Jump to content

odontiatriki_rules

Members
  • Content Count

    18
  • Joined

  • Last visited

About odontiatriki_rules

  • Rank
    Φοιτητής (επίπεδο ΙΙ)
  • Γενέθλια 25/10/1981

Μέθοδοι επικοινωνίας

  • Website URL
    http://

Πληροφορίες προφίλ

  • Σχολή
    Επιστημών Υγείας
  • Sex
    Male
  1. angelospower, θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά ότι είχαμε κάνει στο 4ο εξαμηνο παθολογική ανατομική, ειδική νοσολογία στο 5ο, πρακτική άσκηση σε ΩΡΛ και γενική χειρουργική στο 7ο...anyway σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω με την Athena. Μάλλον θα πρέπει να γίνουν κάποιες διορθώσεις angelospower, θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά ότι είχαμε κάνει στο 4ο εξαμηνο παθολογική ανατομική, ειδική νοσολογία στο 5ο, πρακτική άσκηση σε ΩΡΛ και γενική χειρουργική στο 7ο...anyway σε γενικές γραμμές θα συμφωνήσω με την Athena. Μάλλον θα πρέπει να γίνουν κάποιες διορθώσεις
  2. Αγαπητά μέλη του Forum με χαρά μου σας ανακοινώνω ότι το παιχνίδι που συγκλόνησε και προκάλεσε ρίγη τρόμου, προσέφερε αυτήν την καταπληκτική horror ατμόσφαιρα που δεν περιείχε την υπερβολή (βλέμε Resident Evil) έρχεται να συγκλονίσει τώρα και στις μεγάλες οθόνες από τη Sony Pictures! Ο ενθουσιασμός μου είναι μεγάλος (αν και 27 χρονών μαντράχαλος) καθώς το περίμενα εναγωνίως. Όσοι έχουν εμπειρία από το παιχνίδι θα με καταλάβουν. Περιμένω Comments
  3. Ελπίζω να μην έξυσα πληγές...Καλό δεν είναι όμως να είμαστε ευαισθητοποιημένοι καθ' ότι είμαστε ευπαθης ομάδες?
  4. HΠΑΤΙΤΙΔΑ A Επιδημιολογία Η ηπατίτιδα Α έχει ενδημικό χαρακτήρα, δηλαδή πολύ μεγάλη συχνότητα στις αναπτυσσόμενες χώρες (και στη χώρα μας μέχρι προ 30ετίας), όπου όλα τα παιδιά έχουν ήδη προσβληθεί μέχρι την ηλικία των 10 ετών. Αντίθετα, στις αναπτυγμένες χώρες (όπως πλέον και στη χώρα μας), εκτεθειμένοι στον ιό της ηπατίτιδας Α είναι περισσότερο οι ενήλικες, κυρίως στη διάρκεια ταξιδιών σε χώρες του τρίτου κόσμου. Γενικά, η εξάπλωση του ιού ηπατίτιδας Α ευνοείται από κακές υγειονομικές συνθήκες και στενό συγχρωτισμό ατόμων, ενώ η συχνότητα των κρουσμάτων μειώνεται με τη βελτίωση των κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών. Τρόποι μετάδοσης H μετάδοση του ιού της ηπατίτιδας A γίνεται μέσω της κοπρανο-στοματικής οδού, δηλαδή μέσω χεριών που μολύνθηκαν με κόπρανα, μολυσμένο νερό, τροφές και ιδίως θαλασσινά-οστρακοειδή. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται σε ασθενείς που εργάζονται στην κατασκευή και επεξεργασία των τροφίμων. Εξέλιξη H οξεία ηπατίτιδα A είναι καλοήθης νόσος, που αυτοπεριορίζεται σε μερικές εβδομάδες. Σπάνια μπορεί να παρουσιάσει υποτροπή μετά τη φαινομενική κλινική ίαση, αλλά δεν οδηγεί σε χρόνια ηπατίτιδα. H νόσος εκδηλώνεται σε 15-50 ημέρες μετά την επαφή του ασθενούς με τον ιό της ηπατίτιδας Α (περίοδος επώασης). Η μεταδοτικότητα ελαττώνεται σημαντικά μετά την εκδήλωση του ικτέρου, αφού δεν αποβάλλεται πλέον ο ιός στα κόπρανα. Στα παιδιά η οξεία ηπατίτιδα Α συχνά περνά χωρίς συμπτώματα. Στους ενήλικες, η κλινική εικόνα είναι πιο έκδηλη και συχνά εμφανίζεται ίκτερος. H αναλογία των υποκλινικών προς τις ικτερικές περι- πτώσεις είναι περίπου 1:10. Μέτρα πρόληψης για την ηπατίτιδα Α Για την πρόληψη της ηπατίτιδας Α υπάρχει αποτελεσματικό ειδικό εμβόλιο, που προέρχεται από αδρανοποιημένο ιό και είναι ασφαλές και χωρίς σημαντικές παρενέργειες. Aπαιτούνται 2 δόσεις (με μεσοδιάστημα 6 μηνών), που γίνονται ενδομυϊκά στο δελτοειδή μυ (στο μπράτσο) και επιτυγχάνουν προστασία για μεγάλο χρονικό διάστημα (περισσότερο από 10 χρόνια). Ομάδες που πρέπει να εμβολιάζονται για την ηπατίτιδα Α είναι όλα τα ευαίσθητα άτομα που έρχονται σε επαφή με ασθενείς με οξεία ηπατίτιδα A, όσοι πρόκειται να ταξιδέψουν σε χώρες με μεγάλη ενδημικότητα της νόσου, καθώς και οι εργαζόμενοι σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, μονάδες καθαριότητας και μονάδες κατασκευής και επεξεργασίας των τροφίμων. Στις χώρες με ενδημική ηπατίτιδα A, συστήνεται επίσης σχολαστικό πλύσιμο των χεριών και βρασμός του νερού και των τροφών. ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ Β Επιδημιολογία Η χρόνια λοίμωξη από τον ιό της ηπατίτιδας Β είναι πολύ συχνή, αφού προσβάλλει το 5% του πληθυσμού της γης (350.000.000 άτομα). Στη χώρα μας, η συχνότητα των "φορέων" είναι περίπου 3%, ενώ είναι αυξημένη μεταξύ των οικονομικών μεταναστών (συνολικά υπολογίζεται σε 500.000 άτομα). Τρόποι μετάδοσης Η μετάδοση του ιού ηπατίτιδας Β γίνεται κυρίως παρεντερικά ή σεξουαλικά, δηλαδή με επαφή του ατόμου με μολυσμένα βιολογικά υγρά (αίμα, σπέρμα). O ιός δεν μεταδίδεται από μαγειρικά σκεύη, τουαλέτες ή γενικότερα με την κοινωνική επαφή. Συνήθεις τρόποι διασποράς του ιού της ηπατίτιδας Β είναι: Ετεροφυλοφιλικές ή ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές επαφές με ασθενή με χρόνια ηπατίτιδα Β. Ο συνηθέστερος τρόπος μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας Β στους ενήλικες. Ενδοοικογενειακή διασπορά. Μετάδοση από άτομα του ενδοοικογενειακού περιβάλλοντος των μικρών παιδιών, που αποτελεί το σημαντικότερο τρόπο δημιουργίας των ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β στη χώρα μας. Κάθετη μετάδοση (από τη μητέρα στο παιδί). Σήμερα όλες οι έγκυες μητέρες ελέγχονται για παρουσία ηπατίτιδας Β και σε περίπτωση θετικού αποτελέσματος λαμβάνονται ειδικά μέτρα που προλαμβάνουν τη μετάδοση του ιού στο νεογνό. Μεταγγίσεις αίματος ή παραγώγων του. Αυτός ο τρόπος μετάδοσης είναι σήμερα εξαιρετικά σπάνιος λόγω του συστηματικού ελέγχου των αιμοδοτών Χρήση ενδοφλεβίων ναρκωτικών. Παρεντερική έκθεση σε μολυσμένο αίμα. Γενικά άτομα υψηλού κινδύνου για ηπατίτιδα Β είναι τα άτομα με στενές επαφές με ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα B (π.χ. τα παιδιά μητέρων με χρόνια ηπατίτιδα Β και οι σεξουαλικοί σύντροφοι ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β) οι ομοφυλόφιλοι οι ετεροφυλόφιλοι με πολλαπλούς (>3) ερωτικούς συντρόφους οι χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών οι πολυμεταγγιζόμενοι οι αιμοκαθαιρόμενοι σε μονάδες τεχνητού νεφρού οι μεταμοσχευμένοι οι αστυνομικοί το προσωπικό και οι τρόφιμοι των φυλακών οι εργαζόμενοι σε υπηρεσίες καθαριότητας και επεξεργασίας λυμάτων οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες υγείας (γιατροί, οδοντίατροι, νοσηλευτικό προσωπικό, καθαρίστριες, εργαζόμενοι σε διαγνωστικά και ερευνητικά εργαστήρια). Εξέλιξη Ο χρόνος επώασης της οξείας ηπατίτιδας B (δηλαδή ο χρόνος από τη στιγμή της μόλυνσης μέχρι τη στιγμή της εκδήλωσης συμπτωμάτων) είναι 45-120 ημέρες. Στο 50% των ασθενών (και κυρίως στα παιδιά), η οξεία ηπατίτιδα B δεν συνοδεύεται από ίκτερο και συχνά δεν έχει κανένα σύμπτωμα. H οξεία ηπατίτιδα B στους ενήλικες, πολύ συχνά (>95%) αυτοϊάται πλήρως. Η πιθανότητα ανάπτυξης χρόνιας ηπατίτιδας Β εξαρτάται από την ηλικία του ασθενούς (μετάπτωση σε χρόνια ηπατίτιδα 95% στα νεογνά, 60% στα παιδιά 60% και μόλις 2-5% στους ενήλικες) και από την κλινική εικόνα (οι ασυμπτωματικές μεταπίπτουν πολύ συχνότερα από τις συμπτωματικές ικτερικές οξείες ηπατίτιδες B σε χρόνια ηπατίτιδα). Tο γεγονός αυτό κάνει απαραίτητο τον εμβολιασμό όλων των νεογνών και παιδιών. Οι ασθενείς που δεν θα κατορθώνουν να αποβάλλουν τον ιό της ηπατίτιδας Β κατά τη φάση της οξείας ηπατίτιδας συχνά χαρακτηρίζονται ως χρόνιοι ''φορείς'' του ιού της ηπατίτιδας Β (όσοι δηλαδή διατηρούν τον ιό στον οργανισμό τους για διάστημα μεγαλύτερο από 6 μήνες). Ένα ποσοστό (30-40%) των χρόνιων φορέων του ιού της ηπατίτιδας Β έχουν υψηλό πολλαπλασιασμό του ιού και αναπτύσσουν ενεργό βλάβη του ήπατος, δηλαδή χρόνια ηπατίτιδα Β. Σημαντικό ποσοστό των ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β αναπτύσσουν κίρρωση του ήπατος, αν δεν μεσολαβήσει επιτυχής θεραπεία. Υπολογίζεται ότι 25-40% των ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα Β καταλήγουν από επιπλοκές της κίρρωσης ή από ηπατοκυτταρικό καρκίνο. Δυστυχώς, τόσο οι χρόνιοι φορείς του ιού της ηπατίτιδας Β όσο και οι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β δεν παρουσιάζουν συμπτώματα για δεκαετίες μέχρι να αναπτυχθούν εκδηλώσεις προχωρημένης κίρρωσης του ήπατος (ίκτερος, ασκίτης, ηπατική εγκεφαλοπάθεια, κιρσοί οισοφάγου). Επίσης, δεν υπάρχει κανένας δείκτης που να μπορεί με ασφάλεια να προβλέψει ποιος από τους χρόνιους φορείς του ιού θα αναπτύξει κάποια στιγμή χρόνια ηπατίτιδα. Γι' αυτό όλοι οι χρόνιοι φορείς του ιού της ηπατίτιδας Β θα πρέπει να παρακολουθούνται εφ' όρου ζωής με περιοδικές εξετάσεις αίματος (κυρίως με έλεγχο τρανσαμινασών). Ο στόχος της παρακολούθησης των χρόνιων φορέων του ιού της ηπατίτιδας Β είναι η έγκαιρη αποκάλυψη της πιθανής μετάπτωσής τους σε χρόνια ηπατίτιδα, οπότε θα πρέπει να λάβουν ειδική θεραπεία για πρόληψη της ανάπτυξης κίρρωσης. Τρόποι διάγνωσης H διάγνωση γίνεται συνήθως τυχαία και μετά από πολλά χρόνια από τη φάση της οξείας ηπατίτιδας. H διάγνωση βασίζεται αρχικά στην ανίχνευση του αντιγόνου επιφανείας του ιού της ηπατίτιδας Β στο αίμα (παλαιότερα αναφερόταν ως Aυστραλιανό αντιγόνο, γιατί είχε πρωτοανιχνευθεί στο αίμα ιθαγενούς στην Aυστραλία). Υπάρχουν και άλλοι δείκτες του ιού της ηπατίτιδας Β που προσδιορίζονται στο αίμα των ασθενών και βοηθούν στη διάκριση της οξείας από τη χρόνια ηπατίτιδα Β, στη διάκριση των διαφόρων φάσεων της χρόνιας ηπατίτιδας και στην ανίχνευση του πολλαπλασιασμού του ιού. Σε εξετάσεις για ηπατίτιδα Β πρέπει να υποβάλλονται: Όλα τα άτομα με αυξημένες τρανσαμινάσες Όλοι τα άτομα που ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου για ηπατίτιδα Β Όλες οι έγκυες γυναίκες Tα παιδιά μητέρων με ηπατίτιδα C Όλοι οι συγγενείς πρώτου βαθμού (παιδιά, γονείς,αλλά και αδέλφια) ασθενών με οξεία ή χρόνια ηπατίτιδα Β Ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C ή λοίμωξη με τον ιό του AIDS Θεραπεία Οι δυνατότητες θεραπευτικής παρέμβασης στην ηπατίτιδα Β έχουν βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Η θεραπεία της χρόνιας ηπατίτιδας Β γίνεται σήμερα με φάρμακα που βοηθούν το ανοσοποιητικό σύστημα στη μάχη του εναντίον του ιού (υποδόριες ενέσεις ιντερφερόνης άλφα) ή με φάρμακα που εμποδίζουν τον πολλαπλασιασμό του ιού (χάπια λαμιβουδίνης). Συχνά τα φάρμακα δεν εκριζώνουν τον ιό, αλλά καθυστερούν την εξέλιξη της ηπατικής νόσου αναστέλλοντας την ανάπτυξη κίρρωσης και ηπατοκυτταρικού καρκίνου. Πιθανολογείται ότι στο άμεσο μέλλον οι συνδυασμοί φαρμάκων θα βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Ποιοι ασθενείς με ηπατίτιδα B πρέπει ναυποβάλλονται σε θεραπεία; Οι χρόνιοι φορείς του ιού της ηπατίτιδας Β δεν έχουν ανάγκη και δεν ωφελούνται από τη θεραπεία. H ανάγκη χορήγησης θεραπείας σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β πρέπει να αποφασίζεται κατά περίπτωση και η θεραπεία πρέπει να εφαρμόζεται από γιατρούς με εμπειρία στα νοσήματα αυτά. Πρόληψη H πρόληψη της ηπατίτιδας B στηρίζεται στον εμβολιασμό. Tα εμβόλια που κυκλοφορούν είναι ασφαλή και αποτελεσματικά. Στη χώρα μας γίνεται μεγάλη προσπάθεια περιορισμού της μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας Β μέσω ενημερωτικών εκστρατειών και εκτεταμένων προγραμμάτων εμβολιασμού. Σήμερα, είναι υποχρεωτικός ο εμβολιασμός όλων των βρεφών και εφήβων. Εμβολιασμός επίσης συνιστάται για όλα τα ευαίσθητα άτομα που ανήκουν στις ομάδες μεγάλου κινδύνου που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Όλοι οι ασθενείς με ηπατίτιδα Β θα πρέπει να μην μοιράζονται με άλλους βελόνες ή προσωπικά αντικείμενα που μπορεί να έλθουν σε επαφή με το αίμα τους (οδοντόβουρτσες, ξυραφάκια και ότι προκαλεί μικροτραυματισμό). Όλα τα άτομα με πολλαπλούς ή άγνωστους ερωτικούς συντρόφους θα πρέπει να χρησιμοποιούν προφυλακτικό κατά τις ερωτικές τους πράξεις. Σε περίπτωση έκθεσης στον ιό της ηπατίτιδας Β ενός ευαίσθητου ατόμου, η χορήγηση υψηλών ποσοτήτων εξουδετερωτικών αντισωμάτων με την ειδική υπεράνοση γάμμα-σφαιρίνη παρέχει κάποιου βαθμού προστασία. ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ C Επιδημιολογία H ηπατίτιδα C αποτελεί ένα από τα συχνότερα αίτια ηπατικής νόσου παγκοσμίως. Ειδικότερα στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι περίπου 2% του γενικού πληθυσμού, δηλαδή 200.000 άνθρωποι, έχουν χρόνια λοίμωξη με τον ιό της ηπατίτιδας C. Η υψηλότερη συχνότητα ηπατίτιδας C συναντάται σε άτομα ηλικίας 40-60 ετών. Είναι γεγονός ότι οι νέες περιπτώσεις ηπατίτιδας C έχουν ελαττωθεί αρκετά μετά τα τέλη της δεκαετίας του 1980, κυρίως λόγω του υποχρεωτικού ελέγχου του αίματος και παραγώγων του αλλά και γενικότερα της βελτίωσης των συνθηκών νοσηλείας και των κανόνων αποστείρωσης. Πολλές όμως παλαιές περιπτώσεις ηπατίτιδας C παραμένουν ακόμη αδιάγνωστες. Έτσι, οι αριθμοί των διαγνωσμένων ασθενών με ηπατίτιδα C αναμένεται να αυξηθούν σημαντικά εντός της επόμενης δεκαετίας, λόγω της αποκάλυψης ολοένα και περισσότερων παλαιών περιπτώσεων ηπατίτιδας C. Τρόποι μετάδοσης Ο ιός της ηπατίτιδας C μεταδίδεται κυρίως παρεντερικά, δηλαδή με επαφή του ατόμου με μολυσμένο αίμα ή παράγωγα αίματος. Συνήθεις τρόποι διασποράς του ιού της ηπατίτιδας C είναι: Χρήση ενδοφλεβίων ναρκωτικών. Είναι σήμερα η κύρια οδός μετάδοσης του ιού της ηπατίτιδας C. Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 80% των ενεργών ή πρώην χρηστών ενδοφλεβίων ναρκωτικών έχουν ηπατίτιδα C. Μετάγγιση αίματος ή παραγώγων του (πριν από το 1992). Οι μεταγγίσεις αίματος και παραγώγων του θεωρούνται σήμερα ασφαλείς, αλλά όλα τα άτομα που είχαν λάβει μεταγγίσεις πριν από το 1992 θα πρέπει να ελέγχονται γιατί υπάρχει πιθανότητα να έχουν μολυνθεί με τον ιό της ηπατίτιδας C. Αιμοκάθαρση (τεχνητός νεφρός). Η πιθανότητα μετάδοσης ηπατίτιδας C στις μονάδες τεχνητού νεφρούέχει ελαττωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Τρύπημα με μολυσμένη βελόνα ή μολυσμένο εργαλείο. Η πιθανότητα μετάδοσης ηπατίτιδας C μετά απότρύπημα με μολυσμένη βελόνα είναι μικρή, περίπου 2-10%. Μεταμόσχευση μολυσμένου οργάνου στο παρελθόν. Οι μεταμοσχεύσεις οργάνων θεωρούνται σήμερα απόλυτα ασφαλείς. Ιατρικές ή παραϊατρικές πράξεις. Η πιθανότητα μετάδοσης ηπατίτιδας C με ιατρικές ή παραϊατρικές πράξεις (ενέσεις, τατουάζ, τρύπημα σημείων του σώματος) είναι αμελητέα, εάν τηρούνται οι κανόνες αποστείρωσης και ορθής νοσηλείας. Γενετήσια (σεξουαλική) μετάδοση. Mόλις το 2-4% των σταθερών ερωτικών συντρόφων ασθενών με ηπατίτιδα C αποδεικνύεται να έχει ηπατίτιδα C. Η πιθανότητα μετάδοσης ηπατίτιδας C σε σταθερά μονογαμικά ετεροφυλοφιλικά ζευγάρια είναι μικρότερη από 1% το χρόνο, αλλά αυξάνει αρκετά σε άτομα με πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους ή με ομοφυλοφιλικές επαφές. Κάθετη μετάδοση (από μητέρα σε παιδί). Μετάδοση ηπατίτιδας C από θετική μητέρα σε νεογέννητο θεωρείται ότι συμβαίνει περίπου σε 2-7%. Η πιθανότητα μετάδοσης στο νεογνό αυξάνει σε 20% όταν πρόκειται για μητέρες που έχουν και λοίμωξη με τον ιό του AIDS. Άγνωστος τρόπος μετάδοσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε σημαντικό ποσοστό (30-40%) των ασθενών με ηπατίτιδα C δεν αποκαλύπτεται ποτέ έκθεση σε παράγοντα κινδύνου. Εξέλιξη Ο χρόνος επώασης της οξείας ηπατίτιδας C (δηλαδή ο χρόνος από τη στιγμή της μόλυνσης μέχρι τη στιγμή της εκδήλωσης συμπτωμάτων) είναι 30-90 ημέρες. Η πλειοψηφία (75-80%) των ασθενών με οξεία ηπατίτιδα C δεν έχουν κανένα σύμπτωμα, αλλά δυστυχώς οι περισσότεροι ασθενείς (65-85%) δεν κατορθώνουν να αποβάλλουν τον ιό και αναπτύσσουν στη συνέχεια χρόνια ηπατίτιδα C. Οι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C δεν έχουν συνήθως κανένα σύμπτωμα, αλλά 15-20% από αυτούς αναπτύσσουν κίρρωση εντός 20ετίας. Ο κίνδυνος ανάπτυξης κίρρωσης είναι πολύ μικρότερος σε παιδιά και νέες γυναίκες και πολύ υψηλότερος σε μεσήλικες με μετά μετάγγιση ηπατίτιδα. Η ταυτόχρονη παρουσία ηπατίτιδας Β και/ή λοίμωξης με τον ιό του AIDS και η κατάχρηση αλκοόλ επιταχύνουν την εξέλιξη της χρόνιας ηπατίτιδας C σε κίρρωση. Όλοι οι ασθενείς με κίρρωση έχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο του ήπατος. Η κίρρωση και ο καρκίνος του ήπατος αποτελούν τις δύο πιο συχνές αιτίες θανάτου των ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα C. Τρόποι διάγνωσης Η διάγνωση της ηπατίτιδας C στηρίζεται αρχικά στην απλή ανίχνευση στο αίμα ειδικών αντισωμάτων εναντίον του ιού της ηπατίτιδας C (anti-HCV). Η μη ανίχνευση τέτοιων αντισωμάτων αποκλείει πρακτικά την παρουσία ηπατίτιδας C, εκτός από την αρχική περίοδο της οξείας λοίμωξης (οπότε δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί τα αντισώματα) και από ανοσοκατασταλμένους ή αιμοκαθαιρόμενους ασθενείς (οι οποίοι συχνά δεν αναπτύσσουν ποτέ αντισώματα). Θετικά αντισώματα για ηπατίτιδα C δεν σημαίνουν πάντοτε παρουσία ηπατίτιδας C. Ψευδώς θετικά αντισώματα για ηπατίτιδα C παρατηρούνται κυρίως σε αιμοδότες ή άτομα χωρίς έκθεση σε παράγοντες κινδύνου για ηπατίτιδα C. Η επιβεβαίωση της παρουσίας ηπατίτιδας C σε άτομα με θετικά αντισώματα γίνεται με ανίχνευση του ίδιου του ιού στο αίμα με ευαίσθητη μέθοδο (PCR). Μία μόνον αρνητική εξέταση για τον ιό δεν αποκλείει την παρουσία ηπατίτιδας C και χρειάζεται επανεξέταση μετά από μερικούς μήνες. Η παρουσία θετικών αντισωμάτων για ηπατίτιδα C σε ασυμπτωματικά άτομα ή άτομα με μη ανιχνεύσιμο ιό μπορεί να επιβεβαιωθεί ή να διαψευσθεί με άλλη ειδική εξέταση (μέθοδος ανοσοκαθήλωσης ή RIBA). Παρουσία αληθών θετικών αντισωμάτων ηπατίτιδας C χωρίς ανιχνεύσιμο ιό παρατηρείται σε σχετικά λίγα άτομα που νόσησαν από οξεία ηπατίτιδα C αλλά δεν μετέπεσαν σε χρόνια ηπατίτιδα. Η διάγνωση της ηπατίτιδας C γίνεται τυχαία στις περισσότερες περιπτώσεις, αφού κατά κανόνα δεν υπάρχουν συμπτώματα που θα οδηγήσουν τον ασθενή στο γιατρό. Υπόνοια για την παρουσία ηπατίτιδας C τίθεται συνήθως από την ανίχνευση παθολογικών εργαστηριακών εξετάσεων (αυξημένων τρανσαμινασών) σε τυχαίο έλεγχο ή από την ανίχνευση αντισωμάτων ηπατίτιδας C μετά από εθελοντική αιμοδοσία. Σε εξετάσεις για ηπατίτιδα C πρέπει υποχρεωτικά να υποβάλλονται: Όλα τα άτομα με αυξημένες τρανσαμινάσες Όλοι οι πρώην και ενεργοί χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών Όλοι όσοι έχουν υποβληθεί σε μεταγγίσεις αίματος ή παραγώγων του πριν από το 1992 Όλοι όσοι έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση οργάνου πριν από το 1992 Όλοι όσοι υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση (τεχνητό νεφρό) Όλοι όσοι εκτίθενται παρεντερικά σε δυνητικά μολυσμένα ιατρικά εργαλεία Οι ερωτικοί σύντροφοι ατόμων με ηπατίτιδα C Άτομα με πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους Tα παιδιά μητέρων με ηπατίτιδα C Ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα Β, λοίμωξη με το HIV, ή ηπατική νόσο από κατάχρηση οινοπνεύματος Συμπληρωματικές εξετάσεις Όλοι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C θα πρέπει να ελέγχονται με απλές εξετάσεις αίματος για παρουσία αντισωμάτων εναντίον των ιών της ηπατίτιδας Α και Β και να εμβολιάζονται σε περίπτωση μη ανίχνευσης τέτοιων αντισωμάτων (απουσία φυσικής ανοσίας). Οι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C πρέπει να ελέγχονται για παρουσία λοίμωξης με τον ιό του AIDS μόνον αν έχουν εκτεθεί σε παράγοντες κινδύνου. Σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C και αυξημένες τρανσαμινάσες, που είναι υποψήφιοι για θεραπεία, πρέπει να γίνεται προσδιορισμός του τύπου τους ιού της ηπατίτιδας C, του γονότυπου. Με βάση το γονότυπο καθορίζονται οι δόσεις των φαρμάκων και η διάρκεια της θεραπείας των ασθενών με ηπατίτιδα C. Σε ασθενείς με γονότυπο 1 ή 4, πρέπει επίσης να προσδιορίζεται και η ποσότητα του ιού ηπατίτιδας C στο αίμα (ποσοτικός προσδιορισμός επιπέδων HCV RNA ορού). Οι ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C που είναι υποψήφιοι για θεραπεία συνήθως υποβάλλονται σε βιοψία ήπατος. Η βιοψία ήπατος είναι η μόνη εξέταση που μπορεί να εκτιμήσει με ακρίβεια τη σοβαρότητα των βλαβών του ήπατος. Η βιοψία ήπατος είναι απαραίτητη κυρίως για τους ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C και γονότυπο 1 ή 4. Θεραπεία Η αποτελεσματικότητα της θεραπείας για την ηπατίτιδα C έχει βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Έτσι, εκρίζωση της ηπατίτιδας C επιτυγχάνεται σε περισσότερους από 80% των ασθενών με γονότυπο 2 ή 3 και περίπου σε 50% των ασθενών με γονότυπο 1 ή 4. Βασίζεται στη συνδυασμένη χορήγηση ενέσεων ιντερφερόνης-άλφα (συνήθως μία ένεση την εβδομάδα) και δισκίων ριμπαβιρίνης. Τα φάρμακα χορηγούνται για 6 ή 12 μήνες ανάλογα με το γονότυπο του κάθε ασθενούς.Τα φάρμακα που χορηγούνται για θεραπεία της ηπατίτιδας C παρουσιάζουν συχνά παρενέργειες και γι' αυτό όσοι υποβάλλονται σε θεραπεία θα πρέπει να βρίσκονται υπό στενή παρακολούθηση από γιατρούς εξοικειωμένους με τα φάρμακα αυτά. Η συμμόρφωση των ασθενών στη θεραπεία είναι ιδιαίτερα σημαντική για την τελική επιτυχία και τόσο οι ασθενείς όσο και οι γιατροί πρέπει να καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για να μεγιστοποιούν τη συμμόρφωση των ασθενών στη θεραπεία. Ποιοι ασθενείς με ηπατίτιδα C πρέπει να υποβάλλονται σε θεραπεία; Όλοι οι ασθενείς με ηπατίτιδα C θα πρέπει να εκτιμώνται από γιατρό με εμπειρία στα νοσήματα του ήπατος. Η απόφαση για θεραπεία λαμβάνεται αφού συνεκτιμηθούν διάφοροι παράγοντες με σημαντικότερους ίσως το γονότυπο και τη σοβαρότητα των βλαβών στη βιοψία ήπατος. Θεραπεία γενικά συστήνεται για τους ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C που έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης κίρρωσης. Συνήθως αυτοί οι ασθενείς έχουν επίμονα παθολογικές τιμές τρανσαμινασών. Θεραπεία φαίνεται ότι χρειάζεται και για τους ασθενείς με οξεία ηπατίτιδα C για να προληφθεί η συχνή ανάπτυξη χρόνιας ηπατίτιδας. Οι χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών θα πρέπει αρχικά να συνδέονται με προγράμματα απεξάρτησης και να έχουν πρόσβαση σε θεραπεία με μεθαδόνη. Θεραπεία για την ηπατίτιδα C συνήθως χορηγείται μετά από επιτυχή απεξάρτηση από τα ναρκωτικά. Πρόληψη Δυστυχώς, δεν υπάρχει και ούτε προβλέπεται να αναπτυχθεί εντός των επομένων ετών εμβόλιο που να προφυλάσσει από την ηπατίτιδα C. Επιπρόσθετα, οι περισσότεροι ασθενείς με ηπατίτιδα C δεν έχουν ακόμη ανιχνευθεί. Γι' αυτό επιβάλλεται να τηρούνται από όλους προσεκτικά γενικά μέτρα πρόληψης ώστε να αποφεύγεται η παρεντερική έκθεση όλων σε δυνητικά μολυσμένα αντικείμενα. Ειδικότερα μέτρα πρόληψης της μετάδοσης του ιού από άτομα με γνωστή ηπατίτιδα C είναι: Όλοι οι ασθενείς με ηπατίτιδα C δεν πρέπει να χρησιμοποιούν από άλλους ούτε να δίνουν σε άλλους αντικείμενα που μπορεί να έλθουν σε επαφή με το αίμα τους, όπως ξυραφάκια, οδοντόβουρτσες, νυχοκόπτες, αποτριχωτικές συσκευές κλπ. Η χλωρίνη αποτελεί το καλύτερο μέσο για καθαρισμό απολύμανση αντικειμένων κοινής χρήσης που έρχονται σε επαφή με αίμα ασθενούς με ηπατίτιδα C. Οι ασθενείς με ηπατίτιδα C δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούν ατομικά σκεύη φαγητού, ατομικές πετσέτες ή ατομικές τουαλέτες. Οι ασθενείς με ηπατίτιδα C δεν πρέπει να υποβάλλονται σε κανένα περιορισμό από οποιοδήποτε είδος εργασίας, απασχόλησης ή άθλησης. Τα προγράμματα θεραπείας με μεθαδόνη, ανταλλαγής βελονών και συρίγγων και επιμόρφωσης-τροποποίησης των επικίνδυνων συμπεριφορών θεωρούνται ότι μπορεί να βοηθήσουν στον περιορισμό της διασποράς της ηπατίτιδας C στους χρήστες ενδοφλεβίων ναρκωτικών, μία ειδική ομάδα του πληθυσμού που σήμερα έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα ηπατίτιδας C. Σε περίπτωση τρυπήματος με μολυσμένη βελόνα δεν συνιστάται προληπτική χορήγηση ανοσοσφαιρίνης ή αντιικών. Η πιθανή οξεία ηπατίτιδα C στον εργαζόμενο θα πρέπει να ελέγχεται με αντισώματα για ηπατίτιδα C κατά την έκθεση και στη συνέχεια με τρανσαμινάσες, αντισώματα για ηπατίτιδα C και παρουσία ιού (HCV RNA ορού) 2-8 εβδομάδες αργότερα. Σε τεκμηρίωση οξείας ηπατίτιδας C είναι μάλλον χρήσιμη η θεραπευτική παρέμβαση. Ασθενείς με ηπατίτιδα C και έναν μόνιμο ερωτικό σύντροφο δεν χρειάζεται να χρησιμοποιούν υποχρεωτικά προφυλακτικό, αλλά θα πρέπει να συμβουλεύονται ότι τα προφυλακτικά μπορεί να ελαττώνουν τον κίνδυνο μετάδοσης του ιού. Προφυλακτικά όμως είναι απόλυτα απαραίτητα για ασθενείς με ηπατίτιδα C και πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους, βραχυχρόνιες ερωτικές σχέσεις ή ομοφυλοφιλικές επαφές. Έχει υποστηριχθεί ότι ίσως η εκλεκτική καισαρική τομή να ελαττώνει την πιθανότητα μετάδοσης της ηπατίτιδας C από τη θετική μητέρα στο νεογέννητο, αλλά αυτό δεν θεωρείται απόλυτα αποδεδειγμένο. Η πιθανή παρουσία ηπατίτιδας C σε νεογνά θετικών μητέρων ελέγχεται με ανίχνευση του ιού (HCV RNA ορού) μεταξύ του 2ου και 6ου μήνα ή με ανίχνευση αντισωμάτων για ηπατίτιδα C μετά το 15ο μήνα. Ο θηλασμός δεν θεωρείται ότι μεταδίδει τον ιό της ηπατίτιδας C. Η επιτυχής θεραπεία ενός ασθενούς με ηπατίτιδα C εκριζώνει τον ιό από το αίμα και εξαφανίζει την πιθανότητα μετάδοσης από αυτόν τον ασθενή. HΠΑΤΙΤΙΔΑ D O ιός της ηπατίτιδας D (ή δ) μεταδίδεται παρεντερικά, δηλαδή με έκθεση του ατόμου σε μολυσμένο αίμα, και προσβάλλει άτομα μόνο σε συνδυασμό με τον ιό της ηπατίτιδας B. Επομένως, όλοι οι ασθενείς με ηπατίτιδα Β θα πρέπει να ελέγχονται και για πιθανή ηπατίτιδα δ. Η παρακολούθηση και αντιμετώπιση των ασθενών με ηπατίτιδα δ είναι ιδιαίτερα δύσκολη και πρέπει να γίνεται αποκλειστικά από ειδικούς γιατρούς . HΠΑΤΙΤΙΔΑ E O ιός της ηπατίτιδας E, δεν ενδημεί στην Eλλάδα. Προκαλεί μόνο οξεία ηπατίτιδα που μοιάζει κλινικά με την οξεία ηπατίτιδα A
  5. Με πρόλαβε ο Κωνσταντίνος. Κανονικά οι γιατροί θα μπορούσαν να ασκήσουν τη γναθοχειρουργική χωρίς να έχουν βγάλει οδοντιατρική. Το ίδιο όμως δεν ισχύει για τους οδοντίατρους. Είναι καθαρά χειρουργική ειδικότητα κ δεν έχει σχέση με τα δόντια. Καλά μην τρελαθούμε τώρα.Κατ' αρχήν ο οδοντίατρος δεν ασχολείται μόνο με τα δόντια, ασχολείται με ολη τη στοματική κοιλότητα (σιελογόνους, παρειές, υπερώα) και φυσικά ο γναθοχειρουργός ασχολείται με αποκαταστάσεις οστών της κροταφογναθικής διαρθρωσης (αντικείμενο της χειρουργικής) αλλά και με καρκίνο του στόματος, κύστες των σιελογόνων κ.λ.π... Ε, πώς είναι (ξαναλέω) δυνατόν να πάρει ο γιατρός την ειδικότητα όταν δεν έχει ιδέα από οδοντιατρική???? +όταν έχει κάνει στα 6 χρόνια μόνο 1 μάθημα στο 5ο εξάμηνο (αν δεν απατώμαι) στοματικής και γναθοπροσωπικής χειρουργικής? και από την άλλη όταν ο οδοντίατρος το έχει +στο 5ο +στο 6ο + στην πρακτική του (7ο+8ο+9ο+10ο)??? *AMANDA όντως ισχύει αυτό που λες, εγώ που το είχα ψάξει πρόπερσι μόλις τέλειωσα, μπορούσα να δουλέψω μόνο ως γενικός οδοντίατρος αν και είμαι χειρουργός οδοντίατρος. (Φυσικά αν με ρωτούσες τώρα με τίποτα δε θα άφηνα το ελεύθερο επάγγελμα για 3+60 αυτό είναι άλλο θέμα όμως...)
  6. Αληθευει οτι στην περιοδοντιτιδα παιζει ρολο και καποιο γονιδιο; Είχε δημοσιευθεί πριν από 2 χρονια ένα άρθρο το όποια ανέφερε ότι εντοπίστηκε γονίδιο σε αυτοσωμικό χρωμόσωμα το οποίο πιθανώς να οφείλεται στη σταδιακή εμφάνιση της περιοδοντικής νόσου. Ο τρόπος κληρονομικότητάς του πιθανολογούσαν ότι είναι επικρατής. Περαιτέρω δυστυχώς δε γνωρίζω. Η γνώμη μου είναι ότι η κληρονομική επιβάρυνση της περιοδοντίτιδας δεν πρέπει να ανησυχεί τον κόσμο, καθώς με την τήρηση των κανόνων στοματικής υγιεινής, αποφυγή (κατά το δυνατόν) των καφέδων και του καπνίσματος, αλλά και οι συχνές επισκέψεις στον οδοντίατρο μπορούν πραγματικά να σώσουν δόντια και ούλα Ελπίζω να σε κάλυψα
  7. ΕΠΕΙΔΗ ΠΟΛΛΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΤΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ. ΤΟ POST ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΩ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ Η ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΑΥΤΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΚΑΙ ΠΤΥΧΙΟ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΦΟΥ ΕΓΩ ΓΝΩΡΙΖΑ ΟΤΙ (ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Η AMANDA ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ) ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΦΟΙΤΗΤΗΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΠΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ (ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΗΘΕΙΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΕSPRESSO K.Λ.Π) ΠΟΤΕ ΔΕ ΜΕ ΕΝΔΙΕΦΕΡΕ Η ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΑΥΤΗ ΓΙΑ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΛΟΓΟΥΣ...ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΑ ΠΟΤΕ ΕΠΙΣΤΑΜΕΝΩΣ. ΟΚ, ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΑΝ ΕΘΙΞΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΑΙ ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΕΡΙΣΤΙΚΟΣ, (ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΑΝΩΘΕΝ) ΑΛΛΑ ΜΕΣ ΣΤΑ ΤΟΣΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΦΑΙΡΕΘΕΙ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ (ΓΙΑ ΤΟ Ο,ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑΪΑΤΡΟΙ 'Η ΑΛΜΠΑΝΙΔΕΣ Ή ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΙ) ΛΕΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΣΚΙΣΤΙΚΑΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΜΣ Ή ΕΣΤΩ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ,, ΟΥΤΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΣΑΝ ΤΟ ΠΙΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΤΟ ΟΤΙ ΓΙΑ ΓΝΑΘΟΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΠΙΑ 2ο ΠΤΥΧΙΟ ΕΝΩ ΕΧΕΙΣ ΛΑΒΕΙ ΕΠΑΡΚΕΣΤΑΤΗ ΓΝΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΗ. ΚΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΕΝ ΤΕΛΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΣΘΕΣΗ ΙΑΤΡΩΝ-ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΩΝ, ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ ΤΜΗΜΑ ΠΜΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΑΧΩΡΕΙ ΤΗΝ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΕΧΕΙ Η ΣΧΟΛΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ''ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ'' ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ
  8. Ο κάθε ασθενής που επισκέπτεται έναν Οδοντίατρο προκειμένου να δεχθεί τις υπηρεσίες του, δικαιολογημένα περιμένει μια ειλικρινή και αντικειμενική πληροφόρηση όσον αφορά την ασθένειά του και το είδος της θεραπείας που θα ακολουθηθεί. Μέρος αυτής της πληροφόρησης θα πρέπει να αποτελεί και το είδος του υλικού που πρόκειται να τοποθετηθεί στα δόντια ή εν γένει στην στοματική κοιλότητα του ασθενούς. Αναφορικά με το Οδοντιατρικό Αμάλγαμα, το οποίο χρησιμοποιείται ακόμη κατά κόρον ως ένα από τα πιο ενδεδειγμένα για σφραγίσματα υλικό, υπάρχουν διιστάμενες απόψεις. Είναι γεγονός πως εδώ και αρκετά χρόνια έχει τεθεί υπό έντονη αμφισβήτηση. Ο λόγος είναι ότι περιέχει υδράργυρο. Ο υδράργυρος έχει κατηγορηθεί ότι προκαλεί μια σειρά από συστηματικά νοσήματα. Μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι κατηγορίες περιείχαν μεγάλες δόσεις υπερβολής, σε σημείο ώστε το αμάλγαμα να έχει κατηγορηθεί ως γενεσιουργός αιτία ακόμη και της σκλήρυνσης κατά πλάκας! Βεβαίως αυτή η θεωρία, όπως και πολλές άλλες, αποδείχθηκε παντελώς ανυπόστατη. Μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία τεκμηριωμένη άποψη για την επιβλαβή δράση του υδράργυρου που περιέχεται στο αμάλγαμα. Ο υδράργυρος που περιέχεται στο οδοντιατρικό αμάλγαμα δεν μπορεί να προκαλέσει δηλητηρίαση. Εάν υπάρχουν μεταλλικά σφραγίσματα στο στόμα σας, το ποσό του υδραργύρου που μπορεί να απελευθερωθεί στο στόμα κατά τη μάσηση είναι εξαιρετικά μικρό και ουσιαστικά ακίνδυνο. Αναφορικά με τη περίπτωση αλλεργίας στον υδράργυρο θα πρέπει να τονιστεί ότι το ποσοστό στο γενικό πληθυσμό είναι κάτω του 1%. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι ο υδράργυρος μπορεί να εντοπιστεί στον αέρα, στις τροφές και στο νερό. Το ποσό του υδραργύρου στο οποίο εκτιθέμεθα από αυτές τις πηγές είναι μεγαλύτερο από ότι αν έχουμε εμφράξεις αμαλγάματος στο στόμα μας. Συμπερασματικά, δε συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας αναφορικά με το οδοντιατρικό αμάλγαμα. Συνεχίζει να χρησιμοποιείται κατά κόρον στην Οδοντιατρική, διότι κατά τη διάρκεια των 150 περίπου χρόνων εφαρμογής του έχει αποδειχτεί ότι πρόκειται για το ασφαλέστερο, φθηνότερο και ανθεκτικότερο υλικό αποκατάστασης.
  9. Η ουλίτιδα μπορεί να θεωρηθεί ως το πρόωρο στάδιο μιας περιοδοντίτιδας. Ο μεγάλος κίνδυνος στον ασθενή που πάσχει από ουλίτιδα είναι ότι αν την παραμελήσει και δεν τη θεραπεύσει έγκαιρα με τη βοήθεια του Οδοντιάτρου, μπορεί να προχωρήσει και να καταστρέψει το οστό των φατνίων στο οποίο στηρίζεται το δόντι. Μπορεί δηλαδή να εξελιχθεί σε μία καταστρεπτική για τα δόντια φλεγμονή, την περιοδοντίτιδα. Μπορούμε να θεωρήσουμε την περιοδοντίτιδα ως τη φυσική συνέχεια μιας ουλίτιδας που έμεινε αθεράπευτη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η φλεγμονή αυτή βλάπτει το κόκαλο και το συνδετικό ιστό που υποστηρίζει τα δόντια. Τα ούλα υποχωρούν και η ενισχυτική δομή του οστού χάνεται. Τότε τα δόντια χαλαρώνουν, αρχίζουν να κινούνται, μπορεί να μετατοπιστούν σε άλλη θέση και όταν χάσουν μεγάλο μέρος από τη στήριξή τους θα πρέπει να εξαχθούν. Η περιοδοντίτιδα θεωρείται η πιο συνηθισμένη αιτία απώλειας δοντιών στους ενήλικες. Η ουλίτιδα είναι μια κατάσταση που με σωστό βούρτσισμα και σωστό καθαρισμό από τον Οδοντίατρο μπορεί να επανέλθει στη φυσιολογική κατάσταση. Η περιοδοντίτιδα όμως δεν επανέρχεται στο φυσιολογικό γιατί τα κύτταρα του οστού που καταστρέφονται δεν μπορούν να φτιαχτούν ξανά από τον οργανισμό μας. Μπορούμε όμως, με τη σωστή θεραπεία από τον Οδοντίατρο, να σταματήσουμε τη βλάβη στο σημείο που έχει φθάσει και να μην προχωρήσει άλλο. Γι' αυτό είναι αναγκαία η προσέλευση στον Οδοντίατρο αμέσως μόλις διαπιστωθεί κάποιο από τα παρακάτω συμπτώματα : υποχώρηση των ούλων, κακοσμία του στόματος, χαλάρωση κάποιου δοντιού, εκροή πύου. (εικόνα ουλίτιδας, περιοδοντίτιδας) Η περιοδοντίτιδα είναι κατά κανόνα μία "σιωπηλή" και ύπουλη νόσος. Ο πόνος δεν είναι συνηθισμένο σύμπτωμα της περιοδοντίτιδας, γεγονός το οποίο εξηγεί εν μέρει γιατί σε πολλές περιπτώσεις η νόσος ανιχνεύεται από τον Οδοντίατρο σε πολύ προχωρημένο στάδιο. Επίσης εξηγεί το γιατί μερικοί ασθενείς αποφεύγουν τη θεραπεία ακόμη και αφού εντοπιστεί η ύπαρξη περιοδοντίτιδας. Μία περιοδοντική εξέταση από ένα γενικό Οδοντίατρο μία ή δύο φορές το χρόνο, μπορεί να αποκαλύψει οποιαδήποτε περιοδοντικά προβλήματα. www.dontia.gr
  10. Έχεις καταλάβει σε ποιόν τα είπες αυτά ?! ή έκανες πλάκα? ... καλά δε μιλάω παραπάνω, περιμένω την απάντηση του "δικηγορίσκου" Σαράντου ! Ωχ τί έχει να γίνει !!!
  11. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΜΕ ΔΙΚΗΓΟΡΙΣΚΟ ΜΙΛΑΩ ΤΟΣΗΝ ΩΡΑ? ΡΕ ΑΝΤΕ ΜΑΘΕ ΠΟΣΟ ΚΑΝΕΙ 5+3 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙΣ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ. ΝΟΜΙΚΗ ΑθΗΝΑΣ 18000 μορια ΟΚ! ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ ΑΘΗΝΑΣ 19000 μόρια ΟΚ!!!!!!!!!!!!!!!!!1
  12. Άκουσα πρόσφατα ότι για γναθοχειρουργική θέλουν και πτυχίο ΙΑΤΡΙΚΗΣ. ΑΚΟΥΣΟΝ, ΑΚΟΥΣΟΝ!!!!! τι σχέση έχουν οι γιατροί με τη γναθοχειρουργική? θα τρελαθούμε??? Αυτή είναι καθαρά οδοντιατρική ειδικότητα
×
×
  • Δημιουργία νέας...