιο; Προφανώς σε κανένα. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο το άσυλο περιφρουρεί την ελεύθερη διακίνηση της γνώσης και των ιδεών. Ωστόσο, η παγιωμένη εικόνα που έχει σχηματιστεί στην κοινωνία μας για το άσυλο είναι ότι αυτό χρησιμοποιήθηκε μέσα στο πανεπιστήμιο ως άμυνα για την ελεύθερη διακίνηση των εξωπανεπιστημιακών δυνάμεων βίας, των καταλήψεων, της καταστροφής της περιουσίας του πανεπιστημίου, του ξυλοδαρμού πρυτάνεων, της καταστροφής ερευνητικών προσπαθειών και άλλων παρόμοιων καταστάσεων. Σε μια δημοκρατική κοινωνία πουθενά δεν υπάρχει εμπόδιο στην ελεύθερη έκφραση γνώμης και διακίνηση ιδεών. Προς τι λοιπόν αυτή η οδυνηρή πρωτοτυπία του ελληνικού πανεπιστημίου; 10. Σε ποιο καλό πανεπιστήμιο οι πρυτάνεις και οι σύγκλητοι, η πνευματική ηγεσία της χώρας δηλαδή, είναι όχι μόνο υπέρμαχοι της ανομίας, αλλά και προτρέπουν τους υφισταμένους και τους μαθητές τους σε αυτήν; Προφανώς σε κανένα. Η χώρα μας έχει κοινοβουλευτική δημοκρατία, την οποία αποδέχονται ενσυνείδητα όλα τα κόμματα, τα οποία εκπροσωπούν την κοινωνία μας στη Βουλή. Η κυβέρνηση έχει εκλεγεί δημοκρατικά και είναι οικτρά δυσάρεστο να ακούμε και να διαβάζουμε ότι η πνευματική ηγεσία της χώρας μας απειλεί ότι “δεν θα εφαρμόσει το νομοσχέδιο της κ. Διαμαντοπούλου, αν αυτός ψηφιστεί στη Βουλή”! Η απειλή των πρυτανικών αρχών, ότι θα κλείσουν το πανεπιστήμιο αν ψηφιστεί ο νέος νόμος, δεν βρήκε, όπως ήταν λογικό, την υποστήριξη που αναμενόταν και προκάλεσε έντονες δυσθυμίες και αντιδράσεις. Ωστόσο, η διορθωτική-προβλεπτική διαπίστωσή τους, ότι “ο νέος νόμος θα είναι αυτός που θα κλείσει (“παραλύσει” σε άλλη διατύπωση) τα ΑΕΙ”, είναι δυστυχώς εμφανές ότι στρέφεται στις φοιτητικές παρατάξεις και την πρόθεσή τους να προχωρήσουν από τον Σεπτέμβριο σε καταλήψεις των ΑΕΙ. Όλες αυτές, καθώς και άλλες αυτονόητες θλιβερής πρωτοτυπίας εικόνες, κυριαρχούν για δεκαετίες στο ελληνικό πανεπιστήμιο και το αυτονόητο δεύτερο επίκαιρο ερώτημα που βγαίνει είναι: Τι κάναμε εμείς ως πανεπιστήμιο και ιδιαίτερα ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών δεκαετιών τουλάχιστον, για να περιορίσουμε τα αναφερθέντα εκφυλιστικά φαινόμενα; Ας απαντήσουμε πρώτα στα ερωτήματα αυτά και ας πείσουμε την ελληνική κοινωνία ότι ήμασταν αντάξιοι της πλήρους ακαδημαϊκής ελευθερίας την οποία τόσο απλόχερα μας εμπιστεύτηκε διά του ελληνικού κοινοβουλίου, τη λειτουργία του οποίου σήμερα ορισμένοι την αποκαλούν “πραξικοπηματική”! Ασφαλώς, οι παραπάνω παθογένειες δεν αναπτύχθηκαν δίχως την ένθερμη συμμετοχή της πολιτείας, της οποίας η ευθύνη για την όλη αυτή εικόνα του πανεπιστημίου είναι τεράστια. Αλλά χρήσιμο θα ήταν να ερμηνεύσουμε πρώτα εμείς οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, με παρρησία λόγου και χωρίς συναισθηματισμούς, το δικό μας παθογενετικό ρόλο! Η αγάπη μας για το πανεπιστήμιο και το έμπρακτο ενδιαφέρον μας για τη μελλοντική πορεία του προϋποθέτουν την ειλικρινή κριτική των ακαδημαϊκών πεπραγμένων από κάθε μέλος του και, ιδιαίτερα, από την ηγεσία του. Οι ηγεσίες οι οποίες αυτοεπαινούνται εξωραΐζουν το ελληνικό πανεπιστήμιο και καλύπτουν τις μη αποδεκτές από την κοινή λογική αδυναμίες του, προσφέρουν τα χείριστα στην έρευνα, στη διδασκαλία και γενικότερα στη φοίτηση. Σήμερα όλοι στην ελληνική πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλά και στα κόμματα, αναγνωρίζουν την ανάγκη αλλαγής του θεσμικού πλαισίου, αφού η κατάσταση “δεν πάει άλλο”! Είναι πολύ εντυπωσιακή η εικόνα που αποτυπώνεται στο άρθρο του καθηγητή και προέδρου της Νομικής σχολής Αθηνών Θ. Φορτσάκη (“Καθημερινή”, 20-7-11), ο οποίος χαρακτηρίζει το ελληνικό πανεπιστήμιο “βούρκο” και εκφράζει την ευχή: “ας πέσει ένας βράχος να αναταράξει τον βούρκο” (sic)! Ωστόσο, ο ίδιος αντιδρά στην καταρχήν εφαρμογή του νέου νόμου με σχεδόν παρόμοια επιχειρηματολογία, όπως και οι περισσότεροι πρυτάνεις. Οι αντιδράσεις είναι ποικίλες και οι υπερβολές συχνά κυριαρχούν. Ορισμένοι αποκαλούν το προτεινόμενο νομοσχέδιο “έκτρωμα”, άλλοι “καθηγητοκτόνο”, πολλοί “αντισυνταγματικό”, ενώ άλλοι διατυπώνουν την άποψη ότι με τον νέο νόμο “αποδομείται ο δημόσιος και ο ακαδημαϊκός χαρακτήρας του πανεπιστημίου” και ότι το πανεπιστήμιο θα είναι “ταραχωδώς αδιοίκητο”! Είναι να απορεί κανείς γιατί τόσοι πολλοί, εξ αντικειμένου σοβαροί, επιστήμονες έχουν χάσει τη ψυχραιμία τους. Ποια είναι τα τόσο σημαντικά συμφέροντα που διακυβεύονται και ποιες είναι οι τόσο υψηλές αξίες που καταπατούνται από το προτεινόμενο νομοσχέδιο; Από τη μελέτη του νομοσχεδίου γίνεται σαφές ότι αυτό δεν κάνει βραχυπρόθεσμες διευθετήσεις αλλά βαθιές τομές στην πλειοψηφία των προβλημάτων που μαστίζουν το ελληνικό πανεπιστήμιο. Οι στόχοι του νομοσχεδίου αυτού βρίσκονται, grossο modo, σε σωστή τροχιά, αφού αίρει επί της αρχής όλα τα προαναφερθέντα δεινά: δεν θα υπάρχουν αιώνιοι φοιτητές, θα αξιολογούνται οι επιδόσεις των πανεπιστημίων, θα υπάρχει κοινωνική λογοδοσία, η χρηματοδότηση θα σχετίζεται και με την απόδοση του πανεπιστημίου και θα παρέχεται η δυνατότητα οικονομικής ευελιξίας για τα μέλη ΔΕΠ, η οποία θα είναι και υπέρ του πανεπιστημίου, θα υπάρχει η κατά τακτικά χρονικά διαστήματα αξιολόγηση των μόνιμων καθηγητών, θα δημιουργηθούν εσωτερικοί οργανισμοί και κανονισμοί που θα γίνουν από τα ίδια τα πανεπιστήμια, το άσυλο χάνει τη σημερινή υπόστασή του και ο θεσμικός τρόπος διοίκησης του πανεπιστημίου θα γίνεται όπως σε σχεδόν όλα τα καλά πανεπιστήμια, με διατήρηση του αυτοδιοίκητου, αφού η πολιτεία δεν θα διορίζει κανένα όργανο διοίκησης. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ είναι το πιο ρηξικέλευθο από όσα αντίστοιχα προτάθηκαν κατά τα τελευταία χρόνια. Σήμερα η ελληνική κοινωνία περνά δύσκολη περίοδο, για την οποία η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Αυτή ακριβώς η κοινωνία καλεί επιτακτικά το πανεπιστήμιό της να ξεπεράσει τις οδυνηρές αγκυλώσεις του και να αναβαθμιστεί μεταρρυθμιζόμενο. Οποιαδήποτε αποτυχία δεν δικαιολογείται. Είναι σαφές ότι οι αγκυλώσεις που πρέπει να ξεπεραστούν είναι τόσο διοικητικές όσο και νοοτροπίας. Το ξεπέρασμα των διοικητικών αγκυλώσεων ανήκει στα σχετικά εύκολα. Το νομοσχέδιο αποκαθιστά σε μεγάλο βαθμό τις διοικητικές αγκυλώσεις. Με την καλόπιστη κριτική μπορεί να αναγνωριστούν ορισμένες αδυναμίες, όπως αυτές της κατανομής των αρμοδιοτήτων του Συμβουλίου Διοίκησης, του πρύτανη, της συγκλήτου και των σχολών ή τμημάτων και της αποτελεσματικής χρηματοδότησης, και να αποκατασταθούν. Αλλά και άμεσα μελλοντικά τυχόν εμφανιζόμενες δυσλειτουργίας μπορεί να ρυθμιστούν. Το δύσκολο στην προτεινόμενη μεταρρύθμιση είναι το ξεπέρασμα των αγκυλώσεων στις νοοτροπίες, οι οποίες δρώντας επιταχυντικά για τριάντα χρόνια έχουν δημιουργήσει το απαράδεκτο status quo, στο οποία αναφέρθηκα διεξοδικά προηγουμένως και έχουν αυξήσει σημαντικά το ειδικό βάρος των οπισθελκουσών δυνάμεων της προόδου. Είμαι βέβαιος ότι η σιω`
  5. Ιn memoriam http://www.makthes.gr/news/opinions/78630/ Nαι, υπάρχει δυνατότητα μεταρρύθμισης στο ελληνικό πανεπιστήμιο σήμερα 07/08/20 Γράφει ο Αστέριος Ν. Κατσαμούρης, καθηγητής Αγγειοχειρουργικής ΑΠΘ, εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή της Ειδικότητας Αγγειοχειρουργικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση Την τελευταία δεκαπενταετία το πανεπιστήμιο (η τριτοβάθμια εκπαίδευση και έρευνα) αλλάζει σημαντικά. Την απλοποιημένη εξήγηση τη βρίσκουμε στη χαριτωμένη συνοπτική απάντηση που έδωσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον “because the world has changed, stupid!” Επί της ουσίας, όμως, οι τρέχουσες διεργασίες αλλαγών στο πανεπιστήμιο είναι εκ των πραγμάτων έντονες, γιατί σήμερα βρισκόμαστε σε μια εποχή που θα μπορούσε να ονομαστεί εποχή της εφαρμοσμένης διεθνοποίησης, αν αναλογιστούμε την ταχύτητα και το βάθος της επίδρασης της διεθνούς ανάπτυξης τόσο στη συλλογική όσο και στην ατομική ζωή μας. Πιθανόν η πιο οφθαλμοφανώς αντιληπτή από όλους αλλαγή είναι αυτή της διεθνοποίησης των τηλεπικοινωνιών, οι οποίες έχουν μετατρέψει το διαδίκτυο (Internet) σε “πέμπτη εξουσία” και, όπως παρατήρησε ένας δημοσιογράφος, “the laptop is now more powerful than the sword!” Οι τηλεπικοινωνίες προσέδωσαν επίσης ένα σημαντικό χαρακτηριστικό στην καθημερινή διεθνή πρακτική: συμπίεσαν τόσο την απόσταση όσο και τον χρόνο. Επιπλέον, η κατάσταση γίνεται ίσως πιο περίπλοκη, καθώς δεν φαίνεται να υπάρχουν περιορισμοί ή όρια της επίδρασης των τηλεπικοινωνιών στην εξέλιξη όλων των παραμέτρων ανάπτυξης των κοινωνιών, συμπεριλαμβανομένου εμφανώς και του πανεπιστημίου. Αυτή η νέα εποχή της διεθνοποίησης έχει και ένα άλλο εξόχως σημαντικό χαρακτηριστικό: την αποτελεσματική συνεργασία των κοινωνιών της γνώσης. Στη συνεργασία αυτή, η οποία έχει ως στόχο την οικονομική ανάπτυξη και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, παρατηρείται εστιασμένη, αποτελεσματική και εντατική συνεργασία μεταξύ της βιομηχανίας και του πανεπιστημίου για την αλλαγή των διανοητικών εφοδίων. Αναμφισβήτητα, το κλειδί των ζυμώσεων αλλά και πολλών ανταγωνισμών της σύγχρονης πολιτικής στην κατεύθυνση της επιστήμης είναι ότι τα συστήματα πολιτικής, οικονομίας, υγείας και ασφάλειας είναι οργανικά συνδεμένα και εξαρτώνται από τη γνώση και προέρχονται κυρίως από τις καινοτομίες της τεχνολογίας και ότι τα πανεπιστημιακά ιδρύματα αποτελούν τους μεγαλύτερους και μοναδικούς φορείς προσφοράς στην ανάπτυξη του ανθρώπινου κεφαλαίου και των καινοτόμων προϊόντων, υλικών και μη. Κοντολογίς, το πανεπιστήμιο σήμερα αντιμετωπίζεται από τις κοινωνίες της γνώσης ως πηγή δύναμης, αλλά και ως φορέας φροντίδας τους. Οι όροι ανταγωνιστική έρευνα, εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση, λογοδοσία, ποιοτική διαβάθμιση και χρηματοδότηση των πανεπιστημίων δεν είναι καινούργιοι. Το καινούργιο στη διεθνή πανεπιστημιακή γλώσσα είναι η καινοτομία και η επιστημονική αριστεία. Οι όροι αυτοί όμως δεν βγήκαν ούτε από παρθενογένεση ούτε ως τυχαία επινόηση ορισμένων εμπνευσμένων ερευνητών. Η ακατάπαυστη, μη φειδόμενη κόπου και χρόνου έρευνα και διδασκαλία, η συνεχής και στοχευμένη αξιολόγηση του πανεπιστημιακού έργου και του ιδιαίτερου έργου των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, η αποτελεσματική και πολυποίκιλη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων και η κοινωνική λογοδοσία δημιούργησαν με την πάροδο του χρόνου νέες θεσμικές λειτουργίες και νέες απαιτήσεις από την κοινωνία στο σύνολό της. Η ανάγκη για καινοτομία και επιστημονική αριστεία δημιουργήθηκαν μέσα από αυτές τις διαδικασίες και αποτελούν σήμερα τους βασικούς πυλώνες εξέλιξης και ανάπτυξης του επιστημονικού έργου στις κοινωνίες της γνώσης. Η νέα τεκμηριωμένη γνώση αναπτύσσεται ταχύτατα, αλλά και απορροφάται από το κοινωνικό σύνολο με ταχείς ρυθμούς, φυσικά εκεί όπου αυτό είναι ήδη προετοιμασμένο και έχει δημιουργήσει τους κατάλληλους υποδοχείς. Τα ανωτέρω συνθέτουν την έννοια του καλού πανεπιστημίου. Είναι αυτό το πανεπιστήμιο, η τριτοβάθμια εκπαίδευση και έρευνα, στο οποίο οι κοινωνίες της γνώσης επενδύουν όλες τις δυνατότητες και προοπτικές τους για ένα καλύτερο μέλλον. Με γνώμονα τις σκέψεις αυτές και τις εμπειρίες μου από την πολυετή συμμετοχή μου στην εθνική και διεθνή επιστημονική κοινότητα, σε συνδυασμό με την καθολική, επί της αρχής(!), απόρριψη από τους πρυτάνεις του προτεινόμενου νομοσχεδίου για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα (ΑΕΙ), τα ερωτήματα που αυτόματα αναδύονται μέσα μου είναι πολλά. Μεταξύ αυτών θα προσπαθήσω να εστιάσω τις σκέψεις μόνο σε δύο, τα οποία θεωρώ τα πιο επίκαιρα. Πρώτο ερώτημα: Έχει η χώρα μας σήμερα καλό πανεπιστήμιο; H δίκη μου απάντηση είναι όχι. Αν κάποιος εξαιρέσει τις ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, εστίες ακαδημαϊκού φωτός που εκπέμπουν ορισμένες ομάδες επιστημόνων, όπως π.χ. στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, οι οποίες μάλιστα εργάζονται συχνά κόντρα στις πολλαπλές δυνάμεις της οπισθοδρόμησης, το επίπεδο του εν γένει επιστημονικού έργου στη χώρα μας είναι κάτω από μέτριο. Αυτές τις λίγες υπάρχουσες πηγές ακαδημαϊκού φωτός είναι τουλάχιστον άκομψο να τις επικαλούνται οι πρυτανικές αρχές, για να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και να εξιδανικεύουν μια χρονίζουσα κατάσταση, της οποίας εξ αντικειμένου ο μέσος όρος δεν είναι καλός. Η προχειροδουλειά και σπουδαιοφάνεια του ελληνικού πανεπιστημίου είναι, δυστυχώς, εμφανής σε όλες τις παραμέτρους της λειτουργίας του. Τα επιχειρήματά μου τα θέτω συνοπτικά με τη μορφή δέκα ερωτημάτων. 1. Ποιο καλό πανεπιστήμιο έχει τον αριθμό των “αιώνιων” φοιτητών που έχει το δικό μας πανεπιστήμιο; Σύμφωνα με ρεπορτάζ της “Καθημερινής” (18-7-11), το 36% των φοιτητών μας είναι “αιώνιοι”! Εικόνα “αιώνιου” φοιτητή δεν υπάρχει σε κανένα καλό πανεπιστήμιο διεθνώς. 2. Ποιο καλό πανεπιστήμιο επιτρέπει στον φοιτητή να διανύει το τελευταίο έτος των σπουδών του χωρίς να έχει αντεπεξέλθει επιτυχώς σε κανένα μάθημα των προηγούμενων ετών της φοίτησής του; Προφανώς κανένα. Στις σχολές Ιατρικής, για παράδειγμα, ένας φοιτητής μπορεί στα δύο τελευταία έτη των εξαετών σπουδών του να ασκηθεί στην κλινική πράξη, για να μάθει πώς εξετάζεται ένας ασθενής, πώς γίνεται η διάγνωση των διαφόρων παθήσεων, ποιες είναι οι ενδείξεις της θεραπείας τους κτλ., χωρίς να έχει περάσει κανένα (ναι, καλά διαβάζετε!), κανένα από τα βασικά προαπαιτούμενα μαθήματα, όπως αυτά της ανατομίας, της φυσιολογίας, της βιοχημείας, της παθολογίας, της χειρουργικής, της ακτινολογίας κτλ. Αυτό, για να το κατανοήσουν οι μη μυημένοι στην Ιατρική, είναι σαν να θέλουμε να ασκηθεί ένας νεαρός υπό εκκόλαψη αεροπόρος και να αρχίσει την πρακτική εκπαίδευσή του στο αεροπλάνο, χωρίς προηγουμένως να γνωρίζει από τι ακριβώς αποτελείται το αεροπλάνο. 3. Ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν προσφέρει στον νεοεισερχόμενο σπουδαστή του την καθαρή εικόνα της εσωτερικής του οργάνωσης; Προφανώς κανένα. Στο ελληνικό πανεπιστήμιο ο νεοεισερχόμενος δεν έχει την προσδοκώμενη σαφή εικόνα των κανόνων λειτουργίας της σχολής που έχει επιλέξει και δεν τυγχάνει καμιάς οργανωμένης καθηγητικής καθοδήγησης, εκτός φυσικά αυτής που προσφέρεται σταθερά και άψογα οργανωμένα από τις κομματικές οργανώσεις. 4. Ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν έχει να επιδείξει το στοιχειώδες: τον εσωτερικό οργανισμό και κανονισμό της λειτουργίας του; Η δυσάρεστη πρωτοτυπία ανήκει πάλι στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Αλλά ακόμη και εκεί όπου υπάρχουν τυπωμένοι μόνο οι εσωτερικοί κανονισμοί σπουδών, η καταστρατήγησή τους είναι ο κανόνας. Ο βαθμός της καταστρατήγησης αυτής βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τον βαθμό της ψηφοθηρικής ενδοτικότητας των οργάνων διοίκησης των σχολών στα αιτήματα για λιγότερο “εντατικοποιημένες” σπουδές. 5. Ποιο καλό πανεπιστήμιο δεν έχει εγκαθιδρύσει, από την περίοδο της αρχικής λειτουργίας του ακόμη, ως θεμελιώδη ακαδημαϊκό θεσμό την αξιολόγηση του έργου του προσωπικού του (καθηγητικού, φοιτητικού και διοικητικού) και την κοινωνική λογοδοσία; Προφανώς κανένα. Η χώρα μας, ενταγμένη εδώ και χρόνια στην ΕΕ, όφειλε να έχει πανεπιστημιακά ιδρύματα, τα οποία να αξιολογούνται εσωτερικά και εξωτερικά ως προς α) τον αριθμό συμμετοχής τους στα ευρωπαϊκά ανταγωνιστικά προγράμματα, β) τις επιδόσεις τους στα προγράμματα αυτά, γ) την ευρύτητα του φάσματος των επιστημονικών πεδίων, δ) τις συνεργασίες τους με άλλους εταίρους, ε) τη διεθνή απήχηση του επιστημονικού έργου των καθηγητών - ερευνητών τους και στ) τη φήμη τους (reputation). Τι συμβαίνει με το αυτονόητο αυτό καθήκον του ελληνικού πανεπιστημίου; Όχι μόνο αξιολόγηση δεν γίνεται, αλλά ακόμη σε πολλά ιδρύματα δεν γίνεται καν η απλή καταγραφή (ναι, καλά διαβάζετε!) των ετήσιων πεπραγμένων του. Επιπρόσθετα, όταν σχετικά πρόσφατα η πολιτεία επέβαλε διά νόμου την εσωτερική και την εξωτερική αξιολόγηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της χώρας, σχεδόν σύσσωμες οι διοικήσεις τους αντέδρασαν στο εγχείρημα αυτό. Ακόμη και σήμερα η πλειοψηφία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων αντιστέκεται στην αξιολόγηση. Στις διεθνείς αξιολογήσεις σύγκρισης των πανεπιστημίων, το ελληνικό πανεπιστήμιο σπάνια παίρνει κάποια διάκριση. Δεν είναι αυτό αποτυχία του ελληνικού πανεπιστημίου; (συνεχίζεται)
  6. http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=32138 Μεταρρυθμίσεις και φιλελευθερισμος: ψόφιες λέξεις για ζωντανά αιτήματα 2/3/2014 Την εβδομάδα που μας πέρασε με εντυπωσίασε το ότι ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν εκτενώς στα κοινωνικά δίκτυα, ανάμεσα στους αυτοπροσδιοριζόμενους ως φιλελεύθερους-μεταρρυθμιστές, ήταν η νέα διαφήμιση της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας Cosmote· αναφέρομαι σ’ αυτή με τον δήμαρχο. Ενοχλημένοι, οι περισσότεροι, επεσήμαναν τη σάτιρα στις μεταρρυθμίσεις, η οποία κορυφωνόταν με τον ψάλτη του χωριού να τις ζητά ως επωδό. Οι διαφημίσεις παράγονται μ' έναν αποκλειστικό σκοπό: να πουλήσουν προϊόντα. Δεν φτιάχνουμε διαφημίσεις για να παράξουμε πολιτική ή τέχνη και για να καταφέρουμε να πουλήσουμε προϊόντα· αναπαράγουμε σύμβολα, σημεία, λέξεις που μάλιστα έχουν αυτονομηθεί από αυτό που σήμαιναν αρχικά, έχουν εμπεδωθεί καλά από τη δημόσια σφαιρα και μπορούν να επανανοηματοδοτηθούν σε πολλά και διαφορετικά context. Δηλαδή, στη διαφήμιση αναπαράγουμε στερεότυπα. Αυτή είναι η βασική αρχή. Το γεγονός ότι λέξεις όπως «μεταρρυθμίσεις» και «φιλελευθερισμός» αναπαράγονται στερεοτυπικά και σ' ένα πλαίσιο σάτιρας, θα έπρεπε περισσότερο να προβληματίσει παρά να ενοχλήσει, γιατί σημαίνει ότι οι λέξεις αυτές έχουν πλέον φορτιστεί διαφορετικά και δεν δηλώνουν μόνο τη σημασία τους, αλλά δηλώνουν ταυτόχρονα και μια σειρά από άλλα πράγματα. Για παράδειγμα, η χρήση της λέξης «μεταρρυθμίσεις» είναι ταυτισμένη πλέον με το μνημόνιο και σ' ένα πλαίσιο σάτιρας δηλώνει βέβαια την ανικανότητα να εφαρμοστούν, ένα διαρκές «Κύριε ελέησον». Το ίδιο ισχύει και για τη λέξη «φιλελευθερισμός». Πλέον, δεν σημαίνει μόνο μια συγκεκριμένη πολιτική θεωρία, αλλά έχει ταυτιστεί με επιτυχία από τους αντιπάλους του με μια σειρά από πολιτικές που έχουν χαρακτηριστεί «αντιλαϊκές» -με ό,τι αυτό σημαίνει-, «ελιτίστικες», ξένες προς την πολιτική παράδοση και την κουλτούρα της χώρας. Το αν αυτή η ταύτιση είναι δίκαιη ή άδικη δεν με ενδιαφέρει να το εξετάσω σ' αυτό το άρθρο, αλλά επισημαίνω ότι οι φορείς των συγκεκριμένων ιδεών και απόψεων φέρουν ένα σημαντικό μέρος της ευθύνης για το ότι τα συγκεκριμένα σημεία στη συλλογική αντίληψη δηλώνουν πλέον τέρατα. Από την άλλη πλευρά όμως, ποιος διαφωνεί ότι στην Ελλάδα πρέπει ν' αλλάξουν πολλά -αν όχι όλα; Ποιος διαφωνεί με το ότι το ελληνικό κράτος είναι αυταρχικό και ότι δημιουργεί στους πολίτες περισσότερα προβλήματα απ’ όσα επιλύει; Ποιος διαφωνεί με την αντίληψη ότι το κράτος δεν μπορεί να επεμβαίνει στις προσωπικές επιλογές των ατόμων, να ελέγχει τη ζωή τους και το κρεβάτι τους; Ποιος διαφωνεί με το ότι οι πολίτες υπερφορολογούνται σε βαθμό που να ακυρώνεται κάθε μελλοντικό τους σχέδιο για την ατομική τους πρόοδο; Ποιος διαφωνεί με το ότι οι κρατικοί λειτουργοί δεν είναι δυνατόν να διορίζονται αποκλειστικώς από την κυβέρνηση, αλλά να επιλέγονται μέσα από ανοιχτές διαδικασίες στις οποίες θα έχουν δικαίωμα συμμετοχής όλοι οι πολίτες; Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ενώ ελάχιστοι διαφωνούν με τα παραπάνω όπως είναι διατυπωμένα, οι λέξεις που τα σημαίνουν είναι τόσο απαξιωμένες που χρησιμοποιούνται στερεοτυπικά για να σατιρίσουν αδιέξοδα, ενώ οι χρήστες των λέξεων που είναι και φορείς των ιδεών που αυτές σημαίνουν, ευαγγελίζονται ότι είναι η διέξοδος. Από την αρχή της κρίσης γράφω ότι δεν θα καταστεί ποτέ δυνατόν να την υπερβούμε όσο δεν αλλάξουμε τις λέξεις που χρησιμοποιούμε, τόσο για να την περιγράψουμε όσο και για να διατυπώσουμε «τι πρέπει να κάνουμε», κι αυτό γιατί οι λέξεις δημιουργούν συνείδηση και κουλτούρα. Την ίδια στιγμή, παρατηρώ ότι όσοι ισχυρίζονται ότι θέλουν ν' αλλάξουν τα πάντα αντί ν' αναζητούν νέες λέξεις, εμμένουν με θρησκευτική ευλάβεια σ' αυτές, τις αναπαράγουν ως θρησκευτικό ύμνο, με αποτέλεσμα βέβαια να περιθωριοποιούνται από την πλειοψηφία της κοινωνίας. Οι λέξεις «μεταρρυθμίσεις» και «φιλελευθερισμός» έχουν πεθάνει οριστικά, την ίδια στιγμή που τα αιτήματα που δηλώνουν είναι πιο ζωντανά, καυτά και επείγοντα από ποτέ. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που με την εμφάνισή του «Το ποτάμι» έκανε «γκελ» σε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Ο σάλος που δημιουργήθηκε δεν οφείλεται ούτε στην αναγνωρισιμότητα του Σταύρου Θεοδωράκη, ούτε σε κάποια επικοινωνιακή διαχείριση ή τρικ. Ήταν πολύ απλό: στο «ιδρυτικό» κείμενο για «Το ποτάμι» δεν συναντάς ούτε μια πεθαμένη λέξη, μόνο βλέπεις να πάλλονται από ζωντάνια τα αιτήματα που είναι αποδεκτά από ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, διατυπωμένα όμως διαφορετικά. Κάποιες λέξεις πέθαναν οριστικά ενώ τα αιτήματά που εκφράζουν είναι πιο ζωντανά από ποτέ και η εμμονή στις πεθαμένες λέξεις θυμίζει μόνο μια παροιμία: «Το πολύ το Κύριε Ελέησον», όπως το αποτυπώνει σατιρικά μέχρι και η διαφήμιση, «ούτε ο Θεός δεν το θέλει», πόσο μάλλον οι πολίτες. Να το σκεφτούμε. *Η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου είναι σύμβουλος επικοινωνίας.
  7. http://www.youtube.com/watch?v=tx67UwCrqkU Eυγένιος Τριβιζάς TEDxAthens 2013
  8. http://www.youtube.com/watch?v=2YE26AbXAZ4 UFO - Doctor Doctor Doctor, doctor, please Can't you see the mess I'm in Doctor, doctor, please Can't you see the mess I'm in She walked up to me and really stole my heart And then she started to take my body apart
  9. ♥ το βιβλίο Βιολογίας μου στο Λύκειο, το δόγμα της Βιολογίας το είχε προς μιά κατεύθυνση μόνο. στο σημερινό βιβλίο έχει προστεθεί κaι μιά αντίστροφη διαδρομή· το RNA μπορεί να δώσει DNA. το βιβλίο Βιολογίας μου στο Λύκειο μιλούσε για έναν γενετικό κώδικα. το σημερινό βιβλίο εξακολουθεί να μιλάει για έναν γενετικό κώδικα. τα μελλοντικά βιβλία θα μιλάνε για τουλάχιστον δύο: http://www.kathimerini.gr/755281/article/epikairothta/episthmh/kwdikas-mesa-ston-kwdika-toy-dna «Νομίζω ότι το μάθημα που πήραμε για άλλη μία φορά είναι ότι η φύση είναι εγγενώς πιο ευφυής από τον άνθρωπο. Σίγουρα υπάρχουν και άλλα πράγματα να ανακαλύψουμε στην πορεία. Αλλά για να το κάνουμε αυτό, όλοι μας, και ιδιαίτερα οι επιστήμονες, χρειάζεται να διατηρήσουμε την παιδική μας περιέργεια και να ξεχνάμε πού και πού αυτά που ήδη γνωρίζουμε.-» ♥
  10. http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=32031&fb_action_ids=786039974757669&fb_action_types=og.likes&fb_source=other_multiline&action_object_map=%7B%22786039974757669%22%3A402564833212629%7D&action_type_map=%7B%22786039974757669%22%3A%22og.likes%22%7D&action_ref_map=%5B%5D Δύσκολο να παριστάνεις τον Δαλάι Λάμα 26/2/2014 Photo: colinruminant/Flickr Τέτοιες εποχές παίρνει ο καθένας κομβικές αποφάσεις. Μια πρόσφατη δική μου, για να παραμείνω ψυχικά υγιής, είναι να προσπαθώ να δανείζομαι, ασχέτως συνθηκών, στοιχεία της πραότητας, της καθαρής σκέψης και της ηρεμίας του εν λόγω πνευματικού ηγέτη. Έχω πεισθεί ότι δεν έχει κανένα νόημα να τσακωνόμαστε και να φορτιζόμαστε αρνητικά, αναπαράγοντας στις σκέψεις μας τα ανεκδιήγητα που συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά. Με αυτή τη διάθεση πήγα σε εστιατόριο του κέντρου για συνάντηση με παλιές μου συμφοιτήτριες του μεταπτυχιακού, 14 χρόνια μετά την αποφοίτησή μας. Αφού συζητήσαμε για τα σκυλιά μας και τα παιδιά μας (με αυτή τη σειρά) φτάσαμε στα επαγγελματικά. Οι δύο είναι υπάλληλοι σε ιδιωτικές εταιρείες, η τρίτη, μια πανέξυπνη και ικανότατη γυναίκα, ήταν από τότε και έχει παραμείνει υπάλληλος του ΟΤΕ. Τώρα είναι διευθύντρια ενός υποκλάδου του μάρκετινγκ. Σε αυτό το κείμενο την ονομάζω Ν. Στη συζήτηση χάρηκε που της είπα ότι μετά απο τέσσερα πολύ δύσκολα χρόνια και με δεδομένο το εχθρικό προς την επιχειρηματικότητα περιβάλλον, κατόρθωσα με πολλές προσωπικές και οικονομικές θυσίες να κρατήσω την επιχείρηση και τους ανθρώπους μου. «Πολύ χαίρομαι που το ακούω» δήλωσε με ενθουσιασμό η Ν. Συνεχίσαμε με τα οικονομικά, πολιτικά και τέλος αφήσαμε τα φορολογικά. Με ομόφωνη απόφαση καταδικάστηκαν ως άδικοι και ισοπεδωτικοί οι φόροι στα ακίνητα τα οποία δεν παράγουν κάνενα εισόδημα -ειδικά ο επερχόμενος ενιαίος φόρος ακινήτων. Σ’ αυτό το σημείο άρχισα να εξηγώ τo ότι υπάρχουν άλλα ισοδύναμα μέτρα, τα οποία η κυβέρνησή μας θα μπορούσε, αλλά δεν προτίθεται να πάρει. «Ποια»; Με ρωτούν. Απαντώ ότι από τον άδικο και μόνιμο αυτό φόρο αναμένονται 2,9 δισ. ετησίως, ενώ αν ως κράτος μειώναμε τις πρόωρες συντάξεις (50-65 ετών) και αντ’ αυτές δίναμε στους δικαιούχους επίδομα ανεργίας μέχρι τα 65 τους, θα κερδίζαμε 6 ολόκληρα δισ. ετησίως. Στο σημείο αυτό αλλάζουν χρώμα και οι τρείς! Η Ν. ομολογεί ότι πρίν έρθω έλεγε στις άλλες δύο ότι βγαίνει στη σύνταξη σύντομα... σε ηλικία 50 ετών! Συνέχισε αιτιολογώντας την απόφασή της. «Σιγά μη τους τα χαρίσω, τα 150 χιλιάρικα στο χέρι και τη σύνταξη μετά... εγώ σ’ αυτήν την ηλικία, είμαι ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΗ»! Παράλληλα δήλωσε με σθένος ότι «τα παιδιά μου με χρειάζονται και θέλω ν’ αφοσιωθώ σ’ αυτά», όπως και το «κάτι θα βρω να κάνω από δουλειά, δεν θα κάτσω και στο σπίτι βρε παιδί μου». Στη συνέχεια μπήκε μια πινελιά αδικίας με τη δήλωσή της ότι από το μισθό της παρακρατούντο «τεράστιες εισφορές», ενώ από τον μισθό του διευθυντή της παρακρατείτο μόλις το ¼ των δικών της. Σ' αυτό το σημείο αρχίζω να αλλάζω εγώ μια γκάμα χρωμάτων. Η σκέψη μου, έχοντας μπεί σε mode αυτοανάφλεξης, προσπαθεί να βάλει σε σειρά τι απ’ όλα με έχει σοκάρει περισσότερο: Το ότι μετά απο τόσα χρόνια απόλυτα χρεοκοπημένου κράτους και μετά απο πάμπολλες στερήσεις για τους περισσότερους πολίτες, το κράτος συνεχίζει να παρέχει -εις βάρος όλων μας- τέτοια προνόμια σε επίλεκτους πενηντάρηδες, οι οποίοι λαμβάνουν το στάτους ατόμου με ειδικές ανάγκες. Το ότι ένας πανέξυπνος και ικανός εργαζόμενος, θεωρεί ότι ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ένα παχυλό εφάπαξ (€150.000) και 35 χρόνια μηνιαίας σύνταξης μετά από το πολύ 30-32 έτη εργασίας, διότι «έχει πληρώσει μεγάλες εισφορές». Το ότι ένα ενεργό και μορφωμένο άτομο αισθάνεται ότι στα 50 του είναι «τελειωμένο». Τό ότι το άτομο αυτό πιστεύει ότι τα χρήματα που θα λάβει προέρχονται απο κάποια μυστηριώδη δεξαμενή χρημάτων και ουδεμία σχέση έχουν με όλα αυτά που έχουν συμβεί στην κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια. Το ότι θεωρεί άδικο και παράλογο το φόρο στα ακίνητα, αλλά αυτού του είδους τις παροχές τις κρίνει φυσιολογικές. Το ότι ένα άλλο άτομο με επιχειρηματική δραστηριότητα -που έχει προσφέρει δεκάδες ή και εκατοντάδες θέσεις εργασίας- και έχει πληρώσει ο ίδιος την αυτασφάλισή του, έχει να λαμβάνει μια ανύπαρκτη σύνταξη απο τον ΟΑΕΕ και μηδέν επί μηδέν ίσον μηδέν εφάπαξ! Δεν κατάφερα να βάλω τίποτα απο τα παραπάνω σε σειρά, ούτε καν να τα επεξεργαστώ. Το μόνο που έγινε είναι να εξαφανιστεί δια μιας οποιαδήποτε αίσθηση κοινού τόπου και εγώ να αποχωρήσω βιαστικά για να μαζέψω το ένα παιδί μου, έχοντας στο πρόσωπο ένα χρώμα που έμοιαζε περισότερο με το μανδύα του Δαλάι Λάμα. *Η Τίνα Κολλάρου-Τουπάι είναι επιχειρηματίας
  11. http://www.capital.gr/jArticle.asp?id=1949091 Γιατί δε θα δούμε ποτέ ανάπτυξη Του Γιώργου Καισάριου 30/1/2014 Πολλοί με ρωτούν πότε θα δούμε ανάπτυξη και πότε θα βγούμε από το σημερινό τέλμα. Η απάντηση είναι όταν αναιρεθούν οι αρχικοί λόγοι για τους οποίους φτάσαμε εδώ. Πολλοί είναι αυτοί που έχουν εντοπίσει σαν αιτία του κακού την υψηλή φορολογία, την διαφθορά και τον αναποτελεσματικό δημόσιο τομέα. Σαφώς όλα αυτά έχουν συμβάλει στη σημερινή κατάντια, αλλά η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά είναι γενικόλογα. Διότι η αλήθεια επίσης είναι ότι όλοι τα ίδια λένε, είτε είναι στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση (αν και με διαφορετικό τρόπο). Ο στόχος που θέλουμε να πετύχουμε είναι ο ίδιος. Το πρόβλημα είναι όταν αρχίσουμε να μιλάμε για τις λεπτομέρειες. Καμία χώρα δεν μπορεί να δει αύξηση του ΑΕΠ (ανάπτυξη) όταν η δικαιοσύνη απονέμεται με καθυστέρηση 5 ετών. Επίσης δεν μπορεί να λειτουργήσει ο ιδιωτικός τομέας όταν δεν υπάρχουν εξειδικευμένα δικαστήρια να διευθετήσουν εξειδικευμένες διαφορές μεταξύ νομικών προσώπων. Α ναι, κανένας ξένος δεν θα επενδύσει για να φτιάξει μια αυτοκινητοβιομηχανία στην Ελλάδα, αν δεν μπορεί να βρει το δίκιο του. Δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για ανάπτυξη με το υπάρχον σύστημα δημιουργίας νομικών προσώπων. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό, αρκεί να πάμε σε ορισμένες άλλες χώρες και να δούμε τι κάνουν και να το αντιγράψουμε. Αντ΄ αυτού, εμείς επιμένουμε σε ένα αναχρονιστικό σύστημα του περασμένου αιώνα, που είναι δαπανηρό και δεν λειτουργεί. Ενδεχομένως λειτουργεί αν θες να ανοίξεις ένα σουβλατζίδικο, αλλά όχι μια εταιρεία υψηλής τεχνολογίας. Τι να πει κανείς για την νομοθεσία κεφαλαίου. Υπάρχει άραγε επιτροπή κεφαλαιαγοράς; Το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη είναι αυτό που είναι διότι έχουν ένα θεσμικό πλαίσιο που είναι διάφανο και όλοι το εμπιστεύονται. Η Κύπρος έχει κάνει μια καλή... μπίζνα με τις εταιρείες Forex. Δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες) είναι οι εταιρείες που εδρεύουν στην Κύπρο σε αυτό τον τομέα. Στην Ελλάδα και να ήθελε κάποιος να κάνει αυτή τη δουλειά, κάποιος θα του πει ότι δεν επιτρέπεται. Για ποιο λόγο;; Διότι δεν υπάρχει πλαίσιο. Τι venture capital να κάνει κανείς στην Ελλάδα;; Αστεία πράγματα. Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια κάποιος ήθελε να ξεκινήσει ένα closed end fund. Για να μπορείς να γραφτείς έπρεπε να υπογράψεις ένα σωρό συμβολαιογραφικά χαρτιά. Αστεία πράγματα κυριολεκτικά. Δεν φτάνει που η πολιτεία φορολογεί τα ακίνητα στην αντικειμενική τους αξία -που σήμερα είναι αρκετά υψηλότερη από την πραγματική αξία- σου ζητάνε και το πόθεν έσχες με βάση την αντικειμενική αξία. Θέλει πολύ μυαλό να καταλάβει κανείς ότι δεν θα γίνουν αγοροπωλησίες με ένα τέτοιο πλαίσιο; Ανάπτυξη δεν θα δούμε διότι τις αποφάσεις για τις λεπτομέρειες σε πολλούς νόμους τις παίρνουν διάφοροι μέσα στα υπουργεία και όχι η κυβέρνηση. Και επειδή πολλές από αυτές τις λεπτομέρειες διαφεύγουν της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με το ότι η βουλή δεν έχει καμία δυνατότητα να νομοθετήσει, πολλές από αυτές τις λεπτομέρειες γίνονται νόμοι που κυριολεκτικά μπλοκάρουν τα πάντα, ακόμα και αν η κυβέρνηση έχει καλές προθέσεις. Επανερχόμαστε δηλαδή στην ανάγκη να νομοθετεί η βουλή και όχι η κυβέρνηση. Η κατάληξη είναι ότι δεν φτάνει να συμφωνούμε που θέλουμε να φτάσουμε, πρέπει να χαρτογραφήσουμε και το πως θα φτάσουμε εκεί. Προσωπικά δεν ακούω κανένα κόμμα και καμία συζήτηση στην τηλεόραση σχετικά με αυτά τα λίγα που σας έθεσα σήμερα. Ακούω ιστορίες για αγρίους, ακούω διάφορες πολιτικές και ιδεολογικές αερολογίες, αλλά τίποτα σχετικά με το πως θα κινητοποιήσουμε τον ιδιωτικό τομέα σε αυτή τη χώρα και να γίνουμε μια χώρα που μπορεί να σταθεί σε ένα διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον. Όχι δεν θα δούμε ανάπτυξη και δεν θα δούμε φως. Εγώ τουλάχιστον δεν έχω πλέον καμία ελπίδα. Ίσως όταν γίνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και καεί (εντός τριμήνου) και συσπειρωθεί ένα φιλελεύθερο μέτωπο, ίσως τότε να γίνει κάτι. Σήμερα, στην καλύτερη των περιπτώσεων μιλάμε απλά να κρατηθούμε για να μην σκάσουμε σαν καρπούζι. Για ανακούφιση μην περιμένει κανείς τίποτα και από πουθενά.
  12. Toυ Θάνου Τζήμερου http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=24303 Μία Ευρώπη ή καμία Ευρώπη photo: wigu@Flickr Όταν οι ιστορικοί του μέλλοντος θα μελετούν την ιστορία της Ευρώπης, θα έχουν πολύ υλικό για την εποχή μας. Πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εμείς για την εποχή του Φιλίππου Β’ και του Δημοσθένη. Θα συγκρίνουν τα δύο πολιτικά μεταίχμια και θα απορούν για μας, όπως εμείς για το πείσμα του φλογερού αλλά αιθεροβάμονα ρήτορα, λέγοντας: “Μα δεν έβλεπαν ότι η ένωση της Ευρώπης ήταν μονόδρομος; Δεν έβλεπαν ότι είχε περάσει πια η εποχή των εθνικών κρατών; Δεν αντιλαμβάνονταν ότι ένα διοικητικό σύστημα με 27 κυβερνήσεις, 27 υπουργούς οικονομικών, 27 φορολογικές νομοθεσίες, 27 κεντρικές τράπεζες και 27 χρηματοπιστωτικές αγορές δεν είναι διοικητικό σύστημα; Και, δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ;”. Για όσους είναι σταθερά προσανατολισμένοι στο μέλλον, δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη πρόβλεψη: η Ευρώπη ή θα ενοποιηθεί ή θα πεθάνει. Σε λίγα χρόνια, ακόμα και η Γερμανία θα είναι ένα κρατίδιο σε σύγκριση με τις οικονομίες, όχι μόνο της Κίνας και των ΗΠΑ, αλλά της Ινδίας, της Βραζιλίας, του Μεξικού, της Ρωσίας, της Ινδονησίας. Σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον με τους πολυεθνικούς κολοσσούς να διαχειρίζονται κεφάλαια μεγαλύτερα από το ΑΕΠ πολλών κρατών και τη δυνατότητα να τα μετακινούν από τη μία άκρη της γης στην άλλη με ένα “κλικ”, χρειάζεται, περισσότερο από ποτέ, ένα ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΝΤΙΒΑΡΟ, αναλόγων διαστάσεων και εργαλείων! Μπορεί να μην το έχουν συνειδητοποιήσει πολλοί, αλλά το τσουνάμι που προκάλεσε η κατάρρευση του “υπαρκτού σοσιαλισμού” έπληξε καίρια, απονευρώνοντας, και τον φέροντα οργανισμό του καπιταλισμού. Για αιώνες, ακόμα και στην πιο επιθετική ιμπεριαλιστική του περίοδο, ο καπιταλισμός στηρίζονταν στην παραγωγή. Σήμερα η παραγωγή έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, ασύδοτος, αυτοτροφοδοτούμενος και τοξικά μοχλευμένος, έχει μετατοπίσει τόσο πολύ προς την πλευρά του το κέντρο βάρους του παγκόσμιου οικονομικού οικοδομήματος που, αν αφεθεί λίγο ακόμα ανεξέλεγκτος, θα το βυθίσει. Κανένα κράτος δεν μπορεί να τον τιθασεύσει. Χρειάζεται νέο, υπερεθνικό πλαίσιο, νέοι κανόνες του οικονομικού παιχνιδιού και, φυσικά, παγκόσμια ελεγκτικά όργανα με εξουσίες εκχωρημένες εκ των προτέρων από τα εθνικά κράτη. Προσοχή: εξουσίες πρόληψης και όχι πυρόσβεσης, όπως συμβαίνει σήμερα με το ΔΝΤ. Αν, για παράδειγμα, ένα τέτοιο όργανο απέκλειε την Ελλάδα από τις διεθνείς αγορές μόλις το χρέος της είχε υπερβεί το 60% του ΑΕΠ, αμφισβητεί κανείς ότι το πρόβλημα θα ήταν πολύ πιο εύκολα διαχειρίσιμο; Όμως αυτό είναι το μεγάλο ταμπού των κρατών της Ευρώπης. Η εκχώρηση αρμοδιοτήτων σε ένα πανευρωπαϊκό σύστημα εξουσίας αντιμετωπίζεται περίπου ως εθνική μειοδοσία. Ανόητοι, κοντόφθαλμοι λαϊκιστές και πονηροί λαοπλάνοι υπεραμύνονται των “εθνικών προνομίων”, αποκρύπτοντας από το παραλοϊσμένο κοινό τους πως ο ανίσχυρος δεν έχει κανένα ουσιαστικό προνόμιο. Ο χρεοκοπημένος -κάτι που σε λίγα χρόνια θα είναι όλη η κατακερματισμένη Ευρώπη- δεν αποφασίζει για το μέλλον του! Δεν μπορεί να προασπίσει το έδαφός του, να θρέψει τους πολίτες του, να εμπνεύσει τις νέες γενιές! Δεν είναι σε θέση ούτε καν να δημιουργήσει νέες γενιές! Η Ευρώπη γίνεται από “γηραιά” ήπειρος, γηραλέα. Συγκριτικά: το 60% των Αράβων είναι κάτω των 30 ετών. Αντί αυτή την κρίσιμη ιστορική συγκυρία οι ηγέτες των Ευρωπαϊκών κρατών, να δουλεύουν πυρετωδώς επιταχύνοντας τη σύγκλιση, αναλίσκονται σε εθνικιστικές ρητορείες, σε θεατρινίστικες κορώνες και οργανώνουν φιέστες “εθνικής υπερηφάνειας” δηλαδή, μίσους και αναμόχλευσης παθών. Αντί οι δικοί μας ηγέτες να αναδείξουν την πραγματική δύναμη που συνεπάγεται η συμμετοχή σε υπερεθνικούς σχηματισμούς και στη συνδιαμόρφωση του μέλλοντος της ηπείρου μας, φοβίζουν τους οπαδούς τους, ότι θα χάσουν το “πατρόν” της φουστανέλας. Αντί η Ελλάδα να σύρει πρώτη το χορό μιας ευρωπαϊκής αναγέννησης διαθέτοντας ό,τι καλύτερο έχει σε ανθρώπους και ιδέες, καθηλώνεται από τους μίζερους πολιτικάντηδες στο ρόλο του επαρχιώτη “ζήτουλα”, που επιβιώνει εξαπατώντας και εκβιάζοντας. Βέβαια, όλοι οι Ευρωπαίοι, όχι μόνο εμείς, τις γιορτές τους τις έχουν. Κι όλοι οι Ευρωπαίοι, όχι μόνο εμείς, φορούν τα καλά τους και καμαρώνουν για τις αλληλοσφαγές των προγόνων τους, παιανίζοντας τον εθνικό τους ύμνο. Είναι πολύ “αιρετικό” να σκεφτούμε πως από δω και μπρος ο εθνικός ύμνος της Ευρώπης θα είναι κοινός, ο "Ύμνος της χαράς" του Μπετόβεν; Είναι πολύ “προχωρημένο” να καθιερώσουμε νέες γιορτές συναδέλφωσης, συνεργασίας, συναντίληψης; Για σκεφθείτε λίγο: πώς θα μας φαίνονταν σήμερα αν στη Σπάρτη γιόρταζαν την κατάληξη της Σικελικής εκστρατείας, στη Θεσσαλονίκη τη μάχη της Χαιρώνειας και στη Θήβα τη μάχη των Λεύκτρων; Το ότι εκείνες οι πόλεις-κράτη δεν έβλεπαν πέρα από τη μικροκλίμακά τους δεν τους προστάτεψε από την κυριαρχία του Φιλίππου. Το ότι οι επίγονοι του Μ. Αλεξάνδρου εθελοτυφλούσαν στη δική τους κλίμακα δεν τους προστάτεψε από την επέλαση των Ρωμαίων. Τι πρέπει να συμβεί για να καταλάβουμε ότι είμαστε στην ίδια ακριβώς θέση; Κι αν θεωρούμε πως είναι αδύνατον να υποδουλωθεί η Ευρώπη σε έναν ξένο κατακτητή είναι επειδή δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτοϋποδούλωση στην παρακμή. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο για μια οικονομική πανωλεθρία σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Αν επιτρέψουμε να συμβεί, το κραχ του ’29 της Αμερικής θα μοιάζει με παιδικό πάρτι γενεθλίων. Όμως, ο ρόλος της Ευρώπης δεν είναι μόνο του οικονομικά ισότιμου εταίρου των ισχυρών του μέλλοντος. Η Ευρώπη ως κοιτίδα της σκέψης, ως κατ’ εξοχήν πνευματικός χώρος, μπορεί να οδηγήσει ολόκληρο τον κόσμο σε μια καινούρια ιδεολογία ανάπτυξης. Χωρίς την καταναλωτική φρενίτιδα των τελευταίων δεκαετιών. Χωρίς τον κυνισμό των hedge funds. Χωρίς την εικονική πραγματικότητα του life style. Με οικολογική ευαισθησία, με ανάδειξη της συντροφικότητας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της αξίας του ελεύθερου χρόνου, του πλούτου της διαφορετικότητας, της καθιέρωσης της ανεκτικότητας, αλλά και της προστασίας αυτών των αξιών από κάθε δογματισμό, εγχώριο ή εισαγόμενο. Με αξιοποίηση της πληροφορικής για την εφαρμογή, μετά από 2500 χρόνια, της άμεσης δημοκρατίας. Μόνο μια Ευρώπη σίγουρη για το σφρίγος της -οικονομικό, πολιτιστικό, δημογραφικό- μπορεί να φιλοσοφήσει για τον κόσμο που έρχεται. Αλίμονο αν αυτόν τον ρόλο τον αφήσουμε στα κακέκτυπα των “Φιλιππικών” της εποχής μας. Αλίμονο αν οι ιστορικοί του μέλλοντος αναγκαστούν να συγκρίνουν τον Δημοσθένη με τον Κατσανέβα, τον Αλαβάνο και τον Τσίπρα.
  13. http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=31770 Από τα “γκαρσόνια της Ευρώπης” στον “λογιστή δήμαρχο” Σκίτσο: ΚΥΡ, Βήμα, 28 Φεβρουαρίου 2010 Την εβδομάδα που μας πέρασε, ο Δήμαρχος της Αθήνας και σε ειδική συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, την οποία προβλέπει ο κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων, παρουσίασε τα πεπραγμένα της δημοτικής αρχής κατά τα έτη 2011, 2012, 2013. Η ουσία του θέματος, δηλαδή η πολιτική αποτίμηση του έργου αυτού, δεν αφορά τη συγκεκριμένη στήλη. Ωστόσο, μέσα στη γενική παραδοχή της επιτυχίας του Γιώργου Καμίνη να διασώσει την Αθήνα από τη βέβαιη χρεοκοπία, να καλύψει τις «τρύπες» στο κοινωνικό έργο του επίσημου κράτους και να βρει πόρους για τη δημιουργία έργων υποδομής και όχι βιτρίνας, καθώς και κονδύλια για νέες θέσεις εργασίας για τους νέους της πόλης μέσω δράσεων επιχειρηματικότητας, βρέθηκαν κάποιοι να τον χαρακτηρίσουν απαξιωτικά ως «λογιστή», χωρίς καμία άλλη κριτική στα πεπραγμένα, στα λάθη ή τις παραλείψεις. Έχει ένα ενδιαφέρον, λοιπόν, να δούμε λίγο ένα γνωστό φαινόμενο στην εκφορά του λόγου στην ελληνική δημόσια σφαίρα: τη χρήση λέξεων που σημαίνουν συγκεκριμένα επαγγέλματα, ως σύμβολα συλλογικής απαξίωσης, η επίκληση των οποίων ακυρώνει κάθε υποχρέωση για επιχειρηματολογία και διάλογο. Ήταν το 2010, στην αρχή αυτής της εθνικής μας περιπέτειας και με τη δημόσια σφαίρα δηλητηριασμένη από την οξεία πολιτική αντιπαράθεση και τον διάχυτο φόβο για το άγνωστο, μέσα σε καθεστώς απόλυτης παραπληροφόρησης που δημιουργούσε ο Τύπος, αλλά και η αντικανότητα της τότε κυβέρνησης για επικοινωνιακή διαχείριση της κατάστασης, όταν ο Αρίστος Δοξιάδης, σε ομιλία του στο TEDxAthens μας θύμισε την περίφημη ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου το ‘80: «Οι Έλληνες δεν θα γίνουν τα γκαρσόνια της Ευρώπης». Μια ρήση που γρήγορα αποκρυσταλλώθηκε στο δόγμα που θα όριζε τη στάση μας, όχι αποκλειστικά απέναντι στον τουρισμό (ο οποίος σήμερα είναι η μόνη παραγωγική δραστηριότητα που μας έχει απομείνει και η ύπαρξη της χώρας εξαρτάται, εν πολλοίς, από την πορεία του) αλλά κυρίως θα όριζε τον τρόπο που θα αντιλαμβανόμασταν για δεκαετίες την παροχή υπηρεσιών και τις καλές πρακτικές, μέσα σ’ενα διεθνές περιβάλλον. Εσχάτως δε, δίπλα στον πολιτικό που απαξιώνεται ως «λογιστής» όταν καταφέρνει να φέρει σε λογαριασμό τα δημόσια οικονομικά και στην περιφρόνηση για την επαγγελματική παροχή υπηρεσιών που δηλώνεται με τη χρήση της λέξης “γκαρσόνι” απαξιωτικά, ήρθε να προστεθεί στα «δαιμονικά επαγγέλματα» και ο καθηγητής πανεπιστημίου, ως δηλωτικό μιας εξ ορισμού ανικανότητας για ενασχόληση με τα κοινά. Τί κοινό έχουν ο λογιστής, το γκαρσόνι, ο καθηγητής ως όροι πολιτικής απαξίωσης; Η ορθή άσκηση του επαγγέλματός τους παραπέμπει στον «δυτικό τρόπο», ο οποίος έρχεται κόντρα στην κυρίαρχη μυθολογική αφήγηση για το έθνος των Ελλήνων-ηρώων που πάντα τα καταφέρνει «με τη βοήθεια της Παναγίας», εννοείται, των Ελλήνων που ζουν στο κράτος που ιδρύθηκε «με το πετραχήλι και το καρυοφύλλι» (και όχι με την σύμπραξη της Δύσης στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου…), που πολιτικοποιείται για την προάσπιση των «κοινωνικών δικαιωμάτων», ένα είδος δικαιωμάτων που δεν τα περιγράφει κανένα Σύνταγμα του δυτικού κόσμου, επιδεικνύοντας μια χαρακτηριστική αδιαφορία, αν όχι απέχθεια, για τα ανθρώπινα δικαιώματα που αποτελούν το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού. Το ενδιαφέρον βέβαια είναι ότι σ’αυτή την αφήγηση συναντιούνται και η Δεξιά και η Αριστερά εξίσου, βασίζοντας τη ρητορική τους στους ίδιους μύθους αλλά με διαφορετικά πρόσημα. Αυτή είναι η Ελλάδα, θα πει κάποιος. Όχι, διαφωνώ και το έγραφα και την προηγούμενη εβδομάδα. Θεωρώ μάλιστα τον χωρισμό στις «δυο Ελλάδες», την ορθολογική και την ανορθολογική, λανθασμένο γιατί αυτός ο διαχωρισμός δεν είναι απλώς ένα «επικοινωνιακό ευκολάκι», αλλά συνιστά μια εξίσου ανορθολογική και ανιστόρητη ερμηνεία της σύγχρονης πραγματικότητας. Δεν είναι αυτή η Ελλάδα, δεν είναι αυτοί οι σύγχρονοι Έλληνες. Αυτή είναι η ρητορική που τα κόμματα δεξιά και αριστερά, αρνούνται ν’απεμπολήσουν και συνεχίζουν να αναπαράγουν ώστε ν’ αποφύγουν ν’ απαντήσουν με λογιστικά φύλλα, εξειδικευμένη γνώση, καλές επαγγελματικές πρακτικές, δηλαδή ως καλοί λογιστές, ως καλά γκαρσόνια, ως καλοί καθηγητές πανεπιστημίου. Το ερώτημα, λοιπόν, που προκύπτει είναι ως πότε οι πολίτες θ’αποδέχονται να δαιμονοποιείται ο λογιστής, το γκαρσόνι, ο καθηγητής πανεπιστημίου, δηλαδή η χρηστή διοίκηση, οι καλές πρακτικές στην παροχή υπηρεσιων και η εξειδικευμένη γνώση; Ας το σκεφτούμε. Άλλωστε, ο Μάιος είναι πολύ κοντά. *Η γελοιογραφία του αγαπητού ΚΥΡ δεν είναι από τη δεκαετία του '80 αλλά δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2010 στο ΒΗΜΑ.
  14. 'Αλλο ένα εξαιρετικό άρθρο από τον Δοξιάδη, το ίδιο εύστοχο με εκείνο περί ακύρωσης της φωνής http://www.greekmeds.gr/forum/topic/34815-dhaanss-dhniiaeaaooeeiy-iaaoannoeieooeeiy-thnio/?p=441928 δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή στις 15 Δεκ. 2013 http://aristosd.wordpress.com/2013/12/26/%CE%BF-%CE%BB%CE%AC%CE%B8%CE%BF%CF%82-%CE%AC%CE%BE%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%82/#more-175605037 Ο λάθος άξονας Επειδή έχω συνυπογράψει την έκκληση των «58» με ρωτούν συχνά αν είμαι «κεντροαριστερός» ή με ποιο κόμμα έχω περισσότερα κοινά. Θεωρώ όμως πιο ουσιαστικό ένα άλλο ερώτημα: πόσο μας βοηθά η συμβατική πολιτική γεωγραφία, δηλαδή ο άξονας δεξιά-αριστερά, για να αξιολογήσουμε έναν πολιτικό φορέα, ένα πρόσωπο ή μια πρόταση δημόσιας πολιτικής; Η απάντηση είναι: εξαρτάται από τη φύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει μια κοινωνία. Το δεξιό και το αριστερό, ως πολιτικές και ιδεολογικές παραδόσεις, ξεχωρίζουν σε λίγα, μεγάλα ζητήματα, όπως η έκταση του κράτους, η ελευθερία του επιχειρείν, η ατομική ή συλλογική ευθύνη για την ευημερία. Αυτά μεταφράζονται σε λίγο-πολύ τυποποιημένες προγραμματικές διακηρύξεις και (σπανιότερα) σε πρακτική δημόσια πολιτική. Αν, λοιπόν, σε μια κοινωνία το κύριο πρόβλημα είναι, π.χ., η υψηλή φορολογία, τότε έχει αξία μια «δεξιά» πρόταση για μικρότερο κράτος, και αν είναι η μεγάλη ανισότητα, έχει αξία μια «αριστερή» πρόταση για κοινωνικές παροχές στους πιο αδύναμους. Συνήθως τα προβλήματα είναι πολύπλοκα, γι’ αυτό και συχνά «αριστεροί» ηγέτες κάνουν «δεξιές» μεταρρυθμίσεις και το αντίστροφο. Υπάρχουν όμως μεγάλα προβλήματα που δεν έχουν απάντηση στον άξονα δεξιά-αριστερά. Αυτό ισχύει παντού, και ακόμα περισσότερο σε κοινωνίες όπου δεν κυριάρχησε ποτέ ο κλασικός εργοδοτικός καπιταλισμός της Δύσης. Σε αυτές, όπως στην Ελλάδα, οι σχέσεις παραγωγής, εκμετάλλευσης, εξουσίας, ιδιοποίησης είναι σιωπηρές, χωρίς μια μεγάλη αφήγηση να τις δικαιολογεί ή να τις καταδικάζει. Αλλά είναι πραγματικές και ορίζουν τη ζωή των πολλών, με τρόπο που δεν φαίνεται στις σχηματικές αναλύσεις. Παράδειγμα, το δημόσιο σχολείο. Εχει αναλυτικό πρόγραμμα διδασκαλίας κεντρικά προσδιορισμένο από το υπουργείο, και έχει επίσης εργασιακές σχέσεις για τους δασκάλους, που συνοψίζονται σε πολύ λίγες ώρες εργασίας (κατά μέσον όρο), σε πάρα πολλούς δασκάλους, πολύ χαμηλούς μισθούς, μονιμότητα και καμία αξιολόγηση. Αυτή είναι η επίσημη πλευρά. Υπάρχει και η ανεπίσημη πρακτική. Πολλοί δάσκαλοι κάνουν ιδιαίτερα το απόγευμα, άλλοι έχουν δεύτερες δουλειές που δεν τους αφήνουν να συγκεντρωθούν σοβαρά στη σχολική διδασκαλία. Πολλοί μαθητές πάνε στα ιδιαίτερα ή σε φροντιστήρια. Δεν νιώθουν ότι μπορούν να μάθουν πολλά στο σχολείο, και όσοι θέλουν να μάθουν ψάχνουν μόνοι τους. Οι δε δάσκαλοι που θα ήθελαν να διδάξουν με διαφορετικό τρόπο εμποδίζονται από τους περιορισμούς του υπουργείου. Δίπλα στην επίσημη διδασκαλία υπάρχουν οι «αθέατες σπουδές». Οι μαθητές μαθαίνουν ότι ένας θεμελιακός θεσμός της κοινωνίας δεν επιτελεί τον σκοπό του, αλλά το κράτος και τα κόμματα δεν κάνουν τίποτε για να τον βελτιώσουν. Οτι αν θέλουν να μορφωθούν ή έστω να μπουν σε κάποιο πανεπιστήμιο, πρέπει να απευθυνθούν αλλού. Οτι οι δάσκαλοι παρανομούν με τα ιδιαίτερα, αλλά αυτό είναι κοινωνικά αποδεκτό. Οτι το πιο σημαντικό εφόδιο κοινωνικής ανόδου δεν είναι οι βαθμοί, αλλά οι αγωνιστικές περγαμηνές. Οταν θα βγουν στη ζωή, θα ξέρουν ότι οι κανόνες είναι για τα κορόιδα, ότι το καλύτερο κοινωνικό δίκτυο είναι ένα κόμμα, ότι ακούγεται όποιος φωνάζει. Δεν θα ξέρουν πώς να ερευνήσουν για να βρουν απαντήσεις σε σύνθετα ερωτήματα, ούτε ότι τα βιβλία προσφέρουν ιδέες και προσεγγίσεις που δεν βρίσκεις στο facebook. Θα δίνουν ίσες πιθανότητες να καταγόμαστε από τους πρωτόπλαστους όσο από κάποιον πίθηκο, και οι πιο φευγάτοι, απορρίπτοντας την «αστική επιστήμη», θα πιστέψουν ότι έχουμε εξωγήινους προγόνους. Και, όπως διαπιστώνουμε κάθε πέντε χρόνια από το PISA, θα έχουν χειρότερη αντίληψη της γλώσσας τους και των μαθηματικών απ’ όλους σχεδόν τους άλλους Ευρωπαίους. Η μέθοδος διακυβέρνησης του δημόσιου σχολείου, οι εργασιακές σχέσεις και ο τρόπος διδασκαλίας συγκροτούν ένα μηχανισμό εκμετάλλευσης σε βάρος των μαθητών και των πιο φτωχών οικογενειών, και σε όφελος των πιο ανήθικων δασκάλων και των πιο πολιτικάντηδων «αγωνιστών». Πόσο δεξιά ή αριστερή είναι η προσπάθεια να αλλάξει αυτό; Μέρος της λύσης είναι να έχουμε λιγότερους δασκάλους, με περισσότερες ώρες εργασίας για τον καθένα, και με πολύ καλύτερους μισθούς. Αλλο μέρος είναι κάθε σχολείο και δάσκαλος να έχουν μεγαλύτερη αυτονομία, αλλά και να αξιολογούνται συστηματικά για όσα κάνουν και πετυχαίνουν. Αλλο μέρος, να μην υπάρχει ένα επίσημο βιβλίο για κάθε μάθημα, αλλά πολλές διαφορετικές πηγές. Τι από αυτά είναι δεξιό και τι αριστερό; Σαν το σχολείο είναι πολλοί άλλοι θεσμοί: τα νοσοκομεία, τα πάντα αναβλητικά δικαστήρια, η αγορά εργασίας που δεν συμμορφώνεται σε νόμους και συλλογικές συμβάσεις. Οσοι πιστεύουν ότι οι λύσεις υπάρχουν στα θέσφατα των στοχαστών της μιας ή της άλλης ιδεολογίας δεν ξεπέρασαν ποτέ την τσαπατσουλιά της σχολικής τάξης. Γι’ αυτό, όταν με ρωτούν αν είμαι κεντροαριστερός ή φιλελεύθερος, λέω δεν ξέρω, και δεν με ενδιαφέρει. Οταν με ρωτούν με ποια από τα άλλα κόμματα θα ήθελα να συνεργαστεί ο νέος πολιτικός φορέας που προτείνουν οι «58», λέω «με αυτά που είναι πιθανότερο να κάνουν κάτι σοβαρό για την παραγωγή, την ανεργία, τους φτωχούς και τα σχολεία». Και αν, παρά την απέχθειά μου στα συνθήματα, μου ζητούν ένα, δανείζομαι από τον Γιάννη Βούλγαρη: «ριζοσπαστικό μέτρο».
  15. Και η αποθέωση... Τα συμπεράσματα δικά σας. http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=28642 23/10/2013 του Θέμη Λαζαρίδη Μια μικρή, πικρή προσωπική ιστορία Είμαι ένας Έλληνας πανεπιστημιακός της διασποράς. Έφυγα από την Ελλάδα πριν από 25 χρόνια για διδακτορικές σπουδές και έκανα την καριέρα μου στο εξωτερικό. Το φθινόπωρο του 2005 αποφάσισα να ενεργοποιηθώ για τη διόρθωση κάποιων κακώς κειμένων στην Ελλάδα. Ξεκίνησα με συλλογή υπογραφών για τη μεταρρύθμιση των πανεπιστημίων, ίδρυσα ένα μπλογκ για την ανάδειξη των προβλημάτων τους και την αναζήτηση λύσεων, ίδρυσα ακόμα ένα μπλογκ για την «αξιολόγηση βουλευτών», και δημοσίευσα το βιβλίο «Ο δρόμος για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου» (Κριτική, 2008). Για τις προσπάθειες αυτές η χώρα μου μέχρι στιγμής με αντάμειψε με δύο πρωτοβάθμιες καταδίκες. Η πρώτη καταδίκη ήταν ποινική, για συκοφαντική δυσφήμιση μέσω του μπλογκ. Έμαθα για αυτήν έναν χρόνο μετά, κατά την εκδίκαση της αστικής υπόθεσης (βλ. παρακάτω). Η ποινική δίκη έγινε ερήμην μου και εν αγνοία μου διότι ήμουν, λέει, «αγνώστου διαμονής». Τι να πω. Πρώτον, η διεύθυνσή μου ήταν και είναι δημοσιευμένη στο επίμαχο μπλογκ. Δεύτερον, ένα απλό γκούγκλισμα του ονόματός μου οδηγεί στην προσωπική μου ιστοσελίδα, με όλα τα στοιχεία μου. Τρίτον, στον τόπο καταγωγής μου στην Ελλάδα μένει η οικογένειά μου και πολλοί συγγενείς. Τέταρτον, η οικογένειά μου τους έδωσε το τηλέφωνό μου στην Αμερική. Πέμπτον, στα ίδια δικαστήρια εξελίσσεται εδώ και χρόνια η αστική υπόθεση. Από όποια πλευρά και να το δει κανείς, ερημοδικία εδώ δεν δικαιολογείται. Αλλά βλέπετε, η ποινική δικονομία διέπεται από νόμο του 1951, χωρίς καμία ουσιαστική μεταβολή έκτοτε. Το γκούγκλισμα, το τηλεφώνημα, ή το φαξ απλώς δεν προβλέπονται στο ελληνικό νομικό σύστημα. Η δεύτερη καταδίκη ήταν αστική. Και οι δύο δίκες αφορούν την ίδια υπόθεση: αρχές του 2007 ο εκδότης ενός αγγλικού περιοδικού εκδίδει ανακοίνωση ότι εντοπίστηκε λογοκλοπή (μεταφορά εδαφίων από άλλα κείμενα χωρίς αναφορά της πηγής) σε δύο άρθρα Έλληνα πανεπιστημιακού και τα εν λόγω άρθρα αποσύρονται. Εγώ αναφέρω το γεγονός στο μπλογκ μου. Μετά από κάποιο διάστημα ο εν λόγω πανεπιστημιακός με ενημερώνει ότι έχει διενεργηθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) στο ίδρυμά του που ήταν αθωωτική και ότι ο εκδοτικός οίκος έχει αποσύρει την κατηγορία περί λογοκλοπής. Σύντομα όμως περιέρχονται στην κατοχή μου τα αποσυρμένα άρθρα και έτσι μπορώ ο ίδιος να κρίνω το βάσιμο της κατηγορίας. Αναρτώ λοιπόν τα άρθρα στο μπλογκ, καταδεικνύω τα κοινά εδάφια, και αφήνω τον καθένα να κρίνει. Ο θιγείς πανεπιστημιακός καταθέτει εναντίον μου αγωγή, αρχικά στο ειδικό δικαστήριο περί τύπου και μετέπειτα σε κανονικό δικαστήριο. Υπάρχουν και άλλες λεπτομέρειες που δεν έχω χώρο να συζητήσω εδώ, αλλά είμαι πρόθυμος να το κάνω οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Στην πρόσφατη απόφασή του το δικαστήριο μου ζητά να αφαιρέσω τις αναρτήσεις μου και να αποζημιώσω τον θιγέντα με 15.000 ευρώ! Αφού το δικαστήριο αγνόησε τα πιο απτά στοιχεία (τη σύγκριση εδαφίων από τα επίμαχα άρθρα με προγενέστερα), βάσισε την καταδικαστική του απόφαση στην αθωωτική ΕΔΕ και σε ασαφείς δηλώσεις του εκδοτικού οίκου περί «σύγχυσης». Το δικαστήριο προφανώς θεώρησε ότι μια ΕΔΕ που διενεργείται σε ελληνικό πανεπιστήμιο είναι πάντα αντικειμενική και αδιάβλητη. Είναι άραγε αλήθεια αυτό; Τα κείμενα αυτά καθ' εαυτά που μπορεί ο καθένας να εξετάσει και να διαπιστώσει την έκταση της αντιγραφής δεν είναι το πιο αδιάσειστο στοιχείο; Αν το δικαστήριο δεν ήθελε το ίδιο να τα εξετάσει, γιατί δεν όρισε αντικειμενικούς πραγματογνώμονες; Η Γερμανία συνταράχθηκε πρόσφατα από καταγγελίες για λογοκλοπή στα διδακτορικά πολιτικών προσώπων, μεταξύ των οποίων ο υπουργός οικονομικών zu Guttenberg και η υπουργός Παιδείας Annette Schavan, που τελικά αναγκάστηκαν να παραιτηθούν. Ανώνυμες ιστοσελίδες δημιουργήθηκαν για να «χτενίσουν» τα διδακτορικά πολιτικών προσώπων. Τα πανεπιστήμια που απένειμαν τα διδακτορικά αυτά σχημάτισαν επιτροπές που τα εξέτασαν και εξέδωσαν πορίσματα, βάσει των οποίων αρκετά ανακλήθηκαν. Καθ΄ όλη αυτή τη διαδικασία κανείς δεν διανοήθηκε να στραφεί εναντίον αυτών που αποκάλυψαν τη λογοκλοπή. Δεν ισχύει το ίδιο και στην Ελλάδα. Αρκετές περιπτώσεις λογοκλοπής έχουν διαπιστωθεί στη χώρα μας και σε κάποιες έχει γίνει πειθαρχική δίωξη και τιμωρία του υπευθύνου. Όχι όμως σε όλες. Για να γίνει πειθαρχική δίωξη πρέπει να προηγηθεί καταγγελία και να διενεργηθεί ΕΔΕ. Αν η ΕΔΕ αποφασίσει ότι δεν συντρέχει λόγος, η υπόθεση κλείνει. Η ΕΔΕ δεν δημοσιοποιείται και αυτοί που τη διενεργούν δεν λογοδοτούν σε κανέναν. Στην προκειμένη περίπτωση, μάρτυρες στην ΕΔΕ κλήθηκαν μόνο αυτοί που υπέδειξε ο κατηγορούμενος, δύο από τους οποίους ήταν συνεργάτες του, ο ένας μάλιστα πολύ στενός. Πόσο αμερόληπτη μπορεί να είναι μια τέτοια ΕΔΕ; Ίσως κάποιοι να σκέφτεστε ότι αυτά είναι παρωνυχίδες σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, την οικονομική κρίση, την ανεργία, την άνοδο του φασισμού. Όμως δεν είναι καθόλου άσχετα! Η οικονομική κρίση σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της χώρας, και αυτό με τη σειρά του σε πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων η διαφθορά, οι δυσλειτουργίες των πανεπιστημίων, και τα προβλήματα στην απονομή δικαιοσύνης. Χωρίς αντιμετώπιση αυτών των θεμελιωδών υστερήσεων, σοβαρές ελπίδες για ανάκαμψη και ευημερία δεν μπορούν να υπάρξουν. Και σίγουρα καμία ανάκαμψη δεν προωθείται όταν η χώρα τιμωρεί αντί να ανταμείβει αυτούς που ανιδιοτελώς προσπαθούν να τη βοηθήσουν. *Ο Θέμης Λαζαρίδης είναι Καθηγητής Χημείας στο City College of New York.
  16. Και τώρα, αφού το ελληνικό πανεπιστήμιο και η αντίστοιχη πολιτική ηγεσία πέτυχαν συνένωση καλοκαιρινών και χριστουγεννιάτικων διακοπών και κανένα εξάμηνο δε χάνεται κι η Γιαννάκου (τη θυμάστε αυτήν την κυρία; ) βρίσκεται εκεί που βρίσκεται κι η μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου, η ψηφισμένη από 255 βουλευτές πριν 2,5 χρόνια, έχει καταντήσει όπως έχει καταντήσει, ας θυμηθούμε τον Θέμη Λαζαρίδη, το δημιουργό του GURF ( Greek University Reform Forum) http://www.gurforum.org/ http://www.gurforum.org/2010/12/05/over-and-out/ Over and Out December 5th, 2010 Θέμης Λαζαρίδης Η ενασχόλησή μου με τα ελληνικά κοινά ξεκίνησε πριν από 5 χρόνια με συλλογή υπογραφών υπέρ της σχεδιαζόμενης τότε μεταρρύθμισης. Το μπλογκ αυτό ξεκίνησε λίγο αργότερα το Μάρτιο του 2006. Από τότε δημοσιεύτηκαν 1050 άρθρα και 68500 σχόλια. Ακολούθησε το «προσχέδιο για ριζική μεταρρύθμιση», το βιβλίο που εκδόθηκε το 2008, οι τρεις βιβλιοπαρουσιάσεις σε Αθήνα, Ιωάννινα, και Θεσσαλονίκη, ένα άρθρο στο Scientometrics, μια αγωγή (πάλι καλά που ήταν μόνο μία), και μια δεύτερη συλλογή υπογραφών πρόσφατα. Όλο αυτό το διάστημα είχα το σκεπτικό ότι η αλλαγή είναι δύσκολη αλλά όχι ανέφικτη. Χρειάζεται οργάνωση και συντονισμός, συστηματική έκθεση των κακώς κειμένων, σκεφτόμουν, και σιγά σιγά θα αρχίσουν τα πράγματα να διορθώνονται. Πρόσφατα είδαμε κάποια θετικά βήματα. Ήρθε μια νέα κυβέρνηση, έφερε κάποιες νέες ιδέες, κάποιες νέες συμπεριφορές, έδειξε να ακούει, και είπα ότι κάτι μπορεί να γίνει. Ανακοινώθηκε ένα πλαίσιο μεταρρύθμισης που φαινόταν αρκετά ρηξικέλευθο. Με μεγάλο κόπο προσπάθησα να συγκεντρώσω υπογραφές για να στηριχθεί η μεταρρύθμιση και να κινηθεί σε μια σωστή κατεύθυνση. Η προσπάθεια ευοδώθηκε, οι υπογραφές συγκεντρώθηκαν, και το κείμενο εστάλη σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες. Καμία δεν το δημοσίευσε! Διότι ο Τύπος είναι φυσικά και αυτός μέρος του προβλήματος της χώρας. Λέγεται συχνά ότι είναι δέσμιοι συμφερόντων και σκοπιμοτήτων αλλά πάντα ήθελα να τους δώσω το benefit of the doubt. Όταν όμως αγνοούν παντελώς μια επιστολή υπογεγραμμένη από 110 πρόσωπα, μερικά πολύ γνωστά στο χώρο, και αντιθέτως δημοσιεύουν κείμενα μεμονωμένων ανθρώπων που όχι μόνο είναι εντελώς άγνωστοι αλλά ούτε και ιδιαίτερα διακεκριμένοι, τότε είναι σαφές ότι η πληροφόρηση που παρέχουν είναι κατευθυνόμενη. Ακόμα και άνθρωποι που θεωρούσαμε συμμάχους φαίνεται να είναι πουλημένοι στη διαπλοκή (δείτε την περίπτωση Regis. Ουδέποτε απάντησε ή διόρθωσε ο κ. Μανδραβέλης, που κατά τ΄άλλα κόπτεται για τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας και την αναβάθμιση της εκπαίδευσης.) Το τελειωτικό χτύπημα ήταν η σημερινή συνέντευξη της Υπουργού στην Καθημερινή (εδώ), στην οποία επιβεβαιώνει τις διαρροές της προηγούμενης περιόδου και εξηγεί ότι όχι μόνο η πλειοψηφία στα Συμβούλια Διοίκησης θα είναι εκλεγμένα εσωτερικά μέλη αλλά και οι εξωτερικοί θα επιλέγονται από τους εσωτερικούς. Άλλαξε δηλαδή ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς. Μου το είχε πει ένας συνάδελφος: «Μόνο λίγες από τις αλλαγές είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτές θα δεις ότι στο τέλος θα τις πάρουν πίσω – και θα μείνουν οι υπόλοιπες». Και αυτό έγινε. Θα προκύψει μια ψευτομεταρρύθμιση σαν της Γιαννάκου που δεν θα έχει κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Το ανακάτεμα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση επομένως θα συνοδεύσει το αντίστοιχο στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια με τις μπούρδες περί «νέου σχολείου». Γενικότερα αυτή η συνέντευξη δείχνει ότι η υπουργός είναι όχι μόνο πανάσχετη αλλά και ανεπίδεκτη μαθήσεως. Φυσικά, κακώς περιμέναμε περισσότερα από ανθρώπους του κομματικού σωλήνα που δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους. Το μόνο που ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι είναι να κλέβουν ιδέες από δω κι από κει και να τις διαστρεβλώνουν. Δυστυχώς τα βήματα που κάνει η χώρα, ακόμα και στα πρόθυρα χρεοκοπίας, είναι υπερβολικά δειλά. Αυτή η μεταρρύθμιση ήταν από τα λίγα σωστά πράγματα που ήλπιζα ότι αυτή η κυβέρνηση θα μπορούσε να προωθήσει. Δεν περιμένω τίποτα πλέον απ’ αυτούς. Μόνο να πέσουν. Δεν έχω την υπομονή να περιμένω την επόμενη κυβέρνηση/υπουργό/μεταρρύθμιση. Λένε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Η δική μου κράτησε 5 χρόνια. Αρκετά ήταν, δεν θα φάω τη ζωή μου δίνοντας μια μάχη που δεν μπορεί να κερδηθεί. Διότι δεν φταίει μόνο το πανάχρηστο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Φταίει και η κοινωνία, όλοι μας λίγο πολύ. Ας πάρουμε την πανεπιστημιακή κοινότητα. Η μεγάλη πλειοψηφία, ακόμα και μπροστά στη χρεοκοπία, προτάσσει το συμφέρον, τα προνόμια και το βόλεμά της αντί για το καλό της χώρας. Δέχεται να διοικείται από γελοίους όπως ο Μυλόπουλος ή ο Πελεγρίνης. Ας τους χαίρεται. Μετά από 5 χρόνια ακτιβισμού θεωρώ ότι έκανα το χρέος μου για την πατρίδα μου. Είναι καιρός να αφιερώσω το χρόνο μου σε πιο παραγωγικές κατευθύνσεις. Το όραμα μιας Ελλάδας ευνομούμενης, δίκαιης, αξιοκρατικής και παραγωγικής δεν μου φαίνεται εφικτό στο προβλέψιμο μέλλον. Δεν υπάρχει η κρίσιμη μάζα ανθρώπων. Τα συμφέροντα είναι πολύ ισχυρά. Πριν από μερικούς μήνες αναζήτησα νέο διαχειριστή. Κανείς δεν προσφέρθηκε, άρα το μπλογκ κλείνει. Θα παραμείνει online αλλά δεν θα ανεβαίνουν νέα ποστ ή σχόλια. Ξέρω ότι θα λείψει σε μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες ανθρώπους που έβρισκαν εδώ καταφύγιο. Φίλοι, λυπάμαι ειλικρινά που σας εγκαταλείπω. I have to cut my losses. Κανονίστε την πορεία σας. Ίσως η φυγή από τη χώρα είναι μια λύση. Αφήστε τους άχρηστους και τα λαμόγια να πνιγούν στα σκατά τους (ά ρε Κ πόσο δίκιο είχες…). Αυτό είναι το τελευταίο ποστ του GURF. Τα σχόλια θα κλείσουν σε τρεις μέρες.
  17. πολλα χρονια τωρα, δεν ειναι καινουρια η κατασταση, απλως πλεον λιγο πριν τον καταποντισμο της χωρας, η πιεση ειναι μεγαλη και τα κορακια καθε ειδους δεν κρατουν πια ουτε τα στοιχειωδη προσχηματα με αποτελεσμα η ξεδιαντροπια, η ανευθυνοτητα, η ανηθικοτητα και η σαπιλα που χαρακτηριζουν χρονια τωρα το ελληνικο πανεπιστημιο (οι εξαιρεσεις ειναι μυγα μεσα στο γαλα) να γινονται ορατες ακομη και στους πλεον ανυποψιαστους ακομη και στους πλεον ανενημερωτους ακομη και στους πλεον εθελοτυφλουντες? ονειροπαρμενους? κομπλεξικους? που θεωρουσαν εξ ορισμου... τους αποφοιτους του, επιστημονες ανωτερης καστας http://www.kolivas.de/archives/169436 Οι συνδικαλιστές διοικούν το πανεπιστήμιο – Της Βάσως Κιντή Διαβάζουμε ότι ο υπουργός Παιδείας ζήτησε την Παρασκευή 29/11/2013, τρεις μήνες μετά το κλείσιμο του ΕΚΠΑ, από τον πρύτανη κ. Θ. Πελεγρίνη «να εφαρμόσει την ομόφωνη απόφαση της Συγκλήτου της 25ης Νοεμβρίου για επαναλειτουργία του ΕΚΠΑ και να προβεί πάραυτα σε δημόσια δήλωση και στις ενέργειες εκείνες που θα διασφαλίζουν το άμεσο άνοιγμα του Πανεπιστημίου και το δικαίωμα των εργαζομένων στην εργασία που παρεμποδίστηκε». Η ομόφωνη απόφαση της Συγκλήτου της 25ης Νοεμβρίου δεν είναι η πρώτη στην οποία εκφράζεται η «σταθερή θέση της να επαναλειτουργήσει πλήρως το Πανεπιστήμιο Αθηνών». Τουλάχιστον άλλες εφτά φορές είπε η Σύγκλητος το ίδιο πράγμα, με συμφωνία ασφαλώς του πρύτανη, ο οποίος με κάθε ευκαιρία δήλωνε επίσης δημόσια (όπως του ζητεί τώρα ο υπουργός) ότι θέλει το Πανεπιστήμιο ανοιχτό. Δεν έχει υπ’ όψη του ο κ. υπουργός τις αποφάσεις αυτές και τις δηλώσεις του κ. Πελεγρίνη; Δεν γνωρίζει ότι παρά τις αποφάσεις αυτές (μία απόφαση μάλιστα όριζε ρητά και έναρξη μαθημάτων) το πανεπιστήμιο παραμένει επί τρεις μήνες ερμητικά κλειστό; Δεν γνωρίζει ο υπουργός ότι οι αποφάσεις αυτές και οι δηλώσεις ήταν εκ των πραγμάτων προσχηματικές όταν επί τόσους μήνες δεν γίνεται τίποτε; Να δηλώσει τι επιπλέον ο πρύτανης; Ζητεί ο υπουργός κι άλλα λόγια και δεν βλέπει τις πράξεις; Το Συμβούλιο του Ιδρύματος με ανακοίνωσή του εδώ και ένα μήνα κάλεσε τον υπουργό, αφού δεν έχει το ίδιο την αρμοδιότητα, να ελέγξει κατά πόσον ο πρύτανης του ΕΚΠΑ ανταποκρίνεται στα καθήκοντά του και την πολιτεία να διασφαλίσει το κύρος του θεσμού και το μέλλον των φοιτητών και της ακαδημαϊκής κοινότητας. Τι έκανε για το ζήτημα αυτό ο υπουργός που έχει την ευθύνη της εποπτείας και συγχρόνως τις εκτελεστικές αρμοδιότητες που αφαίρεσαν από το Συμβούλιο; Τι έκανε η κυβέρνηση και η ανεξάρτητη δικαιοσύνη που διέταξε τόσες κατεπείγουσες εισαγγελικές έρευνες; Σύμφωνα με τον νόμο, την ευθύνη για την εύρυθμη λειτουργία του Ιδρύματος την έχει ο πρύτανης. Άρθρο 2 παρ.18α: «[Ο πρύτανης] προΐσταται του ιδρύματος και το διευθύνει, έχει την ευθύνη για την εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών του, επιβλέπει την τήρηση των νόμων, του Οργανισμού και του Εσωτερικού Κανονισμού και μεριμνά για τη συνεργασία των οργάνων του ιδρύματος, των διδασκόντων και των φοιτητών». Ο πρύτανης ωστόσο του ΕΚΠΑ από κοινού με τη Σύγκλητο παρέδωσαν, μεταφορικά και κατά κυριολεξία, τα κλειδιά του Ιδρύματος στο συνδικαλιστικό φορέα των διοικητικών υπαλλήλων. Τα αμφιθέατρα δεν ανοίγουν, λέει ο πρύτανης, γιατί έχουν τα κλειδιά οι διοικητικοί υπάλληλοι, ενώ όλες οι αποφάσεις της Συγκλήτου και οι ενέργειες του πρύτανη τελούν υπό την αίρεση των διοικητικών υπαλλήλων. Αποφασίζει η Σύγκλητος, αλλά πρέπει να περιμένει να δώσει την έγκρισή της η συνέλευση των διοικητικών. Ποιος διοικεί αυτό το ίδρυμα; Το Πανεπιστήμιο κλυδωνίζεται ακυβέρνητο επί τρεις μήνες σε μια θάλασσα παρασκηνιακών μεθοδεύσεων και συναλλαγών από ανεύθυνους και «υπεύθυνους» με πλήρη περιφρόνηση του θεσμού και της ακαδημαϊκής λειτουργίας. Όσοι παρασιτούν στο σώμα του πανεπιστημίου και υπάρχουν επειδή υπάρχει το πανεπιστήμιο, το υπέταξαν στα δικά τους ιδιοτελή και πολιτικά συμφέροντα. Οι άξιοι διοικητικοί υπάλληλοι που θέλησαν να κάνουν έναν έντιμο αγώνα για να διασφαλίσουν τις θέσεις εργασίας τους, αλλά και οι φοιτητές και το διδακτικό προσωπικό, αντί να προστατευθούν με μία διαφανή διαπραγμάτευση, χρησιμοποιήθηκαν σε μυστικές συμφωνίες για να κάνουν παιχνίδι οι δυνάμεις που ανέκαθεν υπέτασσαν το δημόσιο συμφέρον στο προσωπικό, στο πελατειακό και στο πολιτικό. Αυτές οι δυνάμεις που πρωταγωνιστούσαν σε μαξιμαλιστικές θέσεις όλο αυτό το διάστημα σήμερα συκοφαντούν τον ίδιο τον αγώνα που υποτίθεται έδιναν διακινώντας ειδήσεις περί αντιδημοκρατικών διαδικασιών στις ψηφοφορίες τους, δήθεν κλοπής της κάλπης κ.λπ. Ο πρύτανης πέταξε αμέριμνος στο Παρίσι για να παίξει (στο Ελληνικό Σπίτι) στο έργο του για τον «Ιουλιανό τον Παραβάτη», η Σύγκλητος σιωπά από τις 25 Νοεμβρίου και για το Πανεπιστήμιο Αθηνών αποφαίνεται ο (έκπτωτος γραμματέας του διοικητικού προσωπικού ο οποίος, υπεράνω αποφάσεων του ίδιου του κλάδου του, εντελώς αυθαίρετα και παραπλανητικά, δηλώνει ότι το πανεπιστήμιο άνοιξε κατά 40-50%! Πού είναι η ηγεσία του Πανεπιστημίου; Τι κάνει ο υπεύθυνος υπουργός; Σε ποια χώρα του πρώτου, δεύτερου, τρίτου ή εκατοστού κόσμου θα ήταν τα πανεπιστήμια επί μήνες κλειστά και θα συνέβαιναν όλα αυτά χωρίς καμία επίπτωση; Η κατάσταση στα πανεπιστήμια είναι η μικρογραφία όσων συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία. Ένας δημόσιος θεσμός, έρμαιο και όμηρος συντεχνιακών συμφερόντων και ιδεολογικών αγκυλώσεων, υπεξαιρείται από επαγγελματίες συνδικαλιστές και δυνάμεις που τον νέμονται. Δεν υπάρχει καμία διάθεση για μεταρρύθμιση και κάθε απόπειρα αλλαγής αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Τα φορτώνουμε όλα στην κακιά τρόικα που μας επιβουλεύεται και θέλει να μας καταστρέψει και πορευόμαστε με τον τρόπο που εμείς ξέρουμε. Κάνουμε πως παίρνουμε μέτρα και συνεχίζουμε αμέριμνοι προς την καταστροφή. * Αναπληρώτρια καθηγήτρια Φιλοσοφίας – ΕΚΠΑ
  18. http://www.aristideshatzis.net/2013/11/blog-post.html «Όμως παιδιά οφείλω να σας πω ότι αυτό που κάνετε σ’ αυτά τα ιδρύματα δεν είναι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση που σας αξίζει. Στην καλύτερη περίπτωση είναι κατώτερη των περιστάσεων και των εθνικών αναγκών. Στη χειρότερη είναι ένα αποτυχημένο ανέκδοτο.» «Πότε ήταν η τελευταία φορά που αποφασίσατε να αντιδράσετε επειδή ένας καθηγητής σας δεν πατάει ποτέ στο μάθημα, βάζει βοηθούς να διδάσκουν, να εξετάζουν και να διορθώνουν και σας αντιμετωπίζει σαν να είστε διάφανοι/ες; Όταν ένας διοικητικός υπάλληλος σας φέρθηκε σαν σκουπίδι, με περιφρόνηση και αδιαφορία; Όταν τα κομματικά στρατιωτάκια και οι επαναστάτες της δεκάρας σας κρατούν ομήρους για να ικανοποιήσουν τις ιδεοληπτικές τους ονειρώξεις ή/και να επενδύσουν στις μελλοντικές κομματοσκυλίσιες καριέρες τους; Όταν εργάζεστε μέσα σε έναν σκουπιδότοπο, σε πανάσχημα κτίρια, βρώμικα, αφρόντιστα και ρημαγμένα που τα ελέγχουν και τα «διακοσμούν» όσοι τα απέκτησαν δια της χρησικτησίας που τους εξασφάλισε η βία που ασκούν πάνω σας;» Aριστείδης Χατζής
  19. http://www.theguardian.com/science/2013/dec/09/nobel-winner-boycott-science-journals Nobel winner declares boycott of top science journals Randy Schekman says his lab will no longer send papers to Nature, Cell and Science as they distort scientific process Monday 9 December 2013 Leading academic journals are distorting the scientific process and represent a "tyranny" that must be broken, according to a Nobel prize winner who has declared a boycott on the publications. Randy Schekman, a US biologist who won the Nobel prize in physiology or medicine this year and receives his prize in Stockholm on Tuesday, said his lab would no longer send research papers to the top-tier journals, Nature, Cell and Science. Schekman said pressure to publish in "luxury" journals encouraged researchers to cut corners and pursue trendy fields of science instead of doing more important work. The problem was exacerbated, he said, by editors who were not active scientists but professionals who favoured studies that were likely to make a splash. The prestige of appearing in the major journals has led the Chinese Academy of Sciences to pay successful authors the equivalent of $30,000 (£18,000). Some researchers made half of their income through such "bribes", Schekman said in an interview. Writing in the Guardian, Schekman raises serious concerns over the journals' practices and calls on others in the scientific community to take action. "I have published in the big brands, including papers that won me a Nobel prize. But no longer," he writes. "Just as Wall Street needs to break the hold of bonus culture, so science must break the tyranny of the luxury journals." Schekman is the editor of eLife, an online journal set up by the Wellcome Trust. Articles submitted to the journal – a competitor to Nature, Cell and Science – are discussed by reviewers who are working scientists and accepted if all agree. The papers are free for anyone to read. Schekman criticises Nature, Cell and Science for artificially restricting the number of papers they accept, a policy he says stokes demand "like fashion designers who create limited-edition handbags." He also attacks a widespread metric called an "impact factor", used by many top-tier journals in their marketing. A journal's impact factor is a measure of how often its papers are cited, and is used as a proxy for quality. But Schekman said it was "toxic influence" on science that "introduced a distortion". He writes: "A paper can become highly cited because it is good science - or because it is eye-catching, provocative, or wrong." Daniel Sirkis, a postdoc in Schekman's lab, said many scientists wasted a lot of time trying to get their work into Cell, Science and Nature. "It's true I could have a harder time getting my foot in the door of certain elite institutions without papers in these journals during my postdoc, but I don't think I'd want to do science at a place that had this as one of their most important criteria for hiring anyway," he told the Guardian. Sebastian Springer, a biochemist at Jacobs University in Bremen, who worked with Schekman at the University of California, Berkeley, said he agreed there were major problems in scientific publishing, but no better model yet existed. "The system is not meritocratic. You don't necessarily see the best papers published in those journals. The editors are not professional scientists, they are journalists which isn't necessarily the greatest problem, but they emphasise novelty over solid work," he said. Springer said it was not enough for individual scientists to take a stand. Scientists are hired and awarded grants and fellowships on the basis of which journals they publish in. "The hiring committees all around the world need to acknowledge this issue," he said. Philip Campbell, editor-in-chief at Nature, said the journal had worked with the scientific community for more than 140 years and the support it had from authors and reviewers was validation that it served their needs. "We select research for publication in Nature on the basis of scientific significance. That in turn may lead to citation impact and media coverage, but Nature editors aren't driven by those considerations, and couldn't predict them even if they wished to do so," he said. "The research community tends towards an over-reliance in assessing research by the journal in which it appears, or the impact factor of that journal. In a survey Nature Publishing Group conducted this year of over 20,000 scientists, the three most important factors in choosing a journal to submit to were: the reputation of the journal; the relevance of the journal content to their discipline; and the journal's impact factor. My colleagues and I have expressed concerns about over-reliance on impact factors many times over the years, both in the pages of Nature and elsewhere." Monica Bradford, executive editor at Science, said: "We have a large circulation and printing additional papers has a real economic cost … Our editorial staff is dedicated to ensuring a thorough and professional peer review upon which they determine which papers to select for inclusion in our journal. There is nothing artificial about the acceptance rate. It reflects the scope and mission of our journal." Emilie Marcus, editor of Cell, said: "Since its launch nearly 40 years ago, Cell has focused on providing strong editorial vision, best-in-class author service with informed and responsive professional editors, rapid and rigorous peer-review from leading academic researchers, and sophisticated production quality. Cell's raison d'etre is to serve science and scientists and if we fail to offer value for both our authors and readers, the journal will not flourish; for us doing so is a founding principle, not a luxury." • This article was amended on 10 December 2013 to include a response from Cell editor Emilie Marcus, which arrived after the initial publication deadline.
  20. http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.athlitismos&id=29440 Η Εθνική Ομάδα και η «άλλη Ελλάδα» Photo: Mιχάλης Σιφάκης Πριν από μερικά χρόνια ο Φερνάντο Σάντος -όταν ήταν ακόμη προπονητής στον ΠΑΟΚ- έδωσε μια διάλεξη στο Κιλκίς με θέμα την οργάνωση του Ποδοσφαίρου. Πήγα να τον ακούσω, όχι μόνο ως «βαμμένος» Παοκτσής, αλλά και χάρη στην εκτίμηση που έτρεφα στο πρόσωπό του, έχοντας παρακολουθήσει τη δουλειά του ως προπονητή και γνωρίζοντας τον σεβασμό που ενέπνεε η δημόσια συμπεριφορά του. Άκουσα έναν άνθρωπο βαθιά φιλοσοφημένο, με στέρεες απόψεις για τον αθλητισμό, τους νέους, την οργάνωση του αθλήματος. Με έγνοια για τη σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων. Μίλησε για το μοντέλο της χώρας του, της Πορτογαλίας, αναφερόμενος στις υποδομές, στην οργάνωση των ποδοσφαιρικών ακαδημιών, την επιστημονική υποστήριξη των παιδιών, τη σταθερή υλοποίηση ενός σχεδιασμού που οδηγούσε στη διαρκή αναβάθμιση του ποδοσφαίρου. Την ίδια εποχή, ο Ότο Ρεχάγκελ έδινε σημαντικά μαθήματα στη χώρα μας για το πώς μια διαλυμένη από τις «παράγκες» Εθνική Ομάδα ποδοσφαίρου μετατρέπονταν σ' ένα αξιόπιστο συγκρότημα που ευτύχησε να κατακτήσει το ευρωπαϊκό τρόπαιο. Όλοι αυτά τα χρόνια χαρήκαμε τις συνεχόμενες επιτυχίες της Εθνικής μας Ομάδας και τώρα πάλι την επάξια πρόκρισή της στην τελική φάση ενός ακόμη παγκόσμιου κυπέλλου. Παρακολουθώ τα διθυραμβικά σχόλια πολλών. Ανυπόκριτα και γνήσια ως επί το πλείστον, απελπιστικά «ξύλινα» και συναισθηματικά αδιάφορα μερικών - ιδίως των πολιτικών. Και σκέφτομαι συχνά τι να είναι άραγε αυτό που δημιούργησε αυτό το, μικρό έστω, «θαύμα»; Κατά τη γνώμη μου, δεν κρύβεται καμία μαγική συνταγή πίσω από την επιτυχία. Είναι η αποδοχή και υλοποίηση αρχών γνωστών και απαραίτητων σε κάθε οργανωμένη προσπάθεια. Στην εποχή της «παράγκας», η διάβρωση είχε φτάσει μέχρι την επιλογή των ποδοσφαιριστών που θα καλούνταν στην Εθνική Ομάδα, με τραγικές φυσικά συνέπειες. Κανένας δεν ενδιαφερόταν να αποκτήσει η Εθνική Ποδοσφαίρου ένα μόνιμο προπονητικό κέντρο. Πήγαιναν από 'δω κι από εκεί σε ό,τι υπήρχε διαθέσιμο. Στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις που δημιουργούσαμε τότε στον Άγιο Κοσμά, ζήτησα να υπάρξει -όπως και έγινε- μόνιμος προπονητικός χώρος για την Εθνική. Ο Ρεχάγκελ έβαλε πολύ γρήγορα τέλος στον άθλιο τρόπο της πρόσκλησης των ποδοσφαιριστών στην Εθνική Ομάδα. Ήξερε, άλλωστε, ότι η πιο βασική προϋπόθεση της επιτυχίας ήταν η επιλογή των καλύτερων. Θυμάμαι τα λυσσαλέα δημοσιεύματα εναντίον του από τους κάθε λογής εξωνημένους κονδυλοφόρους, μετά τα πρώτα, αναμενόμενα αποτυχημένα αποτελέσματα της ομάδας που δημιουργούσε. Οι θιασώτες της «παράγκας» έβλεπαν με τρόμο ότι ένα «άλλο» υπόδειγμα μπορούσε να πετύχει. Και όχι άδικα. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά τα χρόνια έπαψαν όλες οι μουρμούρες και τα σχόλια για το ποιοι καλούνται στην Εθνική Ομάδα. Υπάρχει έκτοτε η αίσθηση δικαιοσύνης και αξιοκρατίας. Τα υπόλοιπα ήρθαν γρήγορα. Ήταν φανερό ότι υπήρχε σχέδιο και πίστη σ' αυτό που υλοποιούνταν από όλους. Οι ποδοσφαιριστές ένοιωθαν ότι ήταν πραγματική «ομάδα» και ότι συμμετείχαν σε μια προσπάθεια συλλογική όπου οι αρχές και οι κανόνες εφαρμόζονταν. Στις επιτυχίες και τις αποτυχίες νοιώθαμε ότι αυτοί οι νέοι διέθεταν πάνω από όλα σοβαρότητα, πίστη και αλληλεγγύη μεταξύ τους. Ότι η συμμετοχή τους στην Εθνική Ομάδα ήταν -και συνεχίζει να είναι γι' αυτούς τίτλος τιμής. Και ότι δίπλα τους υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που τους αγαπά και τους εμπιστεύεται, γιατί τιμούν τη φανέλα με τα εθνικά χρώματα. Εξομολογούμαι ότι η μεγαλύτερη συγκίνηση που ένιωσα στα δύο παιχνίδια με τη Ρουμανία ήταν τη στιγμή που ο Μήτρογλου, μετά το πρώτο γκολ που πέτυχε, «σκούπιζε» το δεξί παπούτσι του Σαλπιγγίδη που του έστειλε την μπάλα! Αληθινή αίσθηση ΟΜΑΔΑΣ! Η διαδοχή του Ρεχάγκελ από τον Σάντος υπήρξε ιδανική. Συνέχεια και εμβάθυνση. Τώρα όλες οι Εθνικές Ομάδες - Νέων, Ελπίδων και Ανδρών- στην πραγματικότητα οργανώνονται με το ίδιο σχέδιο, έτσι ώστε η συνέχεια να είναι απρόσκοπτη. Όταν καλείται κάποιος από τη μία ομάδα στην άλλη, εντάσσεται εύκολα στο κλίμα. Πόσο δύσκολο είναι, άραγε να διδαχθούμε όλοι μας, κυρίως οι πολιτικοί, από το πετυχημένο πρότυπο της Εθνικής Ομάδας; Πρότυπο που, ας μην ξεχνάμε, επέβαλαν με διαχρονική επιτυχία δύο ξένοι: Σχέδιο, αξιοκρατία, ομαδικότητα, αλληλεγγύη, επίπονη προσπάθεια, πίστη στις δυνατότητές μας και στον τελικό στόχο. Ομάδα που ξέρει να πετυχαίνει αποτελέσματα. Θυμάμαι μια φράση του Σάντος στις επικρίσεις που δέχτηκε επειδή η ομάδα έπαιζε με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή όχι θεαματικά: «Παίζει σύμφωνα με τις δυνατότητες που έχει και σκοπός είναι να πετυχαίνουμε τους στόχους». Η Εθνική Ομάδα, λοιπόν, δεν είναι μια «άλλη Ελλάδα», όπως με μεγάλη ευκολία υποστηρίζουν ορισμένοι ξανά αυτές τις μέρες. Είναι η ίδια Ελλάδα, απλώς οργανωμένη με διαφορετικό πρότυπο. Αυτό που με πάθος αποφεύγουν να υιοθετήσουν οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας και οι λογής χρεοκοπημένες εκπροσωπήσεις τους. Η τελευταία τριήμερη συζήτηση στη Βουλή ανέδειξε για ακόμη μια φορά την τεράστια απόσταση μεταξύ πολιτικών και κοινωνίας. Λόγοι που θύμιζαν κοινωνικό περιθώριο, αντιαισθητικοί, ελάχιστα ελληνικοί και βαθύτατα προσβλητικοί για μια κοινωνία που ματώνει. Την ίδια στιγμή, μεγάλες και μικρές «αρπαχτές» που καλά κρατούν και ένα κράτος που συνεχίζει να αλώνεται από κομματικούς φίλους και κολλητούς. Και στη θέση τού ανύπαρκτου εθνικού σχεδίου, «λεονταρισμοί» απέναντι σε εταίρους και δανειστές που χειροτερεύουν τη θέση της χώρας και επαναφέρουν τα σενάρια εξόδου της, όχι από την κρίση, αλλά από την Ευρώπη
  21. http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_28/09/2013_535016 Το «πολιτικό» εγχείρημα της Λυρικής Tου Νίκου Βατόπουλου Είναι πολιτική η κίνηση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής να βγάζει τους καλλιτέχνες της στον δρόμο και να δημιουργεί «μουσικά επεισόδια» σε απρόβλεπτους χώρους. Είναι ένα εγχείρημα μεγαλύτερο και ευρύτερο του καλλιτεχνικού του διαμετρήματος. Προχθές, η Λυρική ήταν στο λιμάνι του Πειραιά συγκεντρώνοντας πλήθη, ένα δεκαήμερο μετά το αφιέρωμα στη Μαρία Κάλλας στους δρόμους της Αθήνας. Μήνες μετά τη συναυλία στην Αγορά της οδού Αθηνάς, με νωπές ακόμη τις μνήμες από τους μουσικούς «αιφνιδιασμούς» στο μετρό. Οσοι παρακολουθούν τις δράσεις της Λυρικής, αλλά και τις παραστάσεις της, το έχουν διαπιστώσει. Συγκροτείται ένα σώμα κοινού, πυκνό, ανεξάντλητο, αποφασισμένο και πολιτισμένο, έτοιμο να έρθει κοντά σε όποιον το καλέσει με τον σωστό τρόπο. Εν προκειμένω είναι η Λυρική Σκηνή, με τον μεθοδικό, ευγενή και δυναμικό τρόπο του καλλιτεχνικού διευθυντή της, Μύρωνα Μιχαηλίδη. Μέσα στη γενικευμένη βαρβαρότητα και ευτέλεια, η Λυρική κάνει μία απλή κίνηση: προτείνει τη διεύρυνση της ματιάς και παρέχει ευκαιρίες για ερεθίσματα. Καθόλου αυτονόητο. Οι άνθρωποι που βίωσαν, στον ίδιο χρόνο, το συναίσθημα που γεννάει η διάχυση αυτής της υπέροχης μουσικής, όταν «κατεβαίνει» και μπαίνει στις ψυχές των ανθρώπων, κρατούν αυτήν την εμπειρία ως κάτι πολύτιμο. Θα την υπερασπιστούν με πάθος. Και θα σπεύσουν, όταν τους δοθεί η ευκαιρία για επανάληψη αυτού του βιώματος. Πώς ερμηνεύει κανείς τη θέα του πυκνού πλήθους γύρω από την Ορχήστρα της Λυρικής και τους εξαιρετικούς μονωδούς της στο λιμάνι του Πειραιά, όταν γεμίζει ο αέρας με το «La donna e mobile»; Είναι τέτοια η ψυχική κόπωση του κόσμου από την ανελέητη βαρβαρότητα και τη χύδην αγραμματοσύνη, που ακόμη και αν δεν έχει εκτεθεί στην κουλτούρα του λυρικού θεάτρου, δέχεται να την προσεγγίσει με θρησκευτική περιέργεια. Επιδρά η μουσική, ακούγονται οι φωνές, πυκνώνει ο αέρας από το ευγενές αποτύπωμα των μουσικών που έχουν κοπιάσει μια ζωή για ένα σπάραγμα υψηλού πολιτισμού, τόσο ώστε δημιουργείται ένα στρώμα δέους που τείνει να γίνει ενθουσιασμός. Τίποτε δεν είναι πιο ισχυρό από ένα βίωμα. Κρατώ ότι μέσα στον Σεπτέμβριο, η Λυρική παρείχε δωρεάν την ευκαιρία για ένα μαζικό βίωμα υψηλού πολιτισμού σε χιλιάδες πολίτες στους δρόμους της Αθήνας και στο λιμάνι του Πειραιά. Αυτό είναι πολιτική.
  22. https://www.avgi.gr/article/1161225/muron-mixailidis-auto- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika -- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --mas-sosei- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --to-orama- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --to-mellon- Μύρων Μιχαηλίδης: "Αυτό που θα μας σώσει είναι το όραμα για το μέλλον" |20.10.2013 Η συνάντησή μας με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, τον μαέστρο Μύρωνα Μιχαηλίδη, έγινε την ημέρα που το ραδιόφωνο του BBC είχε μεταδώσει εκτενές ρεπορτάζ για την επιτυχημένη πορεία του οργανισμού. Επιτυχία που όλοι ομολογούν, καθώς δύο χρόνια πριν οι συζητήσεις για κλείσιμο της Λυρικής έδιναν κι έπαιρναν... Όμως η επιτυχία αυτή φαίνεται να "τιμωρείται", καθώς η ΕΛΣ υπέστη πέρσι περικοπή της κρατικής επιχορήγησης ύψους 28%, η μεγαλύτερη από κάθε άλλο καλλιτεχνικό οργανισμό, ενώ φέτος η ήδη κουτσουρεμένη επιχορήγηση των 16,8 εκατ., απειλείται με επιπλέον μείωση 5 εκατ.! Ο Μ. Μιχαηλίδης δεν χάνει το χαμόγελό του, ακόμη και σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες. Βοηθά σε αυτό και η ανταπόκριση του κοινού, είτε εντός είτε εκτός των τειχών του θεάτρου Ολύμπια. Έχοντας μπροστά του μια νέα σεζόν, που εγκαινιάζεται την Παρασκευή με τη Σταχτοπούτα του Ροσίνι, αλλά το καθήκον να συντάξει ένα πεντάχρονο πρόγραμμα για τη μετάβαση της Λυρικής στη νέα της στέγη, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Στ. Νιαρχος, λέει με αισιοδοξία: "Αυτό που θα μας σώσει είναι το όραμα για το μέλλον". Συνέντευξη στον Σπύρο Κακουριώτη * Αναφερόμενοι στην πορεία της ΕΛΣ, όλοι κάνουν λόγο για ένα... "success story"! Πώς, από την απειλή να μπει λουκέτο, φτάσατε σήμερα σε αυτό το σημείο; Φέτος η ΕΛΣ απολαμβάνει τα αποτελέσματα της πολύ καλής διαχείρισης σε οικονομικό, διοικητικό και, βέβαια, καλλιτεχνικό επίπεδο. Το 2011 είχε δύο πολύ μεγάλα οικονομικά προβλήματα: ένα συσσωρευμένο χρέος που άγγιζε τα 17 εκατ. ευρώ και τη συνεχή δημιουργία ελλείμματος. Κάναμε λεπτομερή καταγραφή των δαπανών λειτουργίας και διαπιστώσαμε ότι με σωστή εξοικονόμηση, χωρίς αυτό να αντανακλάται στο επίπεδο της καλλιτεχνικής μας προσφοράς, μπορούσαμε να περιορίσουμε τις δαπάνες και συγχρόνως να αποπληρωθούν τα παλαιά χρέη με διακανονισμούς. Αυτό κατέστησε τον οργανισμό αξιόπιστο συνομιλητή και αποτέλεσε πειστικό επιχείρημα απέναντι στην πολιτεία προκειμένου να συνεχιστεί η στήριξή της, έστω και περιορισμένη. Σε συνδυασμό με την περικοπή λειτουργικών δαπανών, εξόδων στέγασης, προμηθειών, μείωσης κόστους καλλιτεχνικών παραγωγών, η Λυρική προχώρησε σε εξυγίανση τη στιγμή που η κρίση στην Ελλάδα κορυφωνόταν. Στο καλλιτεχνικό πεδίο μπορείς να κάνεις μια παραγωγή που να φαίνεται πλούσια, αλλά να είναι πολύ οικονομική. Κληθήκαμε να αναπτύξουμε την ευρηματικότητα και τη φαντασία μας για να κάνουμε έξυπνες, χαμηλότατου κόστους παραγωγές, χάρη στους εξαιρετικούς καλλιτέχνες που διαθέτουμε. Όμως αυτή τη στιγμή η επιχορήγηση των 16,8 εκατ. είναι για την ΕΛΣ όρος για τη συνέχιση και την πορεία της προς το μέλλον. * Σήμερα όμως η πολιτεία έρχεται να σας "τιμωρήσει" για την επιτυχία σας, περικόπτοντας την επιδότηση κατά πέντε επιπλέον εκατομμύρια... Δεν βλέπουμε το κράτος ως τιμωρό, είμαστε ρεαλιστές. Ξέρουμε ότι η πατρίδα μας περνά πολύ δύσκολες στιγμές. Δεν είμαστε μόνοι, κι άλλοι οργανισμοί υφίστανται περικοπές. Αυτό που θέλουμε είναι να υπάρχει ευήκοον ους και ενδελεχής μελέτη των στοιχείων που καλείται να αξιολογήσει η πολιτεία και να πάρει τις αποφάσεις της. Προσδοκούμε ότι δεν θα περιοριστούμε σε αυτό το ποσό, ότι η κοινωνική παρουσία της ΕΛΣ σε δύσκολους καιρούς θα συνεκτιμηθεί... * Οι περικοπές αυτές έχουν επιπτώσεις στις εργασιακές σχέσεις; Καλλιεργούμε σχέσεις ειλικρίνειας με το προσωπικό. Πάντα ενημερώνουμε για το τι ακριβώς συμβαίνει. Και στην απεργία των Χριστουγέννων κυριάρχησε η προσπάθεια για διάλογο και, από τη διοίκηση, η προσπάθεια να επιλύσει όσα προβλήματα των εργαζομένων ήταν εφικτό. Από τις περικοπές, μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει πρόβλημα στη μισθοδοσία, καθώς έχουμε και τις εισπράξεις από τις παραγωγές μας, που το καλοκαίρι μάλιστα ήταν πολύ ικανοποιητικές. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι το θέμα της μείωσης της επιχορήγησης θα επιλυθεί άμεσα, ώστε να μην έχει επιπτώσεις στους εργαζόμενους, κάτι που θα ήταν πολύ δυσάρεστο. * Με τέτοιες συνθήκες όμως μπορείτε να προχωρήσετε σε πιο φιλόδοξες παραγωγές; Προσπαθήσαμε να επενδύσουμε στην ευρηματικότητα και στη φαντασία του καλλιτέχνη. Έχουμε σώματα πολύ υψηλού επιπέδου, η Ορχήστρα, η Χορωδία, το Μπαλέτο, οι μονωδοί μας... Η Λυρική έχει αποδείξει ότι μπορεί με πολύ λιγότερα χρήματα απ' ό,τι στο παρελθόν να κάνει παραστάσεις που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από άλλα ευρωπαϊκά θέατρα. Την επιχορήγηση δεν τη ζητάμε για να κάνουμε τις παραγωγές μας, αυτές καλύπτονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τα εισιτήρια. Ζητούμε το ελάχιστο, που είναι η κάλυψη των ανελαστικών λειτουργικών δαπανών, οι οποίες έχουν μειωθεί από 33 εκατ. ευρώ κάτω από 19 εκατ. * Η λέξη που θα χαρακτήριζε τη Λυρική Σκηνή αυτά τα χρόνια είναι η "εξωστρέφεια"; Εξωστρέφεια και άνοιγμα στην κοινωνία... Είναι μύθος ότι η όπερα είναι για τους λίγους. Ξεκίνησε ως λαϊκό θέαμα, στις πλατείες της Ιταλίας. Είναι μυσταγωγία η όπερα σε μια ωραία αίθουσα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ένας οργανισμός δεν μπορεί να εμφανίζεται και εκτός των τειχών του. Το πρόγραμμα που είχε μεγαλύτερη επιτυχία ακόμη κι από αυτήν που προσδοκούσαμε ήταν η Όπερα της Βαλίτσας. Μια «σμίκρυνση» της όπερας, σε χώρους που η Λυρική δεν επρόκειτο να πάει ποτέ, γιατί ήταν ένας βαρύς οργανισμός. Αυτή μινιατούρα διείσδυσε σε καινούργιο κοινό και γοήτευσε, έφερε τους ανθρώπους σε απόσταση δύο-τριών μέτρων από τον καλλιτέχνη, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί σε ένα θέατρο, μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Οι εμφανίσεις μας σε απρόσμενα σημεία, όπως στη Βαρβάκειο Αγορά, είναι απόδειξη ότι η Λυρική μπορεί να απευθύνεται σε όλους. Το να υπάρχει στην γκρίζα Αθήνα ζωντανή τέχνη που μιλά για πράγματα που μπορούν να ενώσουν την κοινωνία και να ομορφύνουν τη ζωή των ανθρώπων είναι καθοριστικός στόχος για έναν καλλιτεχνικό οργανισμό σε καιρούς κρίσης. * Το νεανικό κοινό που προσελκύει πλέον η Λυρική είναι αποτέλεσμα της εμπιστοσύνης που δείχνετε σε νέους καλλιτέχνες; Χωρίς ρίσκο δεν κάνεις τίποτε. Αν στην τέχνη προσπαθείς να πηγαίνεις πάντα από τη σίγουρη οδό, είναι σίγουρο ότι οδηγείσαι στην αβεβαιότητα. Η τέχνη θέλει ρίσκο, και το ρίσκο θέλει μέτρο. Ο καλλιτεχνικός προγραμματισμός της ΕΛΣ έχει να προσφέρει σε οποιονδήποτε μέσο θεατή, είτε αυτός είναι συντηρητικός είτε καινοτόμος, θέαμα που ανταποκρίνεται στις δικές του απαιτήσεις. Δίπλα στην πρωτοεμφανιζόμενη στην Ελλάδα Ροδούλα Γαϊτάνου θα δει κανείς τον Γιάννη Κόκκο, δίπλα στον νέο σκηνοθέτη Αλέξανδρο Ευκλείδη, τον Γιάννη Χουβαρδά. Αυτό πιστεύω πως δημιουργεί προσμονή στο κοινό, αλλά και την αίσθηση ότι δεν θα είναι όλα τα ίδια. * Η παρουσία της ΕΛΣ στο εξωτερικό περιλαμβάνεται στον μεσοπρόθεσμο σχεδιασμό σας; Τα ελληνικά καλλιτεχνικά σύνολα δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα απολύτως από τα αντίστοιχα ξένα με συνθήκες σωστής οργάνωσης. Αρχικά σκοπεύουμε να προχωρήσουμε στην έκδοση μιας πρώτης σοβαρής επαγγελματικής μαγνητοσκόπησης παράστασης της Λυρικής. Θα κάνουμε έτσι μια αρχή για την παρουσία μας στη διεθνή αγορά. Παράλληλα, ήδη δρομολογούμε συμπαραγωγές με ξένες όπερες, που σύντομα θα αποφέρουν καρπούς και στο επίπεδο της παρουσίας παραγωγών μας στο εξωτερικό. * Το νέο οργανόγραμμα, εν όψει της μεταστέγασης στο Φάληρο, διασφαλίζει τις θέσεις εργασίας; Προβλέπει περίπου 555 θέσεις εργασίας. Το 2008 η ΕΛΣ είχε 810 και σήμερα έχει 458. Θεωρούμε ότι για να μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά θα πρέπει να έχει ένα προσωπικό της τάξεως των 500-550. Ο αριθμός μπορεί να ακούγεται μεγάλος, σκεφθείτε όμως πως μόνο μια ορχήστρα έχει 120 μέλη, πόσο μάλλον ένας ολόκληρος οργανισμός. * Πώς φαντάζεστε τη Λυρική σε 20 χρόνια από τώρα; Φαντάζομαι μια σύγχρονη Λυρική, που θα έχει αναπτύξει όλες της τις αρετές και τις δυνάμεις στον νέο της χώρο, θα έχει επεκταθεί με τις δράσεις της σε όλη την ελληνική περιφέρεια, θα έχει ανοίξει τα φτερά της με επιτυχία στην Ευρώπη, στην ψηφιακή εποχή, θα έχει συντελέσει στη δημιουργία όπερας και σε άλλα μέρη, όπως στη Θεσσαλονίκη. Βλέπετε, είμαι πάρα πολύ αισιόδοξος για το μέλλον της Εθνικής Λυρικής Σκηνής!
  23. http://www.iefimerida.gr/news/128489/σπάνιο-success-story-της-ελλάδας-το-associated-press-μαγεύεται-από-τη-λυρική-σκηνή-και-τ To σπάνιο success story της Ελλάδας: Το Associated Press μαγεύεται από τη Λυρική Σκηνή και την υμνεί [βίντεο] Κατερίνα I. Ανέστη Αφωνο το διεθνές κοινό παρακολουθεί την επέλαση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που από την απειλή του λουκέτου έφτασε στην εξυγίανση και τώρα στην προετοιμασία για την μεταστέγαση στο κτίριο όνειρο του Renzo Piano στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Το Associated Press με εκτενές ρεπορτάζ και βίντεο αναφέρεται σε ένα σπάνιο success story της Ελλάδας. Το βίντεο με δυναμικό μοντάζ περιδιαβαίνει από την αίθουσα του θεάτρου Ολύμπια και την όπερα Σταχτοπούτα που ανεβαίνει αυτές τις μέες, στο γραφείο του καλλιτεχνικού διευθυντή Μύρων Μιχαηλίδη (του «τρελού» Μύρωνα Μιχαηλίδη σύμφωνα με το BBC) και από εκεί στο σκάμμα θαύμα της Αθήνας, δηλαδή στο υπό κατασκευή Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Φάληρο. Είναι το σημείο απ' όπου η διευθύντρια επικοινωνίας του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος Λένια Βλαβιανού εξηγεί πως το Κέντρο Πολιτισμού μπορεί να δώσει μια ζωογόνο ώθηση στο ηθικό των Ελλήνων αυτή τη δύσκολη εποχή της κρίσης και της πληγωμένης υπερηφάνειας, λειτουργώντας ταυτόχρονα ως πόλος έλξης τουρισμού (της λεγόμενης βαριάς βιομηχανίας της Ελλάδας). Στο ρεπορτάζ υπάρχουν εκτενή στοιχεία για το οικονομικό θαύμα της Λυρικής από το 2009 ως σήμερα, τις μεγάλες προκλήσεις και το μέλλον που διαγράφεται ήδη μέσα από το Κέντρο Πολιτισμού. Αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η Λυρική μεταμορφώθηκε και από χρέος 17 εκατομμυρίων ευρώ έφτασε μέσω εξορθολογισμού σε χρέος 4,7 εκατομμυρίων ευρώ μέσα σε αυτή την κρίσιμη τριετία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μύρων Μιχαηλίδης δηλώνει πως όχι, η Λυρική δεν έχει ομοιότητες με τη Σταχοπούτα, πέρα από το γεγονός ότι το καλό πάντα κερδίζει. Επικέντρωσε στο γεγονός ότι η Λυρική βγήκε από τα τείχη της, άγγιξε το κοινό, κοινωνικοποιήθηκε απόλυτα. Οι εικόνες εναλλάσσονται μοναδικά όπως και οι ήχοι: Από τους ήχους του Ροσσίνι και της δυναμικής ορχήστρας της Λυρικής, στους ήχους των γερανών και των εκσκαφέων στο υπό κατασκευή Κέντρο Πολιτισμού. Στοιχεία ποίησης, λυρισμού και στις δύο εικόνες που αφορούν μια αληθινή ιστορία της Ελλάδας. Μια ιστορία -επιτέλους – επιτυχίας. http://www.youtube.com/watch?v=kExAXOBGkJ4
  • Δημιουργία νέας...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.