Jump to content

Leviathan

Prominent Members
  • Posts

    1.481
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Όλες οι δημοσιεύσεις από Leviathan

  1. Μια Κρητική κριτική για τη σειρά... http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=XmMaB6WuvQY
  2. Εμ βέβαια, διότι όταν σκάσει μύτη η δίμετρη Σουηδέζα με πόνο στο ποδαράκι, ποιος ασχολείται με δεοντολογίες ;;; Ειδικά αν έχει και τέτοιο τατουάζ !!! Χάσαμε και τον Τάσο που κάτι θα ήξερε περί νομοθεσίας...
  3. Φίλε έτσι όπως το γράφεις, εγώ καταλαβαίνω καφεδάκι και κουβεντούλα για τη σφαγή στη Λωρίδα της Γάζας... Αν είναι έτσι, δεν καταλαβαίνω γιατί ρωτάς !
  4. ... προφανώς εννοεί το pussy wagon από " Kill Bill " ( τιιιιιιιιι, δεν έχεις δει το kill bill ;;; ) ...και 120 δερματολόγοι και πλαστικοί χειρουργοί, τα έχουν κονομήσει από την αύξηση των κρουσμάτων μελανώματος ! Αυτό ήταν ένα από τα κοινωνικά μηνύματα του τόπικ...
  5. = επίσκεψη στο ΤΕΠ του νησιού ! Κατάλαβες αγροτικέ γιατρέ, που αυτή την ώρα ( ίσως ) κωλοβαράς στο greekmeds ; Σε λίγο μπορεί να σου έρθει καμιά μεθυσμένη τουρίστρια, με τον greek lover της και το παπί του... ...very true!
  6. Οι 51 κανόνες του Greek lover "Καμ γουιθ μι για να τη βρεις", καδένες, τρίχες, Boney M, Σουηδέζες αλλά και πιο σύγχρονα πράγματα. Βάζουμε τα όρια σε ένα ξέφραγο αμπέλι. Πριν από 5 ημέρες ,oneman.gr Όλοι μεγαλώμασε με τις διδαχές του Ψάλτη, του Μιχαλόπουλου και του Γαρδέλη. Κιθάρα, τρίχα και καδένα στο Σύνταγμα και τα νησιά. Είναι, όμως, καιρός να μεγαλώσουμε. Να βάλουμε τους κανόνες για το καμάκι της νέας χιλιετίας. Τώρα που η χώρα κάνει το τελευταίο push για να έρθει τουρισμός, εσύ θα μείνεις αμέτοχος. Η τρίχα να υπάρχει (μόνο στήθος, όχι πλάτη) αλλά να είναι τριμαρισμένη. Τι τα θες, άλλη εποχή, άλλα τριχο-ήθη. Απαγορεύεται το μούσι και το μουστάκι. Αυτά είναι των χιπστεράδων καμώματα που τα βλέπουν οι κλαρινο-γαμπροί, σόρι greek lovers εννοούσα, και γελούν. Δεν μπορείς να κάνεις καμάκι, αν δεν έχεις δει πώς ρίχνει γυναίκες ο Τσάκωνας. Το επίπεδο του greek lover, φαίνεται στο γεγονός ότι έδωσε έμπνευση για ονόματα σε πίτσες Παγωτό καμάκι. Ο Σταμάτης Γαρδέλης και ο Πάνος Μιχαλόπουλος. Μετά από αυτούς το χάος. Το κινητό δεν είναι μόνο για μόστρα. Applications όπως το Tinder σου αυξάνουν την 'πελατεία' σε χρόνο dt. Δεν είναι ανέντιμο να χρησιμοποιήσεις την κρίση προς όφελός σου. Τύπου 'Ένας φτωχός Έλληνας είμαι. Άφησέ με να σου δείξω σε τι είμαι καλός' Μηχανάκι = νησί = έλα μανάρι να σε πάω μια βόλτα Οι Σουηδέζες είναι ο πάγιος στόχος Αντί για καδένα, τατού μανίκι. Ναι, όπως η μισή Εθνική Ελλάδας. Να τον ακούς τον πατέρα σου. Οι Σουηδέζες παραμένουν οι ευκολότερες. Οι Ιταλίδες οι δυσκολότερες. Και οι Αγγλίδες, του είδους που ξερνάει στα λιθόστρωτα σοκάκια, καλύτερες από το τίποτα. Το κλασικό καμάκι φορούσε σανδάλι. Το καμάκι "2014" φοράει havaianas Μπλούζα με βαθύ "V" Και από κάτω καδένα Ναι, και δαχτυλίδι. Για να της πιάνεις το χέρι για χειροφίλημα και να πέφτει το μάτι (της) στο δαχτυλίδι Κέρασμα. Σφηνάκι, ποτό, φαγητό, παγωτό, κάτι. Αλλά κέρασμα O Στάθης Ψάλτης στο 'Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ' είναι η κορυφαία αναπαράσταση greek lover στην έβδομη τέχνη. Πιθανότατα, ο Στάθης Ψάλτης είναι η κορυφαία αναπαράσταση greek lover γενικά. "Θα μου χαρίσεις το ονοματάκι σου;" Γκριβ λόβερ, γκρικ λόβερ, με τρίχα για πουλόβερ, με τρίχα για πουλόβερ. Ημισκούμπρια. "Ντου γιου λάικ μαντμαζέλ δε γκρισ" (ευκαιρία να μαζέψουμε τις ατάκες) Στο τέλος ερωτεύεσαι "Καλώς το κορίτσι. Τι να κεράσουμε;" Τους χειμώνες τους περνάς στη Δανία. Ε, τι τώρα, μισές δουλειές; Αν δεν έχεις δει δίμετρη Γερμανίδα στη βάρκα Έλληνα ψαρά, δεν έχεις κάνει καλοκαίρι Ευτυχώς που το χρυσό δόντι δεν είναι must. Θα φωτίζονταν χιλιάδες μπαρ κάθε βράδυ από 'χρυσά χαμόγελα'. Ίος, το King's Landing του Έλληνα greek lover. "Στην καρότσα κορίτσια". 120 Έλληνες κατασκευαστές σολάριουμ έχουν πάρει ιδέες και τεχνογνωσία απ' το μαύρισμα του greek lover. Boney M. Όπως το '98 με τις μερσεντές και τα καλάσνικοφ στην Αλβανία Σύνταγμα παλιά. Πλάκα διαχρονικά. Τελευταία Διονυσίου Αρεοπαγίτου Το καμάκι στην παραλία είναι υποχρέωση, όχι επιλογή Ατάκες όπως "Ωραία πόδια, τι ώρα ανοίγουν;" υπάρχουν μόνο για τον greek lover Και χρησιμοποιούνται μόνο από αυτόν... Είναι ειλικρινής και μπαίνει κατευθείαν στο ψητό. Καμιά δεν παρεξηγεί τις προθέσεις του, είναι ξεκάθαρες από την αρχή Χυλόπιτες θα έρθουν πολλές. Ιταλίδες ακόμα περισσότερες Πάντα υπάρχει ένας που θα εφαρμόσει το πέσιμο "πω πω τι λιγούρια όλα αυτά που σου την πέφτουν. Δεν σε αφήνουν σε ησυχία" Το 98% των καμακιών αποτυγχάνει. Προετοιμάσου Για να τρυπήσει το καμάκι πρέπει και να το πετάξεις. Σε καμία χώρα δεν πέφτει το κορίτσι αν την κοιτάς σαν χαζός δυο ώρες Όλοι ξέρουν Αγγλικά. Με ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά και ρώσικα θα είσαι πανίσχυρος Το ότι είναι τουρίστριες δεν σημαίνει ότι είναι και εύκολες Το ξέρεις ότι στην ίδια ξανθιά την έχουν πέσει άλλοι 18 σήμερα το βράδυ ε; Τα καμάκια χωρίζονται σε Κούρκουλους και Ψάλτηδες. Ξέρεις ποιος από τους δύο πρέπει να είσαι "Καμ γουιθ μι για να τη βρεις" Αν κάτι σε έμαθε το "στάσου μύγδαλα" είναι ότι και οι βοσκοί έχουν ψυχή Splendid. Πλατανιάς, Χανιά. Χαμός Μια στιγμή να σου δείξω πως το τρίβουν το πιπέρι. You are the most beautiful girl, your eyes are... ναι οκ έπεισε ΠΗΓΗ : oneman.gr
  7. @dreamchaser Οι κλαρινογαμπροί είναι ένα είδος που αναπαράγεται ταχύτερα κι από τις κατσαρίδες ! Δεν εντοπίζεται μόνο στην παραλιακή, αλλά σε όλο το μήκος των ελληνικών ακτογραμμών... Να κι ένα άξιο μέλος των τριχωτών. Σας χαλάει πολύ ο Hugh κορίτσια ; Ε ; Ε ;
  8. "Άκου πτώμα να μαθαίνεις", ένα κείμενο που πρέπει να διαβάσεις. Ο Contrabbando, έφυγε από τη ζωή, το Σάββατο αφήνοντας πίσω του σπουδαία κείμενα. Διαβάστε τι έγραψε στο raddiobbuble για τη μάχη του με τον καρκίνο και τον θάνατο που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν (μπορεί να) είναι "αξιοπρεπής". news247 Ιούλιος 14 2014 10:44 Ο ποιητής Πάνος Οικονόμου (@Contrabbando), οποίος έφυγε από τη ζωή το Σάββατο, μετά από γενναία μάχη με τον καρκίνο, σε ένα από τα κείμενά του στο blog του radiobbuble.gr, είχε γράψει ένα από τα πιο ειλικρινή και θαρραλέα κείμενα για την ασθένεια. Μέσα σε λίγες γραμμές, μίλησε για το τέλος και τον άνθρωπο απέναντι στον θάνατο, αλλά και για τους μύθους περί "αξιοπρεπούς διαχείρισης", που καταρρέουν μπροστά στην σκληρή πραγματικότητα. Το NEWS 247 αναδημοσιεύει το κείμενο, ενός πολύ ευαίσθητου ανθρώπου, που έγραψε με τόλμη για πράγματα, που φοβόμαστε να σκεφτούμε και συνήθως τα ντύνουμε με ευφημισμούς για να τα ξορκίσουμε. Το κείμενο του @Contrabbando, όπως δημοσιεύθηκε στο radiobbuble.gr "Άκου, πτώμα, να μαθαίνεις. Έτσι, έχουν τα πράγματα. Όχι, ο καρκίνος δεν παίρνει τους καλύτερους. Ούτε το εγκεφαλικό, ούτε η καρδιοπάθεια, ούτε καμία άλλη ασθένεια. Τους μάγκες δεν τους πάτησε το τρένο. Ο θάνατος είναι αδιάκριτος, κοινός, απόλυτος. Μοναχικός. Το συλλογικό υποσυνείδητο αρέσκεται να "θρηνεί". Όχι αυτόν που πέθανε. Ούτε καν αυτό που εκπροσωπεί, παρόλο που το κραυγάζει. Θρηνεί αυτό που αντιπροσωπεύει στην προσωπική του ματιά, την ιδεολογική φορεσιά με την οποία έντυσε ένα πρόσωπο. Πενθεί, εν τέλει, είτε το "τέλος μιας δικής του εποχής" ή τον ίδιο το μετέωρο φόβο του θανάτου. Του δικού του θανάτου, του δικού του τέλους, του οποίου μια γεύση παίρνει από έναν "ξένο" θάνατο που αγωνιά να οικειοποιηθεί με υπέρμετρη ευαισθησία. Όσο κι αν ερίζουμε, κλαίμε μόνο για τους "δικούς μας ανθρώπους", αυτούς με τους οποίους ζήσαμε, μοιραστήκαμε στιγμές μιας ζωής που πέρασε. Και κλαίμε το ανεπίστρεπτο αυτών των στιγμών. Εγωιστικά, μοναχικά, ναρκισσιστικά. Όπως μας ταιριάζει. Ως πλάσματα ανθρώπινα, ατελή, φθαρτά. Και, φυσιολογικά κι ανθρώπινα, δε μας είναι ούτε πρόκειται να γίνουν όλοι οι νεκροί αρεστοί. Γιατί, η εικόνα τους ως ζωντανών διαμορφώνει τη στάση μας απέναντι στο θάνατό τους. Οριστικά κι αμετάκλητα. Όχι, στις πλείστες περιπτώσεις, δεν υπάρχει αξιοπρεπής θάνατος. Τουλάχιστον, όσο δε μας στήνουν σε εκτελεστικά αποσπάσματα απέναντι στους φονιάδες μας, ώστε να μπορούμε να τους χαμογελάμε κατάμουτρα την ύστατη ώρα. Ο θάνατος είναι μια μοναχική αγωνία. Τις τελευταίες ώρες του κουβαλά έναν απεγνωσμένο ρόγχο, μια κλινοπάλη του σώματος, μια σταδιακή κατάρρευση όλων των ζωτικών λειτουργιών, μια διαρκή αφαίρεση των εγκεφαλικών/διανοητικών χαρακτηριστικών μας. Λίγο πριν από το τέλος, γινόμαστε ζώα που ψυχορραγούμε, όπως λέει ο Ροθ. Επιστρέφουμε στο απόλυτα ζωώδες και γήινο. Οι ελάχιστες εκλάμψεις, που μυθολογούνται ως τελευταίες κουβέντες, μπορεί να μας εκθέσουν ή να ανοίξουν σε κοινή θέα όσα ασυνείδητα θάβαμε κάτω από τις στρώσεις και τα περιβλήματα του εγώ μας και των δεόντων μιας ολόκληρης ζωής. Είμαστε μιαν ανίσχυρη μάζα οργανικών καταλοίπων, που θα γίνουν στάχτη ή εκλεκτή τροφή για σκουλήκια στο αέναο κυκλικό παιχνίδι της ζωής.Τα 21 γραμμάρια δεν είναι παρά το μεταφυσικό τρυπάκι μας για να μπορέσουμε να αντέξουμε τη ζωή την ίδια. Ή την απώλειά της. Τέλος, όχι, δεν υπάρχει αξιοπρέπεια στη διαχείριση μιας μακροχρόνιας ασθένειας. Θα ήθελα πολύ να είναι διαφορετικά, αλλά η αλήθεια είναι πικρή και με διαψεύδει. Έχω κλάψει πολύ, έχω πονέσει πολύ, έχω παρακαλέσει πολύ, έχω κουράσει τα αγαπημένα πρόσωπά μου πολύ, έχω ζητιανέψει για αγάπη και φάρμακα, έχω διεκδικήσει ως απόλυτα κακομαθημένο κωλόπαιδο την απεριόριστη προσοχή, έχω βαρύνει την καθημερινότητα των οικείων μου, έχω δεσμεύσει τις ζωές των άλλων. Και, φυσικά, δεν υπάρχει τίποτε ηρωικό στις διάρροιες, τις ναυτίες, τους εμετούς, τα λερωμένα σεντόνια, τις τρύπιες πικεδένιες κουβέρτες των δημόσιων νοσοκομείων, τις νεκρωμένες ξερές φλέβες, το τρύπιο σώμα, τη διαρκώς αποστεούμενη ύπαρξη. Ούτε υπάρχει τίποτε δημοκρατικό στη συναλλαγή, τη δυνατότητα να έχεις εσύ κάποια φάρμακα ή μια πιο εξειδικευμένη θεραπεία, τα οποία κάποιος άλλος αλλού στερείται, λόγω του συστήματος. Η μόνη αξιοπρέπεια είναι να μείνεις ζωντανός. Και να ανταποδώσεις. Όσο κι όπως μπορείς. Και λίγο θα είναι πάλι. Διάφανοι, αδέρφια, είμαστε. Ζώα διάφανα που μας τρομάζει η αντανάκλασή μας στα ποτάμια της ζωής, πάσχοντα από αγνή, καθαρή ύπαρξη. ΠΗΓΗ : news247.gr
  9. Πάντως πριν λίγες μέρες που τσέκαρα την κατάσταση στην παραλιακή, το 90% των αντρών ηλικίας μέχρι 40, ήταν άτριχοι και τίγκα στα τατουάζ. Τα αποτριχάδικα και τα τατουαζάδικα πρέπει να κάνουν χρυσές δουλειές...
  10. O Γολγοθάς ενός τριχωτού στην παραλία Η άμμος που κολλάει πάνω μου, τα αποδοκιμαστικά βλέμματα των γυναικών και τα μικρά παιδιά που επιμένουν να με φωνάζουν Γουίνι. Αυτό είναι το καλοκαίρι μου. Μια σκέτη κόλαση. Πάνος Κοκκίνης , Πριν από 4 ημέρες , oneman.gr Δεν είναι η πρώτη φορά που εδώ στο ONEMAN έχουμε αγγίξει αυτό το ευαίσθητο -για αρκετούς Έλληνες άντρες- θέμα. Μιλώντας διεξοδικά για το πως είναι να είσαι καλυμμένος με τρίχες όλη σου τη ζωή. Ή 'εξηγώντας' γιατί οι άντρες δεν ξυρίζουν την πλάτη τους. Αυτή είναι απλά μια άλλη πτυχή του. Πιο καλοκαιρινή, αλλά καθόλου ανάλαφρη. Πριν από αρκετά χρόνια βρέθηκα στα Phi Phi του Di Caprio (βλέπε the beach) για καλοκαιρινές διακοπές. Το ξενοδοχείο ήταν πάμφθηνο, η παραλία πασπαλισμένη με λευκή άμμο και η παρέα (η γυναίκα μου και οι κουμπάροι μου) εξαιρετική. Έχοντας υποστεί μια τραυματική εμπειρία μικρότερος όταν είχα ζητήσει από τους κολλητούς μου να με βοηθήσουν να κάνω αποτρίχωση με τις ειδικές ταινίες με το κερί που είχα αγοράσει από το σουπερμάρκετ (σ.σ. είχα λιώσει από τον πόνο ενώ εκείνοι έπαιζαν μπουνιές για το ποιος θα είχε την χαρά να είναι ο επόμενος που θα μου τραβήξει την ταινία), μια άλλη αργότερα όταν με πήγε η γυναίκα μου στην αισθητικό της (σ.σ. έβαλα τα κανονικά τα κλάματα από τον πόνο-ευτυχώς που ήμουν ο τελευταίος πελάτης της ημέρας) και μια μεγάλη απογοήτευση όταν ούτε το laser μου έκανε δουλειά (σ.σ. οι τρίχες έβγαιναν ξανά, σαν τους νεκροζώντανους στο Walking Dead) ήμουν σχεδόν au naturale. Με άλλα λόγια, αν εξαιρέσεις λίγο trimming, ήμουν φτυστός ο Sean Connery στα -πρo Bond- νιάτα του. Ή, τουλάχιστον, έτσι έχω ανάγκη να πιστεύω. Κάτι που δεν αποτελεί και την ιδανική επιλογή όταν δέχεσαι να πας στο spa του ξενοδοχείου και να κάνεις μια ειδική couples θεραπεία χαλάρωσης και ευεξίας. Ιδιαίτερα όταν δεν έχεις φροντίσει να ρωτήσεις αναλυτικά το τι περιλαμβάνει. Δηλαδή, μεταξύ άλλων, μέλι και ξηρούς καρπούς. Η αλήθεια είναι ότι, μέχρι εκείνο το σημείο, χαλαρός ήμουν. Συνειδητοποίησα το πρόβλημα όταν η χαμογελαστή μασέρ μου ζήτησε να πάω να κάνω ντους στο διπλανό δωμάτιο, ώστε να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο της θεραπείας. Μια διαδικασία που, κανονικά, θα έπρεπε να μου πάρει 5 λεπτά. Πάνω στα 10, όταν συνειδητοποίησα ότι το μέλι και οι ξηροί καρποί με έχουν μετατρέψει σε τριχωτό μπολ με corn flakes, άρχισα να μαθαίνω στις μασέρ ελληνικά. Ξεκινώντας από λέξεις όπως Χριστός και Παναγία και συνεχίζοντας με λίγη ανατομία (αιδοίο) και ερωτήσεις για τις μητέρες τους. Εννοείται πως δεν φταίνε αυτές. Ο πατέρας μου φταίει, το λευκό βουνό-τρίχες του οποίου στον ώμο ήταν το αγαπημένο μου μαξιλάρι το χειμώνα. Και, φυσικά, αυτό το εκδικητικό το DNA που αποφάσισε να χρησιμοποιήσει εμένα και τους ομοίους μου για να αποδείξει ότι ο άνθρωπος όντως κατάγεται από τον πίθηκο. Το θέμα είναι ότι κάθε έξοδος στην παραλία ήταν και είναι για μένα ένας εφιάλτης. Δεν φτάνει που ντρέπομαι για το αγύμναστο σώμα μου (κάτι για το οποίο φταίω), ντρέπομαι και για τη γούνα που το καλύπτει (για την οποία δεν φταίω ακριβώς). Ξέρεις τι είναι να βγαίνεις από τη θάλασσα και να τρέχεις να φορέσεις το μπλουζάκι σου, χωρίς καν να σκουπιστείς; Ξέρεις τι είναι να σε κοιτάζουν οι γυναίκες σαν να είσαι ένα βρώμικο, ακάθαρτο και Νεάντερνταλ σκουπίδι; Ακόμη και αν η ψυχή σου είναι ευαίσθητη σαν καρδιά μαρουλιού; Ξέρεις τι είναι να εύχεσαι να ζούσες στα 70s; Τότε που οι τρίχες ήταν κουλ; Ελπίζω να μην ξέρεις. Γιατί, αν ξέρεις, τόσο σημαίνει ότι και εσύ, όπως εγώ, αντιμετωπίζεις την έξοδο στην παραλία ως τον μεγαλύτερό σου εχθρό. Ειδικά όταν η παραλία είναι φουλ στην άμμο που κολλάει πάνω σου. Ειδικά όταν στην παραλία είσαι με το παιδί σου που, μην καταλαβαίνοντας το τραύμα που κουβαλάς, σου ζητάει να είσαι επί τις ώρες ακριβώς στην ακροθαλασσιά και να χτίζεις μαζί του πύργους στην άμμο. Νοιώθοντας, την ίδια ώρα, τα βλέμματα του κόσμου που απορεί γιατί αυτό το μικρό παιδί έφερε μαζί στην παραλία το τριχωτό σκυλί του. Εντάξει, η (πιο οικονομική) λύση είναι το trimming. Αλλά και αυτό είναι δουλειά για δυο άτομα. Ειδικά όταν το πρόβλημα το έχεις στην πλάτη. Και εννοείται πως λίγη τρίχα παραπάνω δεν είναι το τέλος του κόσμου. Απλώς, την επόμενη φορά που θα έρθετε αντιμέτωποι με έναν του είδους μας σε κάποια παραλία, δείξτε λίγη συμπόνια. Δεν φταίμε εμείς. Γεννηθήκαμε έτσι. ΠΗΓΗ : oneman.gr
  11. Κηδεία με τη Βραζιλία, αλλά τώρα θα καθαρίσει η Αργεντινή! emsperm emsperm emsperm
  12. Brazil λέμε! emsperm emsperm emsperm
  13. Προσβλητικές χειρονομίες από το dailyinfographic.com (κλικ)
  14. "The Internet's Own Boy: The Story of Aaron Swartz" (ΚΛΙΚ) http://www.youtube.com/watch?v=dyRzExUWpyY
  15. σε αυτη την περιπτωση υπαρχει παντα ενδεχομενο καποιος απο τους συγγενεις των νεκρων να "συμπληρωσει" την ποινη!! Μπααα, μην το λες, εκεί πάνω δεν έχουν τη δική μας νοοτροπία. Μάλλον έχει να κάνει με το κλίμα, ίσως και με το νερό της βρύσης... Αυτό το "αν" είναι όλα τα λεφτά ! Ενώ οι Τεξανοί θα καθάριζαν την υπόθεση με συνοπτικές διαδικασίες. Αρχικά θα του κάρφωναν την ένεση, στη συνέχεια θα τον έριχναν στο θάλαμο αερίων, για να αποκτήσει όμορφο άρωμα πικραμύγδαλου, και στο τέλος θα πέρναγαν μια βόλτα από την ηλεκτρική καρέκλα, για καπνιστή γεύση και καλοκαιρινό χρωματάκι ! Anyway, για να γράψω και την εξυπνάδα μου, " homo homini lupus est "...
  16. Έψαξα την υπόθεση του Anders Behring Breivik, ο οποίος καταδικάστηκε από τη νορβηγική δικαιοσύνη, σε 21 χρόνια κάθειρξη, για τη δολοφονία 77 ανθρώπων και τρομοκρατία !!! Μιλάμε πολύ "προχώ" οι Νορβηγοί, του έριξαν περίπου 3 μήνες για κάθε φόνο. Κάτι τέτοια μαθαίνουν οι Τεξανοί και ξεκινάνε τα ναρκωτικά...
  17. Τρίτη, 01 Απριλίου 2014 15:09, ΠΗΓΗ: prismanews.gr Μικροί, εκδικητικοί Θεοί Γράφει ο Κώστας Κεφαλογιάννης Η αλληλουχία των θανάτων γνωστή. Ο Ίλι Καρέλι σκότωσε τον αρχιφύλακα Γιώργο Τσιρώνη και στη συνέχεια, κάποιοι, παρακινούμενοι προφανώς από τη δική τους αίσθηση περί δικαίου σκότωσαν τον Ίλι Καρέλι. Ελπίζω (αλλά δεν παίρνω και όρκο) ότι σύντομα θα τιμωρηθούν οι ένοχοι. Έτσι πρέπει να γίνει. Δεν πρόκειται περί ανούσιας πολιτικής ορθότητας. Πρόκειται για τον ουσιαστικό, ουσιαστικότατο διαχωρισμό του σοβαρού κράτους από τη ζούγκλα. Διαβάζοντας τις περισσότερες σχετικές ειδήσεις για το συγκεκριμένο, διπλό έγκλημα, διαπίστωσα από τα σχόλια των αναγνωστών ότι πολλοί κινούνται στη σφαίρα του «καλά του έκαναν». Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό. Η αυτοδικία, ως τρόπος σκέψης, είναι αρκετά διαδεδομένη στη χώρα μας και ειδικά τα τελευταία χρόνια, μέσα σε ένα κλίμα βαρύ, ζοφερό,γεμάτο κραυγές, διχασμό και βαριές κατηγορίες, ολοένα και κερδίζει έδαφος. Το ιντερνετικό κοινό που εύχεται θανάτους και καρκίνους στους αρθρογράφους με τους οποίους διαφωνεί, προφανώς δεν ενδιαφέρεται για τυπικότητες όπως οι θεσμοί. Και, ναι, εντάξει, η δικαιοσύνη στην Ελλάδα αποτελεί έναν βαθιά προβληματικό θεσμό. Η κατάργηση της όμως δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως θα δημιουργήσει απείρως περισσότερα. Όλα ετούτα βεβαίως ακούγονται και σε κάποιο βαθμό είναι κλισέ. Ουδείς από όσους θεωρούν δίκαιη την τιμωρία του Καρέλι δεν πρόκειται να πειστεί ούτε από επιχειρήματα τύπου «μα έτσι θα γίνουμε ζούγκλα», ούτε από ανακοινώσεις όπως εκείνη των κρατουμένων στις φυλακές Νιγρίτας. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια λοιπόν. Ο καθένας στέκεται στο σημείο που στέκεται και αν έχει διάθεση να μετακινηθεί μερικά βήματα, μπράβο του. Αν όχι, χαμένος κόπος. Εγώ το μόνο που θέλω να πω είναι το εξής. Αναγνωρίζω το «εν βρασμώ». Το θόλωμα της κακιάς στιγμής. Το δευτερόλεπτο που κάποιος επιχειρεί να βλάψει ένα δικό σου άνθρωπο, ασφαλώς υπάρχει η πιθανότητα να το "χάσεις" και να επιδοθείς σε πράξεις που δεν σε χαρακτηρίζουν. Το «εν ψυχρώ» αντιθέτως δεν δείχνει αγάπη ή μια ιδιαίτερη αίσθηση ηθικής. Το «εν ψυχρω» δείχνει ότι ο θύτης πιστεύει πως έχει το δικαίωμα να αποφασίζει ποιος αξίζει να πεθάνει και ποιος όχι. Ότι, μέσα στο διαταραγμένο μυαλό του, είναι ένας μικρός, εκδικητικός Θεός. Αν εσάς δεν σας ανησυχεί η συγκεκριμένη στάση και δεν σας πειράζει να μείνει ατιμώρητη, προσωπικά με τρομοκρατεί. Όσο με τρομοκρατεί και ένα "σωφρονιστικό" σύστημα που "σωφρονίζει" τους παραβάτες με βασανιστήρια.
  18. Όταν λες αστυνομία εννοείς μπάτσους ή campus police (αν υπάρχει κάτι τέτοιο στην Αγγλία); Πάντως σε κάθε περίπτωση, κάτι τέτοια διαβάζω και συμπαθώ τους Άγγλους όλο και πιο πολύ! Νομίζω πως πριν λίγο καιρό ήταν στο Harvard, γι' αυτό και πέρασε με "άλλον αέρα" από το Imperial...
  19. Γίναμε όντως Βουλγαρία; Επενδύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, δάνεια, φτώχεια, ανεργία, διαφθορά, νέα ήθη, απουσία προοπτικών, εθνικισμός: ανησυχητικές ομοιότητες και παραλληλίες. news247 Μάρτιος 19 2014 09:40 Γράφει η Μάγια Στογιάνοβα για το online περιοδικό "Χρόνος" Βρίσκομαι στην Ελλάδα από το 1991. Μόλις είχα τελειώσει στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας Μαθηματικά και Πληροφορική. Οι καιροί ήταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι. Ο έρωτάς μου, παρά τη θετική εκπαίδευση, ήταν η δημοσιογραφία. Η επιθυμία μου ήταν να γίνω πολιτικός αναλυτής. Πολιτικές επιστήμες εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν και σαν μοναχοπαίδι (ναι μεν θέλοντας να απογαλακτιστεί αλλά και να μην είναι μακριά από τη μαμά και τον μπαμπά) βρέθηκα στην Αθήνα. Κοντά αλλά και τόσο μακριά! Τότε! Άφησα τους γονείς μου στη Σόφια, ανωτάτης εκπαίδευσης, με μηνιαίο μισθό, ο οποίος το ’96 έφτασε στα 10-12 δολάρια περίπου. Εγώ, μόνη μου στην Ελλάδα, εργαζόμουν, στα μαύρα, πότε σε βιοτεχνία ρούχων, πότε ως μπέιμπι σίτερ και σε άλλες εργασίες με αλλοδαπό ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό, και παράλληλα σπούδαζα. Τα κατάφερνα μια χαρά. Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου: το αμερικάνικο όνειρο στην Ελλάδα. Από το ’95 ήμουν συνεργάτης οικονομικής εφημερίδας. Παρουσίαζα τις ελληνικές επενδύσεις στα Βαλκάνια με ιδιαίτερο βάρος –προφανώς– στη Βουλγαρία. Και οι επενδύσεις, έτσι όπως τις έβλεπα, δεν ήταν κάτι άλλο παρά αξιοποίηση της φθηνής εργατικής δύναμης και της ελάχιστης αξίας της γης. Εγώ τα ονόμαζα στα άρθρα μου «αξιοποίηση των επενδυτικών ευκαιριών» αλλά η πραγματικότητα ήταν εκμετάλλευση της φθηνής οικονομίας και μιας γενιάς ανθρώπων που δεν είχαν άλλες επιλογές. Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Και οι επενδύσεις προφανώς δεν ήταν μόνο ελληνικές αλλά όλων των Ευρωπαίων επενδυτών, των ιδίων ενδεχομένως που έρχονται τώρα και στην Ελλάδα. Ύστερα από ένα σύντομο και αμφίβολης αποτελεσματικότητας έτος κυβέρνησης του δεξιού κόμματος (το ’91, της Ένωσης Δημοκρατικών Δυνάμεων), το ’97 το κόμμα αυτό επανέρχεται στην εξουσία, εξαντλώντας τη θητεία του. Τα τρία σημαντικότερα επιτεύγματα της κυβέρνησης, πέρα από την επιστροφή των περιουσιών (ό,τι είχε κρατικοποιηθεί δηλαδή μετά το 1944), ήταν: – ιδιωτικοποιήσεις, – μεταρρυθμίσεις του κρατικού τομέα, – μεγάλο δάνειο από το Δ.Ν.Τ. Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Δάνειο ή δάνεια έχει πάρει η Βουλγαρία, τι ύψους, με τι επιτόκιο, με πόσα χρόνια αποπληρωμής, δεν μπορώ να σας πω, παρότι έχω ρωτήσει προσφάτως και φίλους μου δημοσιογράφους της Βουλγαρίας και Βούλγαρους καθηγητές. Κανείς δεν θυμάται αλλά ούτε και ενδιαφέρεται. Εγώ θυμάμαι όμως τον ενθουσιασμό μου όταν έγραφα στα άρθρα αυτής της οικονομικής εφημερίδας για την Νομισματική Επιτροπή (αποτέλεσμα της σύναψης της δανειακής σύμβασης, σας θυμίζει τίποτε αυτό;), η οποία ασκεί έλεγχο στην οικονομική πολιτική της Βουλγαρίας και ως καλοί τεχνοκράτες θα μας περνούσαν από την κρίση πιο γρήγορα και ανώδυνα. Σήμερα, 17 χρόνια μετά τη λήψη του δανείου, η Νομισματική Επιτροπή υπάρχει ακόμη και η Βουλγαρία μέχρι και σήμερα δεν έχει ανεξάρτητη –οικονομική τουλάχιστον– πολιτική. Μέχρι πότε; Δεν ξέρω. Για την ύπαρξη Νομισματικής Επιτροπής σήμερα στη Βουλγαρία δεν μιλάει κανείς. Ενδεχομένως μετά από κάποια περίοδο το παίρνεις ως δεδομένο και μετά το ξεχνάς. Για την ύπαρξή της πρέπει να ομολογήσω ότι είχα ξεχάσει και εγώ. Μέχρι το ελληνικό 2008. Τέλος της δεκαετίας του ’90 με αρχές του 2000: η πολιτική κατάσταση έχει σταθεροποιηθεί, δημοσιονομική σταθερότητα, πολλές κρατικές επιχειρήσεις είτε έχουν ιδιωτικοποιηθεί είτε έχουν κλείσει. Οι νέοι ιδιοκτήτες, ως επί το πλείστον, είναι πάντα κοντά στην εξουσία: κρατική και τοπική. Πρώην κομμουνιστές-σοσιαλιστές σε μία νύχτα έγιναν φιλελεύθεροι και εάν κάποιοι δεν έγιναν: στήριζαν τουλάχιστον τις φιλελεύθερες επιλογές του κατ’ όνομα μόνο σοσιαλιστικού κόμματος. Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Η ανεργία από 18% το 2000 μέχρι το 2008 είχε μειωθεί σε 6%, αλλά στις φτωχές περιοχές παρέμενε (και παραμένει) ιδιαίτερα υψηλή. Το φθινόπωρο του 2004 ταξίδευα με ελληνικό τηλεοπτικό συνεργείο στην περιοχή του Κάρτζαλι. Το Κάρτζαλι είναι η βουλγαρική Κομοτηνή. Ταξιδεύοντας από τη Σόφια προς το Κάρτζαλι, σοκαριστική εικόνα: δεκάδες εγκαταλειμμένα κι ερειπωμένα εργοστάσια, μόλις περάσεις το ένα και λες: «Ε, συμβαίνει, το έκλεισαν», έρχεται το επόμενο. Στο Κάρτζαλι υπερισχύει ο μουσουλμανικός πληθυσμός, γεωργική οικονομία (κυρίως οικογενειακή για αυτοσυντήρηση), έλλειψη επενδύσεων, ανεργία, φτώχεια, μισθοί πείνας. Ο Έλληνας επενδυτής, ο οποίος είχε μεταφέρει την επιχείρησή του από τη Βόρεια Ελλάδα στο Κάρτζαλι, είναι αγαπητός σε όλους. Όχι επειδή δίνει υψηλότερους μισθούς. Αλλά επειδή δίνει μισθούς. Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Η Βουλγαρία παράγει πια ελάχιστα. Σύμφωνα με την Eurostat, για το έτος 2013 το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. της χώρας είναι το 47% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Οι δημοφιλέστερες επιχειρήσεις είναι οι εμπορικές, δηλαδή η γρήγορη επιστροφή επενδύσεων. Ακόμη από την αρχή του 2000 έφερνα από τη Βουλγαρία, για προσωπική μου χρήση, φτηνά –κινέζικης και τουρκικής παραγωγής– αντικείμενα: ηλεκτρικές συσκευές, ρουχισμό. Τα μόνα τότε μαγαζιά στην Αθήνα για φθηνά –κινέζικα κυρίως– προϊόντα ήταν –τι ειρωνεία– στην οδό Σοφοκλέους. Σήμερα, περίπου 15 χρόνια αργότερα, δεν φέρνω πια. Ήρθαν αυτά εδώ. Όταν διηγούμαι σε φίλους μου ότι πολύ διαδεδομένα, ακόμη και στη Σόφια, είναι τα μαγαζιά με προϊόντα, κυρίως ρουχισμού, από δεύτερο χέρι, με κοιτάζουν με αμφιβολία, καθώς γνωρίζουν τις ωραίες βιτρίνες του κέντρου της πόλης. Το πρώτο (απ’ ό,τι ξέρω προσωπικά τουλάχιστον) μαγαζί στην Αθήνα με τέτοια είδη άνοιξε πέρσι δίπλα μου, στην οδό Λιοσίων. Λέτε να παραμείνει το μόνο; Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, ως όριο της φτώχειας στη Βουλγαρία θεωρείται το μηνιαίο εισόδημα των 107 ευρώ. Στην Ελλάδα είναι τα 550 ευρώ περίπου (τα στοιχεία και των δύο περιπτώσεων είναι κατ’ άτομο και όχι κατά νοικοκυριό). Οι τιμές των προϊόντων: λίγο χαμηλότερα από τα ελληνικά. Για την ακρίβεια: στη λαϊκή της Σόφιας ξοδεύω τα ίδια, εάν όχι και περισσότερα, απ’ τη λαϊκή της Αθήνας. Ενώ στα σουπερμάρκετ της Σόφιας, περίπου 30% λιγότερα απ’ ό,τι στην Αθήνα. Ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές; Ίδιες τιμές. Ο κατώτατος μηνιαίος μισθός Βουλγαρίας: 135 ευρώ περίπου. Ελλάδα: βασικός 600 ευρώ περίπου, δηλαδή 4,5 φορές υψηλότερος. Μέσος μισθός Βουλγαρίας: 400 ευρώ περίπου. Ελλάδα: εσείς ξέρετε καλύτερα… Η κατώτατη σύνταξη Βουλγαρίας: 75 ευρώ περίπου (Ελλάδα: η βασική: Ι.Κ.Α. 360 ευρώ, 5 φορές περίπου υψηλότερη) Μέση σύνταξη: 150 ευρώ Βουλγαρία, Ελλάδα: προ φόρων και κρατήσεων: 920 ευρώ. Η πλειονότητα των κυρίων συντάξεων, σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Εργασίας, βρίσκεται μεταξύ 500 και 1.000 ευρώ, δηλαδή σύνταξη Ελλάδας το λιγότερο 3,5 φορές υψηλότερη. Τα στοιχεία αυτά σημαίνουν ότι στη Βουλγαρία, κάτω από το όριο της φτώχειας ζει το 16% του πληθυσμού της χώρας. Η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών συνέχεια ανοίγει. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, τα εισοδήματα του πλουσιότερου 20% είναι 6,5 φορές υψηλότερα από τα εισοδήματα του φτωχότερου 20%. Όταν είσαι εξαθλιωμένος και δεν βλέπεις άμεση προοπτική, σε τι θα μπορούσες να ελπίζεις; Στη φυγή θα απαντούσε κανείς. Εκτιμάται ότι από το 1989 έως σήμερα 2 εκατομμύρια Βούλγαροι έχουν μεταναστεύσει. Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Τα τελευταία 10 χρόνια, παρά τη σχετική σταθερότητα (πολιτική και οικονομική), δεν εντοπίζεται κάποια επιστροφή μεταναστών, παρά τις διάφορες πρωτοβουλίες δημόσιων φορέων με στόχο την προσέλκυση μορφωμένων νέων Βούλγαρων ευρισκόμενων στο εξωτερικό. Εάν δεν φύγεις, σε τι θα μπορούσες να ελπίζεις για να επιβιώσεις; Στην υπερηφάνεια του έθνους και στη συνωμοσία των ξένων μήπως; Το πρώτο (ακροδεξιό) εθνικιστικό (και κατά δήλωση κιόλας) κόμμα ιδρύεται στη Βουλγαρία το 2005 και αμέσως κερδίζει στη Βουλή 21 έδρες από σύνολο 240, δηλαδή σχεδόν το 9% των εδρών. Το κόμμα αυτό κερδίζει σταθερά τέτοιο ποσοστό στη Βουλή μέχρι και σήμερα, έχοντας υπόψη ότι εν τω μεταξύ ιδρύθηκαν και άλλα εθνικιστικά κόμματα, στα οποία οι ψήφοι διασπείρονται. Προσφάτως, πριν από μερικούς μήνες, μαζί με τη μαζική είσοδο Σύρων μέσω Τουρκίας, ιδρύθηκε και το πρώτο ναζιστικό κόμμα. Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Ας σημειωθεί, από άποψη σημειολογίας ότι η λέξη εθνικιστής/εθνικισμός στη Βουλγαρία δεν έχει πια σχεδόν καθόλου αρνητική φόρτιση. Θεωρείται σαν ισοδύναμο του πατριώτης/πατριωτισμός. Εάν δεν μεταναστεύσεις και εάν δεν είσαι «υπερήφανος πατριώτης» θα μπορούσες να ελπίζεις βέβαια και στην εξέγερση. Στο τέλος Ιανουαρίου πέρσι, αρχικά στη Σόφια και εν συνεχεία σε παραπάνω από 30 πόλεις της χώρας, ο εξαθλιωμένος κόσμος (για πρώτη φορά μετά το 1997) βγήκε στους δρόμους. Η αρχική διαμαρτυρία δεν ήταν εναντίον του πολιτικού καθεστώτος αλλά εναντίον των υψηλών λογαριασμών της ηλεκτρικής ενέργειας. Εν συνεχεία ήρθε η συνειδητοποίηση/ανάμνηση (όπως εγώ είχα ξεχάσει τη Νομισματική Επιτροπή μέχρι το 2008) ότι η παραγωγή και η διανομή ενέργειας είναι εξ ολοκλήρου σε ιδιωτικά χέρια και ότι απουσιάζει ικανός κρατικός μηχανισμός, ο οποίος να ρυθμίζει τη δίψα του ιδιώτη-μονοπώλη για το κέρδος. Κάτω από την πίεση του δρόμου η κυβέρνηση παραιτείται, το κυβερνών –μέχρι προσφάτως– κόμμα ξανακερδίζει τις πρόωρες εκλογές, αλλά δεν καταφέρνει να σχηματίσει κυβέρνηση και παραμένει στην αντιπολίτευση. Η σοσιαλιστική (κατ’ όνομα) κυβέρνηση προτείνει, και η Βουλή ψηφίζει, για πρόεδρο της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας (εδώ συμπεριλαμβάνεται η καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος) ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα πρόσωπα της βουλγαρικής πολιτικής και οικονομικής ζωής. Αμέσως ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και κάτω από την πίεση του δρόμου η Βουλή ακυρώνει την απόφασή της. Από τότε –το καλοκαίρι του 2013– μέχρι και σήμερα, στη Σόφια τουλάχιστον– κάθε βράδυ για μερικές ώρες υπάρχει διαδήλωση μπροστά στη Βουλή για παραίτηση της κυβέρνησης, νέες εκλογές και αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Το εφεύρημα της Βουλγαρίας είναι οι αντιδιαδηλώσεις, διαδηλώσεις εναντίον των διαδηλωτών, δηλαδή (ενδεχομένως) στήριξη της κυβέρνησης. Και έτσι έναν χρόνο, κάθε μέρα, σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων – διαδήλωση και αντιδιαδήλωση. Αποτέλεσμα; Τα σκυλιά γαβγίζουν, το καραβάνι συνεχίζει, λέει μια βουλγαρική παροιμία. Ποιο καραβάνι: αυτό του ζευγαρώματος της πολιτικής-οικονομικής εξουσίας με τη διαφθορά. Τον Νοέμβριο του 2008 για πρώτη φορά στην ιστορία της Ε.Ε., η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ακυρώνει προενταξιακά κονδύλια ύψους 220 εκατομμυρίων ευρώ λόγω προβλημάτων διαφθοράς, ενώ παγώνει άλλα 340 εκατομμύρια ευρώ. Από τότε πέρασε μια δεύτερη κυβέρνηση, σήμερα είναι τρίτη κατά σειρά, εξαπολύθηκε μεγάλη μάχη εναντίον του οργανωμένου εγκλήματος, συλλήψεις, ρεπορτάζ… Αποτέλεσμα: ούτε μία καταδίκη (σας θυμίζει τίποτε αυτό;), ενώ ο ένας από τους φερόμενους αρχηγούς του οργανωμένου εγκλήματος ήταν υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Ελπίζω αυτό να ΜΗ σας θυμίζει τίποτε… στο μέλλον! Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η Βουλγαρία παραμένει μία από τις πιο διεφθαρμένες 28 χώρες της Ε.Ε. με ιδιαίτερη αναφορά στο δικαστικό σύστημα. Και τελευταίο προσωπικό παράδειγμα: φιλική μου οικογένεια, συμφοιτητές μου από το Πανεπιστήμιο της Σόφιας, δηλαδή ανώτατης εκπαίδευσης. Σήμερα εκείνη είναι υπάλληλος στο Πρωτοδικείο της Σόφιας, εκείνος μηχανικός με ιδιωτική επιχείρηση, με κόρες 17 και 20 ετών, μαθήτρια στην τελευταία τάξη της μέσης εκπαίδευσης και φοιτήτρια στο 2ο έτος σε κρατικό πανεπιστήμιο. Οικογενειακό εισόδημα: 10 φορές υψηλότερο από τα όρια της φτώχειας – 1.000 ευρώ τον μήνα περίπου. Για εξυπηρέτηση στεγαστικού δανείου (καινούριο διαμέρισμα 100 τετραγωνικών περίπου, σε όχι ιδιαίτερα ακριβή περιοχή της Σόφιας) πηγαίνει το 1/4 περίπου του εισοδήματος. Για τα δίδακτρα των παιδιών (ακόμη και στα κρατικά πανεπιστήμια υπάρχουν δίδακτρα) και γενικώς έξοδα σε σχέση με τις εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών: άλλο ένα 1/4 του οικογενειακού εισοδήματος. Το υπόλοιπο μισό πάει σε τρόφιμα, θέρμανση, ρεύμα, τηλέφωνο, διαδίκτυο, συγκοινωνίες. Εάν συμβεί κάτι έκτακτο, αναβάλλουν την πληρωμή κάποιου λογαριασμού. Σας θυμίζει πλέον κάτι αυτό; Συμμετείχαν στις διαδηλώσεις που ξεκίνησαν το καλοκαίρι πέρσι εναντίον της παρούσας κυβέρνησης, όταν ευγενικά στο δικαστήριο τους συμβούλεψαν ότι είναι δημόσιοι υπάλληλοι και ως εκ τούτου δεν θα ήταν καλό κάμερες και φωτογράφοι να τους εντοπίσουν κάπου. Το ίδιο συνέβη και σε άλλη φίλη μου, υπάλληλο του Υπουργείου Πολιτισμού. Σ’ εμένα τουλάχιστον, που είμαι δημόσιος υπάλληλος στην Ελλάδα, αυτό δεν μου θυμίζει ακόμη τίποτε εδώ. Άλλη τέτοια οικογένεια, άνω του μέσου επιπέδου συνταξιούχοι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι οι γονείς μου: ανώτατης εκπαίδευσης με προϋπηρεσία 42 και 38 ετών, με σύνταξη ο καθένας 2 φορές μεγαλύτερης της κατώτατης, δηλαδή 150 ευρώ περίπου, Αυτό σημαίνει 300 ευρώ οικογενειακό εισόδημα.
  20. Αν ζούσα σε μια πολιτισμένη χώρα, θα έλεγα δαγκωτό "ναι".
×
×
  • Δημιουργία νέας...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use.