Jump to content

pastel

Prominent Members
  • Content Count

    135
  • Joined

  • Last visited

3 Followers

About pastel

  • Rank
    Τελειόφοιτος (επίπεδο IV)

Μέθοδοι επικοινωνίας

  • Website URL
    http://

Πληροφορίες προφίλ

  • Σχολή
    Ιατρική
  • Sex
    Female
  • Φύλο
    Female

Recent Profile Visitors

4.339 profile views
  1. Αγοράζω σε λογική τιμή τα βιβλία : 1. Παθολογοανατομική βάση Νοσημάτων, αλλά τον 2ο τόμο 2. Παθολογική Ανατομική του Σιβρίδη. και βιβλία Κυτταρολογίας, ελληνικά ή ξένα.
  2. Πολιτική και οικονομία, Ρήξη φ. 71 — February 6, 2011 12:59 pm Ποιά η εναλλακτική έξοδος από το μνημόνιο του Μ. Χατζηπέτρου Εννέα μήνες μετά την υπογραφή και εφαρμογή του επαίσχυντου Μνημονίου, είμαστε σε θέση να κάνουμε κάποιες χρήσιμες παρατηρήσεις ως προς τα παρακάτω: Στην Ελλάδα υπάρχει ταύτιση φιλελευθέρων και αριστερών οικονομολόγων στο ότι το Μνημόνιο φέρνει ύφεση και ανεργία, που με τη σειρά τους επιτείνουν το χρέος, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε ένα φαύλο κύκλο ανατροφοδότησης του εν λόγω τριπτύχου (ύφεση, ανεργία, χρέος κ.ο.κ). Ταύτιση υπάρχει περίπου και στις αιτίες της διεθνούς διάστασης της κρίσης, δηλαδή στην αυτονόμηση του χρηματιστικού κεφαλαίου από το παραγωγικό. Εδώ οι συγκλίσεις σταματούν. H κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς το 2008 έδειξε δύο πράγματα: Πρώτο, το ότι η παγκοσμιοποίηση όπως την ξέρουμε τελείωσε. Για άλλη μια φορά αποδείχθηκε ότι, «στη ροή της ιστορίας, όποια καπιταλιστική οικονομία μετασχηματίστηκε σε χρηματιστική έχασε την ηγεμονία της προς όφελος της παραγωγικής χώρας-δανειστή» (Τζ. Αρίγκι–Γ. Καραμπελιάς). Οι ιταλικές πόλεις, και ιδιαίτερα η Γένοβα, με τη στροφή τους στη χρηματιστική οικονομία, άρχισαν να χάνουν σταδιακά το προβάδισμα από την ανερχόμενη τότε Ολλανδία, την οποία διαδέχθηκε η Μ. Βρετανία, για να παραδώσει με τη σειρά της τη σκυτάλη στις ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και σήμερα με τις ΗΠΑ και την Κίνα. 2ον, «Το μοντέλο δυτικός-εβραιοαγγλοαμερικάνος τραπεζίτης-Ασιάτης παραγωγός, μας τελείωσε» (Δ. Γεωργόπουλος). Τις δύο προηγούμενες δεκαετίες, υπήρχε η «αφέλεια» των Δυτικών, που πίστευαν ότι η βαριά οχληρή βιομηχανία θα έμενε στην Ασία και τη Λ. Αμερική, ενώ η τεχνολογία και το τραπεζικό σύστημα στη Δύση –κι έτσι όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι, και ο Δυτικός μισθωτός των 1500 ευρώ και ο Κινέζος των 100 δολαρίων. Πλην όμως, τώρα, η Κίνα καθίσταται ικανή να αντιγράψει τα πάντα, ενώ η υπόλοιπη Ασία και η Λατινική Αμερική δεν αφήνουν πλέον τους Δυτικούς να τους εκμεταλλεύονται όπως τις προηγούμενες δεκαετίες. Το διεθνές πολιτικό σκηνικό, επομένως, μεταβάλλεται δραματικά τα τελευταία χρόνια, οι τεκτονικές πλάκες μετακινούνται και τίποτε δεν είναι όπως πριν. Η ελληνική περίπτωση Η Ελλάδα εντάχθηκε παρασιτικά στη Δύση. Η όποια βιομηχανική της ανάπτυξη, που την κατηγοριοποιούσε, κατά τη δεκαετία του ’70, σε μια κατάσταση ανάλογη των σημερινών νεοανερχόμενων οικονομικών δυνάμεων (χώρες ΑΧΕ στην οικονομική βιβλιογραφία της εποχής, ήτοι Αργεντινή, Χιλή, Ελλάδα –τι ειρωνεία!–), εξαντλήθηκε από το ίδιο το φαύλο πολιτικό σύστημα. Η φαινομενική ευημερία των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων οφειλόταν στη «γεωπολιτική αξία του οικοπέδου Ελλάς» (Π. Κονδύλης) και στους σχεδιασμούς των Γερμανογάλλων σε σχέση με αυτή. Το μνημόνιο ως υποθήκη Ας παρομοιάσουμε την πατρίδα μας με μιας τεράστιας αξίας γη, που έχει στα όριά της ένα κακοχτισμένο σπίτι και έναν ανίκανο και κλέφτη διαχειριστή. Αντί ο τελευταίος να αναλάβει τις ευθύνες του, δανείζεται συνεχώς, με αποτέλεσμα τα τελευταία δανεικά (αυτά της τρόικας) να υποθηκεύσουν με διπλή υποθήκη τη γη μας. Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα, ποικίλες φωνές έρχονται να αμφισβητήσουν αυτό τον διαχειριστή. Προέρχονται από διαφορετικές ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες. Στρατηγικές εξόδου από το μνημόνιο Η φιλελεύθερη άποψη. Αυτή εκφράζεται κυρίως από φιλελεύθερους οικονομολόγους, φίλα προσκείμενους στην ηγεσία της Ν.Δ. Άλλωστε, να μην ξεχνάμε ότι οι ίδιοι, κ.κ. Σαμαράς και Μηταράκης, είναι οικονομολόγοι. Εκείνο που εντυπωσιάζει στη φιλελεύθερη αντιμνημονιακή άποψη είναι ότι μένει στενά στη κριτική του φαύλου κύκλου ύφεσης-ανεργίας-χρέους, που αναπαράγει το Μνημόνιο, και δεν προχωράει παραπέρα. Η κατοχή της χώρας και η τριπλή υποθήκη μένουν στο απυρόβλητο. Το μείγμα των αιτημάτων της Δεξιάς περιλαμβάνει αποκρατικοποιήσεις και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, ώστε να αποτινάξουμε από πάνω μας την επαχθή υποθήκη. Εναποθέτει στα ευρω-ομόλογα και την επιμήκυνση του δανεισμού τις ελπίδες εξόδου, ενώ ψελλίζει και κάτι περί επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου. Οι θέσεις αυτές συνεπάγονται διάφορους κινδύνους, για παράδειγμα αν στα πλαίσιά τους πωληθεί έστω και σε υψηλή τιμή η Αγροτική Τράπεζα, αυτή η επιλογή πρακτικά θα έχει χαρίσει μεγάλο μέρος της γης των Ελλήνων αγροτών στον αγοραστή (μέσω των δανείων και των υποθηκών). Οι αριστερές απόψεις Το ΚΚΕ προτείνει την κρατικοποίηση των πάντων. Φρονίμως ποιόν, δεν μιλάει για άρνηση χρέους (άλλωστε και οι Μπολσεβίκοι ανέλαβαν μέρος χρεών της τσαρικής Ρωσίας). Ως ριζικό φάρμακο προτείνει την πάγια θέση του περί αποχώρησης από την Ε.Ε. Η άποψη της αποχώρησης από την Ευρωζώνη Αυτή υποστηρίζεται από αναλυτές που έχουν ομοιότητες, αλλά και διαφορές μεταξύ τους. Την αποχώρηση από το ευρώ, ως λύση στη γενεσιουργό αιτία του χρέους των χωρών του Νότου, προτείνει ο καθηγητής στο Ηνωμένο Βασίλειο, Κ. Λαπαβίτσας, ο οποίος επηρεάζεται εξίσου και από την παραδοσιακή «αντιευρώ» αγγλοσαξονική σχολή. Ο Δ. Καζάκης προκρίνει, εκτός από την αποχώρηση από το ευρώ, και την επιστροφή στη δραχμή, και την έξοδο από την Ε.Ε., την παράλληλη άρνηση του μεγαλύτερου μέρους του χρέους της χώρας (πλην αυτού που χρωστάμε σε μεμονωμένους ιδιώτες και ασφαλιστικά ταμεία του εξωτερικού –δηλαδή ένα 20%). Οι απόψεις αυτές θα ήταν μονόδρομος –όχι βέβαια σε όλο το εύρος τους – σε περίπτωση διάλυσης της Ευρωζώνης ή σε περίπτωση διάσπασής της με ένα νέο γερμανικό ευρώ. Όμως η μεγάλη αδυναμία αυτών των απόψεων είναι το πολιτικό κενό στο οποίο βρίσκονται, γιατί δεν τοποθετούνται πάνω στη διεθνή και την εθνική πολιτική και γεωπολιτική συγκυρία. Στη Δύση (Ευρώπη–ΗΠΑ), η ταύτιση σοσιαλιστών και νεοφιλελευθέρων παροξύνει τα αδιέξοδα. Διαλυτικά ακροδεξιά φαινόμενα κάνουν έντονη την εμφάνισή τους στη λογική του «κοιτάω την πάρτη μου» (Λίγκα του Βορρά, Βλάαμς Μπλοκ, Κόμμα του Τσαγιού) και επιτίθενται έντονα στην όποια λογική κοινωνικής προστασίας ή άρσης περιφερειακών ανισοτήτων. Αυτό το κλίμα παρέχει μια κοινωνική βάση που θα νομιμοποιήσει τις κυβερνήσεις να αντιδράσουν πολύ αρνητικά σε μια τέτοια κατεύθυνση. Μια τέτοιου τύπου άρνηση του χρέους θα συσπειρώσει εναντίον μας δυνάμεις που θα μας λιώσουν εδώ και τώρα για παραδειγματισμό. Επίσης, η επιστροφή στη δραχμή θα αυξήσει αμέσως κατά 30% το χρέος, οπότε, όποιο «κούρεμα» και να γίνει, μοιραία θα επιστρέψουμε στην ίδια κατάσταση που ήμασταν, μη έχοντας άλλη επιλογή πέρα από την ολική άρνηση του χρέους, επιστρέφοντας στο αδιέξοδο που θίξαμε παραπάνω. Απέναντι σ’ αυτές τις προτάσεις, η ίδια η πραγματικότητα έχει πολλά να μας διδάξει. Για παράδειγμα, ο σημερινός πρόεδρος του Ισημερινού, Ρ. Κορέα, απέδειξε ότι μπορεί, στη λογική της άρνησης του επαχθούς χρέους, να γίνει αναδιαπραγμάτευση και κούρεμα ακόμα και με ένα σκληρό νόμισμα. Υπενθυμίζουμε ότι η χώρα έχει συνδεδεμένο το νόμισμά της με το δολάριο των ΗΠΑ. Παράλληλα με όλα αυτά, είναι σαφές ότι οι παραπάνω απόψεις προσπερνούν εντελώς τον νεο-οθωμανικό παράγοντα, αλλά και τα παιχνίδια αποσταθεροποίησης που παίζουν χρόνια τώρα ΗΠΑ και Γερμανία στα Βαλκάνια, με φόντο τον έλεγχο της Ευρασίας και της Μ. Ανατολής. Όπως δήλωσε κι ένας αναλυτής: «Αν πούμε δεν πληρώνω φράγκο, θα στείλουν την Τουρκία να εισπράξει». Διαφωτιστικό ως προς το τελευταίο είναι το ανατριχιαστικό σκίτσο γερμανικής εφημερίδας, που παρουσίαζε την Ακρόπολη, νοικιασμένη, να λειτουργεί υπό τουρκική σημαία. Ποιά η εναλλακτική έξοδος από το μνημόνιο Η έξοδος από την τριπλή κατοχή πρέπει να είναι απότοκος όχι μόνο οικονομικών, αλλά και πολιτικο-κοινωνικών όρων. Πρέπει να παίρνει υπόψη της τη βασική αρχή ότι δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στο προηγούμενο καταναλωτικό και παρασιτικό μοντέλο. Το κυριότερο είναι να μην πεινάσει η χώρα: «Αν ρίξουμε όλες μας τις δυνάμεις στον αγροτικό τομέα, θέλουμε περίπου δυο χρόνια για τη διατροφική μας αυτάρκεια» (Ν. Ντάσιος). Από εκεί και πέρα, «μπορούμε να βρούμε εναλλακτικές πολιτικές δανεισμού (Ρωσία-Κίνα) με αντίστοιχες οικονομικοπολιτικές συμφωνίες (Μ. Θεοδωράκης, Ιδρυτική διακήρυξη ΣΠΙΘΑΣ). Τέτοιες συμφωνίες ενδέχεται να βοηθήσουν και στην αμυντική θωράκιση της χώρας από τον νεο-οθωμανισμό. Μπορεί εκ παραλλήλου να υπάρξει, με σοβαρή προεργασία, αναδιαπραγμάτευση ενός μεγάλου μέρους του χρέους ως «επαχθούς», όπως έκανε νόμιμα και πετυχημένα ο Κορέα στον Ισημερινό. Και όλα αυτά συνδυάζονται άνετα με τη δυναμική διεκδίκηση των 162 δισ. ευρώ που μας οφείλει από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Γερμανία. Κυρίως όμως εκείνο που πρέπει να υπάρξει είναι η αλλαγή του κοινωνικοπολιτικού υποδείγματος, του πτώματος της μεταπολίτευσης. Αυτοδυναμία ενεργειακή και διατροφική για την πατρίδα, στήσιμο νέων εναλλακτικών οικονομικών δικτύων «παγκόσμιας εμβέλειας, βασισμένα στην τοπικότητα, όπως αυτή διαμεσολαβείται από το διαδίκτυο με κυρίαρχο ρόλο των ελληνισμό της διασποράς» (Δ. Μάρτος). Δημιουργική επιστροφή στην τοπική παράδοση. Να δούμε τι μπορούμε να αναβιώσουμε από τον μεγάλο πλούτο της τοπικής παραγωγής που είχε η Ελλάδα. Κοντολογίς, ο τόπος χρειάζεται μια νέα πατριωτική παραγωγική συμμαχία όπου μπορούν να ενταχθούν ακόμα και τμήματα του μη κρατικοδίαιτου και διαπλεκόμενου, αλλά παραγωγικού, εθνικού κεφαλαίου. Την αλλαγή του υποδείγματος πρέπει να την προκαλέσει ένα νέο κίνημα, που έργο του θα είναι να αποξηράνει τον μεταπολιτευτικό βάλτο και να βάλει φωτιά σε όσα ξερόχορτα απομένουν. Κλείνοντας, θα ήθελα να θυμίσω, προς επίρρωσιν τον τελευταίων, τα επίκαιρα λόγια του Πέδρο Βούσκοβιτς, υπουργού Οικονομικών στην κυβέρνηση του δολοφονημένου Σαλβατόρ Αλιέντε: «Για να πάει καλά η οικονομία, πρέπει να πάει καλά το πολιτικό κίνημα των εργαζομένων».
  3. Πολιτική και οικονομία, Ρήξη φ. 75 — June 13, 2011 9:15 am Η πλατεία και οι άλλοι του Γιώργου Καραμπελιά Μια θύελλα σαρώνει το μεταπολιτευτικό καθεστώς. Μια θύελλα που έχει ως άμεση αφορμή την τελεσίδικη οικονομική κρίση της δυτικής οικονομικής ηγεμονίας αλλά αφορά και συμπεριλαμβάνει όλους τους τομείς της ζωής του έθνους. Δημογραφία, πολιτισμός, εθνικά θέματα, μεταναστευτικό, ένας κολασμένος χορός προβλημάτων και κρίσεων, περικυκλώνει τη σημερινή Ελλάδα και την απειλεί με καταποντισμό, διαμελισμό, αποσύνθεση. Επομένως το σύστημα εξουσίας βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο αδιέξοδο. Στο παρελθόν, όταν είχε καταρρεύσει η δικτατορία, και το πλήθος είχε βρεθεί και πάλι στους δρόμους, διέθετε ασφαλιστικές δικλείδες νομιμοποίησης και ενσωμάτωσης. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως οι δύο συμβολικοί αντίπαλοι–εκπρόσωποι του συστήματος, μπορούσαν να πολώσουν και να «καναλιζάρουν» τη λαϊκή αγανάκτηση. Επί πλέον το σύστημα διέθετε εφεδρείες σε πολλαπλά επίπεδα. Μια σχετικά ανθηρή οικονομία, που μπορούσε να πραγματοποιήσει παροχές. Μια γεωπολιτική συγκυρία υποχώρησης των ΗΠΑ μετά την ήττα στο Βιετνάμ και την ενίσχυση της ΕΣΣΔ, που μπορούσαν να κουκουλώνουν το γεγονός της μεγάλης εθνικής απώλειας της Κύπρου. Μια «γενιά» νέων στελεχών που αυτάρεσκα πήραν το όνομα της γενιάς του Πολυτεχνείου, έτοιμης να στελεχώσει τους αρμούς του υπό κατασκευήν νέου καθεστώτος. Διανοουμένους αναβαπτισμένους με τις δάφνες, –για ορισμένους πραγματικές– της Αντίστασης στη δικτατορία, δημοσιογράφους, που μόλις έμπαιναν στο παιγνίδι και ήταν ακόμα ικανοί –έστω και στρεβλά– να εκπροσωπούν τον κόσμο. Γι’ αυτό και το σύστημα της μεταπολίτευσης ήταν πανίσχυρο και άντεξε τόσα χρόνια. Όσοι το αντιστρατευόμασταν πραγματικά με συνέχεια και διαχρονικά, ήμασταν μια χούφτα, η πλειοψηφία των οποίων έσβησε, χάθηκε και αποστρατεύτηκε με τον ένα ή άλλο τρόπο, και έμειναν ελάχιστοι, κάτω από την χλεύη και το μίσος των καλοφαγωμένων πρώην συντρόφων τους, υποχρεωμένοι να διασχίσουν την έρημο των τριανταπέντε χρόνων, προσπαθώντας να διασώσουν εκτός από την αξιοπρέπεια τους, την πίστη τους στην πατρίδα, την ιστορία, τον λαό, την κοινωνική δικαιοσύνη. Όμως, το ότι η μεταπολίτευση επέζησε τόσα πολλά χρόνια, αποδεικνύεται σήμερα ως η αχίλλειος πτέρνα του συστήματος, διότι δεν ανανεώθηκε, βυθίστηκε μέσα στην «ευωχία της σαρκός» και της αρπαγής, γέρασε, απονομιμοποιήθηκε μέχρι το μεδούλι, και την ώρα της κατάρρευσης εμφανίζεται γυμνό. Και η σημερινή κρίση είναι σαρωτική: Το σύστημα έχει εξαντλήσει στα 37 χρόνια της μεταπολίτευσης όλο το πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό του κεφάλαιο. Οικονομικά, είναι υπερχρεωμένο, αναποτελεσματικό, παρασιτικό ως το μεδούλι. Τα κόμματα, με επί κεφαλής το κατ’ εξοχήν μεταπολιτευτικό κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, είναι νεκρά, μαζί με τον αρχηγό της μεταπολίτευσης, τον μεγάλο μάγο της απάτης, τον Ανδρέα καθώς και η Νέα Δημοκρατία και το καραμανλικό τοτέμ. Τα προηγούμενα χρόνια την ίδια τύχη είχε και η Αριστερά για να μη μιλήσουμε για τον παλιάτσο του Τηλε Άστυ. Ας θυμηθούμε μόλις πριν λίγα χρόνια τον διάττοντα αστέρα Αλέκο Αλαβάνο και την φασαρία που προκαλούσε. Σήμερα το σύστημα διαθέτει μόνον ωχρά ανθρωπάρια, και πρακτορίσκους της κακιάς ώρας, για να διαχειριστούν μια εκθεμελιωτική κρίση. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Σε όλο τον δυτικό κόσμο «ηγούνται» νάνοι και ανθρωπάρια. Ο δαιμόνιος άνθρωπος της Δύσης ο Στρως-Καν είχε την τύχη που γνωρίζουμε. Αν λοιπόν στο κέντρο του συστήματος κυβερνάει ένας Ομπάμα, γιατί στο παράσιτό του να μην κυβερνάει ένας Γιωργάκης; Οι «πνευματικοί άνθρωποι» εξωνημένοι και απονομιμοποιημένοι – ποιος σήμερα ακούει τον Διονύση Σαββόπουλο ή τον Στέλιο Ράμφο, ή ποιος έχει εμπιστοσύνη στους «πανεπιστημιακούς»; Όσο για τους δημοσιογράφους, αρκεί κανένας να ακούσει μια συζήτηση στο πρώτο καφενείο της χώρας. Απέναντι τους, σταδιακώς, ενισχύεται και συγκροτείται ένα νέο κοινωνικό και πιολιτικό υποκείμενο. Οι «πλατείες». Ένα κόσμος αγανακτισμένος και προδομένος από όλους τους θεσμούς και τους θεσμικούς εκπροσώπους του. Αυτός ο κόσμος για να μπορέσει να εκφραστεί έπρεπε όχι μόνο να απορρίψει το «σύστημα», αλλά και τους ίδιους τους δήθεν «αντίπαλούς» του. Αυτούς που δύο ή τρία χρόνια πριν, τον Δεκέμβρη του 2008, έκαναν λίμπα τις πλατείες της χώρας και μέχρι τη Μαρφίν, τον Μάϊο του 2010, πρόσφεραν το μεγαλύτερο άλλοθι στο σύστημα για να κρατάει τον κόσμο εγκλωβισμένο στον φόβο, την κατάθλιψη και τους καναπέδες. Ούτε είναι τυχαίο που και η θεσμική και αρτηριοσκληρωτική Αριστερά, τύπου ΚΚΕ, καταγγέλλει τους αγανακτισμένους ως «απολίτικους». Και είναι όντως «απολίτικοι», διότι αρνούνται στο σύνολό του το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης. Κατά συνέπεια αποτελούν κίνδυνο. Κίνδυνο, να κατεδαφίσουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ό,τι έχτιζαν με υπομονή και επιμονή επί δεκαετίες τα αφεντικά του, τον εθνομηδενισμό, τον ατομισμό, τον ωχαδερφισμό, την υποταγή. Κίνδυνο να κάνουν και πάλι την ελληνική σημαία σύμβολο αντίστασης, στην τρόϊκα, τον νέο-οθωμανισμό, τα κοράκια των τραπεζών, την αποεθνικοποίηση – από την εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας μέχρι τη μαζική λαθρομετανάστευση. Κίνδυνο να εφεύρουν και πάλι την άμεση δημοκρατία, και ν’ αρχίσουν να βάζουν τις βάσεις για ένα νέο πολιτικό σύστημα, για νέου τύπου πολιτικούς σχηματισμούς, ακόμα και για ένα ριζικά νέο Σύνταγμα. Και όλα αυτά χωρίς έλεγχο, και δικλείδες ασφαλείας. Έχουν κυριολεκτικά τρομοκρατηθεί. Οι τηλεοράσεις αρχίζουν πλέον να συντάσσονται δειλά-δειλά με τις «πλατείες» και τους αγανακτισμένους· φθαρμένοι τηλεπαρουσιαστές που μέχρι χθες παρουσίαζαν το μνημόνιο ως αναγκαιότητα, πανεπιστημιακοί, – όπως οι «εκσυγχρονιστές» πρυτάνεις και άλλοι πιστοί υπηρέτες της κομματοκρατίας,– θέλουν να πάρουν το τραίνο της αγανάκτησης, σε μια απελπισμένοι απόπειρα να ελέγξουν την πλατεία. Μια πλατεία, όπου επίσης κυκλοφορούν οιωνοσκόποι, καφετζούδες, Μπρανκαλεόνε και πράκτορες ποικίλλων χρωμάτων και συμφερόντων. Μπορεί, προς στιγμήν, κάποιοι απ’ αυτούς επειδή χαϊδεύουν τ’ αυτιά του πλήθους, να εισπράττουν ακόμα και χειροκροτήματα και να αυταπατώνται ότι μπορούν να «ελέγξουν» αυτό το πολύβουο και ανεξέλεγκτο ποτάμι της αγανάκτησης. Μάταια όμως, γιατί η κρίση είναι βαθιά και ανεπίστρεπτη και δεν παίρνει ούτε γιατροσόφια ούτε εύκολες χειραγωγήσεις. Δεν σηκώνει νέος Ανδρέας Παπανδρέου, ούτε κακέκτυπά του, ούτε κλώνοι του. Κυρίως δε, γιατί αυτός ο «απολίτικος» κόσμος, που σήμερα, σε μια στιγμή της συνειδησιακής του εξέλιξης, από το ναδίρ του προβληματισμού, όπου βρισκόταν πριν μερικά χρόνια, προς μια νέα αντίληψη, μπορεί να χειροκροτήσει κάποιον δημαγωγό των πλατειών ή των τηλεοράσεων, αύριο, όταν αυτός θα επιχειρήσει να τον εξαπατήσει, θα τον καταβαραθρώσει και αυτόν. Έτσι εξ άλλου χτίζεται μια νέα συνείδηση. Μέσα από την ίδια την εμπειρία των ανθρώπων. Δοκιμάζοντας, χειροκροτώντας, απορρίπτοντας, εμπεδώνοντας νέες αλήθειες. Ο κόσμος γνωρίζει το ποιόν όλων αυτών των σωτήρων που νομίζουν πως τον χρησιμοποιούν, ενώ στην πραγματικότητα είναι οι πλατείες που τους χρησιμοποιούν, μέχρις ότου αναδείξουν νέες ηγεσίες μέσα από τα σπλάχνα τους, ηγεσίες που δεν θα βγαίνουν από το φθαρμένο μέχρι μυελού οστέων προσωπικό της μεταπολίτευσης! Και θα τους πετάξει σα στυμμένες λεμονόκουπες, όταν και εάν δοκιμάσουν να χειραγωγήσουν αυτό το ορμητικό ρεύμα. Θα πρέπει να θυμηθούμε το προηγούμενο του παπα-Γκαπόν στη Ρωσία του 1905, όταν ένας πράκτορας της Αστυνομίας, μεταβλήθηκε, άθελά του, σε ηγέτη μιας αυθεντικής επανάστασης! Γι’ αυτό και το ρεύμα των αγανακτισμένων μπόρεσε συμβολικά να το εκφράσει μόνον ένας βάρδος της ρωμιοσύνης, γιατί ο λαός έχει εμπιστοσύνη στο «Άξιον Εστί» και τον «Επιτάφιο», έχει εμπιστοσύνη στις διαχρονικές αξίες της αντίστασης του ελληνισμού, που προσωποποιεί ο Μίκης Θεοδωράκης. Μέσα από τις πλατείες λοιπόν, εμείς, όσοι μισούμε βαθιά τον κόσμο και τους εκφραστές της μεταπολίτευσης, οι λίγοι που ερχόμαστε από το παρελθόν μαζί με τους πολλούς, τον «απολίτικο» κόσμο, προχωρώντας κάθε φορά ένα βήμα, στους δικούς του ρυθμούς, για να συγκροτήσουμε τα νέα πολιτικά υποκείμενα, που θα είναι διατεθειμένα και ικανά να δώσουν τη μεγάλη μάχη για την πατρίδα, την αλήθεια, το δίκιο.
  4. Στο Σύνταγμα γεννιέται η ελπίδα Αυτά που κάνουμε στην Ελλάδα, είναι αυτά που έκανε ο καγκελλάριος Μπρούνινγκ σε μας το 1930. Θα προκαλέσουμε εμφύλιο πόλεμο, λέει ο διευθυντής του γερμανικού Ινστιτούτου IFO στο τελευταίο τεύχος του Σπήγκελ, τρομαγμένος κι αυτός με την τερατώδη κοινωνική δυναμική που αναπτύσσει ο νεοφιλελευθερισμός (οι μόνοι που δεν την αντιλαμβάνονται, είναι τα απερίγραπτα οικονομικά «επιτελεία», τρομάρα τους, και των δύο μεγάλων ελληνικών κομμάτων). Η κυβέρνηση ετοιμάζεται, λίγο πριν πέσει, και με τη συνδρομή δυστυχώς και της Νέας Δημοκρατίας, που κατά τα άλλα λέει όχι στο Μνημόνιο (!), να υλοποιήσει τη δεύτερη φάση του, την «αρπαγή της Ελλάδας» δηλαδή, με τη λεηλασία της περιουσίας του ελληνικού λαού («αποκρατικοποιήσεις»), που οι Δανειστές θέλουν να προηγηθεί της χρεωκοπίας. Την ίδια ώρα, ο «πόλεμος για την αναδιάρθρωση» του ελληνικού χρέους κινδυνεύει να παροξύνει την κρίση μιας ΕΕ, που απειλείται μεσοπρόθεσμα, ανίκανη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της μεγάλης οικονομικής κρίσης που συνεχίζεται, με διάλυση εν μέσω χάους και αποσύνθεσης. Οι λαοί της Ευρώπης κινδυνεύουν να γνωρίσουν μια μεγάλη ιστορική οπισθοδρόμηση, αν δεν αναπτυχθούν σύντομα νέες ηγεσίες ικανές να αντιμετωπίσουν την κρίση της ηπείρου μας και του πολιτισμού μας. Προϋπόθεση για την ανάδυση νέων ηγεσιών είναι η κινητοποίηση των λαών, μόνη ικανή να σαρώσει ένα παρηκμασμένο ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα, στην υπηρεσία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. H είσοδος του λαού στο προσκήνιο Μέσα σε αυτό το διεθνές σκοτάδι, όπως κι άλλες φορές στη δραματική ιστορία του, ο ελληνικός λαός λάμπει, εδώ και μερικές μέρες, με την αστραπή του μεγάλου λαϊκού και ιδίως νεολαιίστικου κινήματος που ξεκίνησε με τους Αγανακτισμένους στο Σύνταγμα, τον Λευκό Πύργο, την Πλατεία Ελευθερίας του Ηρακλείου και δεκάδες ακόμα ελληνικές πόλεις (όπως και με την ένταση των αντιδράσεων των εργαζόμενων στις δημόσιες επιχειρήσεις, απέναντι στη λεηλασία της χώρας). Προς το παρόν βέβαια, τρομοκρατημένος, ο μεγάλος διεθνής τύπος κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, αλλά η λογοκρισία που επιβάλλουν, εις βάρος της αξιοπιστίας τους, μεγάλες εφημερίδες φανερώνει πόσο μεγάλος είναι ο τρόμος τους απέναντι στην πιθανότητα λαϊκών εξεγέρσεων. Στις ελληνικές πλατείες γεννιέται τώρα το σημαντικότερο λαϊκό κίνημα μετά το 1974, μόνος δυνητικά διαθέσιμος φορέας της ελπίδας για μια «Νέα», «Δεύτερη Μεταπολίτευση», που έχει τόσο ζωτική ανάγκη ο τόπος. Δεν μπορούμε τώρα να προβλέψουμε και προδιαγράψουμε τις μορφές, τις μεθόδους, τους ρυθμούς, την εξέλιξή του, τη δυνατότητά του να αντισταθεί στις προσπάθειες χειραγώγησης και «εκτροπής» του. Πρέπει να αναγνωρίσουμε όμως, ότι αυτό το κίνημα που αρχίζει τώρα να γεννιέται, συνιστά σήμερα την βασική ελπίδα του έθνους μας να αποφύγει ή να περιορίσει τις καταστροφές στις οποίες το σπρώχνει η πολιτική, οικονομική, εκδοτική και κρατική του ελίτ, σε συνδυασμό με τη διεθνή πίεση, της οποίας η εγχώρια ελίτ έχει γίνει ο ενθουσιώδης ιμάντας. ‘Ηδη βλέπουμε το κίνημα των πλατειών να αποκτά γρήγορα τα βασικά χαρακτηριστικά όλων των μεγάλων λαϊκών κινημάτων, αυτών δηλαδή που έχουν μέλλον γιατί έρχονται από μακριά, γιατί εκφράζουν κοινωνικές ανάγκες που έχουν ωριμάσει πολύ καιρό στα βάθη της κοινωνίας. Βλέπουμε κυρίως την ενστικτώδη αναζήτηση δημοκρατικών μορφών οργάνωσης. Οι συγκεντρωμένοι νοιώθουν ότι πρέπει να συντονισθούν και να επεκταθούν, να οργανώσουν συστηματικά τη δράση τους, όπως κάνουν ήδη με πληθώρα επιτροπών που λειτουργούν άρτια. Στο Σύνταγμα υπάρχει τώρα κανονικά λειτουργούν ιατρείο, ομάδα σίτισης, ομάδα περιφρούρησης, βάρδια δικηγόρων για νομική κάλυψη, ενώ ομάδες διαδηλωτών φεύγουν για γειτονιές ή αναζητούν επαφή με πρωτοβάθμια σωματεία. Οι συγκεντρωμένοι λειτουργούν ραδιοφωνικό και ετοιμάζουν τηλεοπτικό σταθμό μέσω του ‘Ιντερνετ. Επιβεβαιώθηκαν και στην Ελλάδα οι τεράστιες δυνατότητες των νέων Μέσων, όπως το Facebook. Και η πολιτική; Βεβαίως, γρήγορα το κίνημα αυτό θα βρεθεί στα πρώτα του μεγάλα διλήμματα. Από τη μια το τροφοδοτεί το υπόγειο, μεγάλο ρεύμα αποστροφής προς όλα τα υπάρχοντα κόμματα, περιλαμβανομένης, αν και λιγότερο, και της αριστεράς (τα «ιερατεία» της οποίας δείχνουν πανικόβλητα στην πλειοψηφία τους). Από την άλλη νοιώθει ήδη την ανάγκη να γίνει «πολιτικό», αφού μόνο έτσι μπορεί να απαντήσει στα προβλήματα που τίθενται. Για να συγκεράσουν αυτές τις τάσεις, μερικοί μάλιστα πρότειναν, κατά τρόπο ενδεικτικό της υφέρπουσας αντίφασης, την «σουρεαλιστική» ιδέα να κατέβει στις εκλογές το «Λευκό» ως κόμμα! ‘Ενας «αγώνας δρόμου» διεξάγεται αυτή τη στιγμή ανάμεσα στην αφύπνιση της ελληνικής κοινωνίας και την καταστροφική δράση των ελίτ της. Ανίκανοι και απρόθυμοι να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας, στενά συνδεδεμένοι στις πολύ ταξικές επιλογές τους με τους πλούσιους αυτής της χώρας, αυτούς που κατάκλεψαν το κράτος και αρνούνται να πληρώσουν φόρους, οι Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου και η λοιπή ομάδα, ακολουθούμενη από τα μήντια της διαπλοκής, μας απείλησαν πέρυσι με εθνική χρεωκοπία. Οι απειλές, οι δημόσιες δηλώσεις περί Τιτανικού, εντατικών κλπ. διέλυσαν την αυτοπεποίθηση του ελληνικού λαού και κατέστρεψαν την εικόνα της Ελλάδας διεθνώς, φέροντάς μας όντως στο χείλος της χρεωκοπίας. Το αστείο, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι, είναι ότι προ μηνός κινητοποιήθηκε όλος ο κρατικός μηχανισμός για να πιάσει έναν … φαναρτζή, που φέρεται να προκάλεσε κύμα πανικού στέλνοντας ένα μέιλ. Τι άραγε πρέπει να κάνει ο κρατικός μηχανισμός με τον κ. Παπακωνσταντίνου, που προκάλεσε πάλι φυγή καταθέσεων από τις τράπεζες, με τον κ. Δασκαλόπουλο και την κ. Δαμανάκη, που έθεσαν μόνοι τους θέμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ; 1941, 1974, 2011 Σήμερα, η αντικατάσταση του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος έχει γίνει όρος εθνικής επιβίωσης για την Ελλάδα. Η συμπεριφορά των ελίτ, με επικεφαλής την κυβέρνηση, απέναντι στους ξένους θυμίζει 1941. Το πνευματικό επίπεδο, ο βαθμός κατανόησης των προβλημάτων και ο βαθμός εξάρτησής τους από ξένες δυνάμεις, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο πιο πρόσφατο από την «κυβέρνηση» Ανδρουτσόπουλου-Ιωαννίδη του 1974. konstantakopoulos.blogspot.com Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 2.6.2011
  5. Πριν 1 βδομαδα παρέδωσα σφραγίδες και πήρα τη βεβαίωση ολοκλήρωσης της υπηρεσίας υπαιθρου. Εκεί η διοικητικός του ΚΥ μου ανακοίνωσε ότι η προσπάθεια για παρατάσεις δεν έχει λήξει και υπάρχει πιθανότητα να δοθούν εξαιτίας της τεράστιας ελλείψεως στην περιοχή... Έμαθα μάλιστα ότι ο Διευθυντής κατέβηκε Αθήνα για αυτό το θέμα. Θεωρείτε ότι υπάρχει κάποια πιθανότητα ή μας δουλεύουν πάλι;
  6. Δε θέλω να απογοητεύσω κανέναν, απλά ήθελα όποιος πάει πρέπει να έχει συναίσθηση των δυσκολιών και των κινδύνων που μπορεί να συναντήσει. Έκανα Παθολογία. Συνάντησα πολλές δυσκολίες. Δεν έχει νόημα να κάτσω να τις απαριθμήσω. Ο καθένας που είναι εκει ξέρει τι είναι να δουλεύεις σε ένα χώρο τελείως ξένο προς τα εσένα. Κάποιοι είναι γεροί και το παλεύουν. Εγώ ένιωθα ότι αλλοτροιωνόμουν, ότι έχανα τον εαυτό μου. Ίσως δεν είμαι αρκετά δυνατός χαρακτήρας για να το αντέξω. Οι Γερμανοί έτσι κι αλλιώς είναι σκληροί άνθρωποι. Αλλά σίγουρα ψήνεσαι στη δουλειά και μαθαίνεις. Εγώ θα συμβούλευα να πάει κανείς στη Γερμανία έχοντας ήδη κάποια κλινική εμπειρία στην Ελλάδα. Εκεί περιμένουν περισσότερο έτοιμους γιατρούς που θα βγάζουν τη λάντζα. Η εκπαίδευση εκεί είναι πολυτέλεια και μόνο αν το αξίζεις θα την αποκτήσεις. Αυτά!
  7. Από προσωπική εμπειρία και μόνο μιλάω. Δύσκολη πολύ δύσκολη η Γερμανία. Παραιτήθηκα και γύρισα. Είναι μόνο για τους απελπιστικά φιλόδοξους, τους μοναχικούς τυχοδιώκτες και τους τυχερούς με άκρες, μέσες και συγγενείς. Αν πάτε μόνο για να γλυτώσετε από την αναμονή όπως εγώ, μην το κάνετε. Θέλετε πολύ περισσότερα κίνητρα για να απαρνηθείτε τον εαυτό σας. Θα χαρείτε όταν σας πάρουν, αλλά θα αντέξετε να αποδίδετε καθημερινά μόνοι σας τη δουλειά που στην Ελλάδα βγάζουν 5 ειδικευόμενοι μαζι??? Και μη γελιόμαστε. Κανείς δε σου δείχνει τα μυστικά της ειδικότητάς του ούτε εκεί. Μόνος σου θα μάθεις ό,τι είναι να μάθεις. Και σκεφτείτε. Στη ζωή πρέπει να είμαστε καλά και να περνάμε καλά. Εμείς φτιαχτήκαμε για να ζούμε στην Ελλάδα και όχι στη Γερμανία. Τα δεινά της παγκοσμιοποίησης αν αφήσουμε την Ελλάδα εμείς οι άνεργοι γιατροί θα υποστούμε . Εν τέλει αξίζει τον κόπο να ζήσουμε εδώ περιμένοντας, αλλά κάνοντας κάτι που θα μας γεμίζει και βοηθώντας να βελτιωθεί το σύστημα που τόσο απαξιώνουμε. Βγείτε έξω, δείτε τι γίνετε , και γυρίστε. Θα περιμένετε με μεγαλύτερη υπομονή να ανοίξει η θέση σας και θα λέτε: "Ευτυχώς είμαι στη χώρα μου και ας περιμένω και 10 χρόνια. " Αν πάλι τα καταφέρετε και αντέξετε και περνάτε και καλά, τότε τι να πω. Μπράβο σας.
  8. Τοελεος όντως γίνεται της πόπης. Υπάρχουν σημαντικές ελλείψεις προσωπικού σε νοσοκομεία που δεν είναι σε μεγάλα αστικά κέντρα, και γιαυτό παίρνουν αβέρτα ακόμα και με λίγα γερμανικά. Όσο για τις υποειδικότητες της Παθολογίας που ανέφερες, Γαστρεντερολογία, Ενδοκρινο και λοιπά, αφού σε παίρνουν στην Παθολογία από όσο ξέρω σημαίνει ότι θα σου δώσουν και όποια από τις ειδικότητες που δίνει το νοσοκομείο που είσαι. Βλέπε ερζτεμπλατ. Τώρα για Δέρμα, Μάτια και λοιπά, δεν ξέρω να σου πω.
  9. Οι Χειρουργοί ίσως το `ριξαν στις υπερωρίες γι`αυτο αργούν να απαντήσουν. Άμα θες δες ψάξε σε αυτό το site ίσως μέχρι να πάρεις απάντηση πολλές από τις απορίες σου να έχουν ήδη απαντηθεί... http://www.medi-learn.de/medizinstudium/fo...earchid=2188025
  10. Ακριβως οπως τα λες. Απεγνωσμενα. Αλλά βρε νι μι προσπαθώ να δωσω κουραγιο στα απελπισμενα νιατα που η ειδικοτητα τους στην Ελλαδα ξεκιναει αφου ολοκληρωθουν τα έργα του μετρο Θεσσαλονικης και συ αμεσως να με γειωσεις. Παρακαλω να μην εχετε την ταση να απογοητευετε τον κοσμο. Η ορολογια δεν ειναι τιποτα, ολες οι λεξεις επαναλαμβανονται συνεχεια και σου παιρνει ελαχιστο διαστημα να τη συνηθισεις. Καλου κακου βάλτε στη βαλιτσα σας και κανα λεξικο. Οι Γερμανοι όση τελειομανια έχουν για τους ίδιους ευτυχως δε την περιμένουν και από τους άλλους. Ίσα ίσα τους φτάνει να μπορείς να μιλάς τη γλώσσα τους. Για αυτο σας λεω. Οποιος το σκεφτεται έστω καιλιγο να ερθει, ας το σκεφτει μονο μια φορα ακομα, και ας ερθει!
  11. Από προσωπική μου εμπειρία έχω διαπιστώσει ότι αυτή την περίοδο στη Γερμανία υπάρχει τόση έλλειψη που τουλάχιστον σε παθολογικές ειδικότητες μπορεί να βρει κανείς θέση ά ν ε τ α ακόμα και με λίγα Γερμανικά. Π.χ. Γνωστός μου βρήκε θέση με 7 μήνες μόλις εντατικά μαθήματα. Φυσικά το πιο πιθανόν είναι να βρει κανείς θέση σε μικρή πόλη, τουλάχιστον στην αρχή. Από τη στιγμή που θα σας πάρουν συμφωνώ με τον Έρικ κλπ ότι για να αντλήσετε το 100% της εμπειρίας χρειάζεται να καταλαβαίνετε καλά τα Γερμανικά αλλά η άνεση αποκτάται με τη χρήση , όπως και έχει ήδη ειπωθεί, και το καλό είναι ότι όλα όσα συμβαίνουν εδώ καταγράφονται οπότε και κάτι να μην πιάσεις με την πρώτη θα το δεις και έπειτα και γραμμένο. Επίσης μπορείτε να κάνετε και 1, 2 μήνες πρακτική για να συνηθίσετε την ορολογία και να εγκλιματιστείτε. Πολλές κλινικές επίσης σου πληρώνουν τη διαμονή κατα τη διάρκεια της ενώ εσείς συμμετέχετε ανεπίσημα σε όλα μέχρι π.χ. να βγει η Approbation.
×
×
  • Δημιουργία νέας...