Jump to content

The X-Files

Members
  • Content Count

    41
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

About The X-Files

  • Rank
    Παλιός (επίπεδο ΙΙΙ)

Πληροφορίες προφίλ

  • Σχολή
    Ιατρική
  • Sex
    Male
  • Φύλο
    Male

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Για ψυχιατρικές/παιδοψυχιατρικές ειδικότητες τα πράγματα παραμένουν σχετικά απλά. Εάν πρόκειται για άλλες ειδικότητες μεγάλης ζήτησης, θα δυσκολευτεί λίγο παραπάνω εως αρκετά, ίσως όχι τόσο για να αναγνωρίσει τα χρόνια της ειδικότητάς του, αλλά για να βρεί θέση να τη συνεχίσει.
  2. @Maria4 Θεωρητικά γίνεται, πρακτικά είναι πιο (έως πολύ πιο) πολύπλοκο αναλόγως την ειδικότητα που θες να κάνεις. Θα πρέπει επίσης να περάσεις μια γραφειοκρατική διαδικασία αναγνώρισης της προυπηρεσίας σου στην Ελλάδα, η οποία δεν έχει εγγυημένο αποτέλεσμα.
  3. @konapan Ανοίγεις μεγάλη κουβέντα τώρα,και δε ξέρω αν μπορώ να καλύψω πλήρως το ερώτημά σου μέσα από εδώ. Θα προσπαθήσω όμως συνοπτικα,τονίζοντας προκαταβολικά ότι τα παρακάτω είναι δικά μου βιώματα και μόνο, και δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι ταυτίζονται όλοι με αυτά. Η επιθετικότητα που βιώνεις φτάνοντας ως πρωτοετής που δεν έχει καμία επαφή με την ελβετική κουλτούρα και ίσως όχι καλή γνώση της γλώσσας (έτσι ώστε να μπορείς να ερμηνεύσεις τα διάφορα μηνύματα εγκαίρως) είναι κατά τη γνώμη μου ακραία. Τους βλέπεις όλους πάντα με το χαμόγελο και νομίζεις ότι όλα πάνε καλά, μέχρι που κάνουν ένα reunion που έχει εσένα θέμα-χωρίς να το ξέρεις φυσικά-στο οποίο πας ανυποψίαστος και όλοι σε κράζουν και σου βγάζουν πράγματα που μπορεί να έγιναν 1 μήνα πριν και για τα οποία εσυ δεν είχες ιδέα. Εσυ μένεις κόκκαλο και με τη μόνη απορία γιατί απλά δε σου ειπε κανείς τίποτα από πριν έτσι ώστε να γίνεις καλύτερος/σωστότερος. Πηγή της επιθετικότητας είναι κυρίως οι νοσηλευτές, οι οποίοι ειδικά στη ψυχιατρική δε δεχονται ότι εσυ, ενας 25άρης μετανάστης χωρίς μητρική γλώσσα τα γαλλικά έχεις δικαίωμα να συνταγραφείς και να παιρνεις αποφάσεις και αυτοι όχι. Έτσι γίνεσαι ουσιαστικά αντικείμενο της οργής τους και του frustration τους, και ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις είναι να τους γλύφεις διαρκώς. Κανείς από τους chefs δε σε υποστηρίζει ποτέ στη διαμάχη με τους νοσοκόμους κι ας κάνουν τους καμπόσους πίσω τους. Μπροστά τους είναι όλοι με την ουρά στα σκέλια και βαράνε προσοχή. Στο τέλος, πολλές φορές καταλήγεις να παίρνεις αποφάσεις που θέλουν οι νοσοκόμοι να πάρεις ακόμη κι αν δε συμφωνείς, αφενός γιατί κανείς (παρά σπάνια) από τους supervisors σου δε θα σε υποστηρίξει και αφετέρου γιατί αν σε βάλει στο μάτι η κλίκα των νοσοκόμων την πατησες στην κυριολεξία. Αυτή ήταν μία από τις πτυχές που για μένα έγινε ανυπόφορη με τον καιρό, γιατί ήρθε ένα σημείο στη καριέρα μου όπου απλά κουράστηκα να γλύφω. Ρωτάς για malpractice, ναι υπαρχει και είναι και αρκετά συχνό. Ξέρω ας πούμε περιστατικό όπου νοσηλευτής κάπνιζε κάνναβη μαζί με ασθενή, κι αυτό δε μου το ειπε γνωστός γνωστού, το έζησα. Όταν μαθεύτηκε όλοι εκαναν και καλά τους σοκαρισμένους αλλά μετά αποσιωπήθηκε μιας και οι νοσηλευτές είναι πρακτικά αδύνατο να απολυθούν (κάτι που δεν ισχύει με τους γιατρούς, ο οποίοι μπορούν να απολυθούν χωρίς καμία εξήγηση με 3 μήνες préavis). Ετυχε πολλές φορές να είμαι μάρτυρας αδικαιολόγητης βίας από σεκουριτάδες σε ψυχιατρικούς ασθενείς, σχεδον κανονικό ξύλο χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Και εκεί φυσικά δε τολμας να πεις τίποτα γιατί αμα σε βαλουν στο μάτι και οι σεκουριτάδες (που είναι κ*λος και βρακί με τους νοσηλευτές) καλύτερα να μη τολμήσεις να τους καλέσεις σε περίπτωση ανάγκης. Άσε που ακόμη και αυτοί έχουν άποψη για το ποια θεραπεία πρέπει να δώσεις. Δοσεις ελέφαντα νευροληπτικών σε ασθενείς μόνο και μόνο για μπορούν να κοιμούνται ήσυχα οι νοσηλευτές τη νύχτα. Και άλλα πολλά που δε θυμάμαι τώρα γιατί είναι και πολλά τα χρόνια. Έτυχε γραμματέας να μπεί σκόπιμα στον ηλεκτρονικό φάκελο ειδικευόμενου και να δεί όλο το ιατρικό του ιστορικό, το οποίο συνιστά κατάφορη παραβίαση των προσωπικών του δεδομένων. Εγινε επίσημη καταγγελία και πάλι το περιστατικό αποσιωποιήθηκε. Πολλά επίσης περιστατικά mobbing σε έγκυες συναδέλφους, οι οποίες όλως τυχαίως μετά την άδεια μητρότητας υφίστανται δυσμενείς αλλαγές θέσεων με σκοπό να παραιτηθούν (τα HUG προσπαθούν να αποφεύγουν τις απολύσεις γιατί πολλά παιδιά εχουν αρχίσει να αντιδρούν και αρκετά περιστατικά έχουν φτάσει μέχρι το δικαστήριο και έχουν υπάρξει δικαιώσεις και αποζημειώσεις των γιατρών κατα των HUG). Ουσιαστικά δίνεται η εντύπωση ότι είσαι απλά ένας σκλάβος που είσαι εκεί για να συνταγογραφεί μιας και δε βρίσκουν δικούς τους να το κάνουν, και άμα τολμήσεις να σηκώσεις κεφάλι σε διαλύουν. Για μένα τα παραπάνω είναι "ο αθέατος κόσμος" της ειδικότητας της ψυχιατρικής στην Ελβετία. Δε τα βίωσαν όλοι, ελπίζω να μην τα βίωσαν όλοι. Και όπως είπα και σε ενα παιδί που μου έστειλε PM τις προάλλες, όσες δυσκολίες και να αντιμετώπισα, άξιζαν τον κόπο για να φτάσω εδώ που είμαι τώρα. Οπότε παρόλο το κόστος, όχι δε το μετανιώνω και όχι δε θα γύρναγα στην Ελλαδα. Γιατί μόλις περάσεις από το γολγοθά της ειδικότητας ένας άλλος ορίζοντας ανοίγεται μπροστά σου, και δεν έχει καμία σχέση με αυτά που βιώνεις στο HUG ή στο CHUV ή αλλού. Δε θέλω να αποθαρρύνω κανέναν από το να κάνει ειδικότητα ψυχιατρικής στη γαλλόφωνη ελβετία, αντιθέτως. Αυτό που θα ήθελα να πω στα παιδιά που ξεκινάνε τώρα είναι να είναι καχύποπτοι (φτάνοντας από Ελλαδα έχουμε την εντύπωση ότι όλα είναι τέλεια στην Ελβετία, η αλήθεια δεν εχει καμία σχεση), να κάνουν απο νωρίς ασφάλεια νομικής κάλυψης (χρήσιμο όσο δε παίρνει) και αν τους συμβαίνουν πράγματα στη δουλειά που δε τους φαίνονται normal να μη διστάσουν να συμβουλευτούν (δωρεαν) τους δικηγόρους του AMIG (για τους του HUG) Me Bruchez ή του ASMAV (για τους του CHUV) Me Mangold. Το θέμα αυτό ειναι φυσικά ανεξάντλητο και θα μπορούσα να το αναλύω ώρες.
  4. Σπανίως ξεκινάς άμεσα σε αυτές τις ειδικότητες.
  5. Κανείς δε μπορεί να σου απαντήσει με βεβαιότητα εκ των προτέρων, διότι ζητάνε μία λίστα χαρτιών τα οποία και αξιολογούν πριν πάρουν απόφαση. Μπορεί να το αναγνωρίσουν, μπορεί και όχι, αναλόγως τα χαρτιά που θα τους πας.
  6. Σίγουρα γέρασα 100 χρόνια από τότε που ξεκίνησα, αυτό ειναι το μόνο σίγουρο! χα χα
  7. Έχεις δίκιο αδερφέ μου,ίσως αλλού να είναι ακόμη χειρότερα. Δε μετανιώνω για το σύνολο της εμπειρίας, αλλά τα πρώτα χρόνια ειδικά μου άφησαν πολύ πικρή γεύση.
  8. Δεν έχω μέτρο σύγκρισης,το είπα εξαρχής. Είναι η εντύπωση που έχω όμως μετα απο 10 χρόνια σε 2 απο τα μεγαλύτερα ελβετικά νοσοκομεία. Είδα-και βλέπω-πάρα πολλά ευτράπελα, τόσο σε επίπεδο κλινικής πρακτικής όσο και διαχείρησης ressources humaines. Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη, πες με και απαισιόδοξο, σίγουρα είμαι. 🙂 Δε θα ήθελα να ξαναπεράσω το στάδιο της ειδικότητας στην Ελβετία σε καμία περίπτωση.
  9. Εγώ πάλι θεωρώ πως το επίπεδο της ψυχιατρικής στη Γαλλόφωνη Ελβετία είναι αρκετά χαμηλό, για διάφορους λόγους. Για γερμανόφωνη δεν έχω άποψη, όπως επίσης δε ξέρω και τι γίνεται σε άλλες ευρωπαικές χώρες. Να συμπληρώσω πως και εγώ έκανα ολόκληρη την ειδικότητα στο γαλλόφωνο τμήμα.
  10. @Xrisths Σαν δευτεροετής στο Πανεπιστημιακό της Γενεύης με 1 χρόνο προυπηρεσία στο Πανεπιστημιακό της Λοζάνης έπαιρνα καθαρά αν δε με απατά η μνήμη μου 5200 CHF/μήνα. Τώρα σαν ειδικός παίρνω καθαρά 9200 CHF/μήνα. Πάει το μυστήριο! Πρέπει να πώ ότι ο μισθός που παίρνεις εξαρτάται από τον τρόπο που φορολογείσαι. Τα πρώτα 5 χρόνια που έχουμε permis B φορολογούμαστε στην πηγή (à la source), οπότε τα 5200 CHF είναι κατά κάποιο τρόπο μετά φόρου (παρόλο που πάντα πρέπει να κάνεις φορολογική δήλωση και μπορεί να σου βγει λίγα πάνω λίγα κάτω στο τέλος του φορολογικού έτους, αναλόγως την κατάστασή σου). Μετα την απόκτηση του permis C, φορολογείσαι μόνο στο τέλος του έτους, και πρέπει να υπολογίσεις ότι θα φορολογηθείς περίπου 25%, αναλόγως πάντα με την κατάσταση σου, πχ εξαρτώμενα μέλη, ασφάλειες, άλλες υποχρεώσεις κτλ). Εγώ ας πούμε με σύζυγο χωρις εισόδημα και 2 ανήλικα τέκνα φορολογούμαι ελάχιστα.
  11. Και εξακολουθούν να θέλουν, το C1 είναι απαραίτητη προυπόθεση για την πρόσληψη σε οποιαδήποτε ιατρική ειδικότητα στο HUG.
  12. Ξέρω ποιά είναι η διαφορά στο περιεχόμενο, δεν ήταν αυτή η ερώτησή μου. Αν κάποιος έχει συγκεκριμένη εμπειρία από την αναγνώριση ή μη των ελβετικών Dr. med (Doctorate in Medicine) από τον ΔΟΑΤΑΠ ας προσφέρει τα φώτα του, μόλις έχω και γώ επίσημη απάντηση θα την ποστάρω.
  13. Sith Lord μιλάς από προσωπική εμπειρία? Γιατί απο τη στιγμή που ένα Πανεπιστήμιο του εξωτερικού είναι επίσημα αναγνωρισμένο από τον ΔΟΑΤΑΠ δε νομίζω ότι ένας απο τους τίτλους που απονέμει αυτό το πανεπιστήμιο μπορεί να μην αναγνωρίζεται "σαν τίποτα" έτσι απλά.
  14. Παιδιά ξέρει κανείς αν το Dr.med (Doctorate in Medicine) των ελβετικών πανεπιστημίων που αναφέρθηκε και πιο πάνω αναγνωρίζεται ως κάτι στην Ελλάδα? Έχω καταθέσει το δικό μου στο ΔΟΑΤΑΠ εδω και 2 χρόνια (όχι, δεν υπερβάλω) και ακόμη περιμένω.
×
×
  • Δημιουργία νέας...