Jump to content

Τρώας

Members
  • Content Count

    29
  • Joined

  • Last visited

About Τρώας

  • Rank
    Παλιός (επίπεδο ΙΙΙ)

Πληροφορίες προφίλ

  • Σχολή
    Ιατρική
  • Sex
    Male

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. σοβαρά η ακτοφυλακή στην Σουηδία έχει διευρυμένες δικαιοδοσίες;
  2. Καλό!!. ΌΜΩΣ αυτό που δεν ξέρεις είναι ότι το περιεχόμενο του χιουμορ είναι διαφορετικό. Για παράδειγμα στα γαλλικά ο Κακοφωνίξ παρουσιάζεται ως ασφαλιστικός σύμβουλος.
  3. Πολύ σωστός. Καλή τύχη στην Σουηδία.
  4. Είναι θέμα προτεραιοτήτων. Σε σχέση με την γραφειοκρατία, συμφωνώ. Για αυτό που ονομάζουμε διασκέδαση (και που εγώ θα το έλεγα περιβάλλον ζωής) αν το ζητούμενο είναι η κατανάλωση αλκοόλης, ντίρλα γίνεσαι και στην Ισλανδία. Νταλάρα στο Ηρώδειο όμως δεν ακούς στην Ισλανδία. Και δεν μπορείς να το κάνεις με τους γονείς σου ενώ στο βάθος/κάτω βλέπεις να κάθονται οι φίλοι σου που σπουδάσατε μαζί και που τους ξέρεις απο παιδιά και που θα τους συναντήσεις μετά για να φάτε κάπου στο κουκάκι και να μιλήσετε για ένα τεύχος του Λούκυ Λούκ η τα τόσα κοινά πράγματα που έχετε μέχρι τις 3 το πρωί. Και οι φίλοι σου αυτοί να μην είναι χωρικοί κάπου απο τα βάθη των φγιόρντ που να φοράνε την άσπρη καλτσούλα και το πέδιλο και να ασχολούνται με το πόσα χιλιόμετρα μπορούν να περπατήσουν στο χιόνι η την συμμετοχή σε κάποιο ηλίθιο παιγχνίδι/διαγωνισμό πόσης αλκοόλης εν μέσω φεστιβάλ συγκομιδής μήλων. Οπως έγραψα παραπάνω, στην αρχή όταν το χρήμα πέφτει ζεστό στην τσέπη και μπορείς να στέλνεις και λεφτά πίσω, τότε κάποια πράγματα δεν σε ενοχλούν. Ότι σε ενοχλεί το αναβάλεις για την λύση του στο απώτερο μέλλον η φαντασιώνεσαι ότι αυτό που σου λείπει θα το βρείς με κάποιον απροσδιόριστο τρόπο. Γυρίζεις πίσω, βλέπεις τους φίλους σου, έχεις τον αέρα ότι προπορεύεσαι. Κάποια στιγμή όμως, και ιδίως αν οι φίλοι σου τακτοποιηθούν στην Ελλάδα και με τον καιρό αραιώσετε, θα μείνεις με τον Ζίγκμουντ και την Ιρμχιλντ ως "ο Ελληνας" να πίνεις αλκοολούχο χυμό απο μήλα και θα αναπολείς το πως πέρναγες όταν ήσουν νέος στην Ελλάδα. Και θα λές στον εαυτό σου ότι τουλάχιστον γλύτωσες απο την γραφειοκρατία. Ελπίζω να μην στεναχώρησα κανέναν. Τα λέω για να προβάλω τα ρίσκα που είναι κρυμμένα στην απόφαση να εκδημήσει κανείς.
  5. Ευχαριστώ για τις ευχές σου. Κάτσε να δουμε και εγώ αν τα καταφέρω γιατί είναι σύνθετο το εγχείρημα. Τύχη πάνω απο όλα. Λίγο γκέτο μου ακούγεται η περιγραφή σου. Περιγράφεις μια ντεμέκ Ελλάδα εκτός Ελλάδας που για να υπερασπιστείς τα δίκαια σου έπρεπε να καταφύγεις όχι στις τοπικές αρχές (σαν ισότιμος πολίτης) αλλά (άκουσον, άκουσον) στην πρεσβεία της Ελλάδας. Σύμφωνα με την εμπειρία μου υπάρχουν δύο τύποι Ελλήνων στο εξωτερικό. Αυτο που περιγράφεις, που είναι το γκέτο: άνθρωποι που θα ήθελαν να είναι στην Ελλλάδα αλλα δεν μπορούν και καταλήγουν να δημιουργούν μια πλασματική Ελλάδα γύρω τους. Τα πρώτα χρόνια της ξενιτιάς τους είναι συνήθως θυμωμένοι με την Ελλάδα και αυτό τους συντηρεί. Μετά όμως, ιδίως όταν αρχίσουν να πεθαίνουν οι γονείς και συγγενείς στην Ελλάδα, αντιλαμβάνονται ότι πέρασε ο καιρός και δεν ριζώσαν στην Ελλάδα αλλά σε μια χώρα άλλη και πράγματα που τα θεωρούσαν δεδομένα τα έχουν πιά χάσει. Και ακολουθεί θλίψη, φυσικά. Σκέψου αν θα σου άρεσε να σε θάψουν πχ στο τρίτο νεκροταφείο του Ελσίνκι και οι παρευρισκόμενοι να μην είναι ούτε παιδικοί σου φίλοι, ούτε ξαδέρφια ούτε τίποτα απο αυτά. Ο άλλος τύπος Έλληνα στου εξωτερικού (τραβεστί ιθαγενής) υιοθετεί τον τρόπο ζωής των ιθαγενών και δεν του αρέσει η Ελλάδα, ούτε ελπίζει ότι κάποτε θα βρεθεί εκεί. Αν μη τι άλλο προσπαθεί να στεριώσει στο τόπο που βρίσκεται. Ο δεύτερος τύπος συνήθως καταφέρεται πολύ άσχημα κατά της Ελλάδας και αποστρέφεται κάθε τι Ελληνικό ακόμα και να μιλάει Ελληνικά. Απο τους δύο αυτούς ανθρώπους ο πιό ευτυχισμένος είναι συνήθως ό δεύτερος γιατί οι ευαισθησίες του είναι εναρμονισμένες με το περιβάλλον του. Τον εμπνέει που είναι (στο μυαλό του) πχ Σουηδός, που έχει σύντροφο Σουηδό, πιστεύει ότι η Σουηδική κουζίνα είναι καλύτερη απο την Ελληνική κλπ. Την ίδια στιγμή όμως διακατέχεται απο ένα σύνδρομο κατωτερότητας και φόβου. Στις συναναστροφές του με Ελλαδίτες πάει να τους πουλήσει ότι και καλά είναι πιό προχωρημένος. Και εκεί μπλέκεται. Συνήθως ό αυτος τύπος ξενιτεμένου Έλληνα δεν την ξέρει τη ζωή στην Ελλάδα η είχε κάτι στο στενό οικογενειακό του περιβάλλον που τον έδιωξε απο τη χώρα σχετικά νωρίς. Αυτό που είναι σημαντικό για αυτό το πόστ, νομίζω, είναι τα παιδιά που σκέφτονται να φύγουν να μην το κάνουν απερίσκεπτα. Η ξενιτιά δεν είναι λύση ιδίως μακροπρόθεσμα. Αν κάποιος μπορεί να φτιάξει μια ζωή στην Ελλάδα είναι προτιμότερο απο το να γυρίζει σε περίεργες χώρες με άλλη νοοτροπία. Όσο είσαι νέος/α το περνάς αλόγιστα και σου φαίνεται σαν άλλη μια περιπέτεια. Κάποια στιγμή όμως, με τον καιρό, τα πράγματα σοβαρεύουν και διαπιστώνεις ότι βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον στο οποίο δεν κολλάς πραγματικά, δεν έχεις οικογένεια με ρίζες, δεν έχεις παιδικούς φίλους κλπ. Πάντως συμμερίζομαι την ανάγκη σου για αξιοπρέπεια. Αυτό με έδιωξε και εμένα για χρόνια στο εξωτερικό. Σου εύχομαι να συνεχίσεις να αισθάνεσαι ότι περνάς σούπερ και να μην τα δείς τα πράγματα διαφορετικά. .
  6. Ε όχι είτε ένας είτε εκατόν ένας. Το ίδιο να είσαι Νέα Υόρκη και το ίδιο να είσαι σε χωριό του Τέξας; Μάλλον δεν θα έχεις ζήσει τη διαφορά για να το λές. Δεν μπορείς να βρείς να φας τη Κυριακή και τα βράδια, όλα κλειστά, κρύο, σκοτεινιά, όντας ξένος που γίνεσαι στόχος....Στις συνθήκες που περιγράφεις πως περνάς σούπερ; ΦΒ και Βότκα; Στη Στοκχόλμη έχει ωραίο καιρό να βγείς έξω να πιείς κανα καφέ; να πεταχτείς σε καμιά παραλία; να πείς ένα αστειάκι η να βγείς με φιλαράκια που να σε γεμίζουν και να έχουν κοινές αναφορές; Χωριουδάκια, μεζέδες, συναυλίες με ρεμπέτικα, θέατρα που να καταλαβαίνεις το πνεύμα; Την δυνατότητα να πείς μια πολιτική άποψη και να μην σου πούν "τι ξέρεις εσύ απο αυτά μετανάστη;" Δώσε μας μια αίσθηση....
  7. δεν συμπαθιούνται μεταξύ τους Νορβηγοί και Σουηδοί. Οικονομια σαν την Νορβηγική είναι δύσκολο να βρείς όμως.
  8. Τόσο αγανάκτηση με Ελλάδα; Οι φίλοι σου, οι γνωστοί σου, η οικογένεια σου; Μπορείς να συννενοηθείς με έναν Βορειοευρωπαίο όπως με έναν ομοεθνή σου; Λούκυ Λούκ έχουνε διαβάσει εκει πέρα; Στη δύσκολη ώρα σου σε ποιόν θα απευθυνθείς; στον "Λάρς" η στην "Ιγκριντ";
  9. Ειδικευόμενος 50-60000 το χρόνο άσχετα απο ειδικότητα. Σε μεγάλες πόλεις-Λος Άντζελες/Νέα Υόρκη κλπ είναι πανάκριβα και δεν ζείς καλά με τα λεφτά αυτά. Σε μικρές πόλεις κάτι κάνεις. Μετά, εξαρτάται απο την ειδικότητα. Γενικός Γιατρός κοιτάς τα 150Κ αλλά κάτω απο ειδικές συνθήκες φτάνεις και τα 300Κ. Παθολογία βρίσκεσαι στα ίδια εκτός απο Γκαστρο/Καρδιο/Πνευμο με Μοναδο που κοιτάς τα 400-600. Αν είσαι νοσοκομειακός κοιτάς τα 240+ αλλά με ελαστικό ωράριο. Για το νοσοκομειακός (Hospitalist). Γενική Ιατρική και Παθολογία, αναλαμβάνεις τους ασθενείς μετά απο τα επείγοντα αν χρειαστεί να γίνει admitted και υποστηρίζεις άλλες ειδικότητες όπως χειρουργική/ουρολογία κλπ κατα την διάρκεια της παραμονής του ασθενούς αν υπάρχουν παράλληλες ασθένειες πχ διαβήτης, υπέρταση, μεταβολικές κλπ. Ακαδημαϊκή καρριέρα πάιζουν πολλά και τα λεφτά έρχονται απο τις χορηγίες και παράλληλη ιδιωτική δραστηριότητα. Αν δίνεις ειδικότητα φτάνεις και τα 600Κ στην χειρουργική σε κομητειακό νοσοκομείο επαρχιακής πόλης. Παθολογία με ειδικότητα πχ μεταδοτικές ασθένειες βλέπεις τα 350Κ.
  10. για να δουλέψεις ΗΠΑ πρέπει 1. να δώσεις τα δύο USMLE (STEP1/STEP 2) 2. να αναγνωρίσεις το πτυχίο σου στο αντίστοιχο ΔΟΑΤΑΠ (ECFMG), να συμμετάσχεις στο γιατροπάζαρο (match) 3. να σε καλέσουν για συνεντεύξεις 4. Αν σε θέλουν να σου κάνουν χαρτιά για να μπορείς να μπείς στις ΗΠΑ να δουλέψεις 5. Να αποδεχθείς την πρόσκληση. Τα λεφτά όσο κάνεις ειδικότητα έιναι 50-60,000 και μετά βρίσκεις εύκολα δουλειά για πολλά λεφτά (απο 150-300000) εξαρτάται απο την ειδικότητα. Είναι μια συγκεκριμένη διαδικασία με διάφορες τεχνικές λεπτομέρειες. Μην φοβάσαι να ρωτάς ερωτήσεις. Μόνο έτσι θα βγάλεις άκρη. http://www.usmle.org/ http://www.ecfmg.org/ http://www.nrmp.org/
  11. Δεν τα αποσβαίνει κανείς σε χρήμα αλλά πολλάκις σε είδος. Η πιό ακριβή πολή των ΗΠΑ είναι το Σαν Φρανσίσκο. Το κλίμα και η τοπογραφία είναι από τους βασικότερους λόγους των υψηλών τιμών. Για να βγείς ίσα ίσα, θέλεις ένα κατοστάρικο χαλαρά εκεί, τίγκα στους γιατρούς (σαν Γ.Ι. είναι δύσκολο να επιβιώσεις). Χώρια ένα σωρό άλλα θέματα που κάνουν πολύ κόσμο να φεύγει για να έρθει σε πολιτείες όπως Τέξας, Αριζόνα κλπ που είναι πολύ υποδεέστερες απο άποψη ποιότητας ζωής. Ένας γνωστός μου πρόσφατα έφυγε απο εκεί για να έρθει στην Νέα Υόρκη (που έχει πολύ αμφιλλεγόμενη ποιότητα ζωής αν δεν είσαι λεφτάς). Στην Ελλάδα έχεις μακράν ανώτερη τοπογραφία, αποδράσεις, φαϊ σε χαμηλότερες τιμές, είσαι στη χώρα σου (που είναι μεγάλη δουλειά και για να το καταλάβει κανείς πρέπει να βρεθεί για μεγάλο διάστημα εκτός της χώρας του) και δεν πρέπει να εξηγείς κάθε τρείς και λίγο το ότι κατάγεσαι απο ένα μέρος μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας (κατ' επέκταση φαντάσου τι άλλα θα πρέπει να εξηγείς).
  12. ευχαριστώ για την απόκριση. Έτσι έχει το πρόγραμμα: να έρθω για μερικούς μήνες και να τακτοποιήσω τα γραφειοκρατικά (ΔΟΑΤΑΠ, Αιτηση για ειδικότητα) και να δώ για την συνέχεια. Για να εργαστεί κανείς σε Κέντρο Υγείας υπάρχουν ηλικιακά κριτήρια; (πχ κάτω απο 40, 50 κλπ)
  13. Σε ευχαριστώ για την απάντηση. Σπίτι υπάρχει. Αν χρειαστεί θα τελειώσω εδώ αλλά θα προτιμούσα να βρεθώ στην Ελλάδα το συντομότερο. Δεν μου φαίνεται ότι στην Γ.Ι. το να έχω κάνει ειδικότητα (Family Medicine) στις ΗΠΑ θα μου προσδώσει κάποια μεγαλύτερη αναγνώριση. (μπορεί να κάνω λάθος). Όταν λές θέση για ειδικός στο ΕΣΥ τι ακριβώς εννοείς; Ειδικός σαν Γ.Ι.; Όσον αφορά τα έξοδα για το πτυχίο έχεις δίκιο ότι πίσω δεν τα παίρνω αν κατέβω Ελλάδα.
×
×
  • Δημιουργία νέας...