Jump to content

lellos

Prominent Members
  • Content Count

    966
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Όλες οι δημοσιεύσεις από lellos

  1. Α, και να μην ξεχάσω και λίγο από το νέκταρ της καπιταλιστικής Δύσης: http://www.youtube.com/watch?v=1MSKoSbqHq0 Ίσως οι εικόνα βοηθήσει αφού, ως γνωστόν, οι δεξιοί δεν τα πηγαίνουν καλά με το διάβασμα...
  2. Μα τι μας λες; Τα δελτία τύπου των εχθρών της ΕΣΣΔ κατήγγελλαν την ΕΣΣΔ ως εχθρική δύναμη; Πέφτω απ' τα σύννεφα, συνάδελφε. Χομπσμπάουμ-Suomi σημειώσατε 2. Αλλά για τους παλιομοδίτες ας δούμε και πάλι τι αναφέρει ο Χομπσμπάουμ (δηλ. ένας ιστορικός) σε αντίθεση με τον έγκυρο, ασφαλώς, συνάδελφό μας: "Δεν είναι σαφές πόσο μετρούσαν οι πιο προφανείς διαφορές μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης απ' τη μια μεριά, που αποσκοπούσε θεωρητικά να ανατρέψει τα αστικά καθεστώτα και να θέσει τέρμα στις ανά την υφήλιο αυτοκρατορίες τους, και των άλλων κρατών απ' την άλλη, που έβλεπαν την ΕΣΣΔ σαν τον εμπνευστή και υποκινητή της ανατροπής. Ενώ οι κυβερνήσεις -οι κυριότερες αναγνώρισαν την ΕΣΣΔ μετά το 1933- πάντα ήταν διατεθειμένες να τα βρίσκουν μαζί της όταν αυτό εξυπηρετούσε τους σκοπούς τους, ορισμένα μέλη και φορείς τους συνέχιζαν να θεωρούν τον Μπολσεβικισμό ως τον κυριότερο εχθρό στο εσωτερικό και το εξωτερικό, όπως και στον μετά το 1945 Ψυχρό Πόλεμο. Οι βρετανικές Υπηρεσίες Πληροφοριών επέδειξαν τόσο εξαιρετικό ζήλο στη συγκέντρωση των προσπαθειών τους εναντίον της Κόκκινης απειλής, ώστε δεν τον εγκατέλειψαν ως κύριο στόχο τους παρά μόνο στα μέσα της δεκαετίας του '30 (Andrew, 1985, σ. 530). Παρ' όλα αυτά, πολλοί συντηρητικοί, ιδιαίτερα στη Βρετανία, είχαν την αίσθηση ότι η καλύτερη απ' όλες τις λύσεις ήταν ένας γερμανορωσικός πόλεμος που θα εξασθενούσε και ίσως κατέστρεφε και τ ους δύο εχθρούς. Η ήττα του Μπολσεβικισμού από μια εξασθενημένη Γερμανία δε θα ήταν κ αθόλου άσχημη. Η ολοφάνερη απροθυμία των δυτικών κυβερνήσεων να διεξάγουν αποτελεσματικές διαπραγματεύσεις με το Κόκκινο κράτος, ακόμα και στην περίοδο 1938-1939, όταν κανείς πλέον δεν μπορούσε να αρνηθεί τον επείγοντα χαρακτήρα μιας αντιχιτλερικής συμμαχίας, ήταν εξαιρετικά έντονη. Πράγματι, ο φόβος μήπως και τελικά έμενε μόνος του να αντιμετωπίσει τον Χίτλερ, οδήγησε τον Στάλιν, ο οποίος από το 1934 και μετά υπήρξε αταλάντευτα υποστηρικτής της συμμαχίας με τη Δύση εναντίον του Χίτλερ, να συνάψει τον Αύγουστο του 1939 το Σύμφωνο Στάλιν-Ρίμπεντροπ. Ήλπιζε με αυτό να κρατήσει την ΕΣΣΔ έξω από τον πόλεμο, ενώ η Γερμανία και οι δυτικές δυνάμεις θα εξασθενούσαν προς όφελος του δικού του κράτους το οποίο, σύμφωνα με τις μυστικές ρήτρες του συμφώνου, αποκτούσε μεγάλο μέρος των δυτικών εδαφών που η Ρωσία είχε χάσει μετά την επανάσταση. Ο υπολογισμός του αποδείχτηκε εσφαλμένος αλλά, όπως και η αποτυχημένη προσπάθεια να δημιουργήσει κοινό μέτωπο εναντίον του Χίτλερ, έδειξε τις διαιρέσεις που υπήρχαν μεταξύ κρατών, πράγμα που επέτρεψε την εκπληκτική και ουσιαστικά άνευ αντίστασης άνοδο της Ναζιστικής Γερμανίας μεταξύ 1933 και 1939. Αντίθετα, οι ρεαλιστές πολιτικοί του κατευνασμού ήταν εντελώς μη ρεαλιστικοί στην εκτίμηση της κατάστασης που έκαναν, τη στιγμή που κάθε λογικός παρατηρητής στα 1938-1939 έβλεπε σαφέστατα ότι ήταν αδύνατο να επιτευχθεί κάποια διευθέτηση με τον Χίτλερ κατόπιν διαπραγματεύσεων. Κι αυτός είναι ο λόγος που εξηγεί τη μαύρη κωμικοτραγωδία του Μαρτίου-Σεπτεμβρίου του 1939, η οποία κατέληξε σ' έναν πόλεμο που κανείς δεν ήθελε εκείνη τη στιγμή, εκεί όπου και πάλι κανείς δ εν ήθελε ( ούτε και η ίδια η Γερμανία) και ο οποίος άφησε άναυδες τη Βρετανία και τη Γαλλία που δεν είχαν ιδέα, ως εμπόλεμες χώρες, για το τι υποτίθεται έπρεπε να πράξουν μέχρι να τις σαρώσει το γερμανικό blitzkrieg (αιφνίδια και αστραπιαία στρατιωτική επίθεση) του 1940. Οι οπαδοί του κατευνασμού στη Γαλλία και τη Βρετανία, παρά τις εκτιμήσεις και τα στοιχεία που οι ίδιοι αποδέχονταν, δεν προχώρησαν σε διαπραγμάτευση για σύναψη συμμαχίας με την ΕΣΣΔ, συμμαχία χωρίς την οποία ο πόλεμος ούτε να αναβληθεί μπορούσε ούτε να κερδηθεί, και χωρίς την οποία οι εγγυήσεις σε περίπτωση γερμανικής επίθεσης που σκόρπιζε ξαφνικά και απερίσκεπτα ο Neville Chamberlain στην Ανατολική Ευρώπη -χωρίς καν να συμβουλευτεί ή ακόμα επαρκώς να ενημερώσει την ΕΣΣΔ, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται κάτι τέτοιο- δεν ήταν παρά άχρηστα χαρτιά. Το Λονδίνο και το Παρίσι δεν ήθελαν να πολεμήσουν, αλλά κυρίως να αποτρέψουν τον πόλεμο με την επίδειξη δύναμης και ισχύος. Ούτε για μια στιγμή ο Χίτλερ θεώρησε εύλογη την αποτροπή αυτή, αλλά ούτε και ο Στάλιν που οι διαπραγματευτές του μάταια ζητούσαν από τους δυτικούς την υποβολή προτάσεων για κοινές στρατηγικές επιχειρήσεις στη Βαλτική. Ακόμα κι όταν τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Πολωνία, η κυβέρνηση του Neville Chamberlain εξακολουθούσε να είναι διατεθειμένη να έρθει σε συμφωνία με τον Χίτλερ, όπως σωστά είχε υπολογίσει ο Χίτλερ (Watt, 1989, σ. 215). Ο Χίτλερ, όμως, έπεσε έξω στους υπολογισμούς του και τα δυτικά κράτη τού κήρυξαν τον πόλεμο, όχι διότι το ήθελαν οι πολιτικοί, αλλά διότι ο ίδιος ο Χίτλερ με την πολιτική του μετά το Μόναχο τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια των οπαδών τ ου κατευνασμού. Ο ίδιος συντέλεσε ώστε να κινητοποιηθούν εναντίον του φασισμού οι μάζες που μέχρι τότε παρέμεναν αναποφάσιστες. Ουσιαστικά, η γερμανική κατοχή της Τσεχοσλοβακίας το Μάρτιο του 1939 μετέστρεψε τη βρετανική κοινή γνώμη προς την αντίσταση και μ ' αυτόν τ ον τρόπο ανάγκασε σε δράση μια απρόθυμη κυβέρνηση, η οποία με τη σειρά της ανάγκασε και τη γαλλική κυβέρνηση να δράσει. Η Γαλλία δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ακολουθήσει τη μόνη πραγματική σύμμαχη χώρα που είχε. Για πρώτη φορά, ο αγώνας κατά του Χίτλερ ένωσε παρά διαίρεσε τους Βρετανούς, χωρίς όμως ακόμα για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Καθώς οι Γερμανοί ταχύτατα και βάναυσα κατέστρεψαν την Πολωνία και διαμοίρασαν τα υπολείμματά της με τον Στάλιν, ο οποίος αποτραβήχτηκε σε μια καταδικασμένη εκ των πραγμάτων ουδετερότητα, ένας «ψευτοπόλεμος» πήρε τη θέση μιας μη εύλογης ειρήνης στη Δύση".
  3. Όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν πρέπει να μιλάει και για τον φασισμό Eagainst: Απόσπασμα από το άρθρο του Μαξ Χορκχάιμερ «Οι Εβραίοι και η Ευρώπη», γραμμένο τον Σεπτέμβριο στου 1939, το οποίο κυκλοφορεί ως βιβλίο από τις εκδόσεις Έρασμος σε μετάφραση του Φώτη Τερζάκη. Αντιγράφουμε μόνο ένα χωρίο από την Εισαγωγή του Μεταφραστή, έτσι, ως εισαγωγή για αυτή την δημοσίευση: «Είναι εντυπωσιακό ότι, παρά τον τίτλο του, το άρθρο αναφέρεται στους Εβραίους μόνο στις τελευταίες λίγες σελίδες, αφού έχει προηγουμένως αναλύσει πολύ πιο εξαντλητικά τη δομή της ναζιστικής οικονομίας, τις λειτουργίες του νέου κράτους και πάνω απ΄όλα την ουσιώδη συνέχεια της ολοκληρωτικής τάξης πραγμάτων με τον αστικό φιλελευθερισμό. Αυτό είναι και το σπουδαιότερο δίδαγμα που επιφυλάσσει η διορατική και ασυμβίβαστη σκέψη του Χορκχάιμερ στους αμήχανους αστούς αντιφασίστες του καιρού του: Όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν πρέπει να μιλάει και για τον φασισμό». Μαξ Χορκχάιμερ Τη στιγμή αυτή, έχουμε πραγματικά φτάσει στο σημείο όπου η αρμονία μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία ταυτόχρονα με όλες τις δυνατότητες για μετασχηματισμό της έχουν αποδειχθεί ακριβώς αυταπάτες τις οποίες ανέκαθεν κατήγγελλαν οι επικριτές της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. τώρα, όπως το είχαν προβλέψει, οι αντιφάσεις της τεχνικής προόδου έχουν προκαλέσει διαρκή οικονομική κρίση, και οι απόγονοι των ελεύθερων επιχειρηματιών δεν μπορούν να διατηρήσουν τις θέσεις τους παρά μόνο χάνοντας τις πολιτικές τους ελευθερίες. τώρα λοιπόν που τα πράγματα έχουν φτάσει εδώ, οι διανοούμενοι που αντιτίθενται στην ολοκληρωτική κοινωνία εξυμνούν εκείνη ακριβώς την κατάσταση στην οποία οφείλεται η έλευσή της και αποποιούνται τη θεωρία που αποκάλυπτε, όσο υπήρχε ακόμα χρόνος, τις κρυφές ρίζες της. Κανείς δεν μπορεί ν’ απαιτήσει από τους πολιτικούς πρόσφυγες να αποκαλύψουν στις καπιταλιστικές χώρες που τους έχουν προσφέρει άσυλο τις ίδιες τις καπιταλιστικές ρίζες του φασισμού. Αλλά όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό δεν πρέπει επίσης να μιλάει και για τον φασισμό. Οι Άγγλοι οικοδεσπότες σήμερα είναι πολύ πιο ευχαριστημένοι με τους φιλοξενούμενούς τους απ΄όσο ήταν ο Φρειδερίκος ο Μέγας με τον φαρμακόγλωσσο Βολταίρο. Δεν πειράζει αν ο ύμνος των διανοουμένων στον φιλελευθερισμό έρχεται πολλές φορές πολύ καθυστερημένα, αφού η μια χώρα μετά την άλλη περνούν στον ολοκληρωτισμό πιο γρήγορ΄από τον χρόνο που χρειάζονται τα βιβλία τους για να βρουν εκδότες. οι διανοούμενοι δεν έχουν εγκαταλείψει την ελπίδα ότι σε κάποια χώρα η μεταρρύθμιση του δυτικού καπιταλισμού θα προχωρήσει ομαλότερα απ΄όσο στη Γερμανία και ότι ξένοι ε άριστες συστάσεις όπως αυτοί οι ίδιοι θα βρουν εν τέλει στον ήλιο μοίρα. Το ολοκληρωτικό καθεστώς, ωστόσο, δεν είναι παρά το προηγούμενο αστικό καθεστώς χωρίς τις αναστολές του. Όπως μερικές φορές οι άνθρωποι γερνώντας εκδηλώνουν τόση κακία όση ανέκαθεν έκρυβαν κατά βάθος, έτσι και η ταξική κυριαρχία στο τέλος της παίρνει τη μορφή της «κοινότητας του λαού»(Volksgemeinschaft). Η θεωρία κατέστρεψε τον μύθο της αρμονίας των συμφερόντων μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου. έδειξε ότι η φιλελεύθερη οικονομία αναπαράγει τις σχέσεις κυριαρχίας μέσω των «ελεύθερων συμβολαίων» που επιβάλλονται εκβιαστικά λόγω των ανισοτήτων της ιδιοκτησίας. Τώρα αυτή η μεσολάβηση έχει καταργηθεί. Ο φασισμός είναι η αλήθεια της σύγχρονης κοινωνίας που η θεωρία είχε εξαρχής συνειδητοποιήσει: ο φασισμός στερεοποιεί τις ακραίες ταξικές διακρίσεις που παράγει αναπότρεπτα ο νόμος της υπεραξίας. Δεν χρειάζεται καμία αναθεώρηση της οικονομικής θεωρίας για να κατανοήσουμε τον φασισμό. Η ίση και δίκαιη ανταλλαγή οδηγήθηκε ως τον παραλογισμό, και αυτός ο παραλογισμός είναι το ολοκληρωτικό καθεστώς. Η μετάβαση από τον φιλελευθερισμό επήλθε με αρκετά λογικό και λιγότερο βίαιο τρόπο απ΄όσο η μετάβαση από τον μερκαντιλισμό στο σύστημα του δεκάτου ενάτου αιώνα. Οι ίδιες οικονομικές τάσεις που μέσω του ανταγωνισμού γεννούν μια διαρκή αύξηση της παραγωγικότητας, μεταβλήθηκαν ξαφνικά σε δυνάμεις κοινωνικής αποδιοργάνωσης. Το καύχημα του φιλελευθερισμού, η τεχνολογική ανάπτυξη της βιομηχανίας ως το μη περαιτέρω, καταστρέφει τα ίδια της θα θεμέλια αφού μεγάλα τμήματα του πληθυσμού δεν μπορούν πλέον να πουλήσουν την εργατική τους δύναμη. Η αναπαραγωγή του υπάρχοντος μέσω της αγοράς εργασίας γίνεται αναποτελεσματική. Προηγουμένως η αστική τάξη ήταν αποκεντρωμένη και οι ιδιοκτήτες πολλοί. η επέκταση της επιχείρησης αποτελούσε για κάθε επιχειρηματία προϋπόθεση ώστε ν΄ αυξήσει το μερίδιό πού του αναλογούσε σε κοινωνικό υπερπροϊόν. Χρειαζόταν εργάτες προκειμένου να επικρατήσει στον ανταγωνισμό της αγοράς. Στην περίοδο των μονοπωλίων η επένδυση όλο και περισσότερων νέων κεφαλαίων δεν υπόσχεται πλέον κάποια μεγάλη αύξηση κέρδους. Το πλήθος των εργατών, από τους οποίους προκύπτει η υπεραξία, μειώνεται συγκριτικά με τον μηχανισμό τον οποίο υπηρετεί. Τα πρόσφατα χρόνια, η βιομηχανική παραγωγή υπάρχει μόνον ως προϋπόθεση για το κέρδος, για την επέκταση της κυριαρχίας ατόμων και ομάδων πάνω στην ανθρώπινη εργασία. Η πείνα από μόνη της δεν είναι λόγος για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών. Το να παράγει κάποιος για να ικανοποιήσει επιτακτικές και άλυτες ανάγκες, για τις μάζες των ανέργων, θα αντέβαινε στους νόμους της οικονομίας όσο και της θρησκείας που στηρίζουν από κοινού την τάξη: ο μη εργαζόμενος μήδε εσθιέτω. Ακόμα και η βιτρίνα της οικονομίας της αγοράς προδίδει την χρεωκοπία της. Οι διαφημιστικές ταμπέλες σε όλες τις χώρες είναι τα λαμπρά της μνημεία. Τα μηνύματά τους είναι γελοία. Μιλάνε στους περαστικούς σε ένα ψεύτικα οικείο ιδίωμα, όπως μιλάνε κάποιοι ελαφρόμυαλοι ενήλικες στα παιδάκια και στα ζώα. Τα πλήθη, σαν τα παιδιά, ξεγελιούνται: πιστεύουν ότι σαν ανεξάρτητα υποκείμενα έχουν την ελευθερία να διαλέξουν ό,τι οι ίδιοι θέλουν. Αλλά η εκλογή τους είναι ήδη σε μεγάλο βαθμό υπαγορευμένη. Εδώ και δεκαετίες υπάρχουν χιλιάδες καταναλωτικών προϊόντων που διαφέρουν μόνο στις ετικέτες τους. Η ποικιλία των διαφόρων ποιοτήτων που αφήνει έκθαμβο τον καταναλωτή υπάρχει μόνο στο χαρτί. Αν η διαφήμιση χαρακτήριζε πάντα τα faux frais της αστικής εμπορευματικής οικονομίας, παλαιότερα τουλάχιστον είχαν μια θετική λειτουργία ως μέσον για την αύξηση της ζήτησης. Σήμερα ο αγοραστής κολακεύεται με έναν ιδεολογικό τρόπο που δεν τον πολυπιστεύει. Έχει ήδη μάθει να ερηνεύει τη διαφήμιση προϊόντων από τις εμπορικές φίρμες ως εθνικά συνθήματα που δεν πρέπει κάποιος να τους εναντιώνεται. Η πειθαρχία στην οποία καλεί η διαφήμιση βρίσκει το αληθινό της πρόσωπο στις φασιστικές χώρες. Στις αφίσες οι άνθρωποι ανακαλύπτουν τι πραγματικά είναι: στρατιώτες. Η διαφήμιση επαληθεύεται. Η αυστηρή κυβερνητική εντολή που σε απειλεί από κάθε τοίχο στη διάρκεια των εκλογών σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, αντιστοιχεί ακριβέστερα στη σύγχρονη οργάνωση της οικονομίας απ΄ό,τι οι μονότονα πολύχρωμοι φωτισμοί στα μεγάλα πολυκαταστήματα και στα κέντρα ψυχαγωγίας. Τα οικονομικά προγράμματα των καλοπροαίρετων Ευρωπαίων πολιτικών, και όλου του πλήθους των δημοσίων υπαλλήλων που απασχολούν, είναι απατηλά. Στο τελευταίο στάδιο του φιλελευθερισμού, θέλουν να αντισταθμίσουν με κυβερνητικά διατάγματα την αδυναμία της διαλυόμενης οικονομίας της αγοράς να θρέψει τον κόσμο. Μαζί με τους οικονομικά ισχυρούς προσπαθούν να ενθαρρύνουν την οικονομία να παράσχει σε όλους τα προς το ζήν. ξεχνούν όμως ότι η απροθυμία για νέες επενδύσεις δεν οφείλεται σε στιγμιαίο καπρίτσιο. Οι βιομήχανοι δεν έχουν καμία όρεξη να λειτουργούν τα εργοστάσιά τους μόνο και μόνο για να βοηθούν, μεσ΄από τους φόρους που θα αναγκάζονταν να πληρώνουν σε μια αμερόληπτη κυβέρνηση, χρεωκοπημένους αγρότες, άνεργους και άλλα αναξιοπαθούντα στρώματα. Για την τάξη τους μια τέτοια διαδικασία δεν αξίζει τον κόπο. Όσοι φιλοκυβερνητικοί οικονομολόγοι και αν κατηχούν τους επιχειρηματίες πως είναι προς το δικό τους συμφέρον, οι ισχυροί γνωρίζουν καλύτερα τα συμφέροντά τους και έχουν υψηλότερες φιλοδοξίες από μια μεταβατική συγκυρία με απεργίες και οτιδήποτε άλλο χαρακτηρίζει την προλεταριακή πάλη των τάξεων. Οι πολιτικοί οι οποίοι, κατόπιν τούτων, εξακολουθούν να επιδιώκουν έναν φιλελευθερισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, παρανοούν θεμελιωδώς τον χαρακτήρα του φιλελευθερισμού. Μπορεί να διαθέτουν αξιοζήλευτη παιδεία και να περιστοιχίζονται από ειδικούς, οι προσπάθειές τους όμως είναι βλακώδεις: ζητούν να καθυποτάξουν στο γενικό πληθυσμό την τάξη εκείνη τής οποίας τα ιδιαίτερα συμφέροντα από τη φύση τους αντιμάχονται τα γενικά συμφέροντα. […] Οι σχέσεις παραγωγής επικρατούν εις πείσμα των ανθρωπιστικών κυβερνήσεων. Η πρωτοπορία των επιχειρηματικών ενώσεων οικοδομεί τώρα έναν νέο μηχανισμό και οι οπαδοί της παίρνουν στα χέρια τους ολόκληρη της κοινωνική τάξη. ο επιμέρους έλεγχος σε συγκεκριμένα εργοστάσια δίνει τη θέση του στην ολοκληρωτική κυριαρχία των επιμέρους συμφερόντων στο σύνολο τού λαού. Τα άτομα υποτάσσονται σε μια νέα πειθαρχία η οποία απειλεί τα θεμέλια της κοινωνικής οργάνωσης. Ο μετασχηματισμός του εξαθλιωμένου ατόμου που αναζητούσε εργασία τον δέκατο ένατο αιώνα σε ενεργό μέλος μιας φασιστικής οργάνωσης θυμίζει την ιστορική σημασία της μεταμόρφωσης του μεσαιωνικού ανεξάρτητου τεχνίτη σε προτεστάντη αστό της Μεταρρύθμισης ή του φτωχού Άγγλου αγρότη σε σύγχρονο βιομηχανικό εργάτη. Εν όψει ενός τόσο ριζικού κλονισμού των κοινωνικών θεμελίων, οι πολιτικοί που επιδιώκουν μια μετριοπαθή πρόοδο εμφανίζονται σχεδόν αντιδραστικοί. Η αγορά εργασίας αντικαθίσταται από την καταναγκαστική εργασία. Αν μέσα στις τελευταίες δεκαετίες οι άνθρωποι έγιναν από υποκείμενα συμβαλλόμενα σε σχέσεις ανταλλαγής ζητιάνοι και αντικείμενα της κοινωνικής πρόνοιας, τώρα γίνονται άμεσα αντικείμενα κυριαρχίας. Στην προφασιστική περίοδο ο άεργος απειλούσε την κοινωνική τάξη. Η μετάβαση σε μια οικονομία που θα ενοποιούσε τα διαχωρισμένα στοιχεία, που θα παρέδιδε στους ανθρώπους τον αδρανή μηχανισμό και τον ανώφελα συσσωρευμένο πλούτο, έμοιαζε αναπόφευκτη στη Γερμανία, και ο παγκόσμιος κίνδυνος του σοσιαλισμού φαινόταν σοβαρός. Οποιοσδήποτε είχε δυνατότητα λόγου στη Δημοκρατία, συστρατευόταν με τους εχθρούς του σοσιαλισμού. Η διακυβέρνηση στηριζόταν στις κοινωνικές παροχές, στους πρώην αποικιακούς υπαλλήλους και σε αντιδραστικούς αξιωματούχους. Τα συνδικάτα μεταμορφώθηκαν πρόθυμα από όργανα της ταξικής πάλης σε υπαλλήλους του κράτους οι οποίοι αναλαμβάνουν τη διανομή της κυβερνητικής ελεημοσύνης, ενσταλάζουν πνεύμα νομιμοφροσύνης στους αποδέκτες και συμμετέχουν στον κοινωνικό έλεγχο. Μια τέτοια βοήθεια, ωστόσο, στα μάτια των ισχυρών ήταν ύποπτη. Από τη στιγμή που το γερμανικό κεφάλαιο υιοθέτησε ιμπεριαλιστική πολιτική, ξεφορτώθηκε την εργατική γραφειοκρατία, πολιτικούς και συνδικάτα, που το είχαν στηρίξει. Παρά τις ειλικρινώς έντιμες προθέσεις τους, οι γραφειοκράτες αυτοί δεν μπορούσαν να αρθούν στο ύψος των νέων καταστάσεων. Οι μάζες δεν κινητοποιήθηκαν για τη βελτίωση των βιοτικών τους συνθηκών, ούτε για ψωμί, αλλά για να υπακούνε –τέτοιο είναι το έργο του φασιστικού μηχανισμού. Η διακυβέρνηση αποκτά εδώ νέο νόημα. Αντί για υπάλληλους ρουτίνας, χρειάζονται οργανωτές με φαντασία και ανελέητους επόπτες. πρέπει να απομακρυνθούν για τα καλά από τη σαγήνη ιδεολογιών της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Στον όψιμο καπιταλισμό, οι λαοί μεταμορφώνονται πρώτα σε αποδέκτες κοινωνικών παροχών και ύστερα σε πειθαρχημένους οπαδούς [Gefolgschaften]. * Ως «θεωρία» ο Χορκχάιμερ , και γενικά η Σχολή της Φραγκφούρτης, εννοούσαν την μαρξική θεωρία. http://eagainst.com/articles/%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%80/
  4. Για την επέκταση της δύναμης κρούσεως της Οργάνωσης (τάγματα εφόδου): 1. Επέκταση των κεντρικών εγκαταστάσεων των ταγμάτων εφόδου μέσω της αγοράς ενός ιδιόκτητου κτιρίου –το συγκεκριμένο ποσό θα μπορούσε να ληφθεί και ως δάνειο-. Συνολικό Κόστος: 5-6 εκατ. Μ. 2. Άμεση αγορά οχημάτων που θα επιτρέπουν την ομαδική μεταφορά μαχητών σε τυχόν απειλούμενες περιοχές: Για το Μόναχο είναι απαραίτητη προς το παρόν μια φάλαγγα 6 οχημάτων, με υπολογιζόμενο κόστος αγοράς γύρω στα 8.000.000 Μ (κι εδώ είναι συζητήσιμες διάφορες μορφές δανείων). 3. Άμεσος εξοπλισμός με: 10.000 Κιλά Tetralit, κόστους 1.940.000 Μ, 2.000 Λίτρα Βενζίνη (για μηχανές και μεταφορικά οχήματα), κόστους 600.000 Μ. 4. Αγορά ομοιόμορφου εξοπλισμού για τα τάγματα εφόδου: Αντιανεμικά, σκούφους, ζώνες, αμυντικό οπλισμό κ.ά. Μια αρχική παραγγελία θα κόστιζε 8.000.000 Μ. 5. Ριζική επέκταση των δραστηριοτήτων της (μυστικής) υπηρεσίας πληροφοριών μας. Κόστος 600.000 Μ. Δημιουργία αποθέματος για τη διεξαγωγή αποστολών: 2.000.000 Μ τουλάχιστον. Συνολικά Κόστη: Α. 26.100.000 Μ Β. 27.140.000 Μ Επομένως το ποσό που απαιτείται αυτή τη στιγμή για μια ριζική ανάπτυξη της Οργάνωσής μας είναι 53.240.000 Μάρκα ή αλλιώς 95.000 Μάρκα σε «σταθερό συνάλλαγμα ειρήνης» (3), ένα γελοίο ποσό για μια υπόθεση, η οποία όπως κι αν έρθουν τα πράγματα θα αποδειχθεί τεράστιας σημασίας για το μέλλον της πατρίδας μας. Από αυτό το ποσό περίπου τα 17 εκατ. θα μπορούσαν να δοθούν ως κάποιας μορφής άτοκα δάνεια. Εάν η Οργάνωση μας στην επερχόμενη αποφασιστική μάχη για το μέλλον ή τη καταστροφή της Γερμανίας σημειώσει έστω κι ελάχιστες επιτυχίες, η αποτύπωση αυτών σε αριθμούς θα είναι εκατοντάδες χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από το ποσό που συζητάμε σήμερα. Ο ιταλικός Φασισμός κατάφερε να γλιτώσει το ιταλικό κράτος από ζημιές δισεκατομμυρίων, εκφρασμένων σε αξίες χρυσού. Το νεαρό Κίνημά μας θα συμβάλλει ώστε το γερμανικό Έθνος να περισώσει πολύ περισσότερα απ’ αυτά: Την ίδια την ύπαρξη του Κράτους και τις ζωές των πολιτών του. Γιατί οι επερχόμενες εξελίξεις δε θα λογαριάσουν ούτε πλούτη ούτε αγαθά αλλά, όπως στη Ρωσία, θ’ αφήσουν πίσω τους χάος και συντρίμμια. Επί πενήντα χρόνια η γερμανική αστική τάξη δεν ανέλαβε τις υποχρεώσεις της απέναντι στις πλατιές λαϊκές μάζες, άφησε το Έθνος μας να περιπέσει και να καθοδηγείται σήμερα από ξένα στοιχεία. Η ιστορία παίρνει με φρικτό τρόπο εκδίκηση γι αυτή την ασυγχώρητη επιπολαιότητα. Προκειμένου να γλιτώσουν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες θυσίασαν το Κράτος. Αν όμως ο Αστικός Κόσμος δε συνειδητοποιήσει ούτε τώρα το καθήκον του, θα γλιτώσει εκατομμύρια που δε θα ‘χουν πλέον καμία αξία, αφού θα έχει πληρώσει με τη ζωή του. Όπως εμείς σήμερα παρατηρούμε ξένες δυνάμεις και συμφέροντα να σκυλεύουν το πτώμα του ρωσικού Έθνους, έτσι ο υπόλοιπος κόσμος θα παρατηρεί τις ύαινες να ξεσκίζουν το σώμα του γερμανικού Έθνους. Η εξολόθρευση του γερμανικού Έθνους όμως σε τελική ανάλυση θα συμπαρασύρει, όπως ήδη προαναφέραμε, ολόκληρη την Ευρώπη σε αυτή την απύθμενη άβυσσο της διάλυσης. Η αντίσταση απέναντι σε αυτή την εξέλιξη δε θα προέλθει από τα Κοινοβούλια. Τα Κοινοβούλια δε μπόρεσαν να αποτρέψουν ούτε τη καταστροφή της 9 Νοεμβρίου του 1918. Αν όμως υπήρχαν τότε 300 αποφασισμένοι άντρες σε κάθε πόλη, η επανάσταση όχι απλά δε θα μας είχε στοιχειώσει, αλλά δε θα είχε ξεκινήσει ποτέ. Αυτοί οι 300 τότε δεν υπήρχαν. Η Οργάνωση αυτών των εκατοντάδων και των δεκάδων χιλιάδων έχει πλέον συγκροτηθεί. Όσο μεγαλύτερη είναι η επίγνωση της απειλής, όσο πιο γενναιόδωρη είναι η συνδρομή σας στην εξάπλωση της Οργάνωσής μας, τόσο καλύτερα θα μπορέσει αυτή τους ερχόμενους μήνες να παίξει το ρόλο της. Αφού οι καιροί που έρχονται απαιτούν από δεκάδες χιλιάδες άντρες να δώσουν τη ζωή τους για την ύπαρξη της πατρίδας και τη διατήρηση του Έθνους μας, τότε κι αυτοί έχουν το ιερό δικαίωμα να απαιτήσουν από τις υπόλοιπες δεκάδες χιλιάδες το ελάχιστο, που είναι να διαθέσουν το χρυσό τους για το σκοπό αυτό. Γιατί εν τέλει το αίμα είναι πιο πολύτιμο από όλα τα λεφτά του κόσμου. Μόναχο, 22 Οκτωβρίου 1922. Πηγή: Albrecht Tyrell, “Fuehrer befiehl…, Selbstzeugnisse aus der Kampfzeit der NSDAP. Dokumentation und Analyse”, Duesseldorf 1969, S.47f (1) Στο γερμανικό κείμενο “Staatsgedanke und Staatserhaltungstrieb der Nation”. Κυριολεκτικά θα έπρεπε να μεταφραστεί σαν «κρατική συνείδηση και θέλησης διατήρησης/διάσωσης του κράτους (από το λαό)», έννοιες που δεν υπάρχουν στα ελληνικά. (2) Μετάφραση του “Reich” (3) Μετάφραση του “Friedenswehrung” http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/10/blog-post_4169.html#more
  5. Τόσο η αδάμαστη ώθησή του προς την εξουσία από και για τον εαυτό του, όσο και η ώθηση προς την αυτοδιατήρησή του, αναγκάζουν το μαρξιστικό κίνημα και στη Γερμανία και προχωρήσει τα σχέδιά του. Η ώθησή του προς την εξουσία: Διότι επί 50 χρόνια η «αναγκαιότητα» και το «δίκιο της κατάληψης της εξουσίας» χαραζόταν μέσω μιας εξωφρενικής προπαγάνδας στα μυαλά των μαζών. Η θέληση που ξύπνησε με αυτό τον τρόπο δε μπορεί σήμερα πλέον να απαρνηθεί. Η επανάσταση του Νοέμβρη του 1918 άνοιξε το δρόμο, χωρίς όμως να χαρίσει πλήρη ικανοποίηση. Πετυχημένα περιγράφουν οι ομιλητές της Αριστεράς το Νοέμβρη του 1918 σαν «το ξεκίνημα» της παγκόσμιας επανάστασης. Η ώθησή του προς την αυτοσυντήρηση: Διότι οι υποσχέσεις προς τους εργάτες για τα αγαθά του επερχόμενου σοσιαλιστικού επίγειου παραδείσου ήταν τόσο μεγάλες, ώστε αν σήμερα συνεχιστεί για πολύ η μίζερη πραγματικότητα, οι μάζες θα ξεσηκωθούν και θα ζητήσουν από τους ηγέτες τους το λογαριασμό. Η σοσιαλδημοκρατία ξέρει πολύ καλά πως και η δική της ύπαρξη σήμερα κρέμεται από μια κλωστή. Αν δε κατορθώσει να κατακτήσει πλήρως την εξουσία και να ξεπαστρέψει, κατά τα ρωσικά πρότυπα, τους φορείς της καθ’ όλα πιθανής αντίστασης, τότε είναι βέβαιο πως θα έρθει η ώρα που οι αδίστακτοι λαοπλάνοι θα πληρώσουν δίχως έλεος. Η αυξανόμενη οικονομική δυσκολία, η οργή των μαζών που την ακολουθεί, θα ξεσπάσει είτε με το έναν είτε με τον άλλο τρόπο. Εάν δε κατορθώσει η αριστερή πλευρά να χρησιμοποιήσει αυτή την οργή προς όφελός της, τότε αυτή θα εκφραστεί προς όφελος της δεξιάς – και το αντίστροφο. Πρέπει να πούμε πως σήμερα μοιάζει σαν το πιθανότερο σενάριο, η γιγαντιαία προπαγάνδα της μαρξιστικής μηχανής να κατορθώσει να στρέψει τη κινητικότητα των μαζών προς όφελός της. Κι αυτό γιατί η πραγματικότητα και ο χρόνος είναι πάντα σύντροφοι στον αγώνα εκείνων που ξέρουν να τα χρησιμοποιούν. Στις 950 μαρξιστικές εφημερίδες που κυκλοφορούν, άλλες καθημερινά, άλλες εβδομαδιαία και μηνιαία, αντιπαρατίθενται μόνο μια χούφτα φύλλων της Δεξιάς. Απέναντι όμως στη μεγαλειώδη οργανωτικότητα του μαρξιστικού κινήματος, σε πανεθνικό επίπεδο, δεν αντιπαρατίθεται τίποτα. Γιατί εδώ δε πρόκειται για τη κατάκτηση της πλειοψηφίας, ούτε για τη κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία μάχη ζωής και θανάτου ανάμεσα σε δύο κοσμοθεωρίες, οι οποίες δε μπορούν να υπάρξουν η μία δίπλα στην άλλη. Στον αγώνα αυτό μπορεί να υπάρξει μόνο νικητής και κατεστραμμένος. Αυτή η αντίληψη έχει ενσωματωθεί πλήρως στο Μαρξισμό (βλέπε Ρωσία). Μια νίκη των μαρξιστικών ιδεών σημαίνει τον πλήρη αφανισμό του αντιπάλου. Παρ’ όλα αυτά, αφού από τη λεγόμενη αστική πλευρά μέχρι τώρα δεν είχε κατανοηθεί η ουσία αυτού του αγώνα, βλέπουμε μαζί με αυτή να λείπει και η αναγκαία αποφασιστικότητα. Γι αυτό και απέναντι στη γιγαντιαία συγκέντρωση δυνάμεων της μίας πλευράς βλέπουμε απλώς μια αξιολύπητη διστακτικότητα. Η συνειδητοποίηση ενός αγώνα ζωής και θανάτου απουσιάζει εδώ παντελώς και, όπως και στη Ρωσία, θα έρθει μόνο όταν η πνευματική ηγεσία του Έθνους βρεθεί να αιμορραγεί κάτω από τις σφαίρες των πολυβόλων, όταν δηλαδή θα είναι ήδη αργά. Μια μπολσεβίκικη Γερμανία όμως θα σημάνει τη καταστροφή συνολικά του δυτικού χριστιανικού πολιτισμού. Κάτω από τη αναγνώριση αυτής της επικείμενης καταστροφής και της σημερινής έλλειψης μέσων για την αποτροπή της ιδρύθηκε πριν από τρία χρόνια, στις 5 Ιανουαρίου του 1919, το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα. Ο σκοπός του κόμματος είναι με δύο λόγια ο εξής: Να καταστρέψει, να εξολοθρεύσει ολοκληρωτικά τη μαρξιστική κοσμοθεωρία. Τα μέσα μας σε αυτό το σκοπό είναι: 1. Ένας ιδιοφυώς σχεδιασμένος μηχανισμός αποκαλύψεων και προπαγάνδας δίχως προηγούμενο, ο οποίος θα αγκαλιάζει όλες τις δυνατότητες επηρεασμού των ανθρώπων. 2. Μια Οργάνωση βίαιης αποφασιστικότητας και Δύναμης δίχως έλεος, έτοιμη να απαντήσει σε κάθε τρομοκρατική ενέργεια του Μαρξισμού με δέκα φορές μεγαλύτερη τρομοκρατία. Τα λεγόμενα «τάγματα εφόδου» του κινήματος. Ο συγκερασμός της Αλήθειας και του Δίκιου από τη μία και της πιο βίαιης, ανελέητης Δύναμης και Αποφασιστικότητας από την άλλη, δίνει τη δυνατότητα να ξεκινήσουμε τον Αγώνα εναντίον της μεγαλύτερης απειλής κατά της ανθρωπότητας. Παρ’ ότι αυτό το Κίνημα ιδρύθηκε από παντελώς άγνωστους άντρες και επί τρία χρόνια έδωσε τις μάχες του χωρίς να τύχει καμίας αξιομνημόνευτης υποστήριξης, κατάφερε ήδη όχι απλά να «φτιάξει ένα όνομα», αλλά κυρίως να καθαρίσει για τα καλά μία περιοχή της Γερμανίας από τη μαρξιστική πανούκλα. Στη δεύτερη τη τάξει πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας (2), στο Μόναχο, ανακόπηκε χάρη σε αυτό το νεαρό Κίνημα μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια αγώνα ο μαρξιστικός Τρόμος, αναστήθηκε και μεγαλώνει ξανά η Γερμανική Ιδέα. Ακριβώς όμως η έλλειψη μέσων ανάγκασε τη Διοίκηση να περιορίσει τη δράση της σε μία περιοχή, που εκτείνεται κυρίως νότια του Δούναβη. Μόνο στο τελευταίο έτος ξεκίνησε το Κίνημά μας να πατάει πόδι και στην υπόλοιπη Αυτοκρατορία, έτσι που σήμερα να διαθέτει τουλάχιστον μια μαγιά ώστε μελλοντικά να μπορέσει να επεκταθεί η δράση του και στην υπόλοιπη Αυτοκρατορία. Προκειμένου η επέκταση αυτή να προλάβει την απειλούμενη καταστροφή, πρέπει να επιταχυνθεί με κάθε μέσο, με οποιοδήποτε κόστος. Οι ηγέτες του Κινήματος είναι βέβαιοι, όπως και πριν από τρία χρόνια, πως ακόμη και με τη σημερινή στάση του αστικού κόσμου το Κίνημά μας θα κατάφερνε μέσα σε 30 ή 40 χρόνια να μετατραπεί στον αποφασιστικό παράγοντα στη Μάχη εναντίον του Μαρξισμού. Δυστυχώς όμως τόσο χρόνο δεν έχουμε στη διάθεσή μας. Γι αυτό και είναι αναγκαίο με τη χρήση των μεγαλύτερων διαθέσιμων μέσων αυτό το χρονικό διάστημα να περιοριστεί στο ελάχιστο. Υπάρχει μάλιστα ο σοβαρός κίνδυνος, ήδη μέσα στους επόμενους μήνες η πορεία των πραγμάτων στη Γερμανία να είναι καταστροφική. Σε τέτοια περίπτωση η μάχη ζωής και θανάτου θα δινόταν εν μέσω ολοκληρωτικής απουσίας οποιουδήποτε αξιομνημόνευτου αντίβαρου εξωκοινοβουλευτικού τύπου ενάντια στο Μαρξιστικό Κύμα, ενώ το νεαρό Κίνημά μας θα αναγκαστεί να βρεθεί στην εμπροσθοφυλακή αυτού του Αγώνα, ως μοναδική Οργάνωση που διαθέτει μια ικανοποιητική δύναμη κρούσης. Η καταλληλότητα της Οργάνωσής μας γι αυτό το ρόλο απεδείχθη παντού, όπου ξέσπασε ανάμεσα στο Μαρξισμό και στο Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα η μάχη γύρω από τη πραγματική εξουσία. Παρόμοια με το φασιστικό κίνημα της Ιταλίας, η νεαρή Οργάνωσή μας επέδειξε πως ακόμη κι όταν βρίσκεται αριθμητικά σε μειονεκτική θέση είναι ικανή, χάρη στην αποφασιστικότητά της, δίχως να λογαριάζει θυσίες και απώλειες την ώρα της Μάχης, να σπάσει τον εβραιομαρξιστικό τρόμο. Προκειμένου λοιπόν να μπορέσει το Κίνημα στις ερχόμενες μάχες να υπερασπιστεί με επιτυχία το Έθνος, το Κράτος και επομένως και την Οικονομία, είναι αναγκαίο η Οργάνωσή μας να αναπτυχθεί ταχύτατα στις δύο κατευθύνσεις που προαναφέρθηκαν: Ολοκλήρωση και βάθεμα του προπαγανδιστικού μηχανισμού μας και δεύτερον, ιδιαίτερη ενίσχυση εκείνων των μέσων, που όταν η προπαγάνδα αποτυγχάνει, είναι από μόνα τους ικανά να τσακίσουν τον επερχόμενο Τρόμο, να διατηρήσουν σε κίνηση την Εθνική Οικονομία. Η ανάπτυξη του προπαγανδιστικού μηχανισμού είναι και οικονομικά η πιο συμφέρουσα προετοιμασία για τις μελλοντικές επιτυχίες. Δε χρειάζεται να κερδηθεί με σφαίρες ό,τι μπορεί να κερδηθεί με χαρτί και μολύβι. Αυτό που σήμερα λείπει από την Εθνικώς σκεπτόμενη πλευρά είναι πρωτίστως ένας Τύπος, που δε θα διαβάζεται μόνο από τη Μεσαία Τάξη και τη Διανόηση, αλλά θα χρησιμοποιεί τέτοιο Λόγο και Έκφραση, ώστε να είναι ικανός να μεταφέρει την Εθνική Ιδέα και στη πιο φτωχή καλύβα. Που ακούραστα θα δίνει τη καθημερινή μάχη απέναντι στα μαρξιστικά ψέματα και τη προσπάθεια ξεσηκωμού των μαζών. Που θα τονίζει και θα αποδεικνύει με τη γραφή του πως αδιαφορεί για τις θετικές κριτικές εκ μέρους της λεγόμενης Διανόησης. Που θα στρέφεται μόνο σε αυτούς που πρέπει πρωτίστως να κερδηθούν: Τους Εργάτες. Το πιο αποτελεσματικό μέσο σ’ αυτή τη κατεύθυνση είναι η καθημερινή εφημερίδα. Η μετατροπή του “Voelkischer Beobachter”, που αυτή τη στιγμή κυκλοφορεί δύο φορές την εβδομάδα, σε καθημερινή εφημερίδα είναι από τα κύρια καθήκοντα της περιόδου. Για να προχωρήσουμε σε μια τέτοια κίνηση πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη τα εξής: 1. Η δημιουργία μιας εφημερίδας καθημερινής κυκλοφορίας δε σημαίνει απλώς μεγαλύτερη ανάγκη κεφαλαίων, αλλά στις σημερινές οικονομικές εξελίξεις σημαίνει πως απατούνται και ιδιόκτητες εγκαταστάσεις, ενώ επιπλέον οικονομική ενίσχυση θα είναι συνεχώς αναγκαία. 2. Προκειμένου να διατηρηθεί η καθημερινή κυκλοφορία μιας εφημερίδας, πρέπει να υπάρξει ένα σταθερό τιράζ 25.000-30.000 φύλλων. Ο σημερινός “Voelkischer Beobachter”, το κύριο Όργανο του Κινήματός μας, έχει αυτή τη στιγμή ένα τιράζ 12.000-15.000 φύλλων, κυκλοφορώντας δύο φορές την εβδομάδα. Η ασταμάτητη δράση των σοσιαλιστικών κομμάτων ενάντια στην Εφημερίδα μας σημαίνει πως μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να αυξηθεί το τιράζ της στα παραπάνω επίπεδα: Να δημιουργηθούν τουλάχιστον στις 12-15 μεγαλύτερες πόλεις ιδιόκτητα πολιτικά γραφεία που, επανδρωμένα έκαστο με τουλάχιστον έναν μόνιμο υπάλληλο, θα αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά για τη κυκλοφορία της εφημερίδας. 15 γραφεία στις 15 μεγαλύτερες πόλεις σημαίνουν, αν υπολογίσουμε ακόμη και 1000 φύλλα μόνο στο καθένα, με μία κίνηση αύξηση της κυκλοφορίας στα 30000 φύλλα, επομένως και εξασφάλιση της καθημερινής κυκλοφορίας της εφημερίδας. Από εκεί και πέρα πρέπει να εξασφαλιστεί η καθημερινή παραγωγή της ίδιας της εφημερίδας. Για να γίνει αυτό απαιτείται 1. Η συμμετοχή της Οργάνωσης στην ιδιοκτησία ενός Τυπογραφείου, επένδυση σε νέα μηχανήματα εκτύπωσης και 2. Αγορά όλου του απαραίτητου χαρτιού για την εφημερίδα μας από εμάς τους ίδιους. Το πρώτο σημείο έχει το πρόσθετο πλεονέκτημα πως μπορούμε να επανδρώσουμε το Τυπογραφείο με ανθρώπους του κόμματός μας και επομένως να διασφαλίσουμε πως τουλάχιστον ένα τυπογραφείο θα μπορεί να λειτουργεί χωρίς να το μπλοκάρουν με απεργίες. Το δεύτερο σημείο σημαίνει πως γλυτώνουμε τον ΦΠΑ, πως έχουμε τη δυνατότητα μέσω μαζικών παραγγελιών να γλιτώσουμε ποσά εκατομμυρίων. Η οικονομικές προϋποθέσεις για όλα τα παραπάνω είναι οι εξής: 1. Αγορά ακινήτων κι επίπλων για 12-15 γραφεία του κόμματος και τη εφημερίδας. Κόστος ανά γραφείο 300.000 Μ (Μάρκα), συνολικό κόστος περίπου 4.000.000 Μ 2. Δέσμευση χρηματικού ποσού απαραίτητου για τη μισθοδοσία 12 υπαλλήλων επί 1 χρόνο (σε ξένο νόμισμα ώστε να μην επηρεαστεί από τη παραπέρα υποβάθμιση του Μάρκου). Μηνιαίο κόστος ανά υπάλληλο (με τα σημερινά δεδομένα) 20.000 Μ. Συνολικό κόστος: 3.000.000 Μ. 3. Συμμετοχή του Κινήματος σε ένα τυπογραφείο μέσω της αγοράς νέων μηχανημάτων. Κόστος 2,5-3 εκατ. Μ. 4. Άμεση αγορά 40-50 τόνων χαρτιού, ώστε να επαρκεί μέχρι το Μάρτιο. Κόστος σε περίπτωση άμεσης αγοράς 5.500.000 Μ. 5. Για τις απαιτούμενες αλλαγές εντός της εφημερίδας ώστε από εβδομαδιαίο φύλλο να γίνει καθημερινής κυκλοφορίας: 600.000 Μ. 6. Για τη γενικότερη ανάπτυξη του προπαγανδιστικού μηχανισμού: Πρόσληψη τεσσάρων περιφερόμενων επαγγελματιών ομιλητών, εξασφάλιση του εισοδήματός τους για 12 μήνες, ανά ομιλητή 30.000 Μ. Συνολικό κόστος περίπου 2.000.000 Μ. 7. Για την αγορά και διανομή των μεγαλύτερων δυνατών ποσοτήτων σε τρυκάκια και λοιπά προπαγανδιστικά υλικά των επόμενων τριών μηνών: 8.000.000 Μ. Δεσμευόμαστε πως θα πλημμυρίσουμε με τρυκ, συνθήματα κ.ά. όλη τη βόρεια Βαυαρία, την κεντρική και τη δυτική Γερμανία. Για την επέκταση της δύναμης κρούσεως της Οργάνωσης (τάγματα εφόδου): 1. Επέκταση των κεντρικών εγκαταστάσεων των ταγμάτων εφόδου μέσω της αγοράς ενός ιδιόκτητου κτιρίου –το συγκεκριμένο ποσό θα μπορούσε να ληφθεί και ως δάνειο-. Συνολικό Κόστος: 5-6 εκατ. Μ. 2. Άμεση αγορά οχημάτων που θα επιτρέπουν &
  6. Γράμμα των Ναζί προς πιθανούς Χρηματοδότες τους‏ Θεωρώ πως το έργο του Γερμανού κομμουνιστή ιστορικού Kurt Gossweiler "Κεφάλαιο, αυτοκρατορικός στρατός και ναζιστικό κόμμα: Τα πρώτα χρόνια του γερμανικού φασισμού 1919-1924" ("Kapital, Reichswehr und NSDAP: Die Fruehgeschichte des Deutschen Faschismus 1919-1924", επανεκδόθηκε στα γερμανικά το 2012 από τις εκδόσεις PappyRossa) είναι εξαιρετικά διεισδυτικό όσον αφορά τη φύση και τις αιτίες του φασιστικού φαινομένου. Γι αυτό και προχώρησα στη μετάφραση ενός κομματιού του βιβλίου, η οποία και δημοσιεύεται σήμερα. Πρόκειται για ένα κομμάτι που δεν ανήκει στον ίδιο το συγγραφέα. Στις πηγές του βιβλίου παρατίθεται -ολόκληρη- επιστολή της ηγεσίας του ναζιστικού κόμματος προς υποψήφιους χρηματοδότες του, συγκεκριμένα προς εκλεκτά μέλη της αστικής τάξης της Γερμανίας. Αυτή είναι που μεταφράστηκε και παρουσιάζεται σήμερα. Μερικές παρατηρήσεις σχετικά με αυτή την επιστολή: 1. Θα έλεγα πως η σημασία της είναι η εξής: Όπως σήμερα βλέπουμε πως οι μεγάλες αλήθειες, οι πραγματικές πολιτικές των αστικών κομμάτων, ομολογούνται απροκάλυπτα όταν αυτά μιλάνε μπροστά σε εκπροσώπους της τάξης που υπηρετούν (από τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Αντώνη Σαμαρά μέχρι και τον Αλέξη Τσίπρα προσφάτως), έτσι και το ναζιστικό κόμμα -που το 1922 που στέλνει αυτή την επιστολή στη πραγματικότητα ακόμη και στην ίδια τη Βαυαρία έχει ελάχιστες δυνάμεις, παρότι περηφανεύεται για το αντίθετο- εδώ μιλάει ξεκάθαρα, τόσο που κάποια στιγμή συμπυκνώνει όλη του την αλήθεια σε μία και μόνο φράση: "Ο σκοπός του κόμματος είναι με δύο λόγια ο εξής: Να καταστρέψει, να εξολοθρεύσει ολοκληρωτικά τη μαρξιστική κοσμοθεωρία." 2. Η επιστολή αυτή έρχεται να επισφραγίσει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο ένα συμπέρασμα για τα φασιστικά κόμματα που ο Gossweiler παραθέτει ήδη από το πρώτο κεφάλαιο του συγκεκριμένου βιβλίου, συγκεκριμένα πως: "Χωρίς την υποστήριξη της αστικής τάξης και την ανοχή/προτροπή του καπιταλιστικού κράτους ένα φασιστικό κόμμα δε μπορεί καν να αποκτήσει πανεθνική οργάνωση, πόσο μάλλον να μετατραπεί σε ένα κόμμα μαζών." (σελ. 21) Σημειώνω ξανά πως η επιστολή είναι γραμμένη το 1922. Το ναζιστικό κόμμα, στο οποίο ο Hitler είναι επικεφαλής από το 1921, δεν έχει παρά λίγες χιλιάδες μέλη, ουσιαστικά όλα στη Βαυαρία. Για κάποιον που παρακολουθεί τη συνολική πολιτική εικόνα της Γερμανίας της εποχής, το κόμμα αυτό δεν είναι καν άξιο λόγου. Η επιστολή αυτή -που σαφώς και έτυχε ανταπόκρισης- νομίζω δείχνει με ποιόν τρόπο και για ποιόν σκοπό ένα τέτοιο κόμμα κατάφερε να μπει στη κεντρική πολιτική σκηνή και να καθορίσει τις εξελίξεις. Δεν είναι απλά "η αγανάκτηση και το αδιέξοδο του κοσμάκη από τη κρίση", δεν είναι απλά το αυθόρμητο "μπούχτισμα με τα παραδοσιακά κόμματα". Είναι -πρώτα και κύρια- η συνειδητή και αποφασισμένη επιλογή κομματιού της άρχουσας τάξης να ποντάρει σε μια τέτοια πολιτική και να βοηθήσει με κάθε δυνατό τρόπο στην υλοποίησή της. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία πως κάτι αντίστοιχο συνέβη και συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα. Δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς λ.χ. πειστήρια και αποκαλύψεις για αντίστοιχες επιστολές σε κάποιες δεκάδες χρόνια για τις υπόγειες συναλλαγές της Χρυσής Αυγής με κομμάτι της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας. Δεν χρειάζεται να υπάρχει αμφιβολία με ποιόν τρόπο και ποιούς χρηματοδότες ξεπηδούν κάθε τόσο γραφεία της Χρυσής Αυγής σε πόλεις και χωριά της Ελλάδας. Αρκετά όμως ως προς αυτό. 3. Το πιο αποκαλυπτικό πράγμα για μένα στην επιστολή αυτή είναι το ύφος. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου ένα συμβόλαιο ουσιαστικά. "Με το παρόν δεσμευόμαστε να σας απαλλάξουμε από αυτόν το κακό μπελά"... Ακόμη και τα κόστη που περιγράφονται αναφέρονται με τέτοιο ύφος, ύφος επιχειρηματικού deal, δεσμευτικού και για τα δύο μέρη. 4. Κάτι ακόμη που έχει εξαιρετική σημασία είναι πως οι ναζί μας αποκαλύπτουν -εμμέσως- τί είναι αυτό που φοβούνται περισσότερο οι πιθανοί χρηματοδότες τους και πώς αυτό προέκυψε: "επί 50 χρόνια η «αναγκαιότητα» και το «δίκιο της κατάληψης της εξουσίας» χαραζόταν μέσω μιας εξωφρενικής προπαγάνδας στα μυαλά των λαϊκών μαζών. Η θέληση που ξύπνησε με αυτό τον τρόπο δε μπορεί σήμερα πλέον να τύχει απάρνησης." "το σφιχτό οργανωτικό «δέσιμο» αυτών των ανθρώπων, είτε σε κοινωνικές οργανώσεις (συνδικάτα) είτε σε πολιτικούς φορείς (VMSP, OO-KPD) τους γεμίζει όλους με έναν ενιαίο στόχο, με μια ενιαία θέληση." "Απέναντι στη μεγαλειώδη οργανωτικότητα του μαρξιστικού κινήματος, σε πανεθνικό επίπεδο, δεν αντιπαρατίθεται τίποτα." Για μένα τέτοιες παραδοχές από τέτοιους εχθρούς είναι σημαντικότατες. Όταν το ΚΚ στην Ελλάδα βάλλεται από εχθρούς και "φίλους" γιατί ..."παραγνωρίζοντας τις άμεσες ανάγκες του λαού και το κινήματος" βάζει στο επίκεντρο της πολιτικής και των τακτικών επιλογών του πλέον την ανάγκη κατάληψης της εξουσίας Όταν ακουγόταν και ακούγεται πως "ποια συνδικάτα και ποια οργάνωση; Ένα ντου/ένα "κίνημα αγανακτισμένων"/μια ΕΡΤ/ένας ξεσηκωμός/μια απεργία διαρκείας που θα κατέβουν όλοι μαζί αρκεί για να τους πάρουμε σβάρνα" Σίγουρα, ο τρόπος που ζει κι εργάζεται η σύγχρονη εργατική τάξη λίγη σχέση έχει με ό,τι ίσχυε πριν από 100 χρόνια. Σίγουρα, οι μορφές πάλης του σήμερα αντίστοιχα είναι αναμενόμενο να διαφέρουν σημαντικά από εκείνες που βλέπαμε 100 χρόνια πριν. Όμως η Γερμανία υπήρξε αναμφισβήτητα ο τόπος που αναπτύχθηκε το μεγαλύτερο σοσιαλιστικό/κομμουνιστικό επαναστατικό κίνημα (και επίσης το μεγαλύτερο αντεπαναστατικό) που υπήρξε ποτέ σε ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα. Έστω κι αν πνίγηκε στο αίμα. Τα διδάγματα που έχει να δώσει, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που αναμασάνε σήμερα οι διάφορες πτυχές της "κυβερνώσας αριστεράς". Το "σφιχτό οργανωτικό δέσιμο", ο "ενιαίος στόχος", η "ενιαία θέληση για τη κατάληψη της εξουσίας" των ριζοσπαστικών εργατικών οργανώσεων και κυρίως του ΚΚ, που από την επιστολή τους φαίνεται να τρέμουν τόσο οι αστοί και οι ναζί, όχι απλά είναι και σήμερα επίκαιρα, αλλά πιθανότατα είναι ακόμη πιο αναγκαία από τότε. 5. Για το τέλος αυτής της εισαγωγής, ένα μικρό απόσπασμα από τα γραφόμενα του ίδιου του Gossweiler σε άλλο σημείο του βιβλίου του. Για έναν λόγο. Η πηγή του για τη συγκεκριμένη επιστολή δεν είναι το πρωτότυπο, παρά την εντόπισε από αναφορά σε βιβλίο τρίτου, του Albrecht Tyrell. Επειδή λοιπόν τα παπαγαλάκια της άλλης άκρης του πολιτικού φάσματος, οι σημερινοί απόγονοι των συντακτών της επιστολής, πλάθουν θεωρίες συνωμοσίας πιο γρήγορα κι από τη σκιά τους και φαντάζει το πλέον φυσικό να "αποκαλύψουν" πως η επιστολή είναι ένα ...ακόμη κατασκεύασμα των κομμουνιστών, κρίνεται απαραίτητο να ξεκαθαριστεί πως ο Δυτικογερμανός ιστορικός Albrecht Tyrell κάθε άλλο παρά κομμουνιστής ήταν, κάθε άλλο παρά εστίαζε στο έργο και είχε πρόθεση να αποκαλύψει τον ρόλο των ναζί ως αντεπαναστατικής εμπροσθοφυλακής της γερμανικής αστικής τάξης. Ακολουθεί το απόσπασμα του Gossweiler (σελ. 239): "Στον αγώνα του εναντίον του Φασισμού το εργατικό κίνημα εξ αρχής τόνιζε την περίεργη συμπάθεια της "υψηλής κοινωνίας" γι αυτά τα "εργατικά" κόμματα. Συμπάθεια, η έκφραση της οποίας ξεκινούσε από ενθαρρυντικά επιδοκιμαστικά σχόλια και έφτανε μέχρι τη γενναιόδωρη χρηματοδότησή τους. Σωστά όλοι οι σοσιαλιστές είδαν στη χρηματοδότηση αυτού του κόμματος από το κεφάλαιο μία από τις αποδείξεις για το χαρακτήρα του ως κόμμα στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Με το ίδιο πείσμα και την ίδια επιμονή οι διάφοροι απολογητές του κεφαλαίου -όπως χαρακτηριστικά οιHeinrichsbauer, Lochner, Nolte, Turner, Fest, Franz-Willing και Tyrell- καταβάλλουν μέχρι και σήμερα τεράστια προσπάθεια, αρνούμενοι την αποδειξιμότητα του απλούστατου παραπάνω συλλογισμού, ώστε είτε να διαψεύσουν τη χρηματοδότηση του ναζιστικού κόμματος από την άρχουσα τάξη, είτε τουλάχιστον να μειώσουν τη σημασία της και να τη καταστήσουν αμφισβητήσιμη. Γιατί τόση προσπάθεια; Ένας από αυτούς, ο Turner, είπε το λόγο με μια ειλικρίνεια που δε μπορούμε παρά να χαιρετίσουμε: "Αν η πλατιά διαδεδομένη άποψη πως ο Φασισμός είναι ένα δημιούργημα του σύγχρονου καπιταλισμού αντιστοιχούσε στη πραγματικότητα, αυτό θα καθιστούσε σχεδόν αδύνατη κάθε προσπάθεια υπεράσπισης αυτού του συστήματος". *** Μία από τις κύριες αιτίες που ακόμη και σήμερα συνεχίζει να επιβιώνει ένα κλίμα αισιοδοξίας σχετικά με τη κατάσταση της Γερμανίας, είναι η εσφαλμένη άποψη πως η οικονομία είναι σε θέση να πετύχει την ανοικοδόμηση της χώρας. Εσφαλμένη διότι η οικονομία, βάσει της ιστορικής εμπειρίας, πάντοτε εμφανίζεται σε δεύτερο πλάνο στη ζωή των εθνών, δεμένη με την προϋπόθεση της εθνικής συνείδησης και της θέλησης διατήρησης του έθνους-κράτους (1). Εσφαλμένη όμως κυρίως επειδή και στη περίπτωση που μας αφορά, στη σημερινή Γερμανία, δεν ήταν η οικονομία το κομμάτι που απέτυχε. Αντίθετα η έλλειψη εθνικής συνείδησης, η έλλειψη θέλησης διατήρησης του έθνους-κράτους είναι η αιτία αυτού που αποκαλούμε «Γερμανική κατάρρευση». Το ερώτημα γύρω από την καλυτέρευση της κατάστασης του γερμανικού έθνους δεν αφορά την εξυγίανση της οικονομίας, αλλά το να εμφυσηθεί ξανά στο έθνος εκείνη η εσωτερική οπτική/ψυχολογία, η οποία μπορεί να χαρίσει στο καθέναν μια αίσθηση εθνικού μεγαλείου και μέσω αυτής και μια οικονομική αποκατάσταση. Το ερώτημα δε πρόκειται να απαντηθεί μέσω αλλαγών στους τωρινούς συσχετισμούς των κοινοβουλίων. Το πρόβλημα δεν είναι πως στη Γερμανία η Αριστερά έχει τη κυβερνητική πλειοψηφία. Το πρόβλημα είναι πως ίσως λιγότερο και από το ήμισυ του έθνους μας φαίνεται πλέον να έχει τη θέληση για τη διατήρηση της εθνότητας, τη θέληση για τη διατήρηση του κράτους, ενώ το άλλο μισό ουσιαστικά απαρνιέται έθνος και κράτος. Όσο ακόμη και στο 1/3 του λαού μας κυριαρχεί αυτή η άρνηση του κράτους και του έθνους, κάθε ανοικοδόμηση θα καθίσταται αδύνατη, αφού σε κάθε στιγμή που μια (θεωρητικά δεξιά) κυβέρνηση θα απηύθυνε ένα κάλεσμα προς το λαό, η εσωτερική διαμάχη θα φούντωνε δημιουργώντας κίνδυνο. Πράγματι, το κομμάτι του έθνους που κυριαρχείται από «διεθνιστικές-μαρξιστικές» απόψεις αποτελεί πάνω από το 40% του πληθυσμού. Μια φρικτή πραγματικότητα, κυρίως γιατί σε αυτό το 40% βρίσκονται τα πιο δραστήρια και δυναμικά στοιχεία του έθνους. Μια επικίνδυνη πραγματικότητα, διότι το σφιχτό οργανωτικό «δέσιμο» αυτών των ανθρώπων, είτε σε κοινωνικές οργανώσεις (συνδικάτα) είτε σε πολιτικούς φορείς (VMSP, OO-KPD) τους γεμίζει όλους με έναν ενιαίο στόχο, με μια ενιαία θέληση, αποφασισμένους να αναγνωρίζουν τη δημοκρατικά εκφρασμένη πλειοψηφική θέληση μόνο τόσο, όσο δε παρουσιάζεται η ευκαιρία βίαιης ανατροπής της δημοκρατίας και εγκαθίδρυσης της δικτατορίας του προλεταριάτου. Και προς αυτή την εξέλιξη πλησιάζει όλο και πιο γρήγορα η Γερμανία. Τόσο η αδάμαστη ώθησή του προς την εξουσία από και για τον εαυτό του, όσο &
  7. Πάμε πάλι με λίγο Χομπσμπάουμ, και όχι απλώς με το μακρύ και και το κοντό του καθενός: "Δεν είναι σαφές πόσο μετρούσαν οι πιο προφανείς διαφορές μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης απ' τη μια μεριά, που αποσκοπούσε θεωρητικά να ανατρέψει τα αστικά καθεστώτα και να θέσει τέρμα στις ανά την υφήλιο αυτοκρατορίες τους, και των άλλων κρατών απ' την άλλη, που έβλεπαν την ΕΣΣΔ σαν τον εμπνευστή και υποκινητή της ανατροπής. Ενώ οι κυβερνήσεις -οι κυριότερες αναγνώρισαν την ΕΣΣΔ μετά το 1933- πάντα ήταν διατεθειμένες να τα βρίσκουν μαζί της όταν αυτό εξυπηρετούσε τους σκοπούς τους, ορισμένα μέλη και φορείς τους συνέχιζαν να θεωρούν τον Μπολσεβικισμό ως τον κυριότερο εχθρό στο εσωτερικό και το εξωτερικό, όπως και στον μετά το 1945 Ψυχρό Πόλεμο. Οι βρετανικές Υπηρεσίες Πληροφοριών επέδειξαν τόσο εξαιρετικό ζήλο στη συγκέντρωση των προσπαθειών τους εναντίον της Κόκκινης απειλής, ώστε δεν τον εγκατέλειψαν ως κύριο στόχο τους παρά μόνο στα μέσα της δεκαετίας του '30 (Andrew, 1985, σ. 530). Παρ' όλα αυτά, πολλοί συντηρητικοί, ιδιαίτερα στη Βρετανία, είχαν την αίσθηση ότι η καλύτερη απ' όλες τις λύσεις ήταν ένας γερμανορωσικός πόλεμος που θα εξασθενούσε και ίσως κατέστρεφε και τ ους δύο εχθρούς. Η ήττα του Μπολσεβικισμού από μια εξασθενημένη Γερμανία δε θα ήταν κ αθόλου άσχημη. Η ολοφάνερη απροθυμία των δυτικών κυβερνήσεων να διεξάγουν αποτελεσματικές διαπραγματεύσεις με το Κόκκινο κράτος, ακόμα και στην περίοδο 1938-1939, όταν κανείς πλέον δεν μπορούσε να αρνηθεί τον επείγοντα χαρακτήρα μιας αντιχιτλερικής συμμαχίας, ήταν εξαιρετικά έντονη. Πράγματι, ο φόβος μήπως και τελικά έμενε μόνος του να αντιμετωπίσει τον Χίτλερ, οδήγησε τον Στάλιν, ο οποίος από το 1934 και μετά υπήρξε αταλάντευτα υποστηρικτής της συμμαχίας με τη Δύση εναντίον του Χίτλερ, να συνάψει τον Αύγουστο του 1939 το Σύμφωνο Στάλιν-Ρίμπεντροπ. Ήλπιζε με αυτό να κρατήσει την ΕΣΣΔ έξω από τον πόλεμο, ενώ η Γερμανία και οι δυτικές δυνάμεις θα εξασθενούσαν προς όφελος του δικού του κράτους το οποίο, σύμφωνα με τις μυστικές ρήτρες του συμφώνου, αποκτούσε μεγάλο μέρος των δυτικών εδαφών που η Ρωσία είχε χάσει μετά την επανάσταση. Ο υπολογισμός του αποδείχτηκε εσφαλμένος αλλά, όπως και η αποτυχημένη προσπάθεια να δημιουργήσει κοινό μέτωπο εναντίον του Χίτλερ, έδειξε τις διαιρέσεις που υπήρχαν μεταξύ κρατών, πράγμα που επέτρεψε την εκπληκτική και ουσιαστικά άνευ αντίστασης άνοδο της Ναζιστικής Γερμανίας μεταξύ 1933 και 1939. Αντίθετα, οι ρεαλιστές πολιτικοί του κατευνασμού ήταν εντελώς μη ρεαλιστικοί στην εκτίμηση της κατάστασης που έκαναν, τη στιγμή που κάθε λογικός παρατηρητής στα 1938-1939 έβλεπε σαφέστατα ότι ήταν αδύνατο να επιτευχθεί κάποια διευθέτηση με τον Χίτλερ κατόπιν διαπραγματεύσεων. Κι αυτός είναι ο λόγος που εξηγεί τη μαύρη κωμικοτραγωδία του Μαρτίου-Σεπτεμβρίου του 1939, η οποία κατέληξε σ' έναν πόλεμο που κανείς δεν ήθελε εκείνη τη στιγμή, εκεί όπου και πάλι κανείς δ εν ήθελε ( ούτε και η ίδια η Γερμανία) και ο οποίος άφησε άναυδες τη Βρετανία και τη Γαλλία που δεν είχαν ιδέα, ως εμπόλεμες χώρες, για το τι υποτίθεται έπρεπε να πράξουν μέχρι να τις σαρώσει το γερμανικό blitzkrieg (αιφνίδια και αστραπιαία στρατιωτική επίθεση) του 1940. Οι οπαδοί του κατευνασμού στη Γαλλία και τη Βρετανία, παρά τις εκτιμήσεις και τα στοιχεία που οι ίδιοι αποδέχονταν, δεν προχώρησαν σε διαπραγμάτευση για σύναψη συμμαχίας με την ΕΣΣΔ, συμμαχία χωρίς την οποία ο πόλεμος ούτε να αναβληθεί μπορούσε ούτε να κερδηθεί, και χωρίς την οποία οι εγγυήσεις σε περίπτωση γερμανικής επίθεσης που σκόρπιζε ξαφνικά και απερίσκεπτα ο Neville Chamberlain στην Ανατολική Ευρώπη -χωρίς καν να συμβουλευτεί ή ακόμα επαρκώς να ενημερώσει την ΕΣΣΔ, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται κάτι τέτοιο- δεν ήταν παρά άχρηστα χαρτιά. Το Λονδίνο και το Παρίσι δεν ήθελαν να πολεμήσουν, αλλά κυρίως να αποτρέψουν τον πόλεμο με την επίδειξη δύναμης και ισχύος. Ούτε για μια στιγμή ο Χίτλερ θεώρησε εύλογη την αποτροπή αυτή, αλλά ούτε και ο Στάλιν που οι διαπραγματευτές του μάταια ζητούσαν από τους δυτικούς την υποβολή προτάσεων για κοινές στρατηγικές επιχειρήσεις στη Βαλτική. Ακόμα κι όταν τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Πολωνία, η κυβέρνηση του Neville Chamberlain εξακολουθούσε να είναι διατεθειμένη να έρθει σε συμφωνία με τον Χίτλερ, όπως σωστά είχε υπολογίσει ο Χίτλερ (Watt, 1989, σ. 215). Ο Χίτλερ, όμως, έπεσε έξω στους υπολογισμούς του και τα δυτικά κράτη τού κήρυξαν τον πόλεμο, όχι διότι το ήθελαν οι πολιτικοί, αλλά διότι ο ίδιος ο Χίτλερ με την πολιτική του μετά το Μόναχο τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια των οπαδών τ ου κατευνασμού. Ο ίδιος συντέλεσε ώστε να κινητοποιηθούν εναντίον του φασισμού οι μάζες που μέχρι τότε παρέμεναν αναποφάσιστες. Ουσιαστικά, η γερμανική κατοχή της Τσεχοσλοβακίας το Μάρτιο του 1939 μετέστρεψε τη βρετανική κοινή γνώμη προς την αντίσταση και μ ' αυτόν τ ον τρόπο ανάγκασε σε δράση μια απρόθυμη κυβέρνηση, η οποία με τη σειρά της ανάγκασε και τη γαλλική κυβέρνηση να δράσει. Η Γαλλία δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ακολουθήσει τη μόνη πραγματική σύμμαχη χώρα που είχε. Για πρώτη φορά, ο αγώνας κατά του Χίτλερ ένωσε παρά διαίρεσε τους Βρετανούς, χωρίς όμως ακόμα για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Καθώς οι Γερμανοί ταχύτατα και βάναυσα κατέστρεψαν την Πολωνία και διαμοίρασαν τα υπολείμματά της με τον Στάλιν, ο οποίος αποτραβήχτηκε σε μια καταδικασμένη εκ των πραγμάτων ουδετερότητα, ένας «ψευτοπόλεμος» πήρε τη θέση μιας μη εύλογης ειρήνης στη Δύση".
  8. World War 2 Casualty Statistics Numbers do not lie - this war was one of the biggest in history with no corner left untouched. World War 2 Total Deaths (Approximate): COUNTRY CASUALTIES Soviet Union 23,954,000 China 15,000,000 Germany 7,728,000 Poland 5,720,000 Japan 2,700,000 India 2,087,000 Yugoslavia 1,027,000 Rumania 833,000 Hungary 580,000 France 567,600 Greece 560,000 Italy 456,000 Great Britain 449,800 United States 418,500 Czechoslovakia 345,000 Netherlands 301,000 Austria 123,700 Finland 97,000 Belgium 86,100 Canada 45,300 Australia 40,500 Bulgaria 25,000 New Zealand 11,900 South Africa 11,900 Norway 9,500 Spain 4,500 Denmark 3,200 TOTAL: 63,185,500 Military Deaths (Approximate): NATION CASUALTIES Soviet Union 9,750,000 Germany 5,533,000 China 3,500,000 Japan 2,120,000 Yugoslavia 446,000 United States 416,800 Great Britain 382,700 Italy 301,400 Rumania 300,000 Poland 240,000 France 217,600 Finland 95,000 India 87,000 Philippines 57,000 Canada 45,300 Australia 39,800 Bulgaria 22,000 Netherlands 21,000 Belgium 12,100 New Zealand 11,900 South Africa 11,900 Spain 4,500 Norway 3,000 Denmark 2,100 TOTAL: 23,620,100 US Casualties by State: STATE CASUALTIES Alabama 5,114 Alaska 91 Arizona 1,613 Arkansas 3,814 California 17,022 Colorado 2,697 Connecticut 4,347 Delaware 579 District of Columbia 3,029 Florida 3,540 Georgia 5,701 Hawaii 689 Idaho 1,419 Illinois 18,601 Indiana 8,131 Iowa 5,633 Kansas 4,526 Kentucky 6,802 Louisiana 3,964 Maine 2,156 Maryland 4,375 Massachusetts 10,033 Michigan 12,885 Minnesota 6,462 Mississippi 3,555 Missouri 8,003 Montana 1,553 Nebraska 2,976 Nevada 349 New Hampshire 1,203 New Jersey 10,372 New Mexico 2,032 New York 31,215 North Carolina 7,109 North Dakota 1,626 Ohio 16,828 Oklahoma 5,474 Oregon 2,835 Pennsylvania 26,554 Rhode Island 1,669 South Carolina 3,423 South Dakota 1,426 Tennessee 6,528 Texas 15,764 Utah 1,450 Vermont 874 Virginia 6,007 Washington 3,941 West Virginia 4,865 Wisconsin 7,038 Wyoming 652 Panama Canal Zone 21 Puerto Rico 368 US Medal of Honor Recipients: ARMY USN USMC USAAF USCG POSTHUMOUS TOTAL 324 57 82 0 1 266 464 Civilian Deaths (Approximate): COUNTRY CASUALTIES Soviet Union 13,204,000 China 11,500,000 Poland 2,400,000 Germany 2,035,000 India 2,000,000 Philippines 750,000 Japan 580,000 Yugoslavia 514,000 France 267,000 Netherlands 176,000 Italy 145,100 Great Britain 67,100 Rumania 64,000 Austria 58,700 Belgium 49,600 Spain 10,000 Norway 5,800 Bulgaria 3,000 Finland 2,000 United States 1,700 TOTAL: 33,833,000 Jewish Deaths by Nation (Approximate): COUNTRY CASUALTIES Poland 3,000,000 Ukraine 900,000 Hungary 450,000 Russia 352,000 Romania 300,000 Baltic Countries 228,000 Germany/Austria 210,000 Netherlands 105,000 France 90,000 Slovakia 75,000 Greece 54,000 Belgium 40,000 Yugoslavia 26,000 Bulgaria 14,000 Italy 8,000 Luxembourg 1,000 Norway 900 TOTAL: 5,907,900 http://www.secondworldwarhistory.com/world-war-2-statistics.asp
  9. Τον δολοφόνησαν επειδή ζήτησε τα δεδουλευμένα φίλης του http://tvxs.gr/news/ellada/ton-dolofonisan- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --zitise-ta-dedoyleymena-filis-toy
  10. Θάνατος μετανάστη στο Α.Τ. Αγίου Παντελεήμονα Την τελευταία του πνοή μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα άφησε τη Δευτέρα 46χρονος μετανάστης από το Μπαγκλαντές. Χθεσινά δημοσιεύματα έκαναν λόγο για άγριο ξυλοδαρμό μετανάστη, ενώ σήμερα η ΕΛ.ΑΣ. με σχετική ανακοίνωση επιβεβαιώνει το γεγονός, χωρίς ωστόσο να αναφέρει την αιτία του θανάτου. Η ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. «Σχετικά με τα αναφερόμενα σε διάφορες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, περί θανάτου μετανάστη μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα ανακοινώνεται ότι: -πρόκειται για 46χρονο υπήκοο Μπαγκλαντές, ιδιοκτήτη καταστήματος ψιλικών, επί της οδού Παρασίου 19 στον Άγιο Παντελεήμονα, -την 12.30 ώρα χθες (18-11-2013), εισήλθε στο κατάστημά του 28χρονος αλλοδαπός υπήκοος Αφγανιστάν, ο οποίος με την απειλή βίας του ζήτησε να του δώσει πακέτα τσιγάρων, -ο ιδιοκτήτης αντιδρώντας έκλεισε τα ρολά του καταστήματος, εγκλωβίζοντας τον δράστη και κάλεσε την Άμεση Δράση, Ομάδα ΔΙ.ΑΣ μετέβη στο σημείο, συνέλαβε το δράστη και τον οδήγησε στο Τμήμα Ασφαλείας Αγίου Παντελεήμονα, -ο παθών – ιδιοκτήτης του καταστήματος κατά την προφορική εξιστόρηση του συμβάντος στους αρμόδιους αστυνομικούς, εντός του Τμήματος Ασφαλείας Αγίου Παντελεήμονα, ξαφνικά έχασε τις αισθήσεις του και έπεσε στο πάτωμα, -άμεσα ενημερώθηκε το Ε.Κ.Α.Β και διακομίστηκε στο Νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Από το Τμήμα Ασφαλείας Αγίου Παντελεήμονα σχηματίσθηκε δικογραφία σε βάρος του 28χρονου αλλοδαπού δράστη για απόπειρα ληστείας, ενώ το οικείο Αστυνομικό Τμήμα διενεργεί προανάκριση για τον αιφνίδιο θάνατο του 46χρονου, στο πλαίσιο της οποίας έχει παραγγελθεί διενέργεια νεκροψίας-νεκροτομής». http://www.thepressproject.gr/article/51389/Thanatos-metanasti- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --AT-Agiou-Panteleimona
  11. Όταν οι Έλληνες αυτοκτονούν... "Σύμφωνα με τα στοιχεία της «κλίμακας» κάθε 18 ώρες γίνεται μια απόπειρα αυτοκτονίας στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι από τους αυτόχειρες είναι άντρες, οι οποίοι έχουν χάσει τη δουλειά τους και νιώθουν ότι δεν μπορούν να στηρίξουν τις οικογένειές τους." http://gr.euronews.com/2013/09/11/austerity-linked-to-huge-rise-in-greek-suicides/
  12. Αυτοκτόνησε πολύτεκνος πατέρας 43χρονος, πατέρας 4 μικρών παιδιών, τον τελευταίο καιρό, ήταν άνεργος. Σοκαρισμένη είναι η τοπική κοινωνία στην Ιτέα Φωκίδας από μία ακόμη αυτοκτονία, αυτή τη φορά ενός πολύτεκνου πατέρα. Τον 43χρονο βρήκε η αδελφή του κρεμασμένο στη βεράντα του σπιτιού του. Για σκοινί είχε χρησιμοποιήσει έναν ιμάντα που έδεσε στα κάγκελα της βεράντας, για να βάλει τέλος με αυτόν τον τραγικό τρόπο στη ζωή του. Ο 43χρονος, πατέρας 4 μικρών παιδιών, τον τελευταίο καιρό, ήταν άνεργος. Σημειώνεται ότι στην Ιτέα, επίσης, το Σεπτέμβριο, αυτοκτόνησε ένας 57χρονος οικογενειάρχης και, λίγους μήνες πριν, στην Άμφισσα μία 53χρονη μητέρα, ενώ, με τον ίδιο τρόπο, κρεμάστηκε προχθές ένας 30χρονος στην Αράχωβα. http://www.cretalive.gr/greece/view/autoktonhse-poluteknos-pateras/121016
  13. Επειδή συχνά δεν ξέρουμε για τι μιλάμε, καλό είναι πρώτα να συμβουλευόμαστε το λεξικό: λογοκρισία η [loγokrisía] Ο25 : 1. ο προληπτικός έλεγχος που ασκείται συνήθ. από μια αρχή σε προϊόντα του γραπτού ιδίως λόγου αλλά και σε θεάματα ή ακροάματα (βιβλία, έντυπα, εφημερίδες, επιστολές, κινηματογραφικά ή θεατρικά έργα κτλ.) με δικαίωμα επέμβασης στο περιεχόμενό τους (διαγραφές, τροποποιήσεις, απαγόρευση δημοσιοποίησης, κυκλοφορίας κτλ.): Tο δικτατορικό καθεστώς επέβαλε αυστηρή ~ στον τύπο. Οι επιστολές προς και από τους κρατουμένους υποβάλλονται σε ~ από τη διεύθυνση των φυλακών. Προληπτική ~, ο έλεγχος που ασκείται πριν από τη δημοσιοποίηση, την κυκλοφορία των προϊόντων. (έκφρ.) η ψαλίδα* της λογοκρισίας. 2. η υπηρεσία που ασκεί τον έλεγχο: H ~ έκοψε μερικές σκηνές του έργου, γιατί τις θεώρησε πολύ τολμηρές. http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%B1&dq=
  14. Η Εθνική Τράπεζα πουλάει τη θυγατρική της Πανγαία και χρηματοδοτεί με δάνειο άνω των 400 εκατ. τον αγοραστή της σε μια συναλλαγή συνολικής αξίας άνω των 600 εκατ. ευρώ! http://www.thepressproject.gr/article/51121/Ki-omos-i-bomba-e ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika -ragi-To-melos-tou-TXS--A-Mperoutsos-paraitithike
  15. Δώδεκα νεκροί μετανάστες σε ανατροπή σκάφους στη Λευκάδα http://tvxs.gr/news/ellada/toylaxiston-8-nekroi-metanastes-se-perioxi-tis-leykadas
  16. lellos

    ΠΕΡΙ ΒΙΑΣ

    Ο καρκίνος από τη σκοπιά του αστικού κέρδους και από τη σκοπιά του εργατικού χρέους Οικογένεια Στουρνάρα ΕΠΕ Άλλο ένα υπέρογκο ποσό, 1,6 εκ. €, έχει χαριστεί στην οικογένεια του Υπουργού Οικονομικών για την επικοινωνιακή εκστρατεία πρόληψης του καρκίνου. O Γ. Στουρνάρας είναι συνώνυμο της φτωχοποίησης των Ελλήνων και της ευημερίας της οικογένειάς του. Έχει δύο οικογενειακές επιχειρήσεις με μετόχους τη σύζυγο και τις δύο κόρες του, την πρόσφατη «Mindview Σύµβουλοι Επιχειρήσεων και Έρευνας ΕΠΕ» και τη γνωστή «Mindwork Business Solutions ΕΠΕ», που είχε αναλάβει την εκστρατεία ενημέρωσης για την πολυφαρμακία από τον ΕΟΦ το 2012 με 435.000€. Γι΄ αυτό το θέμα έχουν γραφτεί πολλές σελίδες στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο και έγιναν ερωτήσεις στο Κοινοβούλιο γιατί, εκτός από το γεγονός ότι είναι η σύζυγος του μνημονιακού υπουργού, η Mindwork Business Solutions ΕΠΕ δεν έχει πληρώσει ασφαλιστικές εισφορές κατά το παρελθόν και έχει καταδικαστεί αμετάκλητα. Το αδίκημα είναι καταγραμμένο στο ποινικό μητρώο της εταιρείας και σύμφωνα με το ΠΔ 118/2007 καμιά εταιρεία δεν μπορεί να αναλάβει και να πληρωθεί έργο από το δημόσιο αν δεν υπάρχει καθαρό ποινικό μητρώο. Η προνομιακή, όμως, επιλογή της επιχείρησης της οικογένειας Στουρνάρα, παρά το λερωμένο ποινικό μητρώο, έχει παρελθόν. Τον Φεβρουάριο του 2011, όταν υπουργός Υγείας ήταν ο Ανδρέας Λοβέρδος και πρόεδρος του ΚΕΕΛΠΝΟ η Τ. Κουρέα- Κρεμαστινού, κατακυρώθηκε στην Mindwork μαζί με την εταιρεία Agenda Α.Ε το έργο «Εθνική Επικοινωνιακή Εκστρατεία πρόληψης του καρκίνου». Το ποσό ήταν τετραπλάσιο από αυτό του ΕΟΦ- για ίδιες δράσεις- και ανερχόταν στα 1.602.653€. Όταν η πρόσβαση των καρκινοπαθών στη φαρμακευτική αγωγή τους δυσκολεύει με κάθε νέο μέτρο του μνημονίου, χαρίζεται ένα αδικαιολόγητα υπέρογκο ποσό για ένα πρόγραμμα, το οποίο παράγει ανύπαρκτο κοινωνικό έργο και είναι ισχνό ως προς την αποτελεσματικότητα του σκοπού του. Στις 19-11-2012, από την σύζυγο του υπουργού, κ. Λ. Νικολοπούλου, παρουσιάσθηκε ο απολογισμός και αποκαλύφθηκε το άδειο κουστούμι των 1,6εκ€. Το πανάκριβο έργο πραγματοποιήθηκε με 200 εθελοντές από τους δήμους και τις κοινότητες και 300 μέλη εθελοντικών οργανώσεων (κυρίως κατά του καρκίνου αλλά και μελών της Ελληνικής ιστιοπλοϊκής ομοσπονδίας, της Λέσχης Αυτοκινήτου Βόλου, του Ναυτικού Ομίλου Βουλιαγμένης κ.ά.) και επιστημόνων, (λειτουργών των δομών του ΕΣΥ) προκειμένου να «εξασφαλιστεί η διάχυση και η συνέπεια των μηνυμάτων σ΄ όλη την επικράτεια». O ρόλος της Mindwork Business Solutions ΕΠΕ μοιάζει να περιορίζεται στο σχεδιασμό της επικοινωνιακής στρατηγικής για την πρόληψη του καρκίνου, δηλαδή ήταν ο ακριβοπληρωμένος «στρατηγικός νους» της καμπάνιας. Το υπουργείο Υγείας και το ΚΕΕΛΠΟ είχαν δρομολογήσει τις σχετικές δράσεις, όπως προκύπτει από Δελτία Τύπου. Το χειροπιαστό έργο της Mindwork Business Solutions ΕΠΕ μοιάζει να εξαντλείται στα οκτώ τεύχη του περιοδικού «Γραμμή ζωής» από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Οκτώβριο του 2012, με ενημερωτικά και συμβουλευτικά θέματα υγείας και καρκίνου. Η διάρκεια του προγράμματος θα έπρεπε να είναι διετής (Ιαν 2011 –Ιαν. 2013) όπως προκύπτει από την ευρωπαϊκή εφημερίδα, αλλά ήταν μικρότερη του έτους, όπως φαίνεται από τα περιοδικά και από τις εκδηλώσεις, που έγιναν για 5 είδη καρκίνου με διάρκεια, μόλις, ενός μήνα για κάθε είδος. Μια προκλητική δαπάνη, σε μνημονιακούς καιρούς, σε μια κοινωνία 3 εκ ανασφάλιστων χωρίς πρόσβαση στα αναγκαία φάρμακα. Όταν οι συμπολίτες μας παλεύουν για στοιχειώδη επιβίωση, τα κυβερνητικά πρόσωπα, οι συγγενείς και επιτελείς τους επωφελούνται από την εξουσία και εμπλέκονται σε προνομιακές σχέσεις νομής του δημοσίου χρήματος. Η οργή, όμως, συσσωρεύεται και θα ξεχειλίσει όσο και αν οι προύχοντες επαναπαύονται στον φόβο και την κατάθλιψη που έχουν παγιδεύσει την κοινωνία. Πηγή: Το Τεκμήριο Λευκάδα: Ειδοποιητήριο κατάσχεσης σπιτιού συνταξιούχου ανάπηρου οικοδόμου Σε οργάνωση ενάντια στις κατασχέσεις σπιτιών, μισθών και συντάξεων καλεί το Εργατικό Κέντρο Λευκάδας Ειδοποιητήριο κατάσχεσης για σπίτι 103 τ.μ. έχει στείλει η Εφορία Λευκάδας, σύμφωνα με καταγγελία στο Εργατικό Κέντρο. Το ειδοποιητήριο στάλθηκε σε συνταξιούχο ανάπηρο οικοδόμο, με βαθμό αναπηρίας 80%, καρκινοπαθή, καρδιακό και αναπηρική σύνταξη μόλις 510 ευρώ. Ο συνταξιούχος απέκτησε το σπίτι από την Εργατική Κατοικία το 1998 λόγω πολυτεκνίας (8 παιδιά). Το χρέος του ανέρχεται στα 9.848,97 ευρώ από αδυναμία καταβολής των δόσεων ενός δανείου, τη δεκαετία 2000-2010. Σε προσπάθεια διακανονισμού, η εφορία απαίτησε ελάχιστη μηνιαία δόση 300 ευρώ, ποσό το οποίο φυσικά και δεν μπορεί να διαθέσει, αφού η σύνταξη ίσα που αγγίζει τα 500 ευρώ. Τη βάρβαρη και αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης που απειλεί τα λαϊκά νοικοκυριά με πλειστηριασμούς και κατασχέσεις και την ίδια ώρα μοιράζει απλόχερα δισεκατομμύρια σε τράπεζες και εφοπλιστές καταγγέλλει το Εργατικό Κέντρο Λευκάδας. Αντιπροσωπεία του το επόμενο διάστημα θα πραγματοποιήσει διαμαρτυρία τόσο στη ΔΟΥ όσο και στην Περιφερειακή Διοίκηση, ενώ θα φέρει το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Καλεί τα λαϊκά στρώματα να οργανωθούν ενάντια στις κατασχέσεις μισθών, συντάξεων και επιδομάτων ανεργίας, να μην επιτρέψουν να γίνει κανένας πλειστηριασμός λαϊκής κατοικίας. 902 http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/11/blog-post_3413.html#more
  17. Καταλήψεις και μπομπότα! Κουράγιο, συνάδελφε, είναι πικρή η ξενιτιά, μπορεί και να σε γεμίσει χολή...
  18. Σωστά τα περί κοινωνίας, hemoglobin.
  19. Ο δημόσιος υπάλληλος, όπως και ο ιδιωτικός, μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει (καταλήψεις κτλ.). Με δεδομένη την υφιστάμενη πολιτειακή λειτουργία, το αν η πράξη του είναι ποινικά κολάσιμη θα το κρίνουν τα δικαστήρια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κρίση τους είναι κατ' ανάγκη ορθή.
  20. Και τίνος το σπίτι είναι η ΕΡΤ είπαμε;
  21. Πανεπιστήμιο της κοινωνίας των διδασκόντων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Κώστα Γαβρόγλου, Κύρκου Δοξιάδη, Μάκη Κουζέλη, Μιχάλη Σπουρδαλάκη Η σκόνη Πολλή σκόνη γύρω μας σήμερα, γύρω από το πανεπιστήμιο· δύσκολο να το δει κανείς καθαρά. Η σκόνη δεν λέει να κατακαθίσει. Τη δημιούργησε η κυβέρνηση με την επιχείρηση κατεδάφισής του. Η σκόνη, όμως, μπορεί και να είναι παραπέτασμα που αποκρύπτει διεργασίες σε εξέλιξη ή και να τη σηκώνει μια κινητοποίηση που τώρα μόλις σκαλίζει διερευνητικά το έδαφος. Τη σκόνη την εισπνέει όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα, αλλά και όλοι οι γύρω της. Κάνει την ατμόσφαιρα αποπνικτική, δεν αφήνει κανέναν να αναπνεύσει αλλά και προστατεύει όσους είναι λαθρεπιβάτες στο πανεπιστήμιο, όσους το έχουν ως πάρεργο. Αυτό που σηκώνει τη σκόνη δεν είναι μόνο τα συντρίμμια των προπυλαίων, αλλά ήδη κομμάτια του κυρίως ναού, αυτού που ήταν και είναι πανεπιστήμιο: του θεσμού που παράγει γνώση και καλλιεργεί την κριτική, μορφώνει πολίτες δημοκρατικούς και με κρίση, δοκιμάζει και ελέγχει θεωρίες και εφαρμογές, τροφοδοτεί την κοινωνία με προϊόντα έρευνας και στελέχη ικανά για την εξασφάλιση ανάπτυξης και κοινωνικής προόδου. Αυτός ο θεσμός, με αυτά τα κοινωνικά και επιστημολογικά χαρακτηριστικά, είναι που βάλλεται από τις πολιτικές αλόγιστης περικοπής της χρηματοδότησης των πανεπιστημίων, υφαρπαγής των περιουσιών τους, απόλυσης των στελεχών τους, αλλά και ριζικής ανατροπής του καθεστώτος τροφοδότησής τους μέσω ενός λυκείου που μετατρέπει τη γνώση πλήρως σε εξεταστικό παραπροϊόν. Η κατεδάφιση του πανεπιστημίου τα τελευταία χρόνια δεν είναι αποτέλεσμα «λαθών» και «παραβλέψεων», αλλά συνειδητές επιλογές πολιτικών και συγκεκριμένων πανεπιστημιακών να υλοποιήσουν τις πιο έξαλλες φαντασιώσεις τους, τα πιο επιθετικά σχέδια, τις πιο χρεοκοπημένες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Στόχος τους το ξερίζωμα ενός δημόσιου θεσμού που παράγει και μεταδίδει γνώση σε άτομα που έχουν το δικαίωμα να την αποκτήσουν δωρεάν. Σύμμαχοί τους, μια χούφτα πανεπιστημιακοί. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, βέβαια, αυτό. Το είχαν διαλαλήσει στη Βουλή πολλοί, στη φιέστα υπερψήφισης του νόμου Διαμαντοπούλου. Είναι η ώρα της ήττας της Αριστεράς, της μεταπολίτευσης, και το νέο πανεπιστήμιο αυτό εκφράζει, έλεγαν και ξανάλεγαν οι εισηγητές. Κουβέντα οι συνταγματολόγοι της υπεύθυνης παρέμβασης, κουβέντα οι «αριστεροί της ευθύνης», κουβέντα οι κυβερνητικοί του ΠΑΣΟΚ – κρυφή χαρά γεμάτοι όσοι έμειναν σιωπηλοί, μιας και αυτή ήταν η επιθυμία τους. Στόχος όλων να βγάλει το σκασμό η μεταπολίτευση, αυτή που, παρά τα όσα στραβά, τους ανέδειξε κοινωνικά και πολιτικά, αλλά τώρα τους είναι εμπόδιο. Απορίες Ζώντας αυτή την κατάσταση, αναρωτιέται κανείς πού είναι οι φοιτητές. Γιατί ένα τόσο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας δεν ξεσηκώνεται, δεν εξοργίζεται όταν συγκεκριμένες πολιτικές του στερούν όνειρα, προοπτικές και το καταδικάζουν να συναινέσει σε μία συντηρητικοποίηση της καθημερινότητας του. Πού είναι, αλήθεια, οι φοιτητές για να θέσουν το ερώτημα τι συνιστά δημοκρατία σήμερα στο πανεπιστήμιο, να την υπερασπιστούν και να τη βαθύνουν, διερευνώντας νέους τρόπους συλλογικών αποφάσεων και δράσεων; Πού είναι, όμως, και οι διδάσκοντες; Όχι εκείνοι που ελεεινολογούν και μετατρέπουν κάθε αρνητικό στον μικρόκοσμό τους σε παραδειγματική περίπτωση, ούτε εκείνοι που στρουθοκαμηλίζουν για όσα κάνει η κυβέρνηση, ούτε εκείνοι –και είναι τώρα πια πολλοί– που είναι ή ήταν διορισμένοι σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις και, ενώ έχουν χάσει κάθε επαφή με τα του πανεπιστημίου, εμφανίζονται τώρα ως σωτήρες του. Πού είναι οι άλλοι διδάσκοντες; Όσοι και όσες μόνοι ή σε μικρές ομάδες έχουν αποφασίσει να εργάζονται κάτω από εξοντωτικές συνθήκες και με γνώμονα να προσφέρουν όσο περισσότερα μπορούν και να κρατήσουν ζωντανό ό,τι πιο δημοκρατικό και απελευθερωτικό έχει κατακτηθεί στο πανεπιστήμιο; Τους έχει, και αυτούς, παραλύσει ο φόβος; Έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στις συλλογικές προσπάθειες; Είναι η σιωπή τους μια στάση κριτικής στις άστοχες επιλογές της δικής μας Αριστεράς και των δικών μας αριστερών; Όλα μαζί; Αυτή η αδράνεια πρέπει να προβληματίσει όλους μας, χωρίς να οδηγηθούμε σε εύκολες και βολικές απαντήσεις. Ευτυχώς, υπάρχουν οι διοικητικοί. Κατάφεραν να υπερβούν τις δικές τους αγκυλώσεις και να προβάλουν όχι μόνο ένα αγωνιστικό και ενωτικό «παρών», αλλά και να αναδείξουν τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει το πανεπιστήμιο στο σύνολό του. Αποδόμηση Το συνολικό εγχείρημα κατεδάφισης του πανεπιστημίου οδηγεί στην ακύρωση των διδασκόντων. Ό,τι απομείνει από το γκρέμισμα δύσκολα θα παράγει γνώση με επίγνωση των συνεπειών της, εφόσον η διαδικασία παραγωγής της δεν θα υφίσταται τον κριτικό έλεγχο όσων εργάζονται γι’ αυτήν ή τη δοκιμάζουν στην προσπάθειά τους να την οικειοποιηθούν μαθαίνοντας. Το έργο των διδασκόντων γίνεται αργά αλλά σταθερά διεκπεραιωτικό, έργο εντολοδόχων. Και βέβαια ανάλογα διαμορφώνεται και το περιεχόμενο αυτού του έργου, απλή αναπαραγωγή ήδη υφιστάμενων πληροφοριών, εξού και επιμηκύνεται ή περιορίζεται χωρίς δυσκολία. Οι ίδιοι οι διδάσκοντες φαίνεται πως αποδέχτηκαν άλλωστε μάλλον εύκολα ότι δεν χρειάζεται να συζητούν, να διαμορφώνουν γνώμη, να ανταλλάσσουν επιχειρήματα, αν κρίνει κανείς από την περιορισμένη αντίσταση στις διαδικασίες ηλεκτρονικής ψήφου που επέβαλε η ανάδειξη των συμβουλίων. Η κρίση αντιπροσώπευσης στα πανεπιστήμια, η κρίση δημοκρατίας στην καθημερινή του λειτουργία, η αποδιάρθρωση των συλλογικών οργάνων εκδηλώθηκαν με την επίθεση που δέχονται οι εκπρόσωποι των πανεπιστημιακών, όπως στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου εκλεγμένοι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι διώκονται ποινικά επειδή εκτελούσαν τις αυτονόητες υποχρεώσεις τους. Η κυβερνητική πολιτική θεωρεί δυνάμει άχρηστους τους πανεπιστημιακούς δασκάλους. Πολλούς, πάρα πολλούς, όσους εργάζονταν με σύμβαση, τους έχει ήδη εκδιώξει. Άλλους τόσους το υπουργείο απλώς δεν τους διορίζει κι ας έχουν εκλεγεί ήδη εδώ και χρόνια, αφήνοντας το σώμα των πανεπιστημιακών να γερνάει μέχρι τη φυσική του κατάληξη, όταν οι υψηλής στάθμης νέοι επιστήμονες και ερευνητές (οι καλύτερα μορφωμένοι που έβγαλε ποτέ η χώρα) καταδικάζονται σε ανεργία, στρέφονται σε άλλες εργασίες ή στο εξωτερικό. Με ευθύνη πολλών μέσα στα ιδρύματα υπάρχει μια ολοένα αυξανόμενη τάση για εκμετάλλευση της απλήρωτης εργασίας όλων εκείνων των νέων ανθρώπων που δεν έχουν άλλη ευκαιρία να ασκήσουν διδακτικά και ερευνητικά αυτό που έμαθαν, με το καθεστώς αυτό να διαιωνίζεται μέσα από μια αμφιλεγόμενη υπόσχεση απόκτησης «προσόντων» για μια ενδεχόμενα μονιμότερη σχέση τους με το πανεπιστήμιο. Η αύξηση των ωρών διδασκαλίας απλώς προετοιμάζει την ιδεολογική νομιμοποίηση της επερχόμενης απόλυσης μέσω καταργήσεων και συγχωνεύσεων που θα «αποδείξουν» πως η δουλειά γίνεται και με πολύ λιγότερο προσωπικό, χωρίς «δασκάλους». Γίνεται μάλιστα τόσο καλά, που μια χαρά μπορούν να την αναλάβουν και ιδιώτες, «προσφέροντας» στα νοικοκυριά της εξαθλίωσης φτηνή κατάρτιση σε δεξιότητες απαραίτητες για την αγορά. Και μπορούν μάλιστα να την αναλάβουν εύκολα τώρα που φθηναίνει, που όλο και λιγότερο προσωπικό, όλο και πιο συρρικνωμένη υποδομή απαιτεί. Νέα Γνώση Οφείλουμε, δουλειά μας είναι άλλωστε –αυτή είναι η δουλειά μας!–, να σκεφτούμε γιατί μια τέτοια εξέλιξη, και μάλιστα με τέτοια σπουδή και καταστροφική εμμονή, είναι δυνατή. Να σκεφτούμε γιατί κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, και μάλιστα οι ηγεμονικές, επενδύουν στην κατάργηση του πανεπιστημίου, στην υποκατάστασή του από έναν επιμορφωτικό θεσμό περιορισμένης αρμοδιότητας. Να σκεφτούμε γιατί δεν είναι πια κοινωνικά απαραίτητη η παραγωγή νέας γνώσης, και γιατί η συζήτηση γύρω από την οικονομικά πρόσφορη γνώση σχετίζεται σχεδόν αποκλειστικά με την «καινοτομία». Και το κυνήγι μιας αδιευκρίνιστης και σχεδόν μεταφυσικής έννοιας, της «καινοτομίας», κοντεύει να αποτελέσει τον μοναδικό στόχο της ερευνητικής δραστηριότητας. Μπορεί να φαίνεται εύκολο να φανταστούμε γιατί αυτές οι δυνάμεις δεν θέλουν την κριτική και αυτόνομη σκέψη, δεν συμπαθούν τον λόγο (αυτόν που με έμφαση ονομάζουμε «ορθό»), την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και επιχειρημάτων, τη δημοκρατική συνθήκη αντιλογίας – αυτά πράγματι εκπροσωπεί ή μάλλον αυτά είναι το πανεπιστήμιο. Αλλά και εμείς δεν κατορθώσαμε να συγκροτήσουμε μια συνεπή κριτική ενάντια στα ιδεολογήματα περί «κοινωνίας της γνώσης», τα οποία προβλήθηκαν ως η πανάκεια που θα εξασφάλιζε την κοινωνική ευημερία. Δεν καταλάβαμε έγκαιρα ότι η «κοινωνία της γνώσης» ήταν ένα λάκτισμα για να αλλάξουν άρδην όλοι οι θεσμοί και οι διαδικασίες παραγωγής γνώσης, και να γίνει η χρηματοδοτούμενη έρευνα, ανεξάρτητα από τα αποτελέσματά της, ανεξάρτητα από τις ώρες απασχόλησης όσων την επιτελούν, η μόνη, τελικά, «έγκυρη» έρευνα. Ως κριτήριο αριστείας έχει καθιερωθεί η δυνατότητα να «φέρνει» κανείς χρήματα και προγράμματα στο πανεπιστήμιο. Κανέναν σχεδόν «αρμόδιο» δεν ενδιαφέρει η ουσία και τα αποτελέσματα αυτών των διεργασιών. Και δεν εκπλήσσει, πράγματι, που οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της σαρωτικής απαξίωσης, περιθωριοποίησης και καταστροφικής επίθεσης. Από την κριτική ζουν, στη χειραφέτηση των πολιτών και στον εκδημοκρατισμό των κοινωνικών σχέσεων αποσκοπούν, πολιτισμός είναι το υλικό τους και οι νεωτερικές αρχές της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης ο γνώμονας οργάνωσης και ανάπτυξής τους. Δεν εξυπηρετούν, επομένως, τις στρατηγικές δυνάμεων που θέλουν να περιορίσουν τη δημοκρατία και τους θεσμικούς της όρους, θεωρούν (επενδυτική, όχι μόνο οικονομικά) «ευκαιρία» τον περιορισμό της αυτόνομης κρίσης και της λογικής επιλογής, των συλλογικών διαδικασιών συζήτησης και αναζήτησης, όλων εκείνων που θέλουν να πιστεύουν και να πιστέψουμε και οι υπόλοιποι πως η Ιστορία τελείωσε, πως δεν υπάρχουν εναλλακτικές, πως τώρα πια διαχειριζόμαστε τα υπάρχοντα και δεν ψάχνουμε για νέες λύσεις, νέες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, επικοινωνίας, πολιτισμικής ανάπτυξης. Και βέβαια αυτό δεν ισχύει μόνο για την Ελλάδα, που απλώς βρέθηκε στη θέση να μπορεί να της επιβληθεί ένα τέτοιο «Τέλος της Ιστορίας» σχετικά ανώδυνα για εκείνους που της το επιβάλλουν. Η επίθεση ενάντια σε αυτούς τους πανεπιστημιακούς κλάδους είναι ευρωπαϊκό και παγκόσμιο φαινόμενο. Η ένταση, το βάθος αλλά και ο βάρβαρος τρόπος αποτελούν ελληνική ιδιαιτερότητα, ενταγμένη στην τροπή που έχει δοθεί στην οικονομική και πολιτική κρίση. Στο κάτω κάτω, η ευκολία της εισαγωγής προϊόντων μπορεί να ισχύσει και για την ελάχιστη απαραίτητη κοινωνικο-επιστημονική γνώση· ας παράγουν άλλοι ό,τι χρειαζόμαστε σε πολιτισμό, πολιτικό και κοινωνικό σχεδιασμό και αντίστοιχα πρότυπα οργάνωσης. Ξέρουμε ήδη ότι η μετακίνηση που επιτρέπει τη συρρίκνωση του πανεπιστημίου σε ένα ελιτίστικο σχήμα δήθεν αριστείας, χωρίς ισχυρή κοινωνική αμφισβήτηση, δεν είναι άλλη από τη δοκιμασμένη πλέον «σχολειοποίηση» των προπτυχιακών σπουδών που απευθύνονται στη μεγάλη μάζα των φοιτητών, με παράλληλο κλείσιμο (και διά των υψηλών διδάκτρων) των μεταπτυχιακών. Το σήμερα του ελληνικού πανεπιστημίου με αυτή τη μετακίνηση έχει κυρίως να κάνει και με τις συνέπειές της. Ασχήμιες Σίγουρα αυτό που γκρεμίζεται δεν είναι ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής. Το συνηθέστερο, πειστικότερο και ισχυρότερο επιχείρημα όσων σήμερα κλοτσάνε με μένος ό,τι έχει μείνει ακόμα όρθιο από το πανεπιστημιακό οικοδόμημα είναι το παρελθόν του, η ασκήμια του, η δυσλειτουργικότητα και αναποτελεσματικότητά του, το αταίριαστο της μορφής του με ό,τι προσφέρθηκε ως «εκσυγχρονισμός» της ελληνικής κοινωνίας. Η ένταση αυτής της εκδικητικής μανίας μπορεί να εξηγηθεί μονάχα ως αντίδραση για όλα τα καλά που έχει κάνει το ελληνικό πανεπιστήμιο. Είναι πολλά, και το καθένα αποτελεί και μία ρήξη με παλιές και βολικές συνήθειες: η συστηματική καθιέρωση πολλών κλάδων των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, ερευνητικές δραστηριότητες εφάμιλλες με αυτές των πραγματικών ομάδων αριστείας διεθνώς, εξαιρετικοί φοιτητές που λαμβάνουν τις πιο απαιτητικές υποτροφίες, συγγραφή υψηλότατου επιπέδου μονογραφιών και διδακτικών συγγραμμάτων, υποδειγματικές μεταφράσεις, διεθνείς συνεργασίες που έχουν συ
  22. ΕΣΕΕ και ΟΙΥΕ: Φιάσκο το κυριακάτικο άνοιγμα των καταστημάτων Ένα στα τέσσερα καταστήματα σε όλη την Ελλάδα και ένα στα τρία καταστήματα στην Αττική άνοιξαν την Κυριακή, σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου, η οποία χαρακτηρίζει χαμηλότερη των προσδοκιών τη χθεσινή εμπορική κίνηση Όπως αναφέρει συγκεκριμένα η Συνομοσπονδία σε ανακοίνωσή της, κατά την πρώτη Κυριακή προαιρετικής λειτουργίας, η εμπορική κίνηση σε όσα καταστήματα επέλεξαν να είναι ανοιχτά «δεν ανταποκρίθηκε στις αναμενόμενες προσδοκίες» με εξαίρεση το κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και εν μέρει του Πειραιά, της Κηφισιάς και της Γλυφάδας. Μία καλή εξήγηση, σύμφωνα με την ΕΣΕΕ, για τη θετική ανταπόκριση του καταναλωτικού κοινού στις συγκεκριμένες αγορές ήταν «οι εξαιρετικές καιρικές συνθήκες που βοήθησαν πολύ στην ενίσχυση της επισκεψιμότητας στα κέντρα των μεγάλων πόλεων και σε περιφερειακές αγορές, όπου συνδύαζαν τον περίπατο με την κατανάλωση σε εμπορικά καταστήματα και επιχειρήσεις εστίασης». Παραταύτα, τονίζει η ΕΣΕΕ, τα κυριακάτικα αποτελέσματα φαίνονται να μην είναι ικανοποιητικά για τους περισσότερους καταστηματάρχες σε αντίθεση με την ημέρα έναρξης των «μίνι εκπτώσεων» και ιδιαίτερα το Σάββατο 2 Νοεμβρίου, οπότε και η κίνηση ήταν αυξημένη. «Οι πωλήσεις της Κυριακής ήταν περιορισμένες και χαμηλότερες των πρώτων δύο ημερών των ενδιάμεσων εκπτώσεων», υπογραμμίζει η Συνομοσπονδία, τονίζοντας ότι ευνοημένοι ήταν τα καταστήματα που ανήκουν σε μεγάλες αλυσίδες και σε μεγάλα εμπορικά κέντρα. Σε ό,τι αφορά στον κλάδο των τροφίμων η ΕΣΕΕ σημειώνει οι μεγάλες αλυσίδες όπως οι Σκλαβενίτης, Βερόπουλος και ΙΝΚΑ, όπως και πολλές τοπικές αλυσίδες παρέμειναν κλειστές, ενώ «όσες άνοιξαν δεν κάλυψαν τα έξοδα λειτουργίας τους». Ιδιωτικοί υπάλληλοι:«Φάτε μάτια ψάρια» η αγοραστική κίνηση της Κυριακής «Η μάχη για την Κυριακή-αργία συνεχίζεται» διαμηνύει η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας (ΟΙΥΕ), που, αναφερόμενη στα πρώτα στοιχεία που έδωσαν οι ίδιοι οι έμποροι για την κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων, υποστηρίζει πως συνοψίζονται στη φράση «φάτε μάτια ψάρια». «Οι καταναλωτές έκαναν τη βόλτα τους, είδαν τις βιτρίνες και απεχώρησαν χωρίς τσάντες με ψώνια, επιβεβαιώνοντας στην πράξη πλέον ότι δεν μας λείπουν οι ώρες για να ψωνίσουμε, αλλά τα χρήματα για να ζήσουμε» τονίζει και βάζει στο στόχαστρό της την ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης: «Μετά από όλα αυτά, είναι απορίας άξιον, το πώς ο Υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης μαζί με το βοηθό του κ. Θ. Σκορδά είδαν ότι οι καταναλωτές αγκάλιασαν την Κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων και δήλωσαν ότι το μέτρο τους στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία». Σύμφωνα με την ΟΙΥΕ η απεργία που είχε εξαγγείλει για χθες Κυριακή στέφθηκε με σημαντική επιτυχία, ενώ υποστηρίζει πως η εικόνα που μετέφεραν χθες συγκεκριμένα ΜΜΕ, το Υπουργείο Ανάπτυξης, ο ΣΕΛΠΕ, ο Εμπορικός Σύλλογος Αθήνας, αλλά και ο Δήμαρχος της «ότι δήθεν η πρεμιέρα της Κυριακάτικης λειτουργίας των καταστημάτων υπήρξε επιτυχής, μιας και το καταναλωτικό κοινό επιβράβευσε το άνοιγμα των καταστημάτων και ο τζίρος παράλληλα κυμάνθηκε σε ικανοποιητικά επίπεδα, είναι πέρα για πέρα αναληθής και σκόπιμα απέχει από την πραγματικότητα». Ειδικότερα, αναφέρει πως στις περισσότερες πόλεις της περιφέρειας (και σε ποσοστό άνω του 70%) μετά από αποφάσεις των κατά τόπους εμπορικών συλλόγων και λόγω της απεργίας των εμποροϋπαλλήλων τα καταστήματα δεν άνοιξαν, ενώ εμπορικοί σύλλογοι και σωματεία εργαζομένων διοργάνωσαν κοινές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και παρεμβάσεις σε αρκετές πόλεις. Σύμφωνα πάντα με την Ομοσπονδία των Ιδιωτικών Υπαλλήλων, οι μεγάλες γνωστές πολυεθνικού χαρακτήρα αλυσίδες, επιχείρησαν να λειτουργήσουν, όμως σε πολλές περιπτώσεις μετά από παρεμβάσεις των απεργών αναγκάστηκαν να κλείσουν, ενώ η μάχη της «επικοινωνίας» δόθηκε σε 2 – 3 μεγάλες πόλεις της χώρας (Αθήνα,Θεσσαλονίκη, Πάτρα), όπου λειτούργησε μόνο μερίδα των καταστημάτων και αυτό σε συγκεκριμένους Δήμους, περιοχές και εμπορικές ζώνες. Ειδικότερα για την Αθήνα αναφέρει πως στο κέντρο τα καταστήματα που λειτούργησαν ήταν μόνο στην οδού Ερμού, καθώς και κάποια άλλα στους τριγύρω δρόμους. Η ΟΙΥΕ κάνει λόγο για προσπάθεια διαφήμισης ενός μέτρου που επιβλήθηκε από την τρόικα και εκχωρήθηκε ως δώρο στις πολυεθνικές και προαναγγέλλει συνέχιση του αγώνα ενάντια στην κατάργηση της Κυριακής-Αργίας. http://www.thepressproject.gr/article/50227/ESEE- ## no greeklish please! ## - oxi fragolevantika grapste kalytera sta agglika --OIUE-Fiasko-to-kuriakatiko-anoigma-ton-katastimaton
  23. Βόμβα Παυλόπουλου: Δεν ήταν τρομοκράτες, ήταν εκτελεστές Νέες διαστάσεις στις εν εξελίξει ερευνες για τους δράστες του διπλού φονικού δίνουν οι δηλώσεις του Προκόπη Παυλόπουλου, ο οποιος επισημαίνει ότι δεν πρόκειται για τρομοκρατία όπως αυτή εxει αναπτυχθεί και εξελιχθεί στην Ελλάδα. Η προσέγγιση αυτή δίνει νέα τροπή στις έρευνες για το προφίλ των δραστών που μέχρι τώρα έτειναν σε ακροαριστερες ομάδες. Όπως φαινεται υιοθετείται το σενάριο των πληρωμενων δολοφόνων, με συμβόλαιο θανάτου, παραπέμποντας ακόμα και σε ξεκαθάρισμα λογαριασμων εντος της Χρυσής Αυγής. Παράλληλα ενισχύεται και το κίνητρο της προσπάθειας αποσταθεροποίησης του συστήματος μέσα από προβοκατόρικες ενέργειες. Σε κάθε περίπτωση οι εξελίξεις αναμένονται ραγδαίες, αν και θεωρείται ιδιαίτερα δύσκολη η ταυτοποίηση των δραστών. Σε πολιτικο επίπεδο αναμενονται διακομματικές πρώτοβουλιες και δράσεις κατα της βίας με συλλαλητήρια αντίστοιχα με αυτα που έχουν διοργανωθεί στην Ιταλία. http://www.sofokleousin.gr/archives/146172.html
  24. Δεν έχω πρόβλημα να συζητάω με φασιστάκια, μπούλη, το έχεις ήδη καταλάβει. Αλλά όταν ο φασισμός συνδυάζεται με νοημοσύνη κάτω του μετρίου καταντάει ανηδονικό.
×
×
  • Δημιουργία νέας...